My Polaris ดาวเหนือตัวยุ่ง #Junhwan

ตอนที่ 2 : -2- รวย รวย รวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    23 พ.ย. 61

T
B







          "ตื่นโว้ยยยยยย ไอ้ดาวเหนืออออออออ!" 


          เสียงทุ้มใหญ่ตะโกนผ่านกำแพงเข้ามา ทำให้ผมรีบยันตัวเองขึ้นลุกนั่งมองบานประตู มองดูนาฬิกาแล้วก็ต้องหัวเสียไปมากเพราะตอนนี้มันเป็นเวลาตีห้า


          ครับ ผมไม่ได้ดูผิด


          มึงปลุกกูตีห้าไปทำไมพี่พายุ!!


          กูจานอนนนนนนน


          "ไอ้ดาวเหนือ!! ลุกออกมาเดี๋ยวนี้!!!!!" 


          ผมงัดตัวเองลงจากเตียงพลางทำหน้ามุ่ยเดินไปเปิดประตูที่ใส่กลอนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน


          "เหี้ย!"


          ผมมองร่างพี่พายุที่ตอนนี้แดงเถือกเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ ผมรีบพยุงพี่พายุไปนั่งที่โซฟาก่อนแล้วค่อยสำรวจร่างกาย


          "พี่ไปทำอะไรมา" ผมถามพี่พายุ


          "กูกินซาลาเปามึงไปลูกนึงแล้วก็นอน"


          ผมพยักหน้ารอฟังต่อ


          "แต่กูลืมไปว่ากูแพ้กุ้ง"


          "พี่กินไส้กุ้งไปเนี่ยนะ!!!" ผมแหวใส่พี่พายุยกใหญ่ พี่พายุแพ้กุ้งมาตั้งแต่เกิดทำให้ไม่สามารถกินกุ้งได้ กินแล้วตัวแดงเถือกอย่างกับอะไร


          แล้วดูสภาพตอนนี้สิ กูนึกว่าชุบน้ำแดงมาแล้วล้างไม่ออก


          "เออ"


          "ทำไงดีวะเนี่ย" ผมกุมขมับตัวเอง รถก็ขับไม่เป็นถ้าพาพี่มันไปโรงพยาบาลคงทุลักทุเลมากพอสมควร อาจจะตายก่อนถึงโรงพยาบาลก็ได้ 


          หรือจะปล่อยให้ตายดีอ่ะ จะได้มรดกคนเดียว


          ฮ่าๆ ล้อเล่นครับ!


          "ไปหาสิบทิศ บอกมันมา" พี่พายุเงยหน้าแดงๆตัวเองมา ผมต้องไปเหรอ โทรศัพท์มีเบอร์กันมั้ยถามจริงเหอะ


          "เออก็ได้"


          กลัวว่าจะตายซะก่อนก็เลยรีบคว้าคีย์การ์ดออกมาแล้วขึ้นไปยังห้องพี่สิบทิศทันที


          กริ๊ง!


          ผมกดกริ่งหน้าประตูอยู่หลายครั้งจนพี่สิบทิศเปิดมาแล้วทำหน้าไม่พอใจนั่นแหละ


          "ขอโทษนะครับ คือพี่ช่วยพาพี่พายุไปโรงพยาบาลหน่อยได้มั้ย" 


          คิ้วค่อยๆขมวดเข้าหากันทีละนิดจนผมกลัว


          "มันเป็นอะไร"


          "พี่มันลืมว่าแพ้กุ้ง เลยกินซาลาเปาไส้กุ้งที่พี่ซื้อมาอ่ะครับ" ผมยิ้มแหยๆแต่ก็ทำหน้ากังวลส่งไปให้


          "มีสมองมั้ย ไอ้เพื่อนบ้า" พี่สิบทิศพูดแล้วก็เดินนำผมลงไป






          "มึงบ้าหรือโง่" คำแรกที่พี่สิบทิศทักไม่ใช่คำว่า 'เป็นอะไรมั้ย' เหมือนที่คนอื่นถามกัน


          "น้องเหนือครับ" พี่สิบทิศเรียกผม


          "ครับ"


          "ช่วยไปเอากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์ให้พี่ที เสื้อคลุมด้วย อยู่ในห้องนอนนะ" 


          ผมสะอึกเมื่อได้ยินว่าต้องเข้าไปห้องนอนของใคร ผมรับคีย์การ์ดมาอย่างไม่รู้ตัวจนตัวเองเดินออกมาแล้วนั่นแหละ


          บ้าเอ้ย...


