พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 10 : บทที่ 2 วีรกรรมทำเพื่อน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    15 ก.พ. 62







บทที่ 2

วีรกรรมทำเพื่อน้อง 

ปากานี ฮูไอร่า สีเทาเข้มอวดโฉมอยู่บนท้องถนนในช่วงเย็นจัดของวัน ภายใต้การขับเคลื่อนของราฟาเอล กราเบียลลาส ชายหนุ่มบังคับพวงมาลัยไปตามความโค้งของท้องถนน ในขณะที่ปลายเท้าใหญ่ภายใต้รองเท้าแบรนด์ดังกดลงบนคันเร่ง เขาลงน้ำหนักเพียงนิดเดียว ไฮเปอร์คาร์ราคาแพงก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าโดยไม่รอรถคันอื่นแม้แต่น้อย แม้แต่รถของบอดี้การ์ดที่ขับตามมาด้านหลัง

“บอสจะไปไหน” คารอส บอดี้การ์ดที่คอยติดตามชายหนุ่มพึมพำคนเดียว

“นั่นสิครับคุณคารอส ดูเหมือนคุณบอสจะออกนอกเส้นทาง ไม่ได้กลับคฤหาสน์กราเบียลลาสนะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถเอ่ยขึ้น

“ตามไปเดี๋ยวก็รู้ ขับให้เร็วกว่านี้” คารอสบอก ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังไฮเปอร์คาร์ที่มองเห็นอยู่ไกลๆ

ปากานี ฮูไอร่า เลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของโรงแรมหรูกลางเมืองบราซิเลียในอีกราวๆ สิบนาทีต่อมา ราฟาเอลที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยถึงกับถอนหายใจยาว ชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมา แล้วเดินเข้าไปในโรงแรม ตรงไปยังลิฟต์แล้วกดชั้นที่ต้องการ ไม่นานนักก็มาถึงหน้าห้องพักของพรรณวรท ชายหนุ่มกดกริ่งหน้าห้อง รออยู่เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็ออกมาเปิดประตู

“คุณราฟาเอล”

“ใช่ ผมเอง ดีใจที่คุณจำได้นะวิว” ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ คล้ายจะล้อ

“มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า” พรรณวรทถามอย่างแปลกใจ

“ผมมาดูว่าคุณอยู่ดีไหม” ชายหนุ่มตอบ กวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว เมื่อไม่เห็นร่องรอยของความบาดเจ็บใดๆ อย่างที่โรแบร์โตไซโคไว้ก็เบาใจ

“คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าฉันอยู่ที่นี่”

“ร็อบส่งที่พักคุณมาให้ผม วุ้นเป็นห่วงคุณมาก ฝากให้ผมช่วยดูแลคุณตลอดระยะเวลาที่คุณอยู่ที่นี่”

“ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยความเกรงใจ

“งั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“อย่ามั่นใจนักสิ ที่นี่บราซิลนะไม่ใช่เมืองไทยหรืออเมริกาที่คุณคุ้นเคย” ชายหนุ่มบอก ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา พรรณวรทดูเป็นผู้หญิงเข้มแข็งและฉลาดไม่น้อย เธอสามารถเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์อยู่แล้ว ซึ่งเขาเองก็รู้ความจริงข้อนี้ดี แล้วเขาจะบ้าไปตามคำพูดของโรแบร์โตทำไมก็ไม่รู้

“ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ผมรู้ แต่งานที่คุณทำก็เสี่ยงไม่น้อยนะวิว” ราฟาเอลตอบพร้อมกับกดโทรศัพท์โทร. ออก สมาร์ทโฟนของหญิงสาวจึงดังขึ้น พรรณวรทหันกลับไปมอง เธอทำท่าจะผละไปรับ แต่เขากลับห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องรับหรอก ผมเป็นคนโทร. เข้าเครื่องคุณเอง ถ้ามีปัญหาอะไรคุณติดต่อผมได้ตลอดเวลา” ชายหนุ่มบอกอย่างมีน้ำใจ พรรณวรทจึงพยักหน้าน้อยๆ

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันจัดการตัวเองได้ คงไม่ต้องรบกวนคุณ ฉันเกรงใจ” คำพูดของเธอทำให้ริมฝีปากหยักสวยกระตุกยิ้มน้อยๆ ราฟาเอลก้าวเข้าไปหาพรรณวรทอีกนิด เธอจึงขยับถอยหลัง รักษาระยะห่างเอาไว้

