กับดักสวาทของจอมมาร

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    17 ต.ค. 59



หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีดำ เสื้อเชิ้ตด้านในสีขาว และคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีดำสนิท พร้อมรองเท้าคัชชูส้นสูงกว่าสามนิ้วสีเดียวกัน ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกมวยต่ำๆรวบเอาไว้ด้านหลัง เดินตัวตรงเข้าไปในตึกสูงระฟ้า ที่ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจของกรุงเทพมหานคร รีเบคก้าขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุด เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเลขานุการเจ้าของบริษัท ที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับเอกสารตรงหน้า

“ดิฉันมาพบคุณแฟรงคลิน เดอเรนโซ” หญิงสาวแจ้งความต้องการของตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่เย่อหยิ่งถือตัว

“นัดไว้หรือเปล่าคะ”  เฮเลนเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“บอกเขาว่าฉันชื่อรีเบคก้า ซี แฟรงคลินไม่ปฏิเสธที่จะพบฉันแน่ๆ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงเดิม เลขานุการผู้ทรงประสิทธิภาพ จึงได้กดเครื่องติดต่อภายใน เพื่อรายงานเจ้านาย เฮเลนนิ่งฟังอยู่เพียงไม่กี่วินาที ก็ตัดสัญญาณ และเงยหน้ามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะตัวเอง

“คุณแฟรงคลิน เชิญคุณด้านในค่ะ” เธอบอกเสียงเรียบ เช่นเดียวกับหน้าตา ที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ รีเบคก้ากระตุกยิ้มที่มุมปาก คล้ายจะเยาะ แล้วปรายตามองเลขานุการของชายหนุ่ม ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูห้องที่มีชื่อ และตำแหน่งของแฟรงคลิน เดอเรนโซ ติดอยู่ โดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ เลขานุการของซีอีโอ อาร์แอนดีจึงมองตามไป ก่อนจะก้มหน้าก้มตา จัดการงานในมือต่อ

“เซอร์ไพรซ์หรือเปล่าคะ ที่เห็นฉันมาหาถึงที่นี่ โดยไม่ได้โทรมาบอกล่วงหน้า”  รีเบคก้าเอ่ยถามหลังจากพาตัวเองมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม ใบหน้าสวยเฉี่ยวยิ้มแย้ม ต่างจากตอนที่เธออยู่ต่อหน้าเฮเลน

“ไม่หรอกครับ ผมคิดว่าคุณคงจะรู้ ในทุกเรื่องที่อยากรู้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่คุณจะมาปรากฏตัวในห้องนี้ ในเวลานี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก” แฟรงคลินตอบ พร้อมยิ้มในหน้า รีเบคก้าจึงส่งยิ้มท้าทายไปให้เขา พลางสาวเท้าเดินเข้าไปหา เธอหยุดยืนตรงหน้า ใช้สะโพกพิงขอบโต๊ะ โน้มตัวลงไปหาชายหนุ่มที่ยังนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ

“คุณคือผู้ชายคนแรกที่พูดกับฉันแบบนี้”

“ยินดีที่ได้รับเกียรตินี้ครับ” รีเบคก้ากระตุกยิ้มยั่วยวน ก่อนจะยืดตัวขึ้น ยกมือขึ้นกอดอก พลางปรายตามองเอกสารบนโต๊ะของชายหนุ่ม

“ฉันอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่ ใจคอคุณจะไม่ยอมละงาน แล้วต้อนรับฉันหน่อยเหรอคะแฟรงคลิน” หญิงสาวบอกเป็นนัยว่า ให้เขาเลิกทำงาน แล้วไปกับเธอเดี๋ยวนี้ ทว่าชายหนุ่มกลับเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ผมจำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“จำเป็นมากค่ะ” รีเบคก้าบอกเสียงเข้ม ผู้หญิงอย่างเธอไม่เคยรู้จักกับคำว่า... รอ แต่แฟรงคลิน เดอเรนโซ ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่จะทำตามคำสั่งของผู้หญิงคนไหนเหมือนกัน

