พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 24 : บทที่ 7 มารยาชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    1 มี.ค. 62




บทที่ 7 

มารยาชาย 

นักข่าวสาวเข้ามายังบริเวณที่ชุมนุมประท้วง วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่การชุมนุมยังเป็นไปด้วยความสงบ และมีข่าวคืบหน้าว่า ทางบริษัทแอลเอสกรุ๊ปคืนพื้นที่ป่าเรียบร้อยแล้ว ทางแกนนำจึงวางแผนที่จะส่งตัวแทนเข้าตรวจสอบร่วมกับคณะเจ้าหน้าที่ และจะได้คำตอบภายในสองวันนี้

พรรณวรทจึงรายงานข่าวให้ประชาชนที่ติดตามสถานการณ์ได้ทราบถึงข้อเท็จจริง และวางแผนว่าจะทำสกู๊ปเรื่องนี้โดยเรียงตามไทม์ไลน์ของเรื่องทั้งหมด หญิงสาวจึงโทร. ไปปรึกษากับอลิซ

“สกู๊ปที่วิวเสนอมา ฉันว่าดีนะแต่ว่ารอบทสรุปก่อนดีกว่าไหม จะได้เริ่มเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบไปเลย”

“ดีค่ะคุณอลิซ ฉันจะเริ่มทยอยเขียนไปคร่าวๆ ก่อน พอยุติการชุมนุมแล้ว ฉันจะเขียนบทสรุปส่งให้นะคะ”

“โอเคจ้ะ อยู่ที่บราซิเลีย ดูแลตัวเองดีๆ นะวิว” อลิซบอกอย่างเป็นห่วง

“ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันมีคนคอยดูแลอยู่ เอ่อ... ฉันหมายถึง พี่ชายของน้องเขยฉันน่ะค่ะ” พรรณวรทรีบอธิบายก่อนที่อลิซจะเข้าใจผิด

“ดีจ้ะ ฉันจะได้ไม่ต้องห่วงมาก อ้อวิวจ๊ะ คุณริชาร์ดเขาเป็นห่วงเธอมากนะ เพียงแต่ว่าตอนนี้เขายุ่งมาก เลยไม่มีเวลาโทร. หาเธอเลย”

“แค่นี้ก่อนนะคะคุณอลิซ” นักข่าวสาวตัดบท เพราะไม่อยากจะคุยถึงเรื่องนี้

“จ้ะ บาย ดูแลตัวเองดีๆ นะ” อลิซยังไม่วายสั่งด้วยความเป็นห่วง พรรณวรทรับปากแล้วจึงวางสายลง

“คุณผู้หญิงจะกลับเลยหรือเปล่าครับ” เปาโลถามขึ้น

“กลับค่ะคุณเปาโล วันนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมากันใหม่นะคะ” พรรณวรทบอกอย่างเป็นกันเอง

“ถ้าอย่างนั้นคุณผู้หญิงรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะไปเอารถมารับ” อันเดรบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอันเดร จริงๆ รถก็จอดอยู่ไม่ไกล ฉันว่าพวกเราเดินไปพร้อมกันก็ได้นะคะ จะได้ไม่เสียเวลาด้วย”

“ถ้าบอสรู้ เอาผมตายแน่ ที่ปล่อยให้คุณผู้หญิงลำบากเดินไปที่รถเอง” อันเดรบอก นักข่าวสาวจึงยิ้มออกมา

“ก็อย่าบอกให้เขารู้สิคะ ไปค่ะ เดินไปพร้อมกันนี่แหละ” พรรณวรทบอก ก่อนจะเดินนำหน้าผู้ชายทั้งสองคนไปยังรถที่จอดอยู่ แต่ยังไม่ทันถึงจุดหมาย หนึ่งสาวกับสองหนุ่มก็ถูกล้อมเอาไว้ด้วยชายฉกรรจ์จำนวนห้าคน สองบอดี้การ์ดรีบประกบพรรณวรทเอาไว้ เพราะเกรงว่าเธอจะไม่ปลอดภัย พร้อมกวาดสายตามองอีกฝ่ายที่กำลังพยายามทำอะไรสักอย่าง