“ผมรู้ว่าคุณดูแลตัวเองได้ แต่ยังไงเราก็เป็น... ครอบครัวเดียวกัน”

“ฉันไปเป็นครอบครัวเดียวกับคุณตั้งแต่เมื่อไร” หญิงสาวถาม ชายหนุ่มจึงยิ้มออกมา ดวงตาคู่คมแพรวพราวขึ้น

“ตั้งแต่น้องสาวคุณกับน้องชายผมแต่งงานกันเมื่อเกือบสามสัปดาห์ที่แล้วไง คุณไม่น่าลืมนะ เมื่อวานยังจำได้ดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอไง หืม” เขาถามอย่างล้อๆ วีรกรรมของเธอเมื่อวาน เขายังจำได้ดี และเชื่อว่ามันก็ยังคงชัดเจนอยู่ในความคิดของพรรณวรทเช่นกัน หญิงสาวขบริมฝีปากเบาๆ

“น้องคุณกับน้องฉันแต่งงานกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณกับฉันต้องเป็นครอบครัวเดียวกันนี่คะ”

“อ้าวเหรอ ผมคิดว่าเราน่าจะเกี่ยวดองเป็นญาติกันแล้วเสียอีกนะ”

“ฉันไม่ได้นับ” หญิงสาวบอกขึ้น ชายหนุ่มจึงหัวเราะออกมา

“โอเค คุณไม่นับ แต่... เอ ผมจะนับดีหรือเปล่า อาเป็นว่าผมนับแล้วกัน คุณเป็นครอบครัวของผม เมื่อคุณมาที่นี่ มันเลยเป็นหน้าที่ของผมที่ต้องดูแลคุณ จริงไหม” ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้อย่างอยากแกล้ง เขาชอบเห็นเธอกลายร่างเป็นแม่เสือสาว เวลาที่พรรณวรทดุขึ้นมา เธอดูสวย มีเสน่ห์ ชวนมอง

“คุณราฟาเอล ถ้าหมดธุระแล้วเชิญกลับได้นะคะ ฉันอยากพักผ่อน” พรรณวรทพูดขึ้น เพิ่งรู้ว่าความสุขุมที่เคยเห็นนั้นเป็นภาพลวงตา ที่แท้แล้วเขาก็กวนประสาทไม่น้อยเหมือนกัน

“ที่จริงแล้วร็อบกับวุ้นอยากให้คุณย้ายไปอยู่กับผมที่บ้านมากกว่าที่จะมาอยู่ที่นี่ ไปอยู่กับผมไหม” ราฟาเอลเอ่ยชวน แต่เธอก็ปฏิเสธในทันที

“ไม่ค่ะ ฉันอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว”

“โอเค ตามใจคุณก็แล้วกัน ผมไม่บังคับคุณหรอก เอาเป็นว่า ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทร. หาผมได้ตลอดเวลา ผมขอตัวก่อน” ราฟาเอลเอ่ยลาแล้วเดินกลับออกไป แผ่นหลังกว้างตั้งตรงสง่างามสมกับเป็นผู้นำ ทว่าเขาเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง

พรรณวรทเองก็กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน ดวงตาสองคู่จึงสบกันอย่างจัง ก่อนที่ชายหนุ่มจะคลี่ยิ้มที่มุมปากแล้วเดินจากไปเงียบๆ หญิงสาวถึงกับเป่าปากพรู เธอกลับเข้าห้องพัก คิดถึงตัวต้นเรื่องขึ้นมาจับใจ แม่น้องสาวตัวดี คงต้องจัดการเสียหน่อยแล้ว วุ่นวายเหลือเกิน มือบอบบางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อที่จะโทร. หาพรวลัย แต่ดวงตากลมโตสะดุดเข้ากับมิสคอลที่ค้างอยู่หน้าจอ สุดท้ายก็ตัดสินใจเซฟเบอร์เขาเอาไว้

“เอาน่าวิว ยังไงเขาก็เจ้าถิ่น ที่นี่บราซิล ถิ่นเขา” พรรณวรทพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหาเบอร์โทรศัพท์ของน้องสาว แล้วโทร. ออกทันที

“สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่วิว วุ้นคิดถึงพี่วิวจังเลยค่ะ” พรวลัยกรอกเสียงใสๆ มาตามสาย

“แม่ตัวยุ่ง วุ่นวายเหลือเกินนะเรา” พรรณวรทพูดกับน้องสาวเสียงดุ

“หืม วุ้นทำอะไรเหรอคะ”

