พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 26 : บทที่ 7 มารยาชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    3 มี.ค. 62




บทที่ 7 

มารยาชาย  

“มีอะไรเหรอเคธี่”

“ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”

“อ้อ ขอโทษทีจ้ะ ที่ทำให้ต้องขึ้นมาตาม ฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยลืม”

“คุณผู้หญิงจะลงไปเลยไหมคะ”

“ไปสิ” พรรณวรทปิดประตูห้องนอน แล้วเดินลงไปยังห้องอาหาร ดวงตากลมโตมองไปยังโต๊ะตัวใหญ่ เห็นเคธี่จัดอาหารเพียงที่เดียวก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

“แล้วคุณราฟา... เอ่อ ช่างเถอะ” พรรณวรทหุบปากพร้อมทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ เธอจะไม่ถามถึงเขา

“คุณผู้ชายออกไปข้างนอกพร้อมกับคุณคารอสค่ะ”

“อ้อ งั้นเหรอจ๊ะ” พรรณวรทบอกตัวเองว่า ไม่ได้อยากรู้สักหน่อยว่าเขาจะไปไหน

“คุณผู้หญิงจะไปไหนหรือเปล่าคะ ยังมีบอดี้การ์ดคนอื่นอยู่นะคะ”

“เปล่าจ้ะ” หญิงสาวปฏิเสธ ก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า การกินอาหารคนเดียวมันทำให้เธอเหงา ปกติจะมีเขานั่งกินด้วยทุกมื้อ พรรณวรทมองไปยังหัวโต๊ะซึ่งเป็นที่นั่งของเขา สุดท้ายก็ตัดใจ บอกตัวเองว่าไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเขาทั้งนั้น

 

ราฟาเอลบุกมาถึงอาณาเขตของลูคัสอีกครั้ง คราวนี้เขามาเพื่อปิดบัญชีอย่างแท้จริงจะไม่มีโอกาสอีกครั้ง สำหรับคนที่คิดทำร้ายพรรณวรท ชายหนุ่มจะสั่งสอนให้อีกฝ่ายรู้ว่า การฝ่าฝืนคำเตือนของเขา มันจะมีบทลงโทษยังไง

“ตามหาตัวลูคัสให้เจอ” ราฟาเอลสั่งเสียงกร้าว

“ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคุณราฟาเอล มีธุระอะไร เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะ คุณลูคัสเข้านอนแล้วครับ” แม้จะมีหางเสียง ทว่าน้ำเสียงของมาร์โคกลับแข็งกร้าวนัก

“ฉันไม่สนหรอกว่าเจ้านายของแกจะนอนหรือจะตาย ฉันต้องการเจอมัน เดี๋ยวนี้!” ผู้มาเยือนเกรี้ยวกราด มาร์โคกระชับด้ามปืนแน่น เล็งปลายกระบอกไปที่ราฟาเอล

“คุณกำลังบุกรุกพื้นที่ของเราในยามวิกาล” หัวหน้าบอดี้การ์ดพูดเสียงเข้ม ราฟาเอลไม่เพียงไม่กลัว ชายหนุ่มก้าวไปเชิญหน้ากับอีกฝ่าย อย่างคนที่กำลังท้าทายปืนในมือ

“แล้วยังไง ไปตามลูคัสมาพบฉัน”

“เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะครับ มีอะไรคุยกันพรุ่งนี้ดีกว่า” สิ้นเสียงมาร์โค ราฟาเอลก็ตะปบปลายนิ้วลงที่ลำคอของอีกฝ่าย

“ฉันต้องการพบลูคัส คารอส ไปลากตัวมันมาให้ฉัน” เขาหันไปสั่งคนสนิท คารอสขยับเพียงก้าวเดียว มาร์โคก็หันปลายกระบอกปืนมาทางเขา

“จะเอาใช่ไหม” คารอสถามด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน

“ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

“อย่าพูดถึงความเกรงใจเลยดีกว่า พวกนายไม่ได้เกรงใจฉันตั้งแต่ส่งคนไปจับตัวผู้หญิงของฉันแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันเคยเตือนแล้ว แต่ยังไม่จำ ดี... วันนี้ฉันจะทำให้พวกแกทุกคนจำชื่อฉันไปจนถึงนรก จัดการมัน ลากตัวลูคัสออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม” สิ้นเสียงสั่งของราฟาเอล เสียงปืนก็ดังขึ้น ไม่รู้ว่าออกจากปลายกระบอกปืนของใครบ้าง

ผู้ทรงอิทธิพลแห่งภาคพื้นอเมริกาใต้ ก้าวเข้าไปด้านใน พร้อมกับคารอส เพื่อตามหาลูคัส ปล่อยให้ลูกน้องจัดการกับพวกกระจอกด้านนอก

ราฟาเอลเปิดประตูห้องทุกห้องที่ปิดอยู่ ควานหาตัวศัตรูป้ายแดง เช่นเดียวกับคารอส บ้านหลังใหญ่ถูกค้นทุกซอกทุกมุม แต่กลับไม่พบแม้เงาของเจ้าของบ้าน

