พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 19 : บทที่ 5 ผู้หญิงของราฟาเอล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    24 ก.พ. 62



บทที่ 5 

ผู้หญิงของราฟาเอล 

มหาอำนาจแห่งภาคพื้นอเมริกาใต้ เดินตรงเข้ามาที่ยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ด้านหน้าเชิงบันไดบ้านของลูคัส เรลเอส 

“ไปบอกคุณลูคัส ราฟาเอล กราเบียลลาสมาที่นี่” บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าตึกกระซิบบอกเพื่อนของมันที่ยืนอยู่ด้วยกัน

“ฉันต้องการพบลูคัส เดี๋ยวนี้!” ผู้มาเยือนประกาศถึงจุดประสงค์ของการมาที่นี่

“เชิญคุณราฟาเอลด้านในก่อนดีกว่าครับ ผมให้คนไปบอกคุณลูคัสแล้ว ว่าคุณมา” สิ้นเสียงบอดี้การ์ดของลูคัส ออดี้สีดำก็เลี้ยวเข้ามาจอด คารอสก้าวลงมาจากรถ แล้วเดินตรงไปหาเจ้านายทันที

“บอสโอเคไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเจ้านายพลางมองสำรวจด้วยความรวดเร็ว หากราฟาเอลเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ เขาสาบานเลยว่าจะถล่มที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง

“สวัสดีครับคุณราฟาเอล คุณลูคัสเชิญคุณไปดื่มกาแฟด้วยกันด้านในครับ” มาร์โคเป็นคนออกมาต้อนรับ แม้ทุกคนจะสงสัยในการมาของผู้ทรงอิทธิพลแห่งอเมริกาใต้ แต่ก็ต้อนรับเขาเป็นอย่างดี

“ฉันต้องการพบลูคัส”

“เชิญด้านในครับ คุณลูคัสรออยู่”

“ของขวัญที่ฉันเอามาให้ มันหนักมาก คงเอาเข้าไปไม่ได้ ไปเชิญเจ้านายของนายออกมาพบฉันที่นี่ดีกว่า” ราฟาเอลพูดเสียงเรียบ ดวงตาคู่คมจ้องมองมาร์โคอย่างดุดัน

“ของขวัญเหรอครับ”

“ใช่ ของขวัญจากฉัน ไปเรียกเจ้านายของนายออกมารับสิ ฉันไม่ได้ใจดีให้ของขวัญใครง่ายๆ หรอกนะ”

“เอ่อ... ครับ” มาร์โครับคำ แล้วหันไปสั่งให้ลูกน้องไปตามลูคัสออกมา อีกไม่กี่นาทีต่อมา ลูคัส เรลเอส ก็พาตัวเองมายืนตรงหน้ามหาอำนาจแห่งลาตินอเมริกา

ราฟาเอลขบกรามแน่น เขาต้องใช้ความอดทนทั้งหมดที่มี ที่จะทำให้ตัวเองนิ่งสงบ ไม่ทะยานเข้าไปคว้าคอมันมารับลูกปืนจากเขา

“คุณราฟาเอลมาหาผมถึงที่นี่ รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ”

“ฉันเอาของขวัญมาให้นาย” ผู้มาเยือนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาสีฟ้าอมเทากร้าวขึ้น ริมฝีปากหยักลึกแสยะรอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากเย็น

“ว้าว เป็นเกียรติของผมจริงๆ ครับ”

“คารอส ส่งของขวัญให้ลูคัสสิ” ราฟาเอลหันไปสั่งคนของตัวเอง คารอสจึงส่งสัญญาณให้คนของเขา ลากคนร้ายสองคนที่ทำร้ายพรรณวรทลงมาจากรถ แล้วเหวี่ยงมันลงกับพื้น แทบเท้าลูคัส ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบเงยหน้าขึ้นมองทันที

“นี่เหรอของขวัญของคุณ”                      