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เลยนะยายวุ้น ทำอะไรไว้ ฮึ... เมื่อกี้ พี่ชายของสามีเรา มาหาพี่ถึงโรงแรม เขาบอกพี่ว่าเราไปฝากให้เขาดูแลพี่อย่างนั้นเหรอ”

“ว้าว ดีจังเลย พี่ราฟไปหาพี่วิวแล้วใช่ไหมคะ วุ้นจะได้สบายใจ พี่วิวไปทำงานที่บราซิเลีย วุ้นเองตามข่าวอยู่ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เลยขอให้คุณร็อบช่วยคุยกับพี่ราฟให้ ว่าให้ช่วยดูแลพี่วิวของวุ้นด้วย” เสียงใสๆ ร่ายยาวมาตามสาย โดยไม่ได้จินตนาการถึงใบหน้าที่กำลังยุ่งเหยิงของพี่สาวแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องเลยนะ พี่ดูแลตัวเองได้ ไปรบกวนเขาทำไม”

“พี่ราฟเขายังไม่บ่นสักคำว่าวุ้นรบกวน คุณร็อบบอกว่าเขาเต็มใจและยินดีที่จะดูแลพี่วิวตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น แล้วพี่วิวจะบ่นแทนทำไมล่ะคะ ว่าแต่พี่วิวจะย้ายไปอยู่กับพี่ราฟไหมคะ” พรวลัยย้อนถาม

“จะไปทำไม พี่อยู่ที่โรงแรมก็สะดวกดีอยู่แล้ว”

“โธ่... ถ้าพี่วิวย้ายไปอยู่คฤหาสน์กราเบียลลาส พี่ราฟก็จะดูแลพี่วิวได้สะดวกขึ้นนะคะ”

“พอเลยยายวุ้น ฟังพี่ให้ดีนะ พี่มาทำงาน และพี่ก็ดูแลตัวเองได้ พี่ไม่ได้มาเพื่อเป็นภาระของใคร ห้ามเราวุ่นวายเรื่องนี้อีกเด็ดขาด จบนะ” พรรณวรทพูดเสียงเข้ม

“แต่วุ้นเป็นห่วง”

“รู้แล้วว่าห่วง แต่ให้มันมีขอบเขตบ้าง อย่ารบกวนคนอื่นโดยไม่จำเป็น เกรงใจเขาบ้าง”

“คนอื่นที่ไหน นั่นพี่ราฟ พี่ชายแท้ๆ ของคุณร็อบนะพี่วิว”

“เขาเป็นพี่ชายสามีเรา แต่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่ เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกพรวลัย แล้วถ้ายังวุ่นวายไม่เลิก พี่เสร็จงานเมื่อไร ได้โดนดีแน่” พรรณวรทคาดโทษน้องสาวเสียงเข้ม

“โอเค วุ้นไม่ยุ่งแล้วก็ได้ แต่พี่วิวต้องสัญญาว่าจะติดต่อวุ้นบ่อยๆ ส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มาวันละครั้งก็ได้ ให้วุ้นสบายใจว่าพี่วิวปลอดภัยดี ไม่อย่างนั้น วุ้นจะให้พี่ราฟไปอุ้มพี่วิวมาอยู่ด้วย”

“ยายวุ้น พี่เป็นพี่เธอนะ”

“วุ้นก็เป็นน้องพี่วิวเหมือนกัน ไม่รู้ล่ะ ถ้าพี่วิวขาดการติดต่อไป เตรียมเก็บข้าวของไปอยู่กับพี่ราฟได้เลย” พรวลัยบอกเพียงเท่านั้นแล้วก็วางสายไป พรรณวรทถึงกับหัวเสียในทันที

“ยายเด็กแสบ!!” หญิงสาวโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงกว้างอย่างไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนัก แม้จะหงุดหงิดกับสิ่งที่น้องสาวทำ แต่ก็เข้าใจดีว่าทุกอย่างที่พรวลัยทำลงไปนั้นเพราะความห่วงใย


*******************

แฝงไว้ด้วยใจรัก  พร้อมโหลดแล้วนะคะ  






โปรยยยยย

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

พี่ติณ... ชลีย์...

ปลายนิ้วแข็งแรงประทับเบาๆ บนริมฝีปากแห้งผากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอได้พูดอะไรต่อ ติณณภพยิ้มอบอุ่น เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

97 ความคิดเห็น