พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 36 : บทที่ 10 ปิดปากด้วยปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    19 มี.ค. 62




บทที่ 10 

ปิดปากด้วยปาก

ราวๆ สองชั่วโมงต่อมา พรรณวรทก็กลับมาถึงโรงพยาบาล หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องพักของชายหนุ่ม จึงได้พบว่า เขาหลับไปเรียบร้อยแล้ว ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ เมื่อพาตัวเองไปยืนที่ข้างเตียงผู้ป่วย มือบอบบางขยับผ้าห่ม คลุมให้เขาจนถึงอกกว้าง ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอเหมาะ แล้วกลับมานั่งที่โซฟา เปิดแท็บเล็ตทำงาน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า เธอยังไม่ได้โทร. กลับไปลางานเลย หญิงสาวจึงต่อสายหาอลิซทันที

“สวัสดีค่ะคุณอลิซ” พรรณวรทกรอกเสียงลงไป

“สวัสดีจ้ะวิว จะขึ้นเครื่องแล้วใช่ไหม เธอบอกว่าจะบินกลับคืนนี้ใช่หรือเปล่าจ๊ะ”

“เอ่อ... ฉันคงยังกลับไม่ได้ค่ะ”

“มีอะไรหรือเปล่าวิว เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า” อลิซถามกลับมาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ค่ะ ฉันโอเคค่ะคุณอลิซ แต่ว่าฉันจะขออนุญาตลาพักร้อน อยู่ที่นี่ต่อสักสามวัน พอดีว่าฉันมีธุระต้องจัดการค่ะ”

“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร เอาสิจ๊ะ เดี๋ยวฉันคุยกับคุณริชาร์ดให้ หรือว่าเธอจะคุยเอง ถ้าเธอโทร. หาเขาเอง ฉันว่า เขาต้องดีใจมากแน่ๆ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ยังไงฝากคุณอลิซบอกคุณริชาร์ดให้ด้วยนะคะ ว่าฉันขอลาพักร้อน อยู่บราซิเลียต่อ”

“ติดใจหนุ่มบราซิลหรือเปล่าวิว” อลิซแซวมาตามสาย

“เปล่าค่ะ” พรรณวรทปฏิเสธไม่เต็มเสียงนัก ราฟาเอลได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มจึงลืมตาขึ้น เห็นพรรณวรทยืนหันหลังให้เขาอยู่ จึงอมยิ้มน้อยๆ ดีใจที่ตื่นมาแล้วเห็นเธออยู่ด้วย

“ถ้าอย่างนั้น คงติดใจอะไรบางอย่างที่นั่นใช่ไหมจ๊ะ”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณอลิซ ไม่ว่าคน หรือสถานที่ ฉันไม่ได้ติดใจอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แต่ว่าพี่ชายของสามีน้องสาวฉันป่วย ฉันคงต้องอยู่ดูแลเขาสักสองสามวัน” คำพูดของพรรณวรท ทำให้คนป่วยคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ไม่มีปัญหาจ้ะวิว พักร้อนได้ ฉันอนุญาต วันลาพักร้อนของเธอเหลือเพียบอยู่แล้ว”

“ขอบคุณมากค่ะคุณอลิซ แล้วฉันจะส่งงานให้ทางอีเมลนะคะ”

“โอเคจ้ะ เอาไว้เจอกันตอนกลับมานะวิว”

“บายค่ะ” พรรณวรทวางสาย แล้วจะทำงานต่อ แต่เสียงแหบพร่าของคนที่อยู่บนเตียงคนไข้ กลับเรียกให้เธอต้องละสายตาจากงานตรงหน้า

“วิวครับ” พรรณวรทรีบเดินไปหาเขา

“ฉันเสียงดัง ทำให้คุณตื่นเหรอคะ ขอโทษค่ะ”

“เปล่าครับ”

“คุณอยากได้อะไรไหม อยากดื่มน้ำ หรือเข้าห้องน้ำหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือมาจับข้อมือเล็กแล้วกระตุกเบาๆ เธอจึงนั่งลงที่ริมเตียง

“คุยกับใครครับ หืม...”