          กูต้องเข้าห้องพี่เขาหรอวะ


          "มึงคิดมากทำไมดาวเหนือ นั่นเพื่อนพี่!" พอพูดกับตัวเองแบบนี้ก็สร้างความมั่นใจขึ้นมาหน่อย ผมพาร่างตัวเองเข้าไปในห้องนอนพี่สิบทิศและหาสิ่งของที่พี่เขาบอกมาให้เร็วที่สุด 



          ผมรีบจ้ำอ้าวลงไป ส่งของให้กับพี่สิบทิศ พี่สิบทิศรับเสื้อไปใส่ก่อนจะพยุงพี่ชายผมให้ลุกขึ้นเพราะตอนนี้พี่มันเริ่มมีอาการตาบวมและหายใจติดขัด



          พี่สิบทิศเห็นว่าพยุงไปแบบนี้คงไม่ง่ายจึงแบกพี่พายุขึ้นหลังตัวเองโดยส่งของทุกอย่างมาให้ผมถือ ทั้งบัตรพี่พายุและของพี่สิบทิศ



          เรามาโรงพยาบาลใกล้ๆกับคอนโดใช้เวลาประมาณสิบนาทีเพราะถนนในช่วงเวลานี้มันโล่งเป็นใจ พยาบาลรีบเอาเตียงผู้ป่วยมารับแล้วเข้าห้องฉุกเฉินไป 



          "ฟู่" ผมถอนหายใจอย่างแรง อยากจะโทรบอกแม่แต่ก็ไม่กล้ากลัวพี่พายุโดนด่า



          "กังวลอะไรเรา" พี่สิบทิศหันมาถามผมพร้อมกับเอามือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมนุ่มของผม



          "นิดหน่อยครับ" ผมบอกตามตวามจริง



          "เรื่องพายุเหรอ" พี่สิบทิศยังคงถามผมต่อ



          "กำลังคิดว่าจะบอกแม่ดีมั้ยอ่ะครับ" ควรถามพี่สิบทิศเพราะพี่สิบทิศอาจจะให้คำตอบที่ช่วยผมได้มาก



          "บอกไปเลยดิ ให้มันโดนด่าน่ะสมควรแล้ว" 



          ผมขอถอนคำพูดตัวเองที่บอกว่าจะช่วยได้นะครับ ตอนนี้พี่มันทำหน้าสะใจมากเมื่อคิดว่าผมจะโทรหาแม่ให้พี่พายุโดนด่า



          "ไม่เอาดีกว่าครับ เดี๋ยวพี่พาโดนตัดเครดิต" ผมหัวเราะแห้งๆส่งไป



          "พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนี่ ไม่ตื่นเต้นหรอ" พี่สิบทิศถามผมพลางควานหาอะไรบางอย่างในถุงกางเกง



          "ไม่ตื่นเต้นเลยอ่ะ" ผมเบ้ปาก ในเมื่อพี่พายุสาธยายมาแล้วว่าที่คณะเป็นยังไง สาขาเป็นยังไง แถมอาจารย์แต่ละคนเป็นยังไง มันเหลืออะไรให้ผมควรตื่นเต้นมั้ยอ่ะ ถามจริง



          "หมอออกมาแล้ว" พี่สิบทิศชี้นิ้วไปยังคุณหมอใส่เสื้อกาวน์เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน



          "สวัสดีครับคุณหมอ เพื่อนผมตายหรือยังครับ" สาบานว่านี่ปาก ตอนแรกซื้อขนมมาให้นึกว่าจะแสนดี ตอนนี้ดันเป็นงูพิษไปได้!



          "เอ่อ.." คุณหมอมองหน้าพี่สิบทิศอย่างกลัวๆ



          "ล้อเล่นครับหมอ ฮะๆ" เวลาเป็นเวลาตายพี่กูยังหัวเราะได้อีกนะ เพื่อนแท้ป่ะเนี่ย



          "หมอคงให้นอนดูอาการคืนนึงนะครับ ถ้าผื่นไม่ลาม ตาไม่บวม หายใจปกติก็กลับบ้านได้เลยในวันพรุ่งนี้เช้า" 



          หมอบอกอาการพี่พายุเสร็จก็ขอตัวไปตรวจคนไข้คนอื่นต่อ พี่สิบทิศไปติดต่อเรื่องห้องพิเศษเพราะไม่อยากให้พักห้องรวม ผมเข้ามาดูอาการพี่พายุที่นอนสลบแหมะอยู่บนเตียง



          อะไรจะตัวแดงขนาดนี้ ผมสำรวจไปก็มีแค่หน้าแหละที่แดงจางๆ



          "น้องเหนือ พี่ได้ห้องแล้ว" พี่สิบทิศเดินเข้ามาพร้อมกับบุรุษพยาบาลสองสามคน



          ผมหลีกทางให้พวกพี่เขาได้ย้ายผู้ป่วยไปยังห้องพิเศษและเดินตามไปทีหลัง



          "แพงมั้ยพี่ ห้องอ่ะ" ไม่มีเงินนะบอกเลย ตอนนี้มาแต่ตัวและหัวใจจริงๆ



          "ไม่หรอกนี่โรงบาลพ่อพี่เอง"



