พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 29 : บทที่8 ผู้หญิงปากแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    7 มี.ค. 62






บทที่ 8 

ผู้หญิงปากแข็ง 

“เพื่อเป็นการตอบแทนคุณ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองนะ”

“อืม... จะดีเหรอ”

“ดีสิ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณให้ฉันเลี้ยงขอบคุณคุณเถอะค่ะ” พรรณวรทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีสิ คุณมีสิ่งที่จะตอบแทนผมได้ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากจะให้มันกับผมหรือเปล่า เท่านั้นเอง” ราฟาเอลรุกช้าๆ พรรณวรทใจเต้นแรง แต่บริการที่เข้ามาเสิร์ฟอาหาร ก็เป็นเหมือนระฆังที่ช่วยชีวิตเธอ

“อะไรล่ะ ที่ฉันจะตอบแทนคุณได้ ใช่สเต๊กจานนั้นหรือเปล่า ถ้าใช่บอกเลยว่าฉันไม่ให้ เพราะตอนนี้ฉันหิวมาก” หญิงสาวบอกพร้อมกับเดินกลับมาที่โต๊ะ ทว่าเธอก้าวออกมาได้เพียงก้าวเดียว ข้อมือเล็กก็ถูกฉุดเอาไว้ด้วยมืออบอุ่น หญิงสาวชะงัก ก่อนจะหันไปมอง

“คิดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่าวิว”

“จะ... จริงสิ ปล่อยฉันได้แล้ว หิวจะแย่แล้วนะ” หญิงสาวเอ็ดเบาๆ เขาจึงยอมปล่อยมือเธอแต่โดยดี พรรณวรทเริ่มลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า ใบหน้าสวยหวานฉายแววพอใจ เมื่อรสชาติที่สัมผัสได้ มันถูกปากถูกใจยิ่งนัก ราฟาเอลมองยิ้มๆ

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง ถูกใจหรือเปล่า”

“มันอร่อยมากค่ะ กินแล้วก็คิดถึงยายวุ้น อยากให้มากินด้วยกัน” แล้วก็ไวเท่าความคิด หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกมา วิดีโอคอลหาน้องสาวทันที

“ฮัลโหลพี่วิว วุ้นกำลังจะโทร. หาพอดีเลยค่ะ”

“คิดถึงพี่ล่ะสิ” พรรณวรทถาม พร้อมรอยยิ้มสดใส ที่ทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับตกอยู่ในภวังค์

“คิดถึงมาก พี่วิวเป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างโอเคไหม” พรวลัยถามด้วยความเป็นห่วงพี่สาว

“พี่โอเค แล้วทุกอย่างก็โอเคมากๆ เสร็จงานแล้ว คุณราฟาเอลเลยพามาฉลอง” หญิงสาวบอก

“ไหน ฉลองอะไรกัน ฉลองได้ไง วุ้นอยู่เมืองไทยนะ”

“ก็เพราะหนูอยู่เมืองไทยไง พี่เลยต้องคอลหา คิดถึง อยากเห็นหน้าน้อง นี่วุ้นรู้ไหม สเต๊กที่ร้านนี้อร่อยมาก พี่กินแล้วนึกถึงหนู อยากให้มากินด้วยกัน” พรรณวรทบอกแล้วแพลนกล้องไปยังเสต๊กเนื้อชิ้นโตในจาน ซึ่งตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม

“งั้นแพ็คใส่กล่อง ส่งขึ้นเครื่องมาสิ วุ้นจะไปรอรับที่สนามบิน”

“ยายบ๊อง” พรรณวรทหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเธอทำให้ราฟาเอลยิ้มกว้างขึ้น

“พี่วิว เมื่อไรจะกลับบ้าน วุ้นคิดถึง อยากกอดพี่วิวใจจะขาด”

“ไม่ต้องมาอ้อนพี่เลย ไปอ้อนสามีเราโน่น แต่งงานแล้วนะวุ้น”