“ใช่ ฉันพาคนของนายมาส่ง นายส่งสองคนนี้ไปทำร้ายคนของฉันจนเธอบาดเจ็บ”

“นังนักข่าวนั่น” ลูคัสพึมพำออกมาอย่างจำได้ดี มหาอำนาจแห่งภาคพื้นอเมริกาใต้กระโจนพรวดเดียวถึงตัวอีกฝ่าย มือใหญ่ตะปบลงบนลำคอหนาของลูคัส ดวงตาคู่คมเย็นเยียบมองคนที่อยู่ในอุ้งมือด้วยสายตาฆาตกร

“จำใส่กะโหลกของนายเอาไว้ ห้ามแตะต้องเธอเด็ดขาด เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ใครก็ตามที่แตะต้องผู้หญิงของฉัน มันจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน มาร์โคแตะปืนที่เอว ทว่ายังช้ากว่าคารอสและคนของเขา

“อย่าดีกว่า พวกฉันลั่นไกเร็วกว่านาย” บอดี้การ์ดของราฟาเอลเอ่ยขึ้น คนของลูคัสจึงต้องอยู่ในความสงบ

“ผมไม่ทราบจริงๆ ว่านักข่าวคนนั้นเป็นผู้หญิงของคุณ”

“นายจะทรงอิทธิพลแค่ไหนฉันไม่รู้ จะอุ้มฆ่ามาแล้วกี่คนฉันไม่สนใจ แต่อย่ามาใช้อิทธิพลกับคนของฉัน นายกล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน ไม่รู้ใช่ไหมว่าจะเจอกับอะไรบ้าง ฉันสามารถทำให้บ้านหลังนี้หายไปในพริบตา เพียงแค่ฉันสั่ง อยากลองไหมลูคัส”

“มะ... ไม่” ลูคัสพูดด้วยความลำบากยากเย็น คล้ายๆ ลมหายใจจะขาดห้วง

“นายไม่รู้มาก่อนว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่เป็นไร ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตนาย แต่ถ้าหากไม่หลาบจำ ฉันจะไม่ให้โอกาสนายได้แก้ตัวอีกแล้วลูคัส” ราฟาเอลเหวี่ยงลูคัสลงกับพื้น

“คุณลูคัส!” มาร์โคปราดเข้ามาประคองเจ้านายทันที

“นี่คือคำเตือน ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย แต่ถ้านายอยากลองของ จะลองดูก็ได้ รู้ดีใช่ไหม ว่าฉันไม่เคยทำแค่ขู่ แต่ฉันพูดคำไหน ต้องเป็นคำนั้น อย่าแตะต้องเธออีกเด็ดขาด!” ราฟาเอลคว้าปืนในมือของคารอสออกมา แล้วลั่นไกลงบนพื้น จนหมดแม็ก เฉียดปลายเท้าของลูคัสไปไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ปลอกกระสุนร่วงเกลื่อน กระจายเต็มพื้น เมื่อควันจางลง ราฟาเอลจึงได้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถ แล้วกลับออกไปทันที

“ไอ้ราฟาเอล!!” ลูคัสตะโกนก้องด้วยความโกรธแค้น เขาถูกราฟาเอล กราเบียลลาส เข้ามาเหยียบหน้าถึงในบ้าน ไม่แค้นก็คงจะใจเย็นเกินไป

“คุณลูคัส ลุกขึ้นก่อนครับ” มาร์โคประคองเจ้านายให้ลุกขึ้น

“ฉันจะตามจองล้างจองผลาญแก ผู้หญิงของแกจะต้องตาย” ลูคัสตะโกนก้องด้วยความโกรธ ก่อนจะหันไประบายอารมณ์ด้วยการชักปืนออกมาจากมาร์โค แล้วกระหน่ำยิงใส่ลูกน้องของตัวเองที่ราฟาเอลพามาส่ง จนกระทั่งทั้งสองคนนั้นตายคาที่

“มาร์โค ไปลากตัวนังนักข่าวนั่นมาให้ได้ ฉันจะทำให้ราฟาเอล กราเบียลลาสรู้จักกับคำว่าพ่ายแพ้!!