          "หา?" ผมอ้าปากกว้างทันทีที่ได้ยิน 



          รวย รวย รวย



          มีแค่รวยอย่างเดียวที่เข้ามาในสมองของผม



          "อ้ากว้างขนาดนั้นแมลงวันเข้าไปสิบตัวแล้ว" พี่สิบทิศพูดแซวขำๆ ผมมองค้อนไปทีนึงแล้วก็รีบวิ่งตามพี่เขาไป



          พี่พายุย้ายเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว พยาบาลและคุณหมอต่างก็บริการดีมากๆจนผมชอบ คนไข้ไม่ได้เข้าออกมากมายเหมือนกับโรงพยาบาลรัฐเลย 



          "พี่กลับก่อนนะ" พี่สิบทิศก้มลงดูนาฬิกาแล้วก็บอกอย่างนั้น



          ผมควรจะกลับไปเอาเสื้อผ้าด้วยสิ เหนียวตัวจะแย่แล้ว น้ำยังไม่อาบแถมฟันก็ยังไม่แปรง พี่สิบทิศจะเหม็นกูมั้ยเนี่ยยยย



          "เดี๋ยวครับพี่ ผมกลับด้วยดิ" ผมดึงชายเสื้อพี่สิบทิศเอาไว้



          "แล้วใครจะดูมัน" 



          ผมส่ายหน้าแล้วพูดว่า " ไม่มีหรอก แต่ขอกลับไปอาบน้ำน้าาา" ผมทำเสียงอ้อนเวลาคุยกับแม่ แต่คำว่าน้ายาวไม่ได้เดี๋ยวได้กลิ่นโชยออกจากปากผม



          "อ่า.. มาสิ" พี่สิบทิศจับข้อมือผมแล้วเดินออกไปพร้อมกัน 



          ตอนนี้ผมมองแค่หลังพี่สิบทิศจริงๆ เพราะผมตัวเล็กด้วยแหละ สูงแค่ไหล่เองเนี่ย ต้องกลับไปกินนมเยอะๆแล้วจะได้สูงๆ



          ปั้ก!


          "อ๊ะ!"


          เพราะมัวแต่มองหลังพี่สิบทิศ ผมจึงชนเข้ากับแผ่นหลังเต็มๆ ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าพี่มันหยุดเดินตอนไหน 



          "ฝากด้วยนะครับ" พี่สิบทิศบอกกับพยาบาลแล้วหันมาหาผม



          "เจ็บมั้ยเรา" 



          ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ พวกเราสองคนจึงออกจากโรงพยาบาลกันแล้วรีบกลับไปที่คอนโด



          เพิ่งจะสังเกตว่าพี่สิบทิศขับรถเบนซ์ครับ แถมยังเป็นตัวท็อปของปี2018อีกด้วย อีกนิดผมจะจีบพี่สิบทิศแล้วนะ ถ้าจะรวยขนาดนี้อ่ะ



          "แล้วพรุ่งนี้จะไปมหาลัยยังไง" พี่เขาหันมาถามตอนที่ติดไฟแดงอยู่ 



          "คงกลับคอนโดอ่ะครับ ตื่นเช้าหน่อย" ผมพูดแล้วก็ทำสีหน้าหน่ายๆ



          "พรุ่งนี้มีประชุมปีหนึ่งนะ หลังจากช่วงเช้า" พี่สิบทิศบอกผม



          โฮกกกก... กูก็คิดว่าแค่ไปลงทะเบียนของคณะ แต่คงประชุมยาวไปอีกกกกก



          "ครับ" ตอบได้แค่นั้นแหละครับ มากกว่านี้พี่สิบทิศจับผมฆ่าหมกรถขึ้นมามันจะสยองไปหน่อย



          สรุปแล้วผมก็กลับมาอาบน้ำแล้วก็นั่งแท็กซี่กลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง ไม่ลืมที่จะขนของใช้ส่วนตัวเพื่อไปอาบอีกตอนเย็นด้วย คิดดูว่ามันลำบากขนาดไหน ผมที่ตัวเล็กแล้วต้องแบกอะไรต่างๆนาๆเพื่อไปเฝ้าพี่ชายสุดที่รักของตัวเอง เห็นความดีของผมมั้ยครับ



          "ฮัลโหล" ผมรับสายจ้าว



          [มึงอยู่ไหนอ่ะเหนือ]
     


          "โรงบาล"



          [เชี่ย! เป็นไรวะ ไม่สบายหรอ! ทำไมได้นอนวะ หนักหรอ!]