“แล้วยังไง มีกฎข้อไหนห้ามล่ะคะ ว่าแต่งงานแล้วจะอ้อนพี่สาวไม่ได้”

“ปากดีตลอดเลยเรา พรุ่งนี้พี่ว่าง เดี๋ยวจะไปเดินหาของฝากจากบราซิเลียให้ อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” พรรณวรทถามน้องสาว เธอพร้อมจะตามใจพรวลัยอยู่แล้ว

“อยากได้พี่วุ้นกลับบ้าน”

“ขอพี่ทำงานอีกสักพัก แล้วพี่จะกลับไปหา เอ... หรือหนูจะบินมาหาพี่ที่อเมริกาดี”

“ไม่เอาค่ะ อยากให้พี่วุ้นกลับมาหามากกว่า”

“ได้สิ พี่จะรีบกลับทันทีที่ว่างเลยจ้ะ”

“สัญญาแล้วนะคะ”

“นี่สามขวบหรือยี่สิบสาม ไหนบอกพี่ซิ อ้อนเป็นเด็กๆ ไปได้” แม้จะดุ แต่กลับมีรอยยิ้มเอ็นดูไม่เคยเปลี่ยน

“ก็รักพี่วิวนี่คะ ไม่อ้อนพี่วิว วุ้นจะไปอ้อนใคร ขอคุยกับพี่ราฟหน่อยสิคะ” พรวลัยบอก พรรณวรทจึงส่งโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้าม ราฟาเอลรับมาแล้วเริ่มคุยกับน้องสะใภ้

“ฝากดูแลพี่วิวของวุ้นด้วยนะคะพี่ราฟ”

“ไม่ต้องห่วงครับ พี่เคยบอกวุ้นแล้ว ว่าจะดูแลวิวอย่างดีที่สุด” ราฟาเอลพูดกับพรวลัย แต่สายตาของเขากลับจับจ้องที่ใบหน้าสวยหวานของพี่สาวเธอ พรรณวรทถึงกับชะงักมือที่กำลังจะจิ้มเนื้อชิ้นพอคำเข้าปาก

“ขอบคุณค่ะพี่ราฟ”

“โอเค คุยกับวิวต่อนะ” ราฟาเอลส่งโทรศัพท์คืนให้พรรรณวรท หญิงสาวคุยกับพรวลัยอีกสองสามคำจึงได้วางสาย แล้วหันมาสนใจกับอาหารตรงหน้า โดยที่ไม่พูดกับราฟาเอลเลยสักคำ จนกระทั่งอาหารมื้อนั้นจบลง พนักงานเข้ามาเคลียร์ค่าใช้จ่าย พรรณวรทจึงหยิบบัตรเครดิตของเธอส่งให้บริการหนุ่ม ทว่า ราฟาเอลกลับดึงมันไปถือเอาไว้เสียก่อน

“คุณทำอะไรของคุณ” หญิงสาวถามขึ้น

“ผมจัดการเอง”

“ได้ไง เราตกลงกันแล้ว ว่าฉันจะเลี้ยงขอบคุณคุณไงคะ”

“ใครตกลงกับคุณล่ะวิว ผมยังไม่ได้รับปากเลยด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับส่งบัตรเครดิตของตัวเองให้กับพนักงาน แล้วส่งบัตรคืนเธอ

“คุณทำแบบนี้ฉันไม่สบายใจนะ”

“อยากตอบแทนผมเหรอ ขอเป็นอย่างอื่นแทนแล้วกัน”

“อะไรล่ะคะ ที่คุณอยากได้จากฉัน อย่าขออะไรที่ฉันให้ไม่ได้นะ” พรรณวรทรีบดักคอ ราฟาเอลทอดสายตาอ่อนโยนมองเธอ

“สิ่งที่ผมจะขอ คุณให้ได้วิว มันขึ้นอยู่กับว่า คุณอยากจะมอบมันให้ผมหรือเปล่า”

“คุณหมายถึงอะไร”

