- TIME’S UP - หัวใจหมดเวลารัก

ตอนที่ 2 : Chapter 1: ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 62




Chapter 1 : ความฝัน



" เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ แล้วอย่าลืมงานที่สั่งด้วยนะทุกคน " เสียงเข้มของอาจารย์พูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องแล็คเชอร์ นักศึกษากล่าวขอบคุณแล้วบิดยืดเส้นยืดสายจากการนั่งทนหลังขดหลังแข็งกันยาวนานติดต่อกันสามชั่วโมง 
ฮเยซองนั่งเท้าคางจ้องกระดาษตรงหน้าด้วยสมองอันว่างเปล่า หน่วยประมวลผลกลางตอนนี้เรียกได้ว่าแฮงค์เนื่องจากเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน เบ้าตาตอนนี้คงไม่ต้องพูดถึง ถ้าไม่ได้ฝีมือเมคอัพขั้นเทพช่วยล่ะก็ ก็คือผีดีๆนี่เอง

" โซมิน ฉันฝันอีกแล้ว "

" ห๊ะ ! ฝันอีกแล้วหรอฮเยซอง " สีหน้าตกใจกับทุกเรื่องใดใดบนโลกนี้ ไม่ว่าจะเล่ากี่รอบ หรือเล่าเรื่องซ้ำๆกี่ที ก็ยังคงตกใจได้ทุกครั้ง นี่ล่ะเพื่อนตัวรักคนเดียวเธอ

" อื้ม แบบเดิมเป๊ะ " 

" แล้วเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นไหม" โซมินยื่นหน้าเข้ามาคาดคั้น ตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก

" ไม่อ่ะ "

" ง่า เซ็งเลย ฉันคิดว่านะ เขาน่าจะเป็นเนื้อคู่แกในอนาคต กรี้ด เหมือนในนิยายอ่ะ "

" เห้อ เพ้อเจ้อกว่าฉันก็แกนี่แล่ะ " 

" ว่าแต่ฮานึลนี่ใครกันนะ หรือจะเป็นแกที่นอนตายอยู่ตรงนั้น ไม่นะ ฝันทำนายอนาคตหรอ" โซมินทำตาพอง มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดปาก ทำปากสั่นหงึกๆ ฮเยซองจ้องเพื่อนรักด้วยความหน่ายใจ การแสดงเต็มร้อยขนาดนี้เอารางวัล the beat artist of the year ไปเลยไหม 

" ขออนุญาติเกลียดแกตอนนี้เลยได้ป้ะ ย๊าก!!" 

" ฮ่าๆ เอาน่า ฉันก็ว่าไปตามเนื้อเรื่อง เรื่องนั้นไว้ก่อน เพราะตอนนี้ ฉันหิวแล้วอ่ะไปหาไรกินกันเถอะ เบบี๋"



      ฮเยซองและโซมินนั่งสูดอากาศยามเย็นหลังจากกินต๊อกบกกี้ของโปรดจนอิ่มแปร้ เธอทั้งคู่ชอบมานั่งดูพระทิตย์ตกริมแม่น้ำกันหลังเลิกเรียน แสงสีทองตอนนี้สวยที่สุดเลย 

" เฮ้ ฮเยซอง รอนานมั้ย ฉันมาแล้ว" เสียงวิ่งตึก ตึก พร้อมกับเสียงทุ้มๆลอยมาแต่ไกล ไม่ใช่ใครที่ไหน คังจุน สุดหล่อข้างบ้านเธอนี่เอง

" นี่ ซอ คังจุน ฉันก็นั่งหัวโด่อยู่นี่ ไม่คิดจะทักบ้างหรือไงฮะ ชิ " โซมินกอดอกแล้วทำแก้มป่อง กรอกตาไปมาให้รู้ว่างอนมาก แต่อยากจะบอกว่ามันตลกอ่ะ

" ง่า อย่างอนสิ เดี๋ยวไม่สวยนะ "

" โอเคหายล้ะ คิคิ "

" เปล่าจะบอกว่า ปกติก็ไม่สวยอยู่แล้ว อย่าหนักไปกว่านี้เลยฮ่าๆ " กรี้ดดด ได้ยินดังนั้นโซมินเลยจัดไปชุดใหญ่ ซัดไปหลายที ฮเยซองยืนดูสองคนเล่นกันแล้วก็หลุดขำ คงมีแต่พวกเขาสองคนนี้สินะที่เป็นความสุขในชีวิต

