OS/SF:BTS STORY :TO YOU

ตอนที่ 1 : ใต้ความสัมพันธ์ครั้งที่1: เจ็บปวดที่งดงาม #บังทันวันหยุด week46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61










ใต้ความสัมพันธ์ครั้งที่1: เจ็บปวดที่งดงาม 
 #บังทันวันหยุด week46



 

 

แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดส่องกระทบม่านตาของคนที่นอนอยู่ ปลุกคิม แทฮยองที่หลับอย่างสบายใจเป็นเวลานานให้ตื่นขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะกระพริบตาเบาๆเพื่อปรับโฟกัส พลันสายตาก็เห็นรอยยิ้มของคนรักตัวเองที่ตื่นก่อนเขาแล้ว


“ตื่นแล้วหรอครับตัวเล็ก”


แทฮยองพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าไปจุ๊บที่ริมฝีปากของปาร์ค จีมินอย่างออดอ้อนก่อนจะซุกใบหน้าลงไปที่อกแกร่งพร้อมกับหลับตาพริ้มอย่างน่ารัก

คนตัวสูงหัวเราะเบาๆ มือแกร่งลูบศรีษะคนขี้เซาพร้อมกับกระซิบข้างหูคนตัวเล็กให้ตื่นนอน


“ตื่นได้แล้วนะครับ ไม่อย่างนั้นพี่จะไปที่อื่นแล้วนะ”

สิ้นคำพูดของจีมิน แทฮยองก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนจีมินไม่ทันตั้งตัว ปากอิ่มเบ้ออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลริน


“พี่จีมินจะไปไหน น้องแทไม่ให้ไปนะ ฮึก..น้องแทไม่ให้พี่จีมินไป”


“ครับๆ พี่ไม่ไปไหนหรอกเนอะ น้องแทไปอาบน้ำก่อนนะครับ จะได้ทานข้าว”


“ครับ” แทฮยองรับคำพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลอยู่ข้างแก้มออก ร่างเล็กยืนหน้าไปจุ๊บที่ปากจีมินอีกครั้งก่อนจะผละมามองใบหน้าของคนรักตัวเอง


“รักนะครับ น้องแทรักพี่จีมินนะครับ”


“เหมือนกันครับ พี่จีมินก็รักน้องแท” แขนแกร่งโอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะจับใบหน้าของแทฮยองลงมาเพื่อประทับจูบที่หน้าผากของคนตัวเล็กแผ่วเบา น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งออกไปกลับไหลลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ แทฮยองซุกตัวกอดคนรักก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักพร้อมกับพร่ำบอกรักคนรักของตัวเองซ้ำๆ แขนเล็กกอดเอวหนาของจีมินเอาไว้ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปจากเขา หายไปอย่างไม่มีวันกลับ....

 

 

 

“น่าสงสารคุณแทฮยองเนอะ ฉันล่ะแทบจะร้องไห้ที่เห็นคุณเขาเป็นแบบนั้น”


“นั่นน่ะสิ ฉันเองก็แทบทนไม่ไหวจนต้องเดินออกมา ถ้าเป็นฉันนะฉันทนไม่ได้หรอก ฉันยอมฆ่าตัวตายไปนานแล้ว”


“หล่อนก็พูดไป แบบนี้น่ะ ยิ่งกว่าตายทั้งเป็นอีก เฮ้อ”


เสียงของพยาบาลสาวทั้งสองคนที่เดินผ่านโถงทางเดินของพยาบาลทำให้ คิม ซอกจินที่กำลังจะเดินไปเยี่ยมน้องชายถึงกับหยุดชะงัก มือแกร่งที่ถือช่อดอกไม้และตุ๊กตาหมีสั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม นัยน์ตาคมสั่นไหวฉายแววเจ็บปวดจนไม่อาจทนฝืนให้น้ำตาไม่ให้ไหลริน

ร่างสูงหลับตาลงเพื่อขับไล่ความอ่อนแอออกไปก่อนจะเดินไปยังห้องของน้องชายตัวเองโดยที่รายทางมีผู้ป่วยจิตเวชอยู่ประปรายเต็มไปหมด

ซอกจินไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้ แต่หลังจากที่เพื่อนรักของเขาอย่างปาร์ค จีมินเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุไปเมื่อหลายเดือนก่อนทำให้จิตใจของน้องชายเขาบอบช้ำอย่างหนักจนไม่เป็นผู้เป็นคน ในตอนนี้สภาพจิตใจของแทฮยองยังไม่ดีพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้ เขาผู้เป็นพี่ชายต้องแวะเวียนมาเยี่ยมน้องทุกครั้งที่ว่างเพราะแม่ไม่สามารถทนเห็นสภาพลูกชายคนเล็กแบบนี้ได้ ถ้าแม่เขามาก็คงจะต้องร้องให้จนหมดสติเหมือนกับวันแรกจนต้องลำบากพยาบาลมาดูแล เขาจึงตัดปัญหาโดยการมาเยี่ยมน้องแทนทุกคนทุกครั้งที่ว่าง ก่อนจะกลับไปเล่าความเป็นไปของน้องชายให้ครอบครัวฟัง

 

ร่างสูงเดินมาเรื่อยจนถึงห้องของคิมแทฮยอง มือแกร่งจับลูกบิดประตูอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้บอกกล่าว

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของผู้เป็นพี่ชายบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก

ภาพของน้องชายที่กอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่เพื่อนเขาเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ20ปีนั้นน่าสงสารจนซอกจินถึงกับสะอึก หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาหยดหนึ่ง ก่อนจะพรั่งพรูมาเป็นสายเพราะสงสารน้องชายแทบขาดใจ ร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับพูดคุยและหัวเราะราวกับตุ๊กตาตัวนั้นมีชีวิต เสียงทุ้มหวานเอื้อนเอ่ยว่าจาน่าฟังราวกับตุ๊กตาตัวนั้นคือคนรักของตนที่คอยรับฟังทุกเรื่องที่เขาเจอมาทุกครั้งหลังเลิกเรียน และทุกๆครั้งที่ซอกจินมาเยี่ยมน้อง เขามักจะได้ยินแทฮยองพูดถึงเรื่องนี้อยู่ทุกครั้งราวกับเป็นเรื่องเดียวที่แทฮยองจำมันได้


“พี่จีมินจำได้มั้ย ที่วันนั้นน้องแทไปแข่งบาสให้คณะ”

 

“แข่งเสร็จมีแผลเต็มตัวไปหมด น้องแทโดนพี่จีมินดุใหญ่เลยฮะๆๆ” คนตัวเล็กพูดไปพลางหัวเราะเบาๆกับตัวเอง นัยน์ตากลมโตเหม่อมองไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย หางตามีหยาดน้ำตาเล็กๆรินไหลออกมา ก่อนคนตัวเล็กจะพูดต่อราวกับไม่ได้ใส่ใจมัน

 

“แต่ถึงพี่จีมินจะดุพี่จีมินก็ยังทำแผลให้น้องแทด้วยใช่มั้ยล่ะ”

 

“มือพี่จีมินเบามากๆเลย พี่จีมินเป่าให้น้องแทแล้วบอกว่าขอให้หายไวๆด้วย”  ซอกจินรู้ว่าน้องชายเขากำลังหลอกตัวเอง หลอกตัวเองว่าเพื่อนของเขายังอยู่ แต่เขาไม่รู้จะทำยังไง น้องชายเขารักจีมินมากถึงกับเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคนขนาดนี้ เขาไม่รู้จะช่วยน้องยังไงแค่น้องชายคนเดียวยังช่วยไม่ได้ เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอย่างเสียใจและสมเพชตัวเอง

 

“เหมือนเด็กเลยเนอะ... ตอนนี้น้องแทก็มีแผลแหละ...”

 

“น้องแทเจ็บมากๆเลย ฮึก..พี่จีมินเป่าให้น้องแทหน่อย”

 

“น้องแทเจ็บมากๆ พี่จีมินเป่าให้หน่อย ฮือออออ”


ซอกจินเอามือปิดปากไว้ไม่ให้หลุดสะอื้นออกมา ร่างของน้องชายที่กอดตุ๊กตาตัวนั้นแน่นพร้อมกับสะอื้นออกมาอย่างหนักราวกับจะขาดใจทำให้ซอกจินถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้อย่างหนัก


เสียงกรีดร้องเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับแทฮยองที่อาละวาดจนหมอและบุรุษพยาบาลต่างกรูเข้ามาในห้องเพื่อระงับสติของแทฮยอง ร่างสูงได้แต่นั่งร้องไห้มองน้องชายสุดที่รักดิ้นและอาละวาดใส่หมออย่างหนัก เสียงร้องไห้ เสียงพร่ำเรียกถึงคนรักบาดลึกเข้าไปในหัวใจของซอกจินจนแทบจะขาดใจ แทฮยองถูกหมอ และบุรุษพยาบาลจับตัวไว้เพื่อฉีดยาสลบ ก่อนร่างเล็กจะเริ่มสงบลงเพราะฤทธิ์ยา

เขาปาดน้ำตาก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาน้องชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงหลังจากหมอและคนอื่นๆออกไปจากห้องแล้ว

คนตัวสูงยื่นมืออันสั่นเทาไปเช็ดน้ำตาให้น้องชายอย่างทะนุถนอม มือเรียวกอบกุมมือเล็กขึ้นมาแนบแก้มจนน้ำตาหยดลงบนมือของแทฮยองที่ซอกจินกอบกุมไว้


“น้องแท พี่จินรักเรานะ ฮึก.. พี่รักเรานะ...”

กล่าวจบก็ประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากเนียนแผ่วเบาพร้อมกับปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกให้น้อง


“พรุ่งนี้พี่จะมาหานะ คนดี..”

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องเพื่อให้น้องได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ซอกจินมองน้องชายด้วยความเวทนาก่อนจะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนคนในห้อง


ร่างสูงเดินออกมาจากโรงพยาบาลอย่างเหม่อลอย เมื่อนึกถึงสภาพของของแทฮยองเมื่อกี้แล้วก็พาลให้น้ำตาไหลลงมาอีกครา เขารู้สึกสงสารน้องจับใจ น้องต้องทนเจ็บปวดและเสียใจอย่างทรมานที่สุด และเขาไม่อาจเข้าใจ ไม่อาจเข้าใจว่าทำไมไม่เป็นเขา ทำไมไม่ให้เขาเจ็บแทนน้อง เขาทนไม่ได้ ทนไม่ไหวแล้ว...

 

ร่างสูงเงยหน้ามองท้องฟ้าอันกว้างไกลก่อนจะพูดเบาๆราวกับจะให้คำพูดของตัวเองล่องลอยไปกับสายลมเพื่อไปให้ถึงคนบนนั้น


“ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้เลยนะมึง...”


“ฝากน้องกูด้วยนะ...”

 

 

 

END.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Fanta_Yoojung (@mercury_muk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:17

    เศร้าค่ะ สงสารแทจังเลย

    พี่จีมินควรจะกลับมาสิงอยู่ในตุ๊กตาเพื่อน้อง ล้อเล่นค่ะ

    สงสารพี่จินด้วยเห็นน้องชายเป็นแบบนั้นคงทนไม่ได้

    #1
    0