กับดักสวาทของจอมมาร

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ต.ค. 59



เช้าวันต่อมา หลังจากที่แคทรียากลับไปแล้ว ครองขวัญจึงได้เดินทางกลับ โดยมีแอนโทนี่ขับรถตามมาห่างๆ แม้หญิงสาวจะมองไม่เห็นเขาในกระจกหลัง แต่เธอก็รู้ว่าแอนโทนี่อยู่ห่างจากเธอไม่กี่สิบเมตร หญิงสาวอมยิ้มบางๆ ส่ายหน้าน้อยๆ อดที่จะขำมนุษย์ไร้อารมณ์ของเพื่อนรักไม่ได้

หญิงสาวเปิดไฟยกเลี้ยว เมื่อถึงร้านขายของฝาก ครองขวัญเดินเข้าไปเลือกซื้อของด้านในอย่างเพลิดเพลิน มือบอบบางจับกล่องสีสวยใส่รถเข็นหลายสิบกล่อง หาขนมอร่อยๆไปฝากบิดามารดา พร้อมกับคนในบริษัท และไม่ลืมที่จะซื้อไปฝากแฟรงคลินด้วย ในขณะที่เธอกำลังเพลินกับการเลือกของอยู่นั้นเอง เสียงกระแอมจากทางด้านหลังก็ทำให้หญิงสาวหันไปมอง ก่อนจะยิ้มกว้าง เมื่อเห็นเพื่อนใหม่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“คุณกวิน” ครองขวัญเอ่ยทักทาย

“ดีใจที่ได้พบคุณลีน่าอีกนะครับ” กวินภพทักทายเธอด้วยรอยยิ้มสดใส

“เช่นกันค่ะ ลีน่าคิดว่าคุณกวินจะอยู่ต่อเสียอีก”

“จริงๆผมตั้งใจจะกลับพรุ่งนี้ แต่ว่ามีงานด่วนครับ เลยต้องกลับก่อนกำหนด ว่าแต่คุณลีน่าซื้อของเยอะเลยนะครับ” กวินภพชวนคุยพลางมองไปยังรถเข็ญตรงหน้าหญิงสาว

“ค่ะ เอาไปฝากคุณพ่อคุณแม่ แล้วก็คนที่บริษัท”

“ผมช่วยดีกว่า คุณลีน่าเลือกตามสบายเลยครับ ผมเข็นรถให้” กวินภพขันอาสา พลางขยับเข้าไปช่วยเธอเข็นรถ

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวไม่ขัดศรัทธา เธอเดินเลือกขนมต่อ จนได้จำนวนตามที่ต้องการ แล้วจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เป็นกวินภพอีกเช่นกัน ที่มาส่งเธอถึงรถ พร้อมช่วยหิ้วขนมใส่ท้ายรถให้หญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ ถ้าคุณกวินไม่ช่วย ลีน่าคงเหนื่อยแย่” หญิงสาวบอกเสียงใส ใบหน้าสวยหวานยิ้มแย้มสดใส

“ยินดีครับ เอาไว้เจอกันที่กรุงเทพฯนะครับคุณลีน่า”

“ได้เลยค่ะ”

“ผมจะขออนุญาตโทรหาคุณลีน่าบ้าง แล้วเรามาทานข้าวด้วยกันบ้างจะได้ไหมครับ” กวินภพถามย้ำอีกครั้ง หลังจากที่เคยถามคำถามนี้กับเธอไปแล้ว

“ได้สิคะ ลีน่าชอบมีเพื่อนเยอะๆค่ะ เอาไว้เราไปกินข้าวด้วยกันนะคะ ถ้าคุณกวินว่างก็โทรนัดลีน่าได้เลย” เมื่อครองขวัญให้คำตอบเดิม ชายหนุ่มจึงยิ้มอย่างพอใจ และมีความหวัง

“ขอบคุณครับ”

“ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย เราเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ใช่เหรอคะ” ครองขวัญถามด้วยน้ำเสียงสดใส หญิงสาวโยนสถานะเพื่อนให้เขา เป็นการขีดเส้นกั้นเอาไว้ตามความเคยชิน ไม่ว่าจะมีใครเข้ามาครองขวัญมักจะโยนสถานะเพื่อนใส่หน้าอีกฝ่ายไว้ก่อนเสมอ

“ครับ เอาไว้เจอกันครับ”

“ค่ะ ลีน่าขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวบอก ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับ

“เดินทางปลอดภัยครับคุณลีน่า” ครองขวัญยิ้มรับแล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย ไม่นานเสียงสตาร์ทรถก็ดังขึ้น บีเอ็มดับเบิ้ลยู ซีรี่ส์ 1 เคลื่อนตัวออกจากที่จอด พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องถนน กวินภพจึงเดินไปยังเมอร์เซเดรส- เบนซ์ของตัวเอง แล้วขับตามออกไปช้าๆ ไม่รีบร้อน ในสมองของเขามีแต่ภาพของหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักเต็มไปหมด และแอนโทนี่ก็ได้เคลื่อนรถตามไป หลังจากที่ได้ถ่ายภาพในระยะใกล้ของกวินภพเก็บเอาไว้แล้ว