          ผมรีบเอาโทรศัพท์ออกจากหูตัวเองทันทีที่ได้ยินมันตะโกนคำแรก 



          "กูมาเฝ้าพี่พา ไม่ได้ตายอย่าเพิ่งร้อนไอ้ห่า!" 



          [อ้าว งั้นเหรอ] พอเป็นพี่พายุก็เฉยทันทีเลยนะมึงนะ 



          "เออ แล้วมีไร"



          [ว่าจะชวนมึงไปดูหนังวันนี้ว่ะ แต่เอาไว้วันหลังแล้วกัน]



          "เออๆ ไว้เจอกัน"



          ผมวางสายแล้วก็วางกระเป๋าลงจากบ่า สังเกตพี่ชายที่มันกำลังหลับตา...



          ไม่เนียนครับ



          พี่มึงจะมาแกล้งหลับไม่ได้!!!



          "เนียนเนอะ" ผมพูดใส่หูเบาๆ



          "รู้ทันกูอีก" พี่พายุเด้งตัวขึ้นทาทันที แหม.. อาการแพ้หายไปแล้ว เหลือแค่อาการกวนเบื้องล่างที่ไม่หายไปสักที



          "ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าจะกินอะไรให้ดูก่อน อย่าหยิบมั่วซั่ว แล้วนี่อะไร กินกุ้งไปตัวเดียวถึงกับอาการแบบนี้เลย ถ้าแม่รู้อ่ะพี่ตายแน่!" สวมบทเป็นแม่แทนก็แล้วกัน ไหนๆพี่มันก็พลาดให้บ่นแล้ว



          "ใครจะไปรู้วะ เห็นวางไว้นึกว่าจะเป็นซาลาเปาธรรมดา แล้วมึงไม่ต้องบอกแม่เลยนะ เดี๋ยวกูไล่ไปนอนที่อื่นเลย!" ผมมองพี่พายุอย่างเคืองๆ



          "แหม.. อย่ากินมั่วซั่วอีกนะ ไปขอบคุณพี่สิบทิศด้วยล่ะ" 



          "ทำไมกูต้องขอบคุณมัน" ตอนนี้คำว่าสงสัยแปะอยู่กลางหน้าผากเลยนะแหม



          "ก็พี่เค้าพามา ลองคิดดิถ้าผมพามาพี่จะไม่ตายตั้งแต่หน้าคอนโดแล้วเหรอ" 



          "กูแค่ถามแต่มึงสาธยายยืดเชียวนะ แต่มึงแช่งกูเหรอ" ผมรีบจับเท้าที่ยกขึ้นมาเตรียมจะเตะผมเอาไว้ ไม่งั้นหน้ากูแหกแน่



          "ไม่ได้แช่ง แค่เปรียบเทียบ"

 

          "เออๆ กูหิว" 



          ตื่นขึ้นมาก็หิวเลยนะ กูลงไปสั่งข้าวต้มกุ้งแม่ง..



          ผมเดินออกมาเรียกหมอให้ไปตรวจดูอาการก็พบว่ายังคงมีผื่นแดงอยู่ อาการตาบวมก็ลดลงไปบ้างแล้ว คงได้กลับพรุ่งนี้เช้าจริงๆนั่นแหละ พยาบาลเอาข้าวต้มของโรงพยาบาลมาให้พี่พายุกิน บอกเลยว่า...



          พี่มันทะเลาะกับข้าวต้มครับคุณผู้อ่าน!



          ช็อคจนเพี้ยนไปแล้วววว พี่กู!!




          "ไอ้สัส ทำไมมึงจืดชืดแบบนี้ กูอยากกินอะไรก็ได้ที่เผ็ดๆแซบๆไม่ใช่มึงงงง"



          ก็นั่นแหละครับ มันจะไปตอบโต้กลับได้ยังไงล่ะ แถมที่นี่มันโรงพยาบาลนะครับ อาหารแบบโรงแรมมันไม่มีให้หรอกพ่อคุณ



          "นี่พี่พา หยุดทะเลาะกับข้าวต้มแล้วกินดีๆสิ" ผมมองค้อน



          "มึงก็ดูดิ มันจืดดดด" ทำไมงอแงจังวะ ใช่พี่พายุคนแบดบอยที่เขาลือกันป่ะเนี่ย



          "งั้นไม่ต้องกิน" ผมเตรียมจะยกถาดข้าวต้มลงมาแต่ก็ยกไม่ขึ้น 



          ก็พี่มันจับไว้อยู่นี่ครับ!



