พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 28 : บทที่ 8 ผู้หญิงปากแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    6 มี.ค. 62





บทที่ 8 

ผู้หญิงปากแข็ง 

“วิว ระวัง!!” ราฟาเอลตะโกนลั่น ทว่าไม่ทัน เมื่อพรรณวรทชนเข้ากับเด็กตัวเล็กๆ เข้าอย่างจัง จนแม่หนูคนนั้นล้มลงกับพื้น ชายหนุ่มรีบเข้ามาหา ในขณะที่พรรณวรทรีบย่อตัวลง แล้วจับเด็กน้อยลุกขึ้นยืน

“หนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ทันระวัง” หญิงสาวดึงตัวเด็กที่กำลังร้องไห้เข้ามากอดปลอบ แม่หนูยังคงสะอื้นและส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บที่เข่ากระแทกพื้นเมื่อครู่

“วิว... คุณเป็นอะไรไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร แต่เด็กคงเจ็บมาก” หญิงสาวตอบเสียงสั่น ยิ่งแม่หนูแผดเสียงร้องมากเท่าไร เธอยิ่งใจเสียมากเท่านั้น

“ซาบีน่า ร้องไห้ทำไมคะ” เสียงใสๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับปราดเข้ามาหาแม่หนูน้อยที่ชื่อซาบีน่า

“ฉันชนแกล้มเองค่ะ ฉันขอโทษนะคะ” พรรณวรทยอมรับโดยไร้ข้อแก้ตัว

“ซาบีน่า มาหาน้ามาลูก” ผู้ปกครองของเด็กหญิง ดึงแม่หนูเข้าไปกอดปลอบ พรรณวรทถึงกับหน้าเสีย ที่สาวน้อยซาบีน่ายังร้องไห้ไม่หยุด

“เจ็บค่ะ” แม่หนูบอกเสียงสั่น

“ไหนเจ็บตรงไหนคะ” คนเป็นน้าเอ่ยถาม

“ตรงนี้” นิ้วอ้วนป้อมชี้ไปที่หัวเข่า ซึ่งมีเลือดซึมออกมา พรรณวรทหน้าซีดกว่าเดิม

“ขอโทษนะคะ ฉันขอโทษจริงๆ ที่ไม่ทันระวัง พี่ขอโทษนะจ๊ะ” หญิงสาวพูดด้วยความรู้สึกผิด ในขณะที่ดึงขากางเกงขึ้น ดูรอยแผลที่หัวเข่าเล็ก

“ซาบีน่า ดูนี่สิลูก แผลไม่ใหญ่เลยนะคะ เดี๋ยวกลับถึงบ้าน น้าจะทำแผลให้ แล้วหนูก็จะหายเจ็บ อดทนหน่อยนะคะลูก” หญิงสาวปลอบหลานตัวเอง แม่หนูน้อยพยักหน้ารับเบาๆ

“คุณคะ ฉันเอ่อ...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เวลาแกเล่นซน ก็มักจะได้แผลเสมอ ฉันเข้าใจว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเองค่ะ”

“แต่ฉัน... รู้สึกผิดมาก ที่ทำให้ซาบีน่าต้องเจ็บแบบนี้ ให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อเป็นการขอโทษเธอหน่อยได้ไหมคะ” พรรณวรทพูดขึ้น

“คุณอย่ากังวลเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“เอ่อ ถ้ายังไง เราไปนั่งพักที่ร้านนั้นก่อนได้ไหมคะ ฉันจะไปหาซื้ออุปกรณ์มาทำแผลให้ซาบีน่าเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านฉันอยู่ใกล้ๆแถวนี้ เดี๋ยวฉันพาหลานกลับบ้านเลยดีกว่า” น้าสาวของแม่หนูปฏิเสธ พรรณวรทจึงหน้าเสีย เพราะรู้สึกผิดจริงๆ อีกฝ่ายมองแล้วยิ้ม เข้าใจความรู้สึกของเธอดี

“ถ้าอย่างนั้น คุณไปที่บ้านฉันแล้วกันนะคะ” ได้ยินเพียงแค่นั้น หญิงสาวก็ยิ้มออกมา

“ได้ค่ะ ได้ ไปเลยไหมคะ มาค่ะ ฉันจะช่วยคุณถือของ คุณจะได้อุ้มซาบีน่าได้สะดวก” พรรณวรทขันอาสา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ซาบีน่าคนเก่ง หนูเดินได้ใช่ไหมคะ” แม่หนูถูกปล่อยลงจากอ้อมแขน สาวน้อยจึงเดินให้ดู

“เดินได้ค่ะ”