“แต่ผมคิดว่ามันไม่จำเป็นขนาดนั้น ผมคงจะไปไหนไม่ได้ถ้าหากว่างานของผมยังไม่เสร็จ ถ้าคุณจะรอก็เชิญที่โซฟาครับ แต่ถ้าไม่จะกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก็ได้ แล้วค่อยพบกันตอนเย็น”  รีเบคก้าถึงกับหน้าตึงที่เขาไม่ทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวมองเขาอย่างไม่ชอบใจนัก ทว่าสายตาของเธอทำอะไรแฟรงคลินไม่ได้ ชายหนุ่มไม่ยี่หระต่อความพอใจ หรือไม่พอใจของผู้หญิงตรงหน้าสักนิด รีเบคก้าจึงต้องเป็นฝ่ายถอย หญิงสาวเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างกระจก ที่กรุตั้งแต่เพดานจรดพื้น เจ้าของห้องทำงานหรูจึงได้ทำงานต่อไป โดยไม่ใส่ใจผู้หญิงที่บินมาจากสิงคโปร์แม้แต่น้อย

ครองขวัญมองดูนาฬิกาบนข้อมือเล็ก เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเลิกงาน หญิงสาวจึงเก็บเอกสารบนโต๊ะเรียงใส่แฟ้มแล้ววางเรียงเอาไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังลิฟต์ แล้วกดหมายเลขชั้นบนสุด ไม่นานสัญญาณในลิฟต์ดังเบาๆ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก หญิงสาวจึงก้าวออกมา แล้วเดินตรงไปหาเฮเลน ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

“คุณคาราลินา มาหาบอสเหรอคะ” เลขานุการที่มากวัยกว่าเอ่ยถามขึ้น

“ค่ะ พี่แฟรงค์ยังอยู่ใช่ไหมคะ” เธอถามอย่างมั่นใจ เพราะแฟรงคลิน ไม่เคยกลับก่อนเวลา ยกเว้นว่าเขาจะออกไปข้างนอก แล้วไม่กลับเข้ามาอีก

“ค่ะ ยังไม่กลับ”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเข้าไปพบพี่แฟรงค์นะคะ”

“เดี๋ยวดิฉันบอกบอสให้ค่ะ”  เฮเลนบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเครื่องติดต่อภายใน แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันจะสัมผัสกับปุ่มเล็กๆนั้น ประตูห้องทำงานของชายหนุ่มก็เปิดออกเสียก่อน รีเบคก้าก้าวออกมา ตามด้วยแฟรงคลิน หญิงสาวเกาะหมับที่ท่อนแขนแข็งแรง แสดงความเป็นเจ้าของ และประกาศศักดาความสำคัญของตนเองให้คนที่ยืนอยู่ได้รับรู้ ครองขวัญมองอย่างไม่ค่อยจะชอบใจนัก

“พี่แฟรงค์คะ” หญิงสาวเรียก พร้อมเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม รีเบคก้ามองผู้หญิงที่ดูยังไงก็เยาว์วัยกว่าเธอ อย่างประเมินท่าทีและความสำคัญ

“ว่าไงลีน่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบเหมือนเช่นเคย

“ลีน่าจะมาชวนพี่แฟรงค์ไปดินเนอร์ด้วยกันค่ะ” ครองขวัญตอบโดยไม่สนใจผู้หญิงอีกคน ที่ตวัดสายตามามอง และกำลังพิจารณาระดับความสนิทสนมของคนทั้งคู่

“พี่มีนัดแล้ว ลีน่านี่คุณรีเบคก้า ประธานกรรมการบริษัทซี เอนเตอร์ไพรซ์ ที่เพิ่งเซ็นสัญญาทำธุรกิจกับเรา  รีเบคก้าครับ นี่ครองขวัญ คาราลินา เรเมเดส ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดของเราครับ”  แฟรงคลินแนะนำ ครองขวัญจึงยื่นมือไปให้รีเบคก้าตามธรรมเนียม