“บ้าเอ๊ย!!” ชายหนุ่มสบถออกมา เมื่อแน่ใจว่าลูคัสไม่อยู่ที่นี่

“บอสครับ ผมคิดว่ามันน่าจะหนีไปแล้ว”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน มันเป็นเจ้านายประเภทไหน ถึงปล่อยให้ลูกน้องมายืนรอรับกระสุน แล้วตายแทน ไอ้ระยำ” ชายหนุ่มหัวเสียไม่น้อย

ชายหนุ่มกลับออกมาพร้อมกับคนสนิท ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่คนของราฟาเอลควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ และเสียงปืนก็เงียบลง

“ประตูด้านหลัง มีรอยรถที่ถูกขับออกไปครับ” ลูกน้องของคารอสเข้ามารายงาน หลังจากที่แบ่งกำลังออกไปสำรวจรอบๆ จึงพบว่ามีประตูรั้วอยู่ด้านหลัง และมีร่องรอยของรถที่ยังใหม่อยู่

“พวกแกไม่มีทางหาคุณลูคัสเจอ” เสียงของมาร์โคดังขึ้น ราฟาเอลหันกลับไปมอง

“อย่างนั้นเหรอ”

“แน่นอน ต่อให้แกใหญ่คับฟ้าแค่ไหน ก็ไม่มีทางหาเจ้านายฉันเจอ คุณลูคัสจะกลับมาตามล่าแก และจะฆ่าผู้หญิงของแกในไม่ช้า”

ผลัวะ! เสียงราฟาเอลสะบัดปลายด้ามปืนลงบนใบหน้าของมาร์โคจนโหนกแก้มแตกยับ เลือดไหลออกมาเป็นทาง ก่อนจะลั่นไกปลิดชีวิตบอดี้การ์ดมือขวาของศัตรู

“ฉันต่างหากที่จะตามล่ามัน” ชายหนุ่มพูดเสียงเย็น

“กลับเถอะครับบอส ทางนี้พวกผมจัดการเอง” คารอสพูดขึ้น

“กระจายกำลังกันออกไป ตามหาตัวลูคัสให้เจอโดยเร็วที่สุด” ราฟาเอลสั่งเสียงกร้าว ต่อให้มันมุดอยู่ในรู เขาก็จะลากตัวมันออกมารับโทษให้ได้

 

ประตูที่เชื่อมระหว่างห้องถูกเปิดออกช่วงกลางดึก ราฟาเอลกลับมาเมื่อราวๆ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เขารีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน แล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะเข้ามาดูพรรณวรทที่ห้อง ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงที่ริมเตียงกว้าง ข้างๆ หญิงสาวที่ยังหลับสนิท ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับปอยผมเล็กๆ ที่ระตามใบหน้าของเธอออกแล้วโน้มตัวลงไปจรดริมฝีปากบนหน้าผากนูนเกลี้ยงอย่างแผ่วเบา

“ผมขอโทษนะวิว ที่คราวที่แล้วผมไม่จัดการให้เด็ดขาด ปล่อยให้มันกลับมาทำร้ายคุณอีกครั้ง แต่ผมสัญญา ว่ามันจะไม่มีครั้งที่สามอย่างแน่นอน” ราฟาเอลพูดเสียงเบา ฝ่ามือหยาบประคองแก้มนุ่มเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยผิวแก้มเนียนละเอียดเล่นเบาๆ

ดวงตาคู่คมที่ทอดมองพรรณวรทนั้นแสนอ่อนโยน ไม่มีแววของฆาตกรดังเช่นเมื่อชั่วโมงก่อน ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ ยามเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาระหว่างเธอและเขา

“รู้ไหมว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ดื้อมาก แต่ก็มีเสน่ห์มากเหมือนกัน แล้วรู้ไหมเวลาที่คุณเขิน ชอบทำหน้ายักษ์ใส่ผม ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด กลับน่ารักเสียมากกว่า” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากเธออีกครั้ง ก่อนจะตัดใจลุกขึ้น แล้วเดินกลับห้องตัวเองไป

 

ลูคัสพร้อมลูกน้องอีกสองคนที่หนีรอดออกมาได้อย่างหวุดหวิด ก็มากบดานที่เซฟเฮาส์ย่านชานเมือง ชายหนุ่มแค้นใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น โชคดีที่เขาไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นคงต้องตายด้วยมือราฟาเอล กราเบียลลาส ภายในอาณาเขตบ้านของตัวเองอย่างแน่นอน

ลูคัสตวัดปลายเท้าใส่เก้าอี้เต็มแรงอย่างระบายอารมณ์จนมันล้มลงกับพื้น แต่เพียงแค่นั้นมันยังไม่สาแก่ใจ เขาตามไปจับโต๊ะกระจกตัวเตี้ยทุ่มลงกับพื้นอีก

เพล้ง! เสียงกระจกกระทบกับพื้นแตกละเอียด ลูกน้องสองคนได้แต่ยืนอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ด้วยรู้อารมณ์ของเจ้านายเป็นอย่างดี