 

ครองขวัญเดินออกมาจากลิฟต์ พร้อมกับขนมเจ้าอร่อยจากเมืองเพชรบุรีที่ถือติดไม้ติดมือมาด้วย หญิงสาวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเลขานุการสาวใหญ่ ซึ่งกำลังคร่ำเคร่งกับงานตรงหน้า จนไม่มีเวลาเงยหน้ามองใคร

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเฮเลน” ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดทักทายเสียงใส คนถูกทักจึงเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับส่งยิ้มให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเอง

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณคาราลินา”

“ฉันซื้อขนมเจ้าอร่อยมาฝาก หม้อแกงเมืองเพชร หวาน หอม อร่อยจริงๆค่ะ ร้านนี้ขึ้นชื่อด้วยนะคะ” ครองขวัญบอกพร้อมกับยื่นถุงขนมในมือให้เฮเลน

“ขอบคุณมากค่ะ”

“ยินดีค่ะ พี่แฟรงค์อยู่หรือเปล่าคะ”

“บอสอยู่ในห้องค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะบอกให้นะคะ ว่าคุณคาราลินามาขอพบ” เฮเลนบอก พร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ” ครองขวัญกล่าวขอบคุณเลขานุการของซีอีโอหนุ่มเสียงใส เฮเลนจึงกดเครื่องติดต่อภายใน แล้วกรอกเสียงลงไปแจ้งให้เจ้านายทราบว่าผู้ช่วยผู้จัดการสาวต้องการพบ เมื่อเขาเอ่ยอนุญาต เลขานุการผู้ทรงประสิทธิภาพ จึงหันมาบอกกับเธอ

“บอสอนุญาตให้คุณคาราลินาเข้าพบได้ค่ะ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” ครองขวัญเดินตรงไปยังห้องทำงานของชายหนุ่ม มือบอบบางเคาะประตูสองสามครั้ง แล้วพาตัวเองเข้าไปด้านใน ใบหน้าสวยหวานมีรอยยิ้มสดใสเป็นเครื่องประดับ เรือนร่างอรชรเคลื่อนไหวช้าๆ แล้วมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ซึ่งมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั่งอยู่ด้านหลัง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่แฟรงค์” หญิงสาวทักทายเสียงใส พร้อมส่งยิ้มหวานๆไปให้

“ครับ” แฟรงคลินตอบรับเพียงสั้นๆ แต่ไม่เงยหน้ามองเธอ ครองขวัญจึงหน้าเจื่อน

“ลีน่าซื้อขนมมาฝากค่ะ ขนมหม้อแกงเมืองเพชร อร่อยนะคะ รับรองว่ากินแล้วจะติดใจ”

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ครองขวัญชักฝ่อ เขาไม่ยอมมองหน้าเธอ สนใจอยู่แต่กับงานบนโต๊ะ แต่หญิงสาวจะไม่ยอมแพ้

“พี่แฟรงค์ เย็นนี้ไปกินข้าวกับลีน่านะคะ เราไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันนานแล้ว”

“เย็นนี้พี่ไม่ว่าง เชิญลีน่าตามสบายครับ” แฟรงคลินปฏิเสธอย่างเย็นชา ชายหนุ่มยังไม่ยอมเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคู่คมยังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ โดยไม่คิดจะละสายตา ราวกับมันคือสิ่งสำคัญที่เขาจะพลาดไม่ได้สักวินาทีเดียว

“คุณแอนโทนี่คงรายงานเรื่องที่หัวหินให้พี่แฟรงค์ทราบแล้ว” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเป็นเชิงถาม ดวงตากลมโตยังทอดมองเขาด้วยสายตาแห่งความหวัง หวังว่าเขาจะเงยหน้ามามองเธอบ้าง และหวังว่าเขาจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นบ้าง ทว่าครองขวัญคงหวังสูงเกินไปอีกแล้ว

“ครับ” เขาตอบรับเพียงสั้นๆเท่านั้น ครองขวัญนิ่งงันในความเย็นชาที่ตัวเธอยังไม่ชินสักที หญิงสาวเม้มปากแน่น เธอก้าวถอยออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตทอดมองชายหนุ่มที่ยังก้มหน้าทำงานอย่างคนที่ไม่รู้สึกรู้สมใดๆ ด้วยสายตาที่แสดงถึงความน้อยใจ

“พี่แฟรงค์คงกำลังยุ่ง ลีน่าขอตัวก่อนนะคะ ขอโทษที่มารบกวนค่ะ” ครองขวัญบอกเสียงเรียบ แล้วเดินเร็วๆออกจากห้องทำงานของเขาไป ทันทีที่เสียงประตูปิด แฟรงคลินจึงวางปากกาในมือแล้วเงยหน้าขึ้น เอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ แล้วถอนหายใจออกมา

