My Polaris ดาวเหนือตัวยุ่ง #Junhwan

ตอนที่ 1 : 1 - ตัวแสบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

T
B





          "เหนือลูก เก็บของเสร็จหรือยัง"


          "ไม่นอนหอได้มั้ยแม่ เหนือคิดถึง" ผมกอดแม่และซุกหน้าเข้ากับอ้อมกอดอย่างออดอ้อน


          "ไม่ต้องเลยนะเหนือ รู้หรอกว่าอยากไปจนขาสั่นแล้ว"


          "รู้ทัน!" แม่กับผมหัวเราะพร้อมกัน จริงๆแล้วก็ไม่ดีใจนักหรอกที่จะได้ไปพักหอเหมือนนักศึกษาคนอื่นๆ แต่ความตื่นเต้นที่จะได้ใช้ชีวิตแบบที่เป็นตัวเองมันมีมากกว่า


          ผมเก็บของใช้ที่สำคัญของตัวเองเสร็จแล้ว ส่วนแม่ก็เตรียมอาหารเครื่องเคียงให้ผมเอาไว้กินเรียบร้อยแล้ว


          "เหนือ พี่พายุมาแล้วลูก" พี่พายุที่ว่าก็พี่ชายตัวดีของผมเอง เดินทำหน้าบุ้ยตั้งแต่เข้าบ้าน บ่นจนปากแหกผมก็ไม่สนใจ ก็ผมมันเป็นน้องที่แตะต้องไม่ได้ไง เรียกง่ายๆว่าลูกรักของบ้าน ฮ่าๆ


          "ไอ้เหนือ เร็วๆเลยนะ"


          "อย่าทำหน้ายักษ์ดิพี่พา ปกติก็ไม่ได้หล่ออยู่แล้วนะ"


          โป้ก!


          "โอ้ย" ผมลูบหัวตัวเองป้อยๆเพราะโดนมะเหงกเขกเข้ากลางหัวอย่างจัง


          "กูพี่มึง" พูดจบก็ก้มลงถือกระเป๋าเสื้อผ้าไปขึ้นรถตัวเอง


          "ทำไมไม่ไปเองวะ รถก็มี ทำไมใช้พี่พาครับ" ประโยคหลังพี่พายุหันไปถามแม่ แหม... กับน้องกับนุ่งนี่กูมึงเชียวนะ ไม่เห็นจะแทนตัวเองว่าพี่พาบ้างเลย


          "ก็น้องไปเรียนที่เดียวกับพาไง ห้องพาก็มีสองห้องนอนอยู่แล้วแม่เลยให้น้องไปอยู่ด้วย"


          "หา!" ผมกับพี่พายุมองหน้ากันอย่างบอกไม่ถูก แม่บอกกับผมว่าหาหอให้แถวๆมหาลัย แถมยังหรูหราอยู่สบายไปอีก แต่แม่! แม่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมบอกว่าผมอยู่ที่ไหนก็เพราะจะให้ไปอยู่กับพี่พายุเนี่ยนะ แม่!


          "ขอโทษนะลูกที่ไม่ได้บอก พี่พาให้น้องอยู่ด้วยนะ" ผมอ้าปากแล้วหุบอยู่หลายรอบ มองหน้าพี่ชายตัวเองแล้วแทบจะสะอึกทันที พี่พายุอ้าปากจนแมลงวันบินเข้าบินออกได้ร้อยรอบแล้ว


          "แม่! พาไม่ให้มันอยู่ด้วยยยย" เสียงโอดครวญของพี่พายุ

          "ทำไมล่ะ เหนือเป็นน้องพี่พานะ" ผมพูดแล้วมองพี่ชายตัวเองที่กำลังทำหน้าเหม็นอยู่


          "มึงมัน โว้ยยยย" พี่พายุถอดใจจะห้ามแม่แล้วรีบเดินขนของที่เหลือไปขึ้นรถ


          มิน่าล่ะ ... ทำไมแม่ถึงให้ผมขนแค่ของที่จำเป็นไป ส่วนตู้หรืออะไรต่างๆไม่ต้องไปซื้อเอาทีหลัง


          แม่ซื้อคอนโดให้พี่พายุอยู่ตอนที่สอบเข้ามหาลัยได้ คอนโดมีสองห้องนอนซึ่งห้องพี่พายุเป็นห้องนอนใหญ่ส่วนของผมคงเป็นห้องนอนเล็ก