“งั้นกลับบ้านกันนะคะ พี่เขาจะทำแผลให้หนู” คนเป็นน้าบอก แม่หนูจึงจ้องหน้าคนที่ทำให้ตัวเองเจ็บตาแป๋ว ก่อนจะส่งยิ้มให้ พรรณวรทจึงยิ้มตอบ สองน้าหลานเดินนำหน้าไป นักข่าวสาวจึงหันกลับมาหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เขาจึงส่งยิ้มอบอุ่นให้กับเธอ

“ไปกันเถอะวิว” ราฟาเอลบอก แล้วเดินตามแม่หนูน้อยไปพร้อมกับเธอ

พรรณวรทจ้องมองแผลบนหัวเข่าเล็กแล้วเงยหน้าขึ้นมองซาบีน่าด้วยสายตารู้สึกผิด หญิงสาวเริ่มทำแผลให้เธอมือบอบบางแปะพลาสเตอร์ลงบนหัวเข่าเล็กๆ อย่างเบามือ ก่อนจะเป่าเบาๆ ที่แผล หวังจะช่วยคลายความเจ็บให้กับเธอ ดวงตากลมโตสีน้ำผึ้งมองใบหน้าน่ารักของซาบีน่าด้วยสายตาอ่อนโยน

เช่นเดียวกับราฟาเอล ที่มองทุกการของเธอด้วยสายตาอ่อนแสง ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นอีกครั้งที่เขาได้เห็นอีกแง่มุมหนึ่งของพรรณวรท ตอกย้ำว่าตัวตนจริงๆ ของเธอ ไม่ใช่คนแข็งกร้าวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับจิตใจดีมาก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้รู้ว่าเขาไม่เคยมองพรรณวรทผิดไปจากที่เธอเป็นเลยแม้แต่น้อย เขามองเห็นตัวตนข้างในของเธออย่างชัดเจน

“หายเจ็บหรือยังคะ”

“หายแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ” แม่หนูน้อยบอก แล้วโผเข้าหา แขนอ้วนป้อมกอดรอบลำคอระหงเอาไว้ พรรณวรทยิ้มออกมา เธอกอดตอบแม่หนูน้อย แล้วยกมือลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ

“พี่ขอโทษหนูอีกครั้งนะคะ ที่ทำให้เจ็บตัว”

“ตอนนี้หายเจ็บแล้วค่ะ” แม่หนูบอกหลังจากผละตัวออกมา

“พี่กลับก่อนนะคะ” พรรณวรทล่ำลาซาบีน่า ก่อนจะหันไปเอ่ยลาน้าสาวของเธอ

“ขอบคุณมากนะคะ ที่อุตส่าห์ตามมาดูแลยายจอมซนนี่ถึงที่บ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้สึกผิดน้อยลง” พรรณวรทบอกก่อนจะเดินออกจากบ้านไป โดยที่ซาบีน่าตามมาส่ง มือเล็กๆ โบกลาเบาๆ ก่อนที่สาวแปลกหน้าที่แสนจะใจดีจะกลับไปพร้อมกับผู้ชายตัวสูง หน้านิ่ง ที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ

“สบายใจขึ้นไหม” ราฟาเอลเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เดินออกมาจนถึงรถที่จอดอยู่

“มากค่ะ อย่างน้อยฉันก็ได้เห็นว่า ซาบีน่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”

“คุณหิวหรือยัง ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนกลับบ้านดีไหม”

“ก็ดีค่ะ วันนี้ฟรีไทม์ ฉันเสร็จงานแล้ว” หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจ ภารกิจของเธอสิ้นสุดลงแล้ว

“งั้นก็ เชิญครับคุณผู้หญิง” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับส่งยิ้มทรงเสน่ห์ให้เธอ ในขณะที่เอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ แล้วอ้อมมาทำหน้าที่คนขับรถ พาเธอออกไปจากตรงนั้น ท่ามกลางสายตาคู่หนึ่งที่มองจ้องมาด้วยความมาดร้าย

 

ราฟาเอลพาพรรณวรทมาดินเนอร์โดยที่ไม่ได้เตรียมอะไรล่วงหน้า แต่เขาก็เลือกร้านที่ดีที่สุดสำหรับเธอ เนื่องในโอกาสพิเศษนี้

“ว้าว ที่นี่บรรยากาศดีจังเลยค่ะ” เธอบอกพร้อมกับมองไปรอบๆ ท้องฟ้ายามค่ำคืนของบราซิเลีย มีเสน่ห์ไม่น้อย

“ชอบใช่ไหม” เขาถามสั้นๆ

“ชอบมากค่ะ ขอบคุณที่พามา” พรรณวรทยิ้มน้อยๆ หญิงสาวเดินไปยืนที่ระเบียง ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์อันงดงาม ไฟนับล้านดวงตรงหน้าต่างแข่งกันอวดแสงสว่างของตัวเองจนบดบังแสงดาวแทบหมดสิ้น