" กลับกันเถอะ คังจุนนา จะมืดแล้ว" 

" ครับ ที่รัก " 



      คังจุนเดินมาส่งฮเยซองหน้าบ้านแบบที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน จริงๆแล้วก็คือการเดินกลับบ้านตัวเองนั่นแล่ะ เพราะบ้านเขาสองคนอยู่ติดกันแทบจะเป็นหลังคาเดียวกันอยู่แล้ว

" ขอบใจนะ เข้าบ้านก่อนนะ " ฮเยซองยิ้มหวานก่อนหันหลังไปเปิดประตูรั้ว แต่โดนคังจุนคว้าแขนไว้ก่อน

" ย๊า ฉันอดทนรอมาทั้งวันเลยนะ นี่เธอลืมจริงๆหรอ " 

" OMG นี่ฉันลืมอะไรอีกแล้วหรอเนี่ย??" เธอกำลังประมวลผลกับสมองอันว่างเปล่าของเธอตอนนี้ ลืมอะไรอีกแล้วนะ ปกติก็ขี้ลืมอยู่แล้วด้วย วันเกิดหรอ บ้า อาทิตย์ก่อนก็เพิ่งแฮปปี้เบิร์ดเดย์ไปนี่นา คนอะไรจะเกิดกันบ่อยๆ 

" ลืมจริงๆด้วย อาทิตย์ก่อนวันเกิดฉันที่จำได้เพราะโซมินเป็นคนเตือนเธอล่ะสิ เธอนี่ไม่เคยสนใจฉันเลยนะ " 

" ง่า บ้า คังจุนนา อย่างอนจิ บอกเค้าเร็วเดี๋ยวพาไปกินไอติม" ฮเยซองเขย่าแขนแล้วทำตาปริบๆ เรียกคะแนนความสงสารสุดๆ แล้วมันก็ได้ผลทุกครั้ง คังจุนไม่เคยโกรธเขาได้นานเกินสองวินาที 

" เธอนี่นะ วันนี้ก็เป็นวัน ..."



เพล้ง!!



      เสียงวัตถุตกกระทบพื้นดังลั่น ขอเดาว่าต้องเป็นเสียงวัตถุกระทบพื้นที่เกิดจากแรงเควี้ยงอย่างแรง และแน่นอนต้องแตกละเอียดแน่ๆ เท่านั้นยังไม่พอ เสียงที่สอง สาม และสี่ตามมาติดๆ ฮเยซองมองหน้าคังจุนโดยไม่ได้นัดหมายก่อนทั้งคู่รีบวิ่งเข้าไปในเหตุการเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพตรงหน้าปรากฎแก่ทั้งคู่ นั่นทำให้น้ำตามใสๆเอ่อท้นออกมา

" แม่ เกิดอะไรขึ้น " ฮเยซองวิ่งเข้าไปกอดแม่จากด้านหลัง ในมือแม่กำลังถือแจกันเพื่อเตรียมพร้อมจะขว้างอีกครั้ง ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ดวงตาแดงกร่ำจ้องขเม่งไปทาง ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ และผู้หญิงบางคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘เมียน้อย’

" เหอะ อย่ามาทำตัวแย่ๆแบบนี้ต่อหน้าลูกจะดีกว่า คิดว่าพอเธอไม่พอใจอะไรก็จะมาขว้างปาข้าวของแบบนี้ได้หรอ" 

" แกพูดว่าอะไรนะ แล้วการที่แกเอาเมียน้อยเข้าบ้านมันเป็นแบบอย่างที่ดีนักหรือไงฮะ! " เสียงแหบพร่าของแม่นั่นทำให้ฮเยซองร้องไห้หนัก พ่อน่ะเหรอเขาก็เป็นแบบนี้ ชอบนอกใจแม่ มีเมียน้อยประจำ บางทีแม่ของเธอก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็เพื่อฮเยซอง แต่คราวนี้หนักกว่าทุกครั้งพาเข้ามาในบ้านเลย เป็นใครก็คงจะทนไม่ไหวหรอก

" รำคาญว่ะ " 

" ...ออกไป ออกไป ฉันบอกให้ออกไปไง !!" 

