รัก(กรรณ)วันละนิด (สนพ.ทัช)

ตอนที่ 44 : แผนสำออยสอยดาว ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    29 ม.ค. 62

คุณพูดเหมือนรู้ว่าฉันจะมาดวงตากลมโตราวกับตากวางจ้องเขาอย่างจับพิรุธ

ก็คุณหมอเป็นแฟนพี่นี่ครับ แฟนป่วยคุณหมอก็ต้องมาเยี่ยมไข้เป็นธรรมดา หรือว่าไม่จริง

ก็ไม่จริงน่ะสิ คุณชักจะพูดจาเลอะเทอะไปใหญ่แล้วนะ ฉันไปตกลงปลงใจเป็นแฟนคุณตอนไหนไม่ทราบมีแต่เขาติ๊ต่างบ้าบอจนเรื่องกระฉ่อนไปทั่วโรงพยาบาล พวกพยาบาลและรุ่นพี่ต่างเข้ามาถามถึงเขากันไม่เว้นแต่ละวัน  

ไม่รู้ล่ะ มาหาถึงบ้านขนาดนี้ จะให้พี่คิดยังไง กรรณทำท่าสะเทิ้นอาย

โอ๊ย! เธออยากจะบ้าตาย นีรดาหน้าแดงแปร๊ดแข่งกับพุ่มดอกเข็มในสวน อารมณ์เขินปนโมโหตีกันยุ่งเหยิงจนไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรก่อนดี เพราะกรรณช่างตีมึนให้เธอหัวหมุนได้เก่งเหลือเกิน

เฮ้อ พูดกับคุณแล้วเหนื่อยใจชะมัด ตกลงว่าอายุสี่สิบหรือสี่ขวบกันแน่ถึงได้พูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ กรรณหน้างอเมื่อเธอตอกย้ำความแก่

รู้ว่าพี่แก่ก็รีบใจอ่อนสักทีสิครับ

คนแก่กว่าร้องขอความเห็นใจตาละห้อยเหมือนหมาน้อยอ้อนเจ้าของ นีรดาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ด้วยการเดินหนีเข้าบ้านไป นั่นทำให้กรรณยิ้มกว้างกว่าเดิม อย่างน้อยเธอก็ยอมร่วมโต๊ะทานข้าวกับเขาล่ะวะ

ทานที่นี่หรือบ้านของเราดีครับใจจริงอยากพาเธอไปกระท่อมหลังน้อยของเขามากกว่า บรรยากาศคงจะเป็นใจและไม่มีใครมารบกวนเวลา จีบสาว

แทบไม่ตอบออกมาเป็นคำพูด นีรดานั่งลงบนโต๊ะอาหารแล้วทำตาเขียวปั๊ดใส่ เรื่องอะไรมาชวนเธอเข้าบ้าน แค่กินข้าวร่วมโต๊ะด้วยก็บุญโขแล้ว มื้อนี้จะกินลงหรือเปล่าก็ไม่รู้

ดุจริงแฟนใครหว่า

คุณกรรณ!”

โอเคค้าบ หุบปากเดี๋ยวนี้แหละครับกรรณยกมือยอมแพ้

แจ๋น ตักข้าวให้คุณนิดทีสิ

แล้วคุณแม่คุณล่ะคะ ท่านไม่มาทานด้วยกันหรือ

ท่านออกไปสมาคมกับเพื่อนครับ ที่บ้านมีแค่เราสองคน

ถ้าคุณอยากให้ฉันอยู่ต่อก็เลิกทำหน้าตาน่ากลัวได้แล้ว ไม่งั้นฉันจะกลับจริงๆนะ

น่ากลัวตรงไหน ออกจะน่ารักคนตัวโตฮึมฮัมในลำคอ และแน่นอนว่าไม่พ้นคนหูดี

จะเงียบไม่เงียบนีรดาถามเสียงดุ

เงียบแล้วค้าบ

แจ๋นที่กำลงใช้ทัพพีตักข้าวสวยร้อนระอุในชามเซรามิกซึ่งเพิ่งหุงสุกใหม่ๆใส่ลงจานนีรดาถึงกลับหลุดขำ ก่อนจะหัวเราะแห้งเมื่อเจ้านายหนุ่มชำเลืองตาดุๆมามอง แหม ก็คุณกรรณหงออย่างกับแมว

พะแนงหมู ของโปรดคุณหมอครับ

กรรณเอาใจสาวด้วยการตักพะแนงหมูของโปรดที่รู้มาจากณรดาให้เธอ นีรดาปรายหางตามามอง แต่ครั้งนี้เขาอ่านสายตาเธอออกได้ว่าขอบคุณ

ทานเยอะๆนะครับ คุณหมอน่ะผอมมากเลยรู้ไหม”