“หาเรื่องได้ทุกวัน ถ้าพี่ไม่เพิกเฉยกับเธอบ้าง คงจะยิ่งกว่านี้” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ เขารู้ว่าความเย็นชาของเขา อาจจะทำให้เธอใจเสีย แต่เขาไม่รู้เลยว่าความไม่รู้สึกรู้สมของเขา จะทำร้ายเธอให้เจ็บหนัก แฟรงคลินถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมมาเปิดดู แล้วคลี่ยิ้มบางๆที่ริมฝีปาก เขารู้จักขนมชนิดนี้ดี และครองขวัญก็รู้ดีอีกเช่นกัน ว่ามันเป็นเพียงขนมหวานเพียงไม่กี่อย่างที่เขาชอบกิน

ชายหนุ่มก้มหน้าทำงานต่อได้ไม่นาน เขาก็ต้องละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุค ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เมื่อเสียงโทรศัพท์สมาร์ทโฟนราคาแพงของเขากรีดร้องเรียกความสนใจจากเจ้าของ มือหนาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาแล้วรับสาย

“สวัสดีครับ” เสียงห้าวๆกรอกลงไป แม้ไม่รู้ว่าเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอเป็นของใคร เพราะเขาไม่ได้เซฟชื่อเอาไว้

“สวัสดีค่ะคุณแฟรงคลิน” เสียงสดใสทักทายกลับมา ทำให้เจ้าของโทรศัพท์ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ครับ”

“รีเบคก้าค่ะ” พออีกฝ่ายเฉลยว่าเป็นใคร ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วขึ้นสูง

“คุณรีเบคก้า”

“ค่ะ ฉันเอง อีกไม่กี่วันฉันจะต้องบินไปทำธุระที่เมืองไทย เลยอยากจะชวนคุณไปหาอะไรอร่อยๆกิน ได้ข่าวว่ามีร้านอาหารอร่อยๆ อยู่หลายร้านทีเดียว ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาว่างให้ฉันหรือเปล่าคะ” เธอถามอย่างมีจริต

“คุณมาทั้งที ผมจะไม่มีเวลาว่างได้ยังไง”

“ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอจองตัวคุณนะคะแฟรงคลิน ถ้าติดนัดกับสาวที่ไหน ก็กรุณายกเลิกนัดด้วยนะคะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ อย่างคนที่พูดแบบทีเล่นแต่เอาจริง

“ผมยังไม่มีนัดที่ไหนครับ” แฟรงคลินตอบเสียงเรียบตามแบบฉบับของเขา

“แล้ววันนี้ล่ะคะว่างหรือเปล่า ถ้าคุณว่างฉันจะบินไปเดี๋ยวนี้เลย” หญิงสาวหยอกเย้า

“ถ้าคุณมา ยังไงผมก็ต้องเทคแคร์อยู่แล้ว ไม่ว่าวันนี้ หรือพรุ่งนี้ก็ตาม” คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวหัวเราะร่วนด้วยความถูกใจ

“ดีใจที่ได้ยินคุณพูดแบบนี้ เอาไว้เจอกันค่ะแฟรงคลิน”

“ครับ”

 “เอาไว้ฉันจะโทรหาคุณอีกทีนะคะ”

“ครับ รีเบคก้า” แฟรงคลินวางสาย เขาหันกลับไปทำงานต่อ ไม่ได้สนใจที่จะอยากรู้เรื่องราวของหญิงสาวที่บินมาจากสิงคโปร์เลยสักนิด ตรงกันข้ามกับรีเบคก้า เธอกำลังคิดหาวิธีที่ตะทำให้เขาสนใจในตัวเธอมากขึ้น โดยไม่รู้เลยว่า เธอกำลังคิดผิดมหันต์ และความพยายามของเธอจะสูญเปล่า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน ที่จะทำให้เขาสนใจ หงุดหงิด หัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ นอกจาก.... 


แหมมมมมมมมมมมม  เฮียยยยยยยยยยยย

จุยร้ายไปหนายยยยยยยย  เย็นชาเกินไปล้าววววววววว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

587 ความคิดเห็น

  1. #18 Aom_19 (@aompakjira-123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 04:01
    ถ้าเฮียไปกินข้าวกะรีเบค ก้อยากให้ไปกินร้านเดียวกะลีน่าจัง
    จะดีมากถ้ามีกวินด้วย
    รอนะค่ะ
    #18
    0
  2. #17 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 21:15
    ทำเป็นไม่สนใจน้องเข้าไป ตอนนี้มีคนมาตามจีบน้องแล้วนะ
    ถ้าน้องไปสนใจคนอื่นมากกว่าแล้วจะรู้สึก
    #17
    0