          "กินๆๆ" พูดแล้วก็ตักเข้าปากด้วยความไวแสง เออ ให้มันได้อย่างนี้



          ผมผละออกมานั่งอ่านการ์ตูนที่โซฟาจนพี่พายุกินเสร็จผมถึงลุกไปเก็บและเอายาให้กิน ตัวเริ่มจะกลับมาปกติไม่แดงแล้วล่ะ ตาเองก็ไม่ค่อยจะบวมแล้ว



          "กูเบื่ออ่ะ โทรศัพท์ก็ไม่เอามาให้กู" โห กูแบกมาได้ขนาดนี้ก็เยอะแล้วพี่ หนังสือการ์ตูนเอย เสื้อผ้าเอย ของใช้เอย ไม่มีที่ว่างให้ของพี่พายุหรอก



          "ก็ดูทีวีไปสิ" ผมบอก



          "ยืมโทรศัพท์หน่อย" เมินที่ผมบอกแล้วก็ยื่นมือมาให้ ผมเลยเดินเอาโทรศัพท์ตัวเองไปวางไว้บนฝ่ามือให้



          เจ้าตัวกดยิกๆอยู่นั่น ผมไม่รู้ว่าทำอะไรเลยไม่สนใจ กลับมาอ่านหนังสือการ์ตูนต่อเหมือนเดิม




          ก๊อกๆ


          "เข้ามาเลยค้าบบบบ" เสียงผมเอง 



          เอ๊ะ! แล้วใครมาวะนั่น



          ผมรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังประตูห้อง จังหวะจับลูกบิดกำลังจะเปิดประตูให้



          "โอ้ย"



          เขาก็จับลูกบิดอยู่เหมือนกันครับ แถมแรงกระชากมันเยอะกว่าทำให้ประตูโขกหัวผมเต็มๆ



          "เป็นอะไรมั้ย" พี่สิบทิศมา เขาก้มลงจับหัวผมโคลงไปมาสองสามทีแล้วก็พามานั่งลง



          "ไม่เป็นไรพี่ มันอาจจะวิ้งๆไปหน่อย" ผมบอกพร้อมกับลูบหัวตัวเองป้อยๆ



          "กูนี่ป่วย!! ไอ้สิบทิศเอามา" ผมถลึงตามองพี่พายุเป็นรอบที่ร้อยของวันนี้ ท่าทางจะงอแงเหลือเกินนนน



          "หา! ใช้พี่เขาเอาโทรศัพท์มาให้เนี่ยนะ" ผมเห็นพี่สิบทิศเอาโทรศัพท์ให้พร้อมกับสายชาร์จด้วย 



          "เออ แล้วไง" ไอ้พี่พา!



          "ถ้าแค่นี้ผมไปเอาให้ก็ได้ ไปใช้พี่เขาทำไม" ผมบ่นอุบไปจนทั้งสองคนเงยหน้ามามองผมตรงๆ



          "เอ่อ กูกลับก่อนมั้ย" พี่สิบทิศเหมือนจะเห็นผมหงุดหงิดอยู่หน่อยๆเลยบอกว่าจะกลับ



          "ไม่ๆ เล่นเกมกับกูอยู่นี่แหละ"



          เมินกูไปอีกกกกกก ได้!!!



          ผมผละตัวออกมาพร้อมกับโทรศัพท์และกระเป๋าตังค์ด้วย เห็นแวบๆว่าห้างมันอยู่แถวนี้ จะไปเดินเล่นสักหน่อย ไหนๆก็มีคนมาเฝ้าแทนแล้ว



          ผมเดินลัดเลาะมาตามฟุตบาทจนเจอทางเข้าห้างใหญ่ ผู้คนกำลังเดินเล่นกันอยู่ที่บริเวณน้ำพุหน้าห้าง ก็เข้าหน้าหนาวแล้วผู้คนก็เลยชื่นชอบแดดเวลานี้เป็นส่วนใหญ่ มาถ่ายรูปบ้าง เดินเล่นบ้างตามประสา



          "เอาไอติมโคนวนิลาครับ" ผมยิ้มให้พี่พนักงานขายไอติมแล้วก็ยืนรอ 



          "ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า" ผมรับมาแล้วยิ้มให้พี่คนสวย



          ผมถือไอติมกินไปพร้มกับเดินห้างไปด้วย สายตาผมดันเหลือบไปเห็นของดีโชว์ในตู้กระจกจนได้ ฟิกเกอร์ตัวการ์ตูนญี่ปุ่นเข้าไทยพร้อมกับคอลเล็คชั่นใหม่ ผมเดินไปส่องตู้กระจกทันที แม่เจ้า... ผมอยากได้มากเลยแงงงงงง



          แต่ก็ต้องตัดใจแล้วออกมาเพราะเงินที่ติดตัวมันไม่มีถึงขนาดจะซื้อฟิกเกอร์ได้ ขืนถ้าซื้อไปคงโดนพี่พายุด่าเช้า กลาง วัน เย็น



          ผมซื้อพิซซ่าถาดใหญ่และไก่ทอดเผื่ออีกคนก่อนจะกลับไปยังโรงพยาบาล ออกไปเดินให้ตัวเองเหนื่อยก็ได้หรอวะ โง่จังกู...
     