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” รีเบคก้ามองมือเล็กๆที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างชั่งใจ แล้วก็ตัดสินใจทำตามมารยาททางสังคม ด้วยการยื่นมือไปสัมผัสกับอีกฝ่าย แม้ตะไม่เต็มใจ

“เช่นกันค่ะ ไปกันหรือยังคะแฟรงคลิน ฉันเริ่มหิวแล้วนะคะ” หญิงสาวหันไปพูดชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเอาแต่ใจ โดยไม่สนใจครองขวัญที่ยืนอยู่

“คุณอยากกินอะไรครับ” แฟรงคลินเอ่ยถาม

“อะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่มีคุณกินด้วย ฉันกินได้ทั้งนั้นแหละค่ะ”

“คุณเลือกดีกว่าครับ ผมคิดว่าคุณคงมีเป้าหมายในใจแล้ว ผมตามใจคุณครับ”  รีเบคก้ายิ้ม แล้วก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ยื่นหน้าไปประกบริมฝีปากเคลือบลิปสติกของตัวเอง ลงบนเรียวปากกระด้างของเขา ส่วนชายหนุ่มที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันได้ตั้งตัวกลับยืนนิ่ง ให้ผู้หญิงคนนั้นฉวยโอกาสโดยไม่ปัดป้อง รีเบคก้าถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง เงยหน้ามองสบตากับแฟรงคลิน ประหนึ่งว่าโลกทั้งใบมีแค่เขาและเธอเพียงเท่านั้น ก่อนจะเบี่ยงหน้าปรายตามองครองขวัญอย่างผู้ชนะ รีเบคก้าไม่รู้หรอกว่าครองขวัญมีอะไรพิเศษหรือเปล่า แต่เธอต้องประกาศความต้องการของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้ ถ้าหากครองขวัญเป็นคนพิเศษของแฟรงคลิน จะได้รู้ว่าเวลานี้เธอคิดจะลงสนามแข่งเพื่อแย่งชิงเขา  ถ้าหากไม่ใช่ครองขวัญจะได้รู้ว่า นับจากนี้ต่อไปแฟรงคลินจะมีเธอเป็นเจ้าของ

“รางวัลของคนน่ารัก ขอบคุณค่ะดาร์ลิง” เจ้าของบริษัทซี เอนเตอร์ไพรซ์ บอกเสียงหวาน แฟรงคลินจึงยิ้มบางๆ

“เชิญครับ” แฟรงคลินผายมือ รีเบคก้าจึงควงแขนเขาเดินไปที่ลิฟต์ ครองขวัญถึงกับนิ่งงัน อดที่จะน้อยใจไม่ได้ กับเธอเขาไม่เคยมีสีหน้า และแววตาแบบนี้เลยสักครั้ง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดมองตามชายหนุ่มและหญิงสาวไปด้วยความเจ็บปวด เธอเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมให้น้ำตาไหล ทั้งๆที่หัวใจกำลังร้องไห้ แฟรงคลินเงยหน้าสบตากับครองขวัญจึงได้เห็นสีหน้า และสายตาตัดพ้อของเธอ เขาอดที่จะกังวลต่อความรู้สึกของเธอไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ปัดมันออกไป โดยบอกตัวเองว่า พรุ่งนี้เธอคงขึ้นมาหาเขาเหมือนทุกวัน เดี๋ยวค่อยอธิบายให้ฟังทีหลัง แต่เอ๊ะ!! ทำไมเขาต้องอธิบาย เขาไม่ได้แคร์เธอสักหน่อย ก็แค่เด็กเจ้าปัญหา ที่ทำให้เขาปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ่อยๆ 