“คุยกับเจ้านายค่ะ โทร. กลับไปลางาน จะอยู่เฝ้าไข้คุณ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มจึงยิ้มตอบ

“งั้นผมจะป่วยทั้งปี จะไม่ยอมหาย”

“ฉันตายแน่ เขาคงไล่ฉันออกแน่นอน”

“ก็ให้เขาไล่ออกสิ แล้วมาทำงานกับผม” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับยิ้มให้เธอ พรรณวรทขบริมฝีปากเบาๆ ข่มความเขินอาย

“ค่าตัวฉันแพงนะ”

“ผมสู้หมดตัว เทหมดหน้าตักให้คุณเลยเอ้า”

“เปย์เก่ง” หญิงสาวว่าเข้าให้ ชายหนุ่มจึงจับมือเธอขึ้นมาจูบหนักๆ ยิ่งทำให้เธอเขินหนักยิ่งกว่าเดิม

“กับคุณคนเดียว”

“ดึกแล้ว นอนเถอะค่ะ คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ นะ จะได้หายเร็วๆ ฉันมีเวลาอยู่กับคุณอีกแค่สามวัน แล้วต้องกลับไปทำงานต่อ แต่ฉันอยากให้คุณแข็งแรง ก่อนที่ฉันจะต้องไป”

“นานกว่านั้นไม่ได้เหรอวิว แค่สามวันเองเหรอครับ”

“ฉันต้องทำงานนะคะราฟาเอล”

“ที่นี่ไม่มีอะไรดีพอที่จะรั้งให้คุณอยู่ต่อได้เลยเหรอวิว ไม่ว่าคน หรือสถานที่ไม่มีอะไรที่คุณจะติดใจมากพอที่จะอยู่ต่อได้จริงๆ เหรอ” ชายหนุ่มถาม ดวงตาคู่คมแพรวพราว หญิงสาวตาโต หยิกเบาๆ ที่แผงอกกว้าง

“นี่คุณแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์เหรอคะราฟาเอล”

“โอ๊ยๆ ผมเจ็บฮันนี่”

“ว่าไงคะ แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์เหรอ”

“ไม่ได้แอบสักหน่อย ตื่นมาทันได้ยินพอดี” คำตอบของเขาทำให้เธอค้อนขวับ

“ร้ายกาจ” หญิงสาวว่าเข้าให้

“เปล่าสักหน่อย ว่าแต่คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะฮันนี่”

“ตอบอะไรคะ”

“คุณไม่ติดใจอะไรที่นี่เลยจริงๆ เหรอ ไม่ว่าคน หรือสถานที่ ไม่ติดใจอะไรสักนิดเลยจริงๆ เหรอครับ” เขาถามย้ำประโยคเดิม

“พอเลยค่ะ ไม่ต้องมาถาม ไม่ตอบ นอนได้แล้วนะคะ อยากได้อะไรก็เรียก ฉันจะนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ” พรรณวรทบอกพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มจึงฉุดรั้งมือนุ่มนิ่มเอาไว้

“อยากได้จูบหวานๆ สักจูบ ได้หรือเปล่าครับ” ราฟาเอลมองใบหน้าสวยหวานด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ทำให้หญิงสาวเขิน จนแก้มแดงปลั่ง

“ไม่มีให้ค่ะ นอนเดี๋ยวนี้เลย ถ้าคุณพูดมาก ฉันจะกลับไปนอนที่บ้าน” เธอขู่เสียงหวาน ชายหนุ่มจึงหัวเราะเบาๆ

“โอเค กู๊ดไนท์ครับ ฮันนี่ของผม” ราฟาเอลพูดเสียงนุ่ม เขาหลับตาลง พรรณวรทจึงได้ขยับผ้าห่มคลุมให้เขาจนถึงหน้าอก แล้วทำในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่คาดคิด นั่นคือหญิงสาวโน้มตัวลงไปประทับจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากกว้าง ก่อนจะถอนออกอย่างรวดเร็ว

ราฟาเอลลืมตาขึ้นในทันที ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เขาฉุดมือเธอเอาไว้ รั้งไม่ให้เธอไปไหน พรรณวรทขบริมฝีปากเบาๆ เธอไม่น่าทำแบบนี้เลย ให้ตายเถอะ เขินจะตายอยู่แล้ว

“ปล่อยค่ะ ฉันจะไปทำงานแล้ว”

“ให้ตายเถอะวิว... ทำไมคุณน่ารักแบบนี้ น่ารักจนผมจะอดใจไม่ไหวแล้วนะฮันนี่” ชายหนุ่มพูดขึ้น กระชับมือนุ่มไม่ยอมปล่อย

“เงียบนะ อย่าพูด นอนหลับไปเงียบๆ เลยคุณน่ะ” เธอบอกเขินๆ บิดมือออกจากเกาะกุมของเขา แล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ ท่ามกลางสายตาหวานเชื่อมของเขา ที่ยังคงมองทุกการเคลื่อนไหวของเธอ พรรณวรทสบตาตอบเขินๆ

เสียงโทรศัพท์ของเธอ ทำให้ชายหนุ่มและหญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ของกันและกัน พรรณวรทเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอ แต่กระนั้นก็ยอมที่จะรับสาย