“อาหารที่นี่อร่อยมาก ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามเสียงทุ้มน่าฟัง

“อืม... ขอเมนูแนะนำแล้วกันค่ะฉันไม่รู้หรอกว่าอะไรที่อร่อย”

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะจัดการให้คุณเอง” เขาบอก หญิงสาวจึงพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ราฟาเอลหันมาสั่งอาหารสำหรับเขาและเธอ แล้วจึงลุกไปยืนข้างๆ หญิงสาว

“คุณราฟาเอลคะ...” พรรณวรทเรียกเขา ก่อนจะเม้มปากเบาๆ

“ครับวิว... มีอะไรหรือเปล่า”

“ฉันแค่อยากจะขอบคุณ ที่คุณช่วยดูแลฉันเป็นอย่างดี ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่บราซิเลีย ขอบคุณที่ช่วยฉันให้รอดปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้ ขอบคุณนะคะ” พรรณวรทมองสบตากับเขา แล้วหลุบสายตาลงต่ำ ราฟาเอลหัวใจพองโต มันเป็นสัญญาณที่ดีไม่ใช่น้อย นับว่านี่คือครั้งแรกที่เธอพูดด้วยวาจาอ่อนหวานแบบนี้

“ยินดีครับ การดูแลคุณมันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” ชายหนุ่มบอกเสียงนุ่ม พรรณวรทจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

“กลัวยายวุ้นจะตำหนิเหรอคะ คุณโดนน้องสาวฉันต่อว่าแน่ ถ้าคุณปล่อยให้ฉันเป็นอะไรไป”

“ส่วนหนึ่งเป็นเพราะวุ้น แต่อีกส่วน มันเป็นเพราะตัวผมเอง ที่อยากดูแลคุณ” ดวงตาคู่คมทอดมองใบหน้าสวยหวานนิ่งๆ และเป็นอีกครั้งที่พรรณวรทไม่กล้าสบตากับเขา

“เพื่อเป็นการตอบแทนคุณ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองนะ”

“อืม... จะดีเหรอ”

“ดีสิ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณให้ฉันเลี้ยงขอบคุณคุณเถอะค่ะ” พรรณวรทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีสิ คุณมีสิ่งที่จะตอบแทนผมได้ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากจะให้มันกับผมหรือเปล่า เท่านั้นเอง” ราฟาเอลรุกช้าๆ พรรณวรทใจเต้นแรง แต่บริการที่เข้ามาเสิร์ฟอาหาร ก็เป็นเหมือนระฆังที่ช่วยชีวิตเธอ

“อะไรล่ะ ที่ฉันจะตอบแทนคุณได้ ใช่สต๊กจานนั้นหรือเปล่า ถ้าใช่บอกเลยว่าฉันไม่ให้ เพราะตอนนี้ฉันหิวมาก” หญิงสาวบอกพร้อมกับเดินกลับมาที่โต๊ะ ทว่าเธอก้าวออกมาได้เพียงก้าวเดียว ข้อมือเล็กก็ถูกฉุดเอาไว้ด้วยมืออบอุ่น หญิงสาวชะงัก ก่อนจะหันไปมอง

“คิดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่าวิว” 

โอ๊ยยยยยย  พี่ราฟสายรุก 555555555+

เป็นหนูวิวนี่เขินวัวตายควายล้ม 

งื้ออออออออออ  สายตาอย่างนั้น รักกันหรือเปล่า 

เปล่า ไรท์แค่ร้องเพลง 555555555555+  


*******************







โปรยยยย

จากน้องสาวสุดที่รัก กลายเป็น "ผู้หญิงที่รักที่สุด" ติณณภพอุ้มชูดูแลรมชลีย์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผันไป เด็กหญิงตัวอวบอ้วน กลับกลายเป็น "ที่สุดในหัวใจ" ของคุณหมอหนุ่ม ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์ใจ ไม่ว่าระยะทางจะห่างสักแค่ไหน ก็ไม่อาจพรากเธอไปจากใจเขาได้เลย
--------------------------------------------

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

พี่ติณ... ชลีย์...

ปลายนิ้วแข็งแรงประทับเบาๆ บนริมฝีปากแห้งผากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ติณณภพยิ้มอบอุ่น เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #70 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:55

    รุกหนักได้แล้วเฮีย

    #70
    1
  2. #69 ยัยอ้วนกินจุ (@0830719626) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:07

    รุกต่อๆ
    #69
    0
  3. #68 Pnac (@Pnac) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:32
    รอชลีย์น๊าาาา
    #68
    1
  4. #67 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 19:55
    พี่ราฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #67
    0
  5. #66 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:54

    รอๆๆๆๆจ๋า

    #66
    0