“แต่คุณลูคัสครับ ราฟาเอลมีอิทธิพลมากนะครับ เราไม่น่าจะสู้ไหว” มาร์โคพูดออกมา ผลของการพูดจาไม่เข้าหูก็คือโดนตบไปเต็มแรง

“ถ้าหากฉันจะต้องตาย ก็หมายความว่าผู้หญิงของมันจะต้องไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ฉันจะทำให้มันกระอักเลือดให้ได้ ไปเอาตัวมันมาให้ฉัน ราฟาเอล แกรู้จักฉันน้อยไป” ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน แค้นนี้เขาจะต้องสะสาง ราฟาเอลจะต้องเจ็บปวดเหมือนตายทั้งเป็น

 

เจ้าของเรือนร่างบอบบางในชุดกางเกงยีนส์สีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินลงบันไดมาโดยมีสาวใช้วัยไล่เลี่ยกันตามมาติดๆ พรรณวรทเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น หญิงสาวหาหนังสืออ่านแก้เบื่อ เคธี่ก็ยืนอยู่แถวนั้นไม่ไปไหน พอเธอเดินออกมานั่งเล่นที่ริมสระว่ายน้ำ เคธี่ก็ตามมาอีก หญิงสาวถึงกับถอนหายใจยาว หันกลับไปหาเงาตามตัวของตัวเอง

“เคธี่ มีงานอะไรก็ไปทำเถอะ ไม่ต้องมาคอยตามฉันแบบนี้หรอก”

“แล้วถ้าคุณผู้หญิงหนีไปได้ล่ะคะ” สาวใช้ย้อนถาม

“ฉันจะหนีไปไหนได้ บอดี้การ์ดเต็มบ้าน ไม่ต่างจากผู้คุมในเรือนจำสักเท่าไร” นักข่าวสาวบ่นอุบ

“แต่ฉันไม่อยากถูกคุณผู้ชายไล่ออก”เธอบอกไปตามตรง พรรณวรทจึงเดินเข้าไปหา

“ฉันรู้ว่าคุณผู้ชายของเคธี่ขู่ไว้ว่ายังไง ถ้าฉันหนีไปได้ เธอจะต้องถูกไล่ออกจากงาน แต่ขอให้สบายใจ ฉันไม่ไปไหนหรอก ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ทำให้ใครเดือดร้อนเพราะฉันแน่ๆ”

“แน่นะคะคุณผู้หญิง”

“แน่สิ จะทำอะไรก็ไปทำเถอะ ฉันจะนั่งเล่นอยู่ที่นี่แหละ ไม่ไปไหน รับรอง” พรรณวรทบอกพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้โกรธเคืองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย กลับเข้าใจในการกระทำของสาวใช้เสียมากกว่า เคธี่มองอย่างชั่งใจ แต่เมื่อเห็นความจริงใจในสายตาของอีกฝ่าย จึงยอมให้เธอเป็นอิสระ

“งั้น... ฉันขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”

“ไปเถอะ” พรรณวรทบอก ก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงไม้ริมสระน้ำ เคธี่จึงเดินเข้ามาหา หญิงสาวหันกลับไปมอง คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เอ่อ... ฉันอยากถามว่าคุณผู้หญิงอยากดื่มอะไรไหมคะ น้ำส้มดีไหม ฉันจะไปเอามาให้” สาวใช้ถามพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน พรรณวทจึงยิ้มตอบ

“ก็ได้จ้ะ” หญิงสาวตอบรับเพราะไม่อยากให้เสียน้ำใจ

“รอสักครู่นะคะ” เคธี่บอกก่อนจะเดินออกไป พรรณวรทจึงเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอน หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมา แล้วลงไปนั่งที่ริมสระน้ำที่เดิม ถึงแม้ไม่ได้ออกไปยังที่ชุมนุม เธอก็เขียนข่าวรอแล้วกัน ดีกว่าหายใจทิ้งไปโดยไร้ประโยชน์