“พวกแกเป็นใคร” เปาโลกระชากเสียงถาม มือใหญ่จับด้ามปืนที่เอวแน่น เช่นเดียวกับพวกมัน ที่กำลังเล็งปืนทั้งห้ากระบอกมาที่พรรณวรทและบอดี้การ์ดของเธอ

“ส่งนังผู้หญิงคนนั้นมา” ชายคนหนึ่งบอกถึงจุดประสงค์ของพวกมัน สองบอดี้การ์ดสบตากัน อันเดรพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจในความหมายที่เพื่อนสื่อ

“ผมจะจัดการไอ้สองคนทางฝั่งซ้ายมือ คุณผู้หญิงรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุด” เปาโลกระซิบพรรณวรทพอให้ได้ยินกันสองคน ในขณะที่สายตายังไม่ยอมละไปจากศัตรูตรงหน้า

“แล้วพวกคุณล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง พวกผมจะจัดการมันเอง พอผมบอกให้วิ่ง รีบวิ่งไปเลยนะ อยู่ตรงไหนก็ได้ พวกผมจะตามหาคุณผู้หญิงเอง” บอดี้การ์ดหนุ่มย้ำ พรรณวรทจึงพยักหน้ารับ เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์เฉียดตายแบบนี้อีกแล้ว

“ถ้าปรึกษากันเสร็จแล้ว ก็ส่งนังผู้หญิงคนนี้มา ฉันต้องการแค่ตัวนังนักข่าวนั่น พวกแกไม่เกี่ยว” คนร้ายบอกเสียงกร้าว

“อยากได้เจ้านายฉัน มันไม่ง่ายหรอกพวก” อันเดรตอบโต้

“อยากตายใช่ไหม เดี๋ยวฉันจัดให้”

“เปาโล ลุย!!” สิ้นเสียงอันเดร เปาโลก็พุ่งตัวเข้าหาคนร้ายฝั่งซ้ายมือของตัวเอง ชายหนุ่มทะยานตัวขึ้น อัดเข่าหนักๆ ที่ปลายคางของฝ่ายตรงข้าม แล้วตวัดปลายเท้าเข้าที่ใบหน้าของอีกคน ล้มพวกมันทั้งสองคนได้อย่างง่ายดาย

“ไอ้กระจอก เจอแค่นี้ทำเป็นสลบ” อันเดรสบประมาท ยั่วโทสะของคนร้าย แล้วมันก็ยั่วขึ้นเสียด้วย อีกสามคนที่เหลือ พุ่งเข้าหาสองหนุ่มในทันที จังหวะนี้เองที่เปาโลร้องสั่ง

“วิ่ง ไปๆ ๆ” พรรณวรทจึงได้วิ่งสุดชีวิต หญิงสาววิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ทิศทาง

“นังนั่นไปแล้ว” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น อีกคนจึงได้มองตาม แล้วรีบวิ่งตามไป อันเดรจะขวาง แต่หนึ่งในคนร้ายก็พุ่งตัวเข้ามาหาเสียก่อน ชายหนุ่มเลยหันกลับไปฟัดกับมัน เปาโลเห็นเจ้านายสาววิ่งหนีไปโดยที่มีคนร้ายหนึ่งคนตามไปด้วย จึงรีบตาม แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ดักเอาไว้ได้ทัน เปาโลจึงต้องหันกลับมาจัดการกับมันเหมือนอันเดร

พรรณวรทวิ่งออกมาได้ไกลพอสมควร หญิงสาวจึงมองไปรอบๆ หาที่สำหรับซ่อนตัวรออันเดรและเปาโล หญิงสาวไม่อยากไปไกลจากรถมากนัก เพราะเกรงว่าพวกเขาจะหาเธอไม่เจอ

“ราฟาเอล คุณอยู่ไหน” พรรณวรทอยากจะร้องไห้จริงๆ นาทีนี้อยากให้เขามาอยู่ตรงหน้าเหลือเกิน หญิงสาวมั่นใจ ถ้าเขาอยู่ด้วย เธอจะปลอดภัย

ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่ว ที่นี่มันไม่มีสถานที่ที่พอจะซ่อนตัวได้เลยหรือไง ในจังหวะนั้นเอง คนร้ายที่ตามมาทันก็พุ่งตัวเข้ามาประชิดทางด้านหลัง แล้วกระชากผมของเธอจนหญิงสาวหน้าหงาย พรรณวรทส่งเสียงร้องออกมาทั้งเจ็บ ทั้งตกใจ หญิงสาวกระแทกศอกใส่ท้องมันเต็มแรง จนมันเผลอปล่อยมือ เธอจึงได้ผลักมันออก แล้วหันกลับมามอง คนร้ายตั้งตัวได้เร็วมาก มันขู่พร้อมกับเล็งปืนมาที่หญิงสาว

“ไปกับฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้”

พรรณวรทพยายามตั้งสติ ก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ ที่เธอจะสามารถใช้เป็นเครื่องทุ่นแรงได้เลย ดวงตากลมโตจึงมองจ้องไปยังจุดอ่อนของมัน ไม่ว่าจะเป็นลูกตา ลูกกระเดือก หรือแม้กระทั่งหว่างขา ถ้าจวนตัวขึ้นมา หญิงสาวจะจู่โจมจุดต่างๆ เหล่านี้

“ใครส่งแกมา” เธอกระชากเสียงถาม

“ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องรู้ ไปกับฉัน” มันตวาด พร้อมพุ่งตัวเข้าหา หมายจะคว้าข้อมือบางแต่พรรณวรทเบี่ยงตัวหลบ

“ฉันไม่ไปกับแกหรอก”

“อย่าทำให้ฉันเสียเวลา ไปกับฉันเดี๋ยวนี้” มันตวาดซ้ำ

“จะพาเธอไป แกขออนุญาตฉันหรือยัง” เสียงดุกร้าวที่ดังขึ้น ทำให้ทั้งคนร้ายทั้งพรรณวรทต้องหันกลับไปมอง

“ราฟาเอล!!” หญิงสาวเรียกเขาด้วยความดีใจ พุ่งตัวเข้าไปหา ชายหนุ่มอ้าแขนรอรับ ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกยึดเอาไว้แน่น

“จะไปไหน นังนักข่าว”

“ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวร้องสั่ง ราฟาเอลขบกรามแน่น มันเป็นใคร ถึงได้กล้ามาแตะต้องเธอแบบนี้

“ปล่อยเธอซะ แล้วแกมาเคลียร์กับฉัน” ชายหนุ่มตะโกนกร้าว คนร้ายหันไปมอง

“เข้ามาสิ อย่าดีแต่เห่าให้ฉันรำคาญใจ หน้าอย่างแก ไม่เกินสามนาที ฉันจัดการแกได้แน่” คนร้ายยิ้มเยาะ ราฟาเอลจึงกระตุกยิ้มที่มุมปาก แล้วกระโจนเข้าใส่ทันที มันจึงละมือจากพรรณวรท หญิงสาวได้โอกาสจึงวิ่งออกไปหาที่หลบ ดวงตากลมโตมีน้ำตาเอ่อคลอ พุ่งสายตาไปยังราฟาเอลที่กำลังต่อสู้กับคนร้ายเพื่อปกป้องเธอ

“เวลาที่ขอไว้ มีแค่สามนาทีรีบจัดการฉันให้ได้ล่ะ เพราะถ้าแกพลาด ฉันจะไม่ออมมือแม้แต่น้อย” ผู้ทรงอิทธิพลแห่งภาคพื้นอเมริกาใต้เอ่ยขึ้น

“แกไม่ได้อยู่นานขนาดนั้นหรอก” มันบอกก่อนจะเงื้อมือขึ้น หมายจะฟาดลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม ทว่าราฟาเอลกลับยกแขนกันเอาไว้ได้ แล้วปล่อยหมัดใส่ที่ครึ่งปากครึ่งจมูกของมันเต็มแรง อาศัยช่วงจังหวะที่มันกำลังเสียหลักเข้าไปซ้ำ เสยปลายคางด้วยกำปั้นหนักๆ ศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงที่เขาได้เรียนมาถูกงัดออกมาใช้ และชายหนุ่มก็สามารถกำชัยเอาไว้ภายในระยะเวลาสามนาที

เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ย่อตัวนั่งลงบนส้นเท้า มองดูคู่ต่อสู้ที่ใบหน้าแตกยับจนเลือดอาบ นอนกองอยู่กับพื้นและกำลังหายใจรวยรินราวกับใกล้จะขาดใจ ในขณะที่เขาได้บาดแผลเล็กๆ มาแค่ที่มุมปากเท่านั้น