“เอาไว้ผมจะบอกทีหลัง ตอนนี้เรากลับบ้านกันก่อนดีกว่า คุณคงทั้งเหนื่อย ทั้งเพลียแล้วล่ะ” ชายหนุ่มบอกแล้วลุกขึ้นยืน เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอให้เดินไปด้วยกัน พรรณวรทบิดมือออก แต่เขาไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังกระชับแน่นขึ้นเสียอีกด้วย หญิงสาวถึงกับถอนหายใจ ตีหน้ายักษ์เข้าใส่เขา ทั้งๆ ที่ใจเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

 

พรรณวรทเดินขึ้นบันไดมา โดยมีเจ้าของคฤหาสน์หลังงามเดินตามหลังขึ้นมาช้าๆ ราฟาเอลอมยิ้มบางๆ เขากำลังคิดถึงแผนการสร้างความหวั่นไหวให้เธอ

“ฉันขอตัวก่อนนะ” หญิงสาวบอก เมื่อถึงห้องตัวเอง มือบอบบางกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่เขากลับฉุดรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวสิวิว คุยกันก่อน”

“คะ??” หญิงสาวมองเขาด้วยสายที่แสดงถึงความสงสัย เอียงคอน้อยๆ อย่างน่ารัก และมันก็ทำให้เขายิ้ม

“ผมแค่... ยังไม่อยากให้คุณไป” น้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟัง ที่มาพร้อมกับสายตาชวนเขิน ทำให้พรรณวรทใจสั่น หญิงสาวไม่ยอมสบตากับเขา

“แต่ฉันอยากพักผ่อน”

“จริงเหรอ คุณไม่ได้อยากหนีผมหรอกเหรอวิว” คนถามไม่ถามเปล่า กลับจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วดึงรั้งเข้าหาตัว พรรณวรทหน้าตื่น

“นี่คุณ ปล่อยนะ” เธอพยายามบิดข้อมือออก แต่ไม่สำเร็จ

“การหนี มันไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นหรอกนะ”

“หนีอะไร คุณคิดว่าฉันกำลังหนีอะไรเหรอ”

“หนีผมไง” ราฟาเอลตอบอย่างมั่นใจ

“ทำไมฉันต้องหนีคุณด้วย” คำถามของเธอ ทำให้เขายิ้ม แต่รอยยิ้มของชายหนุ่ม ทำให้พรรณวรทแข้งขาอ่อน ก้มหน้าหลบสายตาวูบ

“แค่คุณยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ อย่าฝืนสิวิว”

“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ เราคงพูดกันคนละเรื่อง”

“เรากำลังพูดเรื่องเดียวกันต่างหาก แค่คุณยอมรับว่าคุณหวั่นไหวกับผมก็แค่นั้น อย่าปากแข็งทั้งๆ ที่ใจของคุณมันไม่ได้แข็งอย่างปาก”

“ไม่ ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรกับคุณ”

“จริงเหรอ แล้วที่มันกำลังเกิดขึ้นนี่คืออะไร ใจของคุณเต้นแรง จนผมได้ยินเสียงจังหวะของมันชัดเจน ตัวคุณสั่น เวลาที่ผมเข้าใกล้แบบนี้ คุณไม่กล้าสบตาผม เพราะกลัวว่าผมจะรู้ถึงความรู้สึกของคุณ มือของคุณเย็นเฉียบ เวลาที่ผมจับเอาไว้ ดูเหมือนภาษากายของคุณมันจะทรยศคำพูดนะวิว”

ราฟาเอลพูดพร้อมกับมองสบตาเธอ พรรณวรทถึงกับนิ่งงัน เธอกำลังมือเย็นเหมือนที่เขาบอก เธอกำลังใจเต้นแรงเหมือนที่เขาพูด หญิงสาวจึงแก้เกมด้วยการแหวใส่เขา