" ไปเถอะค่ะ พี่ ฉันขี้เกียจฟังนังนี่มันบ่นแล้ว " เมียน้อยกอดแขนพ่อของเธอแน่น บีบเสียงสองคลอเคลียแบบไม่เกรงใจสายตาลูกเมีย ฮเยซองเห็นภาพนั้นแล้วเลือดร้อนในตัวมันพลุ่งพลาน เธอโมโหมากเผลอคว้าแก้วบนโต๊ะกำลังจะปา แต่ไม่ไวพอ แม่ของเธอตัดหน้าไปเรียบร้อย


เพล้ง เพล้ง เพล้ง!!



กรี้ดดดดด 

       ยัยเมียน้อยกรี้ดลั่นก่อนวิ่งออกจากบ้านไป พ่อของเธอวิ่งตามออกไปติดๆ หลงอะไรกันนักหนานะไม่ได้สวยเลยสักนิดก็แค่นมใหญ่ก็เท่านั้น

" เอ้อ ออกไปแล้วอย่ากลับมาอีก ไอเวร !! ฮึกๆ" แม่ของเธอตะโกนไล่หลังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนทรุดตัวลง ฮเยซองมองภาพแม่ที่ร้องไห้อย่างหนักแล้วใจจะสลาย เธอรู้ว่าแม่ไม่อยากไล่พ่อ ไม่อยากทำแบบนี้เพราะแม่รักพ่อมาก แต่คราวนี้คงจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮเยซองคุกเข่าโอบกอดแม่อย่างกระชับแน่น 

" อย่าไปสนใจเลยนะคะ ยังไงแม่ก็มีหนูนะ หนูรักแม่ที่สุดเลย ฮึกๆ " 

" ความรักที่มันเจ็บปวดจริงๆเลย ลูกแม่ แกจะต้องมีความรักที่ดีนะ จะได้ไม่ต้องมาเจ็บแบบแม่ ฮึกๆ " ฮเยซองได้ยินดังนั้นจึงเหลือบไปมองคังจุนที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ คังจุนทำหน้าจ๋อย ก่อนหลุบตาต่ำ เขารู้ว่าไม่ควรเข้ามายุ่งกับเรื่องภายในครอบครัวแต่ทำยังไงได้ เขาเป็นห่วงฮเยซองจึงเลือกที่จะยืนอยู่เงียบๆแบบนี้แทน
ฮเยองทำปากขมุบขมิบเป็นเชิงว่าให้กลับไปก่อน คังจุนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แค่เห็นว่าฮเยซองไม่เป็นไรเขาก็โล่งอกไปแล้วระดับหนึ่ง

" แล้วฉันจะโทรหานะ ... คุณแม่ครับผมกลับก่อน สวัสดีครับ" 



       ฮเยซองนั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าวันนี้ดูช่างมืดมนเสียเหลือเกิน แต่ก็คงไม่ต่างอะไรกับหัวใจของเธอตอนนี้ ภาพเหตุการณ์วันนี้ลอยมาซ้ำๆ เธอฟุบหน้าลงกับหัวเข่าแล้วระเบิดน้ำตาออกมา 

" ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอแต่เรื่องแบบนี้นะ ฉันแค่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบคนอื่นบ้าง ฮึก.."
ตอนนี้เธอกำลังว้าวุ่น มองไปด้านไหนก็รู้สึกว่ามืดทุกทาง วันนี้เหมือนมรสุมชีวิตที่พลัดมาและระเบิดตู้มลงมาเต็มๆและที่หนักที่สุด แม่ของเธอบอกกับเธอว่า



‘ สองวันนี้เก็บของนะลูก เราจะย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นบ้านคุณยายกัน ‘ และนั่นทำให้เธอรู้สึกว่าเธอกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง



" ความฝันกับความเป็นจริงอะไรมันแย่กว่ากันนะ ฮเยซอง..."



                                            #TIMESUP
                                                        by chaonoknoii


——————————————————————————————
***ถ้าชอบก็กด fav ถ้าถูกใจก็คอมเม้นต์น้า 
***เห้อ อยากมีผู้ชายหล่อๆมาส่งกลับบ้านบ้างง  TT

1 ความคิดเห็น