          "ไปไหนมา" ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปประโยคนี้ก็กระแทกหน้าอย่างจัง



          "ไปห้างมา ซื้อนี่มา" ผมยกถุงของกินที่พะรุงพะรังให้พี่พายุดู ลอบมองหน้าก็เห็นว่าแววตาจากที่โกรธหายไปเหลือแค่ประกายในตาที่บ่งบอกว่า พี่มันหิว!



          "แกะๆ กูอยากกิน" พี่พายุกระเถิบตัวเองลงจากเตียงแล้วเดินมาทางโต๊ะกินข้าวที่ผมวางของเอาไว้



          "พี่สิบทิศมากินด้วยนะครับ ผมซื้อมาเผื่อ" ผมเมินพี่พานัแล้วหันไปบอกอีกคนที่นั่งเฉยๆตั้งแต่ผมเข้ามา



          "ครับ" พี่สิบทิศพูดแล้วก็เดินเข้ามาสมทบพวกผมที่นั่งอยู่ พี่พายุรายนั้นไม่ต้องห่วงหรอก จัดการโซ้ยน่องไก่ไปแล้วเรียบร้อย ส่วนพิซซ่าผมเป็นคนเปิดมากินก่อน สงสัยพี่พายุกลัวมีกุ้งเลยไม่กิน



          "หายไปไหนทีหลังก็บอกกูด้วย จะออกไปตามมึงแล้วรู้ป่ะ" ยังไม่ลืมจะหันมาเอ็ดผม พี่พายุนี่มันจริงๆเลย



          "ขอโทษน้าา ก็เห็นอยู่กับพี่สิบทิศเลยไม่กวน" 



          ป้าป!


          "โอ้ย.." 



          ผมมองหน้าพี่พายุทันที ฟาดลงมาได้นะ เจ็บชะมัด



          "อย่าตีน้องแรงสิ มึงเป็นคนบอกให้กูอยู่เองนะพา" เนี่ย พี่สิบทิศคนดีศรีสังคมของเหนือ ปกป้องอีกนะ ให้พี่พายุมันหงอยไปเลย



          "มึงดูมันดื้อดิ พรุ่งนี้จะเปิดเทอมแล้วเตรียมไรยังก็ไม่รู้" บ่นเป็นแม่เลย



          "อย่าลืมว่ามึงเป็นต้นเหตุให้น้องมาอยู่ตรงนี้"



          "แล้วใครใช้ให้มึงซื้อซาลาเปาใส้กุ้งมา" 



          "กูเอามาเป็นเซ็ต"



          "มึงผิด"



          ผมนั่งเคี้ยวพิซซ่าฟังเพื่อนเค้าเถียงกัน จะเอายังไงเชิญคุยกันไปเลยนะ จะกิน!



          "กูแค่สั่งเป็นเซ็ต"



          "งั้นร้านมันผิดที่ทำเซ็ตแบบนี้"



          "เออดีล"



          พี่ครับ... ผมได้แต่นั่งมองหน้าสองคนนี้ตาปริบๆที่สงบปากลงแล้วกินพิซซ่า พี่สิบทิศกินไปเงียบๆส่วนพี่พายุ



          "ไอ้เหนือมึงซื้อไรมาเนี่ย กูจะแพ้มั้ย" 



          พูดมาก ปากไม่อยู่นิ่ง จำเป็นต้องหาอะไรยัดปากพี่มันด่วน



          "อุ่บ!"



          พี่สิบทิศเหมือนได้ยินผมบ่นในใจ ก็เมื่อกี้พี่สิบทิศยัดพิซซ่าหน้าชีสเข้าปากพี่มันไปเรียบร้อยแล้ว พี่พายุหันมามองตาขวางแล้วก้มลงกินต่อ


          "พี่ว่าจะไปบอกหมอให้มันกลับวันนี้แหละ ปากดีแบบนี้คงหายแล้ว" พี่สิบทิศเอ่ยขึ้นตอนกินเสร็จ



          "ครับ บอกหมองัดหมาออกจากปากพี่พายุด้วยนะ" 



          "ไอ้น้องเวร" พี่พายุส่งสายตามาให้ผมและทำท่าฟึดฟัด ผมหัวเราะนิดหน่อยแล้วเก็บขยะลงถุง 



          "กูไปหาพี่หมอก่อนนะ" พี่สิบทิศออกไปแล้วเหลือแค่ผมกับพี่พายุในห้อง 



          "ดาวเหนือ"



          "ครับ" ผมเงยหน้ามองพี่พายุ



          "พรุ่งนี้มึงไปกับเพื่อนมึงนะ กูมีประชุม" พี่พายุบอกพลางเก็บของตัวเอง



          "ครับ เดี๋ยวให้จ้าวมารับ"



          "มึงไม่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากเด็กเวรนั่นแล้วเหรอ" พูดถึงจ้าวไม่ได้สักที หาแต่เรื่องมาแซะมัน



          "พี่พายุครับ ยังไม่เปิดเทอมจะให้หาเพื่อนจากไหน" 



          "เถียงเก่งนะมึง ปากดีแล้วนะเดี๋ยวเนี้ย"



          "พอดีว่าเชื้อพี่มันแรง"



          "มึงหลอกด่ากูเหรอ"



          "เปล่า ชม"



          "เออแล้วไป ถุ้ย!"