“นี่มากไปแล้วนะราฟาเอล” เสียงดุสั่นๆ ทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มออกมา เขาขยับเข้าใกล้ พรรณวรทจึงก้าวถอยหลัง จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทกับผนัง เธอหมดทางหนี้โดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานล้ำ จับแขนเล็กๆ สองข้างตรึงเอาไว้ในระดับไหล่ โน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้า

“คุณชอบดุกลบเกลื่อนความรู้สึก ชอบตีหน้านิ่งเวลาเขิน ทั้งๆ ที่แก้มแดงจัด คุณชอบแกล้งโมโห ทั้งๆ ที่ใจสั่น ที่สำคัญ คุณปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ และตอนนี้คุณกำลังเป็นทุกอย่างที่ผมพูด”

“ไม่ ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด”

“คุณกำลังหวั่นไหวกับผม วิว... ยอมรับมันเถอะ อย่าหนีอีกเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก”

“อย่ามั่นใจนักเลย ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ ไม่เลยสักนิด อุ๊บ!” เสียงสั่นๆ ถูกกลืนหายไปในโพรงปากอุ่น

ราฟาเอลจู่โจมจูบเธอ เขาใช้ริมฝีปากหยักสวยของตัวเองปิดปากอวบอิ่มของผู้หญิงปากแข็งที่เอาแต่พูดว่าไม่เคยรู้สึกอะไรแม้แต่น้อย ชายหนุ่มไม่อยากฟังคำปฏิเสธ เขาอยากได้แต่เพียงคำตอบรับจากเธอเท่านั้น หญิงสาวรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งก่อนจะนิ่งสนิท รู้สึกคล้ายโดนไฟช็อต ตัวชาไปหมด

จุมพิตเร่าร้อนที่เขายัดเยียดให้ทำให้พรรณวรทหมดเรี่ยวแรงที่จะยืนต่อ หญิงสาวหลับตาลง ชายหนุ่มจึงสอดแขนรัดรอบเอวบางโอบกอดเธอเอาไว้ ในขณะที่ปล้นจูบจากเธออย่างเอาแต่ใจ พลางใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเธอให้โอบรอบลำคอแกร่งของเขาเอาไว้ เพื่อเป็นที่พักพิง

สาวขาลุยผู้ขาดประสบการณ์เรื่องรัก ถึงกับไปไม่เป็น เรี่ยวแรงที่จะขัดขืนอันตรธานหายไปไหนหมดไม่รู้ เธอไม่มีแม้แต่แรงที่จะผลักเขาออก หนำซ้ำแข้งขายังพาลอ่อนเปลี้ยไปเสียอีก 

อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

พี่ราฟจู่โจมหนูวิว 

ฮีรุกฆาตแล้วววววววววววว  

งุ้ยยยยยยยย  ใจสั่น 555555555555555+


********************




โปรยยยย

จากน้องสาวสุดที่รัก กลายเป็น "ผู้หญิงที่รักที่สุด" ติณณภพอุ้มชูดูแลรมชลีย์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผันไป เด็กหญิงตัวอวบอ้วน กลับกลายเป็น "ที่สุดในหัวใจ" ของคุณหมอหนุ่ม ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์ใจ ไม่ว่าระยะทางจะห่างสักแค่ไหน ก็ไม่อาจพรากเธอไปจากใจเขาได้เลย
--------------------------------------------

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

พี่ติณ... ชลีย์...

ปลายนิ้วแข็งแรงประทับเบาๆ บนริมฝีปากแห้งผากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ติณณภพยิ้มอบอุ่น เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #72 Pnac (@Pnac) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 17:48
    พี่ติณณ มายังงงง รอจ้า
    #72
    1
    • #72-1 มุกปรินทร์ (@Chormoak) (จากตอนที่ 29)
      7 มีนาคม 2562 / 18:09
      มาแต่เช้าแล่ววววว ตอนต่อไปอัพพรุ่งนี้เช้าน้าาาาาา
      #72-1
  2. #71 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:56

    รอความสนุก สุดฟินนนน

    #71
    0