พรรณวรททำงานอย่างมีความสุข ความคิดโลดแล่นไปเรื่อยๆ ในขณะที่ปลายปากกาก็จรดลงบนกระดาษอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวทำงานเพลิน แม้ว่าเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มจะเดินเข้ามาใกล้ เธอก็ยังไม่รู้สึกตัว

“คิดว่าจะหนีออกไปเล่นซนที่ไหนซะแล้ว” เสียงห้าวทุ้มที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้พรรณวรทต้องสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามอง จึงเห็นว่าราฟาเอลยืนถือแก้วน้ำส้มอยู่ใกล้ๆ

“ฉันจะไปไหนได้ล่ะ ก็คุณเล่นเอาเคธี่มาเป็นตัวประกันซะขนาดนั้น” คำตอบกึ่งประชดของเธอ ทำให้เขาต้องยิ้มออกมา

“กลัวเคธี่จะเดือดร้อนว่างั้น”

“แน่นอนสิ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันหรอกนะ” หญิงสาวตอบกลับ

“ไม่เอาน่าวิว ที่ผมทำไปเพราะเป็นห่วงคุณนะ ดื่มน้ำส้มก่อนดีกว่า จะได้อารมณ์ดีขึ้น”

“ขอบคุณที่อุตส่าห์เอามาให้” หญิงสาวพูดขึ้น ก่อนจะรับแก้วน้ำส้มไปดื่ม

“รู้ไหม น้ำส้มแก้วนี้อร่อยเพราะผมเป็นคนถือมาให้คุณเลยนะ” ชายหนุ่มบอก พรรณวรทถึงกับสำลัก หญิงสาวไอค่อกแค่ก จนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ราฟาเอลรีบปราดเข้าไปลูบหลังลูบไหล่ให้เธอทันที

“คุณพูดอะไรของคุณ” หญิงสาวแหวเข้าให้ ชายหนุ่มจึงดึงผ้าเช็ดหน้าของเขาออกมาซับคราบน้ำส้มที่ริมฝีปากและปลายคางให้อย่างอ่อนโยน

“ดูคุณสิ เหมือนเด็กเล็กๆ ไม่มีผิด” เขาบอกยิ้มๆ ดวงตาคู่คมพราวระยับ ปลายนิ้วแข็งแรงสัมผัสกับผิวแก้มเนียน จนหญิงสาวต้องหันหน้าหนี แล้วขยับถอยห่าง

“เป็นไงล่ะ ผลงานคุณ เสื้อฉันเปื้อนหมดเลย” หญิงสาวบ่นอุบ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน ราฟาเอลมองตามเธอไปจนลับตา ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ แม้ภายนอกพรรณวรทจะดูแข็งกร้าว ไม่แคร์ใคร แต่จริงๆ แล้วเธอเป็นคนจิตใจดีมาก เขามองคนไม่ผิดจริงๆ

จ้ะ!!  หยอกเย้าน้องจ๊างงงงงง 

ว่างเหรอคะพี่ราฟ 

เพิ่งกลับมาจากทำงาน ไม่เหนื่อยเหรอคะ 

มาถึงก้มาหนอกน้อง  หมั่นซ่ายยยย ผู้ชายขี้แกล้งงงงงง   

555555555555555555555+  


*********************** 

แฝงไว้ด้วยใจรัก  พร้อมโหลดแล้วนะคะ  





โปรยยยยย

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

พี่ติณ... ชลีย์...

ปลายนิ้วแข็งแรงประทับเบาๆ บนริมฝีปากแห้งผากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ติณณภพยิ้มอบอุ่น เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #47 ยัยอ้วนกินจุ (@0830719626) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:57

    แบบนี้แหละที่ต้องการ อ๊ากกกกก ฟินมาก
    #47
    0
  2. #46 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:58

    รออ่านอยู่น่าาาา

    #46
    0