          พูดเสร็จพี่มันก็กระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียว



          มีพี่เป็นบ้าต้องทำใจนะครับ






          วันนี้เป็นวันสดใสที่นักศึกษาพร้อมใจกันตื่นเช้ามาเพื่อทำความรู้จักกันในวันแรกที่เปิดเทอม ผมมาพร้อมกับไอ้จ้าวเพราะถ้าจะให้ปลุกพี่พายุคงรออีกสามชาติกว่าจะตื่น การมามหาลัยของผมมันก็จะเซ็งๆเพราะโดนบ่นจนหูชา



          ได้ยินว่าแม่ฝากฝังผมไว้กับพี่พายุ แต่พี่มันเห็นกูเป็นตัวอะไรของมันนนนนน



          "จ้าวๆ ต้องไปลงชื่อตรงไหนนะ" ผมยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากออก หลังจากพบอาจารย์ในคลาสแรกแล้วก็เดินหาพวกรุ่นพี่ที่เฝ้าโต๊ะลงทะเบียนเข้าประชุมเชียร์



"ลานเกียร์ มึงจะไปตอนนี้หรอ" 



          "เออ รีบไปเหอะเดี๋ยวคนเยอะ" ผมกระตุกแขนไอ้จ้าวให้เดินตามมา ลัดเลาะตามข้างตึกก็เห็นรูปปั้นเกียร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงทางเข้า ข้างในเป็นลานกว้างที่มีต้นไมเอยู่รอบๆทำให้มันร่มรื่น 



          ผมเดินตรงมาที่ซุ้มตรงกลางที่มีนักศึกษาต่อแถวกันอยู่ สังเกตรอบๆก็เห็นรุ่นพี่นั่งกันอยู่กระจายกันออกไป ถ้าถามผมว่าทำไมถึงมองออกว่าเป็นรุ่นพี่ ก็คงเพราะเสื้อช็อปสีแดงที่บ่งบอกว่าอยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งปีแล้ว



          "ร้อนสัตว์!" จ้าวบ่นพลางเอาแขนเสื้อเช็ดเหงื่อลวกๆ

 

          "ใจเย็น"



          ผมมองแถวก็เห็นว่าร่นลงไปเยอะแล้วเหมือนกัน อีกไม่กี่คนก็ถึงคิวแล้วล่ะ



          "สวัสดีค่ะน้อง ชื่อไรอ่ะ" พี่ผู้ชายที่เฝ้าซุ้มเงยหน้ามามองผม



          เชี่ย...


          สวย สวยมาก...


          แต่กูเห็นลูกกระเดือก!!!


          "เอ่อ.. นราธิป ณาญาปณวงศ์ ครับ" ผมบอกชื่อไปแล้วพี่คนนี้ดูจะชะงักไปนิดหน่อย 



          "ดาวเหนือ" เสียงทุ้มเรียกผมให้หันไปหา ร่างสูงโปร่งใส่เสื้อช็อปสีแดงยืนกอดอกวางมาดขรึมอยู่ด้านหลังพี่ที่เฝ้าซุ้ม พี่สิบทิศยืนมองผมด้วยใบหน้าที่นิ่งผิดปกติจนผมคิดว่าโกรธใครมา



          "พี่สิบทิศ" 



          ผมเรียกเบาๆเพราะใบหน้าของพี่สิบทิศที่ตอนนี้เหมือนยักษ์หิวเข้าไปแล้ว ไม่รู้อะไรดลบันดาลให้พี่สิบทิศวางมาดเข้มและตีหน้าขรึมขนาดนี้



          "เซ็นเลยครับ เอ่อน้อง..." พี่คนเดิมเอ่ยขึ้นพอดี



          "น้องไอ้พายุ" เสียงเรียบนิ่งของพี่สิบทิศทำเอาพี่คนนี้เม้มปากแน่น ไม่ถามอะไรต่อ



          ผมเซ็นเสร็จและรับป้ายชื่อมาห้อยเอาไว้เรียบร้อย ยืนรอไอ้จ้าวที่กำลังเซ็นอยู่ 



          "เหนือ" 



          "ครับ" ผมยิ้มกว้างเมื่อคนที่เรียกไม่ใช่ใครแต่เป็นพี่สิบทิศนั่นเอง



          "กลับดีๆนะ" พี่สิบทิศยิ้มบางๆให้ผมก่อนจะเดินไปด้านหลังซุ้ม เมื่อกี้ยังตีหน้าขรึมอยู่เลยเว้ย เป็นไบโพลาร์ป่ะวะ ต้องพาไปหาหมอมั้ยเนี่ย ฮืออออออ...