“สวัสดีค่ะคุณริชาร์ด” นักข่าวสาวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ชื่อริชาร์ดที่ออกมาจากปากหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น

“อลิซบอกผมว่า คุณขอลาพักร้อนอยู่บราซิเลียต่อเหรอวิว”

“ค่ะ ฉันอยู่ที่นี่ต่อ ขอพักร้อนอีกสามวันค่ะ” เธอหันไปมองราฟาเอล ที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน หญิงสาวเกรงใจเขา จึงชี้มือไปที่ประตู เป็นเชิงบอกว่าจะออกไปคุยต่อข้างนอก แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้า และส่งสายตาให้เธอเข้าไปหา พรรณวรทจึงเดินไปหาเขา ทั้งๆ ที่โทรศัพท์ยังแนบหูอยู่

“ทำไมล่ะวิว” ริชาร์ดถาม

“คุณอลิซไม่ได้บอกเหตุผลคุณเหรอคะ” หญิงสาวถามกลับ ราฟาเอลคว้าสมาร์ทโฟนของหญิงสาวมาถือไว้แล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนในทันที พรรณวรทจึงถลึงตาใส่ชายหนุ่ม พยายามแย่งโทรศัพท์คืน แต่ชายหนุ่มไม่ให้ แล้วยื่นมันออกไปจนสุดแขน

“บอกครับ แต่ผมอยากได้ยินจากปากคุณมากกว่า ผมขอโทษนะวิว ที่ไม่ค่อยได้โทร. หาคุณเลย แต่ผมยุ่งจริงๆ ตอนแรกอลิซบอกผมว่า คุณจะบินกลับคืนนี้ ผมดีใจมาก และจะไปรอรับคุณที่สนามบิน แต่พอรู้ว่าคุณจะยังไม่กลับ ผมผิดหวังมากนะวิว” ริชาร์ดพูดสิ่งที่ตัวเองรู้สึก ราฟาเอลได้ยินชัดทุกคำพูด ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าหญิงสาว ดวงตาคู่คมสว่างวาบขึ้นในทันที

“คุณริชาร์ด ฉันไม่มีเวลาคุยด้วย แค่นี้ก่อนนะคะ” พรรณวรทรีบพูดขึ้นทันที หญิงสาวพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อเขาไม่ให้ จะรุนแรงไปก็เกรงว่าจะกระเทือนถึงแผลของชายหนุ่ม

“เดี๋ยววิว... ผมคิดถึงคุณมาก กลับมาเถอะนะครับ” ริชาร์ดยังคงพูดต่อ ราฟาเอลขบกรามแน่น มองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง อารมณ์หึงหวงพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ พรรณวรทสบตาตอบ

“ฉันยังกลับไม่ได้ ส่วนเหตุผลฉันบอกคุณอลิซไปแล้ว แค่นี้นะคะคุณริชาร์ด” หญิงสาวพูดเสียงดัง ราฟาเอลจึงวางสาย แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ

“มันเป็นใคร” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม 


********************






สายตาคู่คมเรียบเฉยนิ่งสนิท ดั่งมหาสมุทรก่อนที่จะมีพายุใหญ่   ไล่มองสำรวจบัวบุษบันด้วยสายตาดูถูกดูแคลน จนหญิงสาวถึงกับสะอึกพูดไม่ออก

“คุณมีอะไรก็พูดมา ผมมีเวลาไม่มากนัก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกร้าว หญิงสาวจึงสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยบอกสาเหตุสำคัญที่ทำให้    เธอต้องแล่นมาหาเขาในวันนี้โดยไม่มีการอารัมภบทใดๆ

“บัวท้อง” หญิงสาวยิงตรงโดยไม่อ้อมค้อม ฟาอีสหันขวับมามองหน้าผู้หญิงที่เขารักปานดวงใจ ดวงตาคู่คมหยามหยัน

“ใช่ลูกผมเหรอ”

ชายหนุ่มถามเสียงเยาะ บัวบุษบันถึงกับผงะ มองหน้าเขาเหมือนไม่เคยเห็น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง กล้ำกลื้นก้อนสะอื้นลงในอก น้ำตาร่วงเผาะ ทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #89 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:19

    เฮียหืงแล้ว

    #89
    0
  2. #88 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:16
    ไม่ได้กลับแล้วมั้งงงง
    #88
    0
  3. #87 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 20:16
    ไม่ได้กลับแล้วมั้งงงง
    #87
    0
  4. #86 836397001 (@836397001) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:08

    อย่าหึงโหดนะเฮีย

    #86
    0
  5. #85 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:59

    รอความออดอ้อนของเฮีย

    #85
    0