ครองขวัญกลับเดินกลับลงมาที่ห้องทำงานของตัวเองอย่างคนที่กำลังหมดแรง ภาพของแฟรงคลินและรีเบคก้ายังชัดเจน หญิงสาวขบริมฝีปากเบาๆ สะกดกลั้นความเจ็บปวดที่กำลังโจมตีจนแทบจะเดินต่อไปไม่ไหว เจ้าของเรือนร่างบอบบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน น้ำตาหยดเล็กๆกลิ้งลงมาตามแก้มนวลรู้สึกระทดระท้อจนอยากถอดใจ ครองขวัญไม่เคยรู้สึกว่าหมดแรงจะสู้ต่อขนาดนี้มาก่อน ถ้าหากแฟรงคลินปัดป้องสักนิด หรือมีท่าทีที่จะแสดงถึงความไม่ชอบใจสักหน่อย เธอคงจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่นี่เปล่าเลยเขาไม่เพียงไม่ปัดป้อง กลับยิ้มราวกับพอใจ หญิงสาวก้มหน้าลง ซบหน้ากับฝ่ามือ ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่คิดที่จะเก็บกลั้นอีกต่อไป เธอควรจะต้องหยุดแค่นี้ใช่ไหม เขาคงจะชอบรีเบคก้าจริงๆ ไหล่บางไหวสะท้านรุนแรง เธอยังจำสายตาของแฟรงคลินได้ เธอมั่นใจว่าเห็นความพอใจในแววตาของเขา มันยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดให้ลึกลงไปจนสุดหัวใจ

หญิงสาวปล่อยให้หัวใจจมกับความเจ็บปวดอยู่พักใหญ่ ใบหน้าหวานยังคงมีรอยคราบน้ำตาเต็มไปหมด แต่แล้ว สิ่งที่ดึงเธอออกจากภวังค์ก็คือเสียงโทรศัพท์ ที่กำลังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับ

“สวัสดีค่ะ” ครองขวัญกรอกเสียงสั่นๆลงไป

“สวัสดีครับคุณลีน่า ผมเองครับกวิน” กวินภพทักทายกลับมา

“ค่ะคุณกวิน มีอะไรกับลีน่าเหรอคะ”

“ผมจะโทรมาชวนคุณลีน่าไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ไม่ทราบว่าสะดวกไหมครับ ถ้าคุณลีน่าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ แต่ถ้าจะกรุณา ผมคงจะดีใจมาก” ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเกรงใจ ทว่ามันกลับเจือด้วยความหวัง ครองขวัญขบริมฝีปากอย่างตัดสินใจ ก่อนที่จะตอบกลับไป

“โอเคค่ะ”

“โอ... ขอบคุณครับคุณลีน่า ขอบคุณมากครับ” ชายหนุ่มละล่ำละลักบอกด้วยความดีใจ

“ยินดีค่ะ ว่าแต่คุณกวินอยากกินอะไรคะ”

“ผมให้คุณลีน่าเลือกดีกว่าครับ”

“ลีน่าคิดไม่ออกค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหมครับ เดี๋ยวเรามาช่วยกันคิดดีกว่า”

“ก็ดีค่ะ” ครองขวัญตอบสั้นๆ

“ตอนนี้คุณลีน่าอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมจะไปรับ”

“ลีน่าอยู่ที่ทำงานค่ะ ที่บริษัทอาร์แอนดี” หญิงสาวตอบสั้นๆ

“โอเคครับ คุณลีน่ารอผมสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปรับ”

“ได้ค่ะ ถ้าคุณกวินมาถึงแล้ว ก็โทรบอกนะคะ เดี๋ยวลีน่าจะลงไป”

“ครับ” ครองขวัญวางสายจากกวินภพ แล้วโทรศัพท์กลับบ้าน หญิงสาวรออยู่ไม่นาน ก็สาวใช้ของเธอก็รับโทรศัพท์

“สวัสดีค่ะ บ้านแสงดาวค่ะ”

“ขอสายคุณแม่หน่อยสิ” ครองขวัญบอกเพียงเท่านั้น ไม่นานนัก คุณแสงดาวก็มารับโทรศัพท์ของลูกสาว