          แป๊ะ!



          "มึงคิดไรเนี่ย ทำหน้าอย่างกับหมาเบ่งขี้" จ้าวตบหน้าผากผมดังแปะแล้วก็ส่ายหัว



          "มึงแหละหน้าหมา"



          "สัส.."



          มันสบถแล้วก็เดินนำหน้าผมไปนู่น ไอ้เวร! ถ้าจะเกิดมาแล้วขายาวขนาดนี้อย่าเกิดอีกนะสัส...



          เปล่า.. กูเตี้ยเอง



          พี่พายุยังไม่ออกจากโรงพยาบาลเลย ผมต้องให้ไอ้จ้าวแวะไปส่งที่โรงพยาบาลก่อนจะกลับหอ 



          "มึงไม่ขึ้นไปดูพี่พาหน่อยเหรอ"



          "ขึ้นไปให้อารมณ์เสียทำไมล่ะ โว๊ะ"



          มันพูดแบบนั้นแต่ก็เดินตามผมมาอ่ะ







ไปช่วยกันสกรีมแท็ก #ดาวเหนือตัวยุ่ง กันที่ทวิตเตอร์ด้วยนะคะ พี่สิบทิศรวย รวย รวย 555555555555555555555555 อิพี่สิบทิศมันเนียนนะทุกคนนนนน ไม่ต้องถามหาพี่พายุนะ จ้าวอาจจะเอาหมอนอัดหน้าไปแล้ว 555555555555555 ล้อเล่นค้าบบบบบบบบบ เอ็นจอยรีดน้าาาาาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #59 MieTk (@MieTk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:02
    ชอบรูปแปะท้ายตอน2มาก5555555555 รูปเหนือแล้วก็มีโปสพี่พาอยู่ด้านหลัง รังสีอำมหิตมากจั้ด555555
    #59
    0
  2. #47 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:49

    พี่สิบทิศเวลาคุยกับพี่พายุแบบเอ้อเกลียดกันรึปะ5555555

    #47
    0
  3. #29 KAEKAE_95 (@KAEKAE_95) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:19
    น่ารัก อ่านไปยิ้มไป ไม่รู้ใครน่ารักกว่ากัน
    #29
    0
  4. #11 pattanapathom (@pattanapathom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 20:49

    พี่สิบทิศน่ารักอ่าาาา ไรท์คะรีบๆมาต่อนะคะ งื้อออออ????????????????

    #11
    0
  5. #10 RastaRasta (@RastaRasta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 06:42
    เอ้อตีกันวนไป555
    #10
    0
  6. #9 SButthanu (@SButthanu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 21:42
    โอ้ยย นี่เลือกคู่ไม่ถูกเลยน่ารักทุกคน555555 พี่พายุกับพี่สิบทิศก็ชอบ-ใส่กันแต่ก็รักกันแบบเพื่อนมากๆ เจ้ากับพี่พาก็กัดกันตลอด แล้วคือน้องเหนือนี่ทำไมพี่สิบทิศเป็นคนละคนเลยคะ หืม??? แหมๆๆๆ ส่วนพี่น้องก็พี่น้องจริงๆอ่ะ มันน่ารักมันดูจริงไปหมด ไรท๋แต่งออกมาได้ชอบมากๆ มาต่อเรื่อยๆนะคะ สู้ๆ
    #9
    0
  7. #8 dewzerpsk2 (@Dewzerpsk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:23
    นึกว่าพายุกับสิบทิศจะตีกันเเล้วสุดมเสยคือดีล5555555อะไรของพี่มันเนี่ย55
    #8
    1
    • #8-1 dewzerpsk2 (@Dewzerpsk) (จากตอนที่ 2)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 19:24
      *สุดท้าย
      #8-1
  8. #6 meax (@kunatth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:28
    ฮือพี่สิบทิศโปรไฟล์ดีมากๆๆๆ อนากได้ค่ะ แง้5555555
    #6
    0
  9. #5 XGINGX_ (@XGINGX_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 13:52

    แงงงงงงงง คู่พี่น้องกัดกันน่ารักมาก ตลกน้องดาวเหนืออะ คือเจอพี่สิบทิศทีไรต้องเด๋อตลอดเลย5555555555
    #5
    0