ถึงเธอจะมีรูปร่างสูงโปร่งราวกับผู้เฉิดฉายบนแคทวอล์ค ทว่าเมื่อเทียบสัดส่วนกับเขาแล้ว นีรดานั้นตัวเล็กนิดเดียว และสูงแค่ระดับอกเขาเท่านั้น ซึ่งก็สะดวกโยธิน เพราะวงแขนของเขาสามารถโอบรัดเธอไว้ได้ทั้งตัว แค่คิดก็อิ่มอกอิ่มใจแม้ยังไม่ตักข้าวเข้าปากสักคำ

อือ ตักมาอีกสิ

นีรดายอมรับความหวังดีจากเขาเป็นครั้งแรก กรรณจึงตักปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ห่อหมกปลาและเมนูขึ้นชื่อของภาคใต้อย่างใบเหลียงผัดไข่ใส่จานเธอ มือบางจัดการกับอาหารมื้อเที่ยงรวบเย็นที่ดูเหมือนจะมีแต่ของโปรดตัวเองเข้าปากอย่างคนเจริญอาหาร วันนี้ทั้งวันเธอมัวแต่ยุ่งกับงานจนไม่ได้พักทานข้าวกลางวัน นี่จึงเป็นการทานอาหารควบมื้อ ซึ่งเธอก็ทำอยู่เป็นประจำ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าส่งผลเสียต่อสุขภาพ แต่จะทำอย่างไรได้

เพราะสำหรับเธอแล้ว ครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง หน้าที่การงานรองลงมา

ส่วนตัวเอง อย่างไรก็ได้ค่อยว่ากัน

เธอก็เป็นเสียอย่างนี้  ภายนอกอาจดูเพอร์เฟคและเพียบพร้อม ทั้งรูปร่าง หน้าตา รูปทรัพย์ และชาติตระกูล หากแต่ความจริงแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงนิสัยไม่ดีธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ไม่อยากจะดูแล หรือ ให้ใครต้องเสียเวลามาดูแล

คุณก็กินบ้างสิ เอาแต่คอยบริการฉันอยู่ได้

ไม่เป็นไรครับ เพื่อหนูนิดพี่เต็มใจบริการ แววตาเขาดูจริงจังและจริงใจไม่ล้อเล่นเหมือนเคย คล้ายวอนขอให้เธอเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาเปร่งวาจาออกมา

แต่สำหรับนีรดาแล้ว การกระทำสำคัญกว่าคำพูด...

บนโลกนี้จะมีผู้ชายที่รักและเต็มใจดูแลผู้หญิงที่มุมานะทำแต่งานจนไม่มีเวลาส่วนตัวแบบเธอจริงหรือ

ไม่มีทาง กรรณแค่ชอบและหลงไหลความสวยของเธอ เหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆ  เปลือกนอกอันสวยหรูของเธอที่คอยหลอกล่อภมรหนุ่มทั้งหลายให้แวะมาข้องเกี่ยว แล้วจากไปด้วยสาเหตุไม่ต่างกัน

ผ่านมาและผ่านไป เป็นวังวนซ้ำๆ

หยิ่งยโส โอหัง สุดท้ายจะไม่เหลือใคร

คำพูดร้ายกาจนี้ออกมาจากปากผู้ชายคนนึงที่ครั้งหนึ่ง นีรดา เคยคิดจะมอบโอกาสให้เขาเข้ามาในโลกของเธอสุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า เพราะเขารับไม่ได้กับตัวตนของเธอ  สู้อยู่กับความเดี่ยวดายให้เคยชินไม่ดีกว่าหรือ จะได้ไม่เจ็บปวดและชาชินไปกับมัน

แม้จะไม่ได้รู้สึกเศร้าใจเสียใจสักเท่าไร แต่ก็อดเสียดายความรู้สึกดีๆที่อุตส่าห์เจียดไปให้คนผู้นั้นไม่ได้ คนอย่างเขาไม่ควรจะได้รับมันตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอเกิดโง่เง่าอะไรขึ้นมา ถึงได้ยอมถึงเพียงนั้น 

แต่ก็ช่างเถิด เรื่องมันผ่านมานานแล้ว นานจนเธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ


อิพี่กรรณร้ายนักนะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. #302 limramon3 (@limramon3) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 12:55

    รออออจ๊ะ
    #302
    0
  2. #300 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 13:36
    ร้ายแต่ก็น่ารักนะคุณหมอ
    #300
    0
  3. #298 newny95 (@newny95) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:01
    รอนะคะ
    #298
    0
  4. #297 KarokChanistha (@KarokChanistha) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:56
    รอค่าาาา
    #297
    0
  5. #296 praiyanan (@praiyanan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:33
    รอe-bookอย่างใจจดใจจ่อค่ะ
    #296
    0
  6. #108 xterdae.x (@n-volk) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 14:22
    บ้านนี้บางทีก็น่ากลัวเกินไป 55555555555
    #108
    0
  7. #106 ศรีจำปา (@kanusama) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 12:31
    ทั้งคุณแม่คุณลูกคุณหมอรับมือไหวมั้ยเนี่ย
    #106
    0