“ว่าไงลูก ลีน่า”

“คุณแม่คะ วันนี้ลีน่าไม่กลับไปกินข้าวเย็นนะคะ ลีน่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนค่ะ” ครองขวัญพยายามทำเสียงให้สดใส เพื่อไม่ให้มารดารู้ว่าเธอกำลังทุกข์ปานจะขาดใจ เหตุผลหนึ่งที่หญิงสาวตัดสินใจไปกินข้าวกับกวินภพ เพราะยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ดวงตาที่ช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มากอย่างหนัก ใบหน้าที่หม่นหมองและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คงไม่อาจพ้นสายตาของโดมินิก และคุณแสงดาวได้

“จ้ะลูก แล้วหนูจะกลับกี่โมงลูก ดึกไหม” คนเป็นแม่เอ่ยถาม อย่างอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่น่าจะดึกมากนะคะ เดี๋ยวเพื่อนลีน่าจะมารับ คุณแม่คะให้ใครมาขับรถลีน่ากลับบ้านหน่อยสิคะ ลีน่าขี้เกียจกลับมาเอารถที่บริษัท”

“แล้วหนูจะกลับยังไงลูก เอาแบบนี้ดีกว่า หนูไปกินข้าวกับเพื่อนที่ร้านไหน ตรงไหน เดี๋ยวแม่ให้คนไปเอารถหนูที่บริษัท แล้วเลยไปรับหนูที่ร้านอาหารดีไหมลูก”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลีน่าให้เพื่อนไปส่ง” หญิงสาวปฏิเสธ แม้ว่าไม่เคยคิดที่จะให้กวินภพมาส่งที่บ้านก็ตาม

“ก็ได้ลูก”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” ครองขวัญวางสาย หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ จัดการทำให้ตัวเองสดชื่นขึ้น ก่อนที่กวินภพจะมาถึง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

587 ความคิดเห็น

  1. #44 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 00:51
    น่าจะเจอกัน หมั่นใส้พี่แฟรงค์จัว
    #44
    0
  2. #39 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 07:50
    รอสมน้ำหน้าเฮียค่ะอิอิ
    #39
    0
  3. #35 fernzii16 (@worasulee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 07:10
    อยากให้แฟรงเห็นจัง รอสมน้ำหน้า
    #35
    0
  4. #34 dkarwin (@dkarwin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 06:39
    สนุกมากค่ะ
    #34
    0
  5. #33 Aom_19 (@aompakjira-123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:41
    นอนรอหนักมากกก ค้าางงงง
    #33
    0
  6. #31 tomska (@tomska-2009) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:50
    รอสมน้ำหน้าแฟรงลิน หัวเราะทีหลังดังกว่า55555++++
    #31
    0
  7. #30 babiesine (@saizababin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:44
    สวยๆๆเริศๆๆเชิดๆๆลีน่า
    #30
    0
  8. #29 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:08
    สๆู้ค่ะลีน่า เชิดไว้เราสวยเราเพอร์เฟค ไม่ต้องไปแคร์อีตาพี่แฟรงค์แล้ว ควงผู้ชายเย้ยเลย
    #29
    0
  9. #28 kanatipp (@kanatipp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 20:13
    พี่แฟรงค์จะต้องโดนเทค่ะ
    #28
    0
  10. #26 pullpens (@chaladone) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:59
    พี่แฟรงค์อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน หึๆ
    #26
    0
  11. #25 Kyungsoocute (@antimatuti) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:45
    พี่แฟรงค์ใจร้ายยย
    #25
    0
  12. #24 ana_ka (@ana_ka1993) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:42
    ขอให้ไปกินข้าวร้านเดียวกันด้วยเถอะ จะได้รู้ว่าขวัญก้อมีตัวเลือกเหมือนกันน
    #24
    0
  13. #23 Kyungsoocute (@antimatuti) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 08:18
    รอค่ะ 555
    #23
    0