“บอส บอสครับ” อันเดรตะโกนเรียกเจ้านาย พร้อมกับที่วิ่งเข้ามาหา ราฟาเอลจึงลุกขึ้น ยืดตัวเต็มความสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรของเขา มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบายๆ

“บอสเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เปาโลเอ่ยถาม พลางมองสำรวจผู้เป็นนาย

“ราฟาเอล” พรรณวรทตะโกนเรียกเขา พร้อมๆ กับที่วิ่งมาหา ชายหนุ่มดึงเธอมากอดแนบอก พระเจ้า ถ้าเขามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว จะเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงในอ้อมแขนบ้างก็ไม่รู้

“ขอบคุณที่คุณมา” เธอพูดเสียงสั่น ชายหนุ่มจึงลูบแผ่นหลังบอบบางเบาๆ อย่างปลอบโยน

“คุณปลอดภัยแล้วคนดี ผมอยู่นี่แล้วนะวิว”

“ขอบคุณที่คุณมา ขอบคุณจริงๆ” พรรณวรทพูดด้วยประโยคเดิมซ้ำๆ ราฟาเอลขบกรามแน่นด้วยความโกรธ มันกล้าดียังไง ถึงมาทำให้พรรณวรทกลัวขนาดนี้ เขากอดรัดร่างบางแน่นขึ้น ก่อนจะดันเธอออกจากอก เมื่อนึกขึ้นได้

“คุณเป็นยังไงบ้างวิว เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า” ราฟาเอลถามพร้อมมองสำรวจกายบางด้วยความเป็นห่วง

“ฉันโอเค คุณล่ะ เจ็บตรงไหนบ้าง” เธอถามขึ้น เมื่อมองเห็นคราบเลือดที่มุมปากของเขา มือบอบบางเอื้อมไปเช็ดเลือดให้อย่างเบามือ ชายหนุ่มจึงจับมือเธอมาวางที่หน้าอกข้างซ้ายแทนคำตอบ

“ผมเจ็บตรงนี้” เขาบอก หญิงสาวตกใจไม่น้อย คิดว่าเขาน่าจะมีรอยฟกช้ำข้างใน หรืออาจจะได้แผลมาจากการต่อสู้

“กลับบ้านเถอะค่ะ ฉันจะดูแผลให้ หรือจะไปโรงพยาบาล”

“ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก กลับบ้านดีกว่าครับ” ชายหนุ่มตอบ พร้อมกระชับมือเธอเบาๆ

“ไม่ไปหาหมอแน่นะคะ” หญิงสาวถามย้ำ อดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้ ชายหนุ่มจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปหาบอดี้การ์ด แล้วสั่งเสียงเข้ม

“ฉันจะพาวิวกลับบ้านเอง นายสองคนจัดการตรงนี้ให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันตามไป”

“ครับบอส” สองหนุ่มรับคำ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไงต่อ

ราฟาเอลขบกรามแน่น ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขารู้ดีเลยทีเดียว ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นฝีมือของใคร โจทก์ของพรรณวรทมีอยู่คนเดียว ลูคัส เรลเอส และวันนี้ เขาจะต้องจัดการมันให้เด็ดขาดสักที 

อื้อหืออออออออออออ 

ยอมใจในความอ้อนนี้  

ผู้ชายร้ายกาจ เจ้ามารยาที่สุดดดด 

หมั่นซ่ายยยยยยยยยย  5555555555555+


*****************

แฝงไว้ด้วยใจรัก  พร้อมโหลดแล้วนะคะ  



โปรยยยยย

                 จากน้องสาวสุดที่รัก กลายเป็น ผู้หญิงที่รักที่สุด ติณณภพอุ้มชูดูแลรมชลีย์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผันไป เด็กหญิงตัวอวบอ้วน กลับกลายเป็นที่สุดในหัวใจของคุณหมอหนุ่ม ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์ใจ ไม่ว่าระยะทางจะห่างสักแค่ไหน ก็ไม่อาจพรากเธอไปจากใจเขาได้เลย

----------------------------------------------------------

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

พี่ติณ... ชลีย์...