“ราฟาเอล ฉันจะตามจองล้างจองผลาญแก ฉันจะกลับไปล้างแค้นแกกับนังนักข่าวนั่นให้สาสม” ลูคัสประกาศเสียงกร้าว ชายหนุ่มคว้าแจกันที่อยู่ใกล้ๆ มือ ขว้างลงพื้น

“ผู้ทรงอิทธิพลแห่งภาคพื้นอเมริกาใต้ จะเหลือแค่ตำนาน ฉันจะฆ่าแกด้วยมือฉันเอง ผู้หญิงของแกก็เช่นกัน ฉันจะทำให้พวกแกทรมานจนต้องร้องขอความตาย” น้ำเสียงเกรี้ยวกราด ที่มาพร้อมกับสายตาฆาตกร ทำให้ลูกน้องสองคนลอบมองหน้ากัน รู้ดีว่าลูคัสนั้นโหดเหี้ยมเพียงใด ถ้าหากจับตัวราฟาเอลและนักข่าวคนนั้นได้ รับรองเลยว่าทั้งสองคนจะต้องรู้จักกับคำว่านรกบนดินอย่างแน่นอน



******************************




                                 

                   ฟาอีส บินทาซิม อัลเซียร์นาร์ สะดุดตาสะดุดใจ หญิงสาวใบหน้าสวยหวาน เจ้าของรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นตั้งแต่แรกพบ แต่เธอกล้าดียังไง มาทำให้เขา ค้างเติ่ง บัวบุษบัน กล้าทำในสิ่งที่ผู้หญิงทั่วทั้งดินแดนฟาราบัสไม่มีทางทำ นั่นคือการมองผ่าน "เทพบุตรทะเลทราย" ไป ราวกับเขาไม่มีตัวตน

                   ตั้งแต่เกิดมาฟาอีส ไม่เคยถูกใครมองผ่าน แต่เธอคือผู้หญิงคนแรกที่ไม่ตกหลุมเสน่ห์แห่งบุรุษเพศของเขา "อาการเสียศูนย์" จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขา "ต้อง" พาตัวเข้ามาพัวพันกับเธอ

-------------------------------------

                 “นี่คุณจะถ่ายรูปผมทำไม” บัวบุษบันจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แต่กระนั้นใบหน้าสวยหวานยังคงแต่งแต้มรอยยิ้มน้อยๆ พอที่จะให้คนมองใจเต้นผิดจังหวะอยู่บ้าง

“คุณตามฉันมาสองวันแล้วนะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้” หญิงสาวบอกอย่างรู้ทัน ฟาอีสเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่คมไหววูบ แต่มันกลับมามั่นคง     อีกครั้งในชั่ววินาที

“ตามคุณ!! คนอย่างผมนี่นะจะตามคุณ หลงตัวเองไปหรือเปล่าคุณ” เขาตอบกลับอย่างไม่ลดละ ทว่าสายตากลับพราวระยับอย่างถูกอกถูกใจอะไรบางอย่าง

“หลงตัวเองก็ยังดีกว่าหลงคุณ เพราะเท่าที่ฉันเห็นคุณไม่มีอะไรที่น่าหลงเลยสักนิด” บัวบุษบันโต้กลับ พร้อมๆ กับกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วไล่สายตากลับขึ้นมามองหน้าหล่อคมของเขาอีกครั้ง

“นี่คุณ!!

“ฉันไม่ได้อยากจะรู้เหตุผลหรอกนะว่าคุณตามฉันมาทำไม เพราะฉันเชื่อว่าคุณเองคงรู้ดีอยู่แก่ใจ” หญิงสาวบอกเสียงใสพร้อมกับดึงกล้องคืนจากมือเขา แต่ฟาอีสกลับยึดไว้แน่นแถมยังยกมือหนี

“นี่คุณ เอากล้องฉันคืนมานะ” เธอตวาดแว้ด เจ้าถิ่นเปิดยิ้มบางๆ เมื่อหญิงสาวเริ่มอารมณ์เสีย

“คุณก็เอาคืนไปสิครับ” ฟาอีสบอกพร้อมยิ้มยั่ว บัวบุษบันยิ่งโกรธหนัก เธอพยายามคว้าสิ่งที่อยู่ในมือเขา แต่ว่ามันสุดที่จะเอื้อมถึง     หญิงสาวจึงยืดตัวขึ้นทรงตัวอยู่บนปลายเท้าที่แทบจะลอยขึ้นจากพื้น เพื่อคว้ากล้องที่อยู่ในมือเขาซึ่งชูขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง มือบอบบางข้างหนึ่งวางบนไหล่แกร่งทิ้งน้ำหนักบนปลายเท้าเรียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมคว้ากล้องที่เขาชูสูงขึ้นจนสุดแขน โดยที่ไม่ได้สนใจมือใหญ่อบอุ่นที่    โอบรอบเอวบางของตัวเองเลยสักนิด 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #64 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:26

    คิดเหรอว่าจะเอาชะนะพี่ราฟได้ ลูคัส

    #64
    0
  2. #62 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:29
    มาดูกันว่าใครจะล่าใครกันแน่

    พี่ราฟต้องปกป้องน้องอยู่แล้วววว

    โหดเจอโคตรรรรรโหดซะแล้ววววว
    #62
    0