ปลายนิ้วแข็งแรงประทับเบาๆ บนริมฝีปากแห้งผากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ติณณภพยิ้มอบอุ่น เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ 


*********************************



อิทธิพลรักนักแข่งมาเฟีย 

Presented by 

ม่านดาริกา  

ข่าวการจากไปของ เควิล แม็คเดอร์สัน แชมป์ฟอร์มูลาวันสามสมัยซ้อน นำพาความเสียใจให้เหล่าแฟนคลับทั่วโลก และหนึ่งในนั้นก็คือ อินทุภา เศรษฐวรโชติ แฟนคลับตัวยงที่ติดตามเขามาหลายปี

เสมือนหัวใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี...วิถีติ่งพังทลายลงในพริบตา

แต่! นี่เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม เธอเห็นเขา ใช่! ต้องใช่แน่ๆ เควิลตัวเป็นๆ ตัวจริงเสียงจริง เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงเขาจะรีบปฏิเสธทันควัน แต่อินทุภาก็ไม่ละความพยายาม เธอจะต้องพิสูจน์ว่าเป็นเขาให้ได้

พิสูจน์ยังไงดีเล่า...ไม่รู้ละ แต่เธอก็ถลำตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับเขาแล้วเต็มๆ

--------------------------------

คุณมีอะไรมายืนยันความเป็นเควิล

มี!” อินทุภาบอกอย่างคนที่รู้จักเขาดี ดวงตาคมหวานฉายแววมั่นคง จนคนที่มองอยู่ต้องยิ้มออกมาบางๆ เควิลขยับปลายเท้าเข้าไปใกล้เธออีกนิด แล้วโน้มตัวลงมาหาคนที่สูงแค่หน้าอกของเขา

มีอะไร งัดออกมาให้หมดสิ

รอยสักรูปเข็มทิศที่หน้าท้องด้านซ้ายของคุณ

จะดูไหม ผมจะให้ดู

นักแข่งรถระดับแชมป์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า โน้มตัวลงมาใกล้อีกนิด ใบหน้าสวยหวานถึงกับร้อนผ่าว รับรู้ได้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของผู้ชายตรงหน้ามีผ้าขนหนูสีขาวพันกายอยู่เพียงผืนเดียวเท่านั้น หนำซ้ำมือที่ถือปืนอยู่อีกข้างหนึ่งของเขาก็ทำท่าจะกระตุกมันออกเสียด้วยซ้ำ

มะ...ไม่” อินทุภาตอบเสียงแผ่ว พวงแก้มอิ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ

ทำไมล่ะ ผมยินดีให้คุณพิสูจน์ ว่าผมมีรอยสักที่คุณว่าจริงๆ หรือเปล่า มาขนาดนี้แล้วคุณต้องไปต่อนะ

มี คุณมี ฉันเห็น เท่าที่มันโผล่ขึ้นมาให้เห็นก็รู้แล้วว่าคุณมีจริงๆ” อินทุภาบอกเสียงสั่น เธอเห็นบางส่วนของรอยสักที่โผล่พ้นขอบผ้าขนหนูขึ้นมา เควิลกระตุกยิ้มกับท่าทางของคนตรงหน้า

หมดเวลาล้อเล่นแล้วสาวน้อย ถึงเวลาที่เราจะต้องคุยกันจริงๆ จังๆ สักที มานี่!!

อิทธิพลรักนักแข่งมาเฟีย วางแผงแล้ว  สายซิ่งไปตามลิงค์นี้เลยค่ะ 

เว็บไซค์ สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ  : https://bit.ly/2SlxFE3

ร้านนายอินทร์ : https://bit.ly/2rp7hxw

E-book สนพ. ไลต์ออฟเลิฟ : https://bit.ly/2VtEzJN

MEB  :  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #60 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 12:22

    ขอบคุณไรท์ที่จัดให้วิวได้รับบทเรียนนี้จะได้เลิกอวดเก่งสักที

    #60
    0
  2. #56 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:33
    พี่ราฟฟฟฟ โชคดีนะที่มาทัน

    เอาคืนด่วนนน มันทำน้องเจ็บ
    #56
    0
  3. #55 ยัยอ้วนกินจุ (@0830719626) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 18:36
    ฟินเข้าไปอีกกก
    #55
    0