          ผมกับพี่พายุบอกลาแม่แล้วก็ออกจากบ้านเลย เพราะกลัวว่ามันจะค่ำก่อนที่จะถึง




          "นี่เหนือ สรุปแล้วมึงได้อยู่กับพี่" พี่พายุถามย้ำเป็นครั้งที่สามแล้วตั้งแต่ออกจากบ้าน ผมกลอกตาไปมาก่อนจะตอบ "ก็ใช่สิพี่ ห้ามแม่ได้เหรอ"


          พี่พายุตบหน้าผากตัวเองดังแปะก่อนจะตั้งใจขับรถต่อ อีกประมาณชั่วโมงกว่าคงถึงห้องระหว่างทางผมก็ของีบไปก่อน



          "เหนือ"


          "อื้อออ"


          "เหนือลุก ขึ้นไปนอนบนห้อง"


          "อื้ออ อีกห้านาที"


          "ห้านาทีบ้านแป๊ะมึงสิ! ลุก"


          ผมปรือตาขึ้นมาเพราะหงุดหงิดที่โดนปลุก ลืมตาไม่ทันไรพี่ชายตัวดีก็เหวี่ยงผมลงจากรถและเอาของออกมาจนเสร็จสรรพ


          ผมเดินตามพี่พายุด้วยความมึนเพราะเพิ่งตื่น จนชนเข้ากับอีกคนที่ออกจากลิฟต์พอดี


          ปั้ก!


          "โอ้ย"


          "อ้าวสิบทิศ ไปไหนวะ" ผมลูบหัวตัวเองป้อยๆพลางลุกขึ้นยืน พี่พายุแม่งไม่สนใจเลยว่าผมจะล้มหัวฟาดพื้นแตกหรือเปล่า ถ้าฟาดพื้นแตกจริงก็ตายไปแล้วเพราะพี่มันมัวแต่ทักทายกันอยู่นั่น


          "ไปหาไอ้เบสว่ะ เอ่อ ขอโทษด้วยนะ" ผมขยับไปอยู่ข้างๆพี่พายุแล้วพี่สิบทิศอะไรนั่นก็ขอโทษผมพลางเกาหัวแกรกๆ


          "น้องกูเอง ไอ้ดาวเหนือ" ผมมองค้อนพี่พายุแต่ก็หันไปยิ้มให้กับพี่สิบทิศ


          "ครับ"


          "อ้อ.. น้องมึง" พี่สิบทิศหันไปหาพี่พายุแล้วก็เลิกคิ้วถาม


          "เออ มีปัญหาไร"


          "เปล่า กูไปล่ะ" พี่สิบทิศพูดอย่างนั้นแล้วก็เดินออกไปปล่อยให้ผมกับพี่พายุยืนอยู่ที่เดิม


          "อะไรของแม่งวะ" พี่พายุหัวเสียเดินไปกดลิฟต์ให้เปิด ตามด้วยของพะรุงพะรัง ผมรีบยัดตัวเองเข้าไปก่อนที่ลิฟต์จะปิดลง


          พี่พายุกดลิฟต์ไปที่ชั้นสิบเก้าของคอนโด โห... ถ้าลิฟต์เสียคือกูไม่ไปไหนทั้งนั้นอ่ะ เดินขาลากมั้ยถามใจดู


          "มึงถือเอง" พี่พายุโยนกระเป๋าสองใบมาให้ผม


          ติ๊ง!


          เสียงลิฟต์เปิดพอดี


          "โห"


          ผมมองทางเดินแคบๆที่บ่งบอกว่าชั้นนี้มีเพียงสองห้องเท่านั้น ด้านซ้ายเป็นห้องพี่พายุ ส่วนด้านขวาผมไม่รู้ว่าห้องใคร พี่พายุเปิดประตูให้ผมขนของเข้าไป เจ้าตัวชี้ไปยังห้องนึงที่ปิดเอาไว้


          ผมพยักหน้าก่อนจะหอบกระเป๋าเข้าไปวางไว้ คอนโดนี้พี่พายุให้รีโนเวทใหม่ สไตล์เลยเป็นโมเดิร์นไปหมด ห้องนี้พี่พายุเองก็ตกแต่งด้วยโทนน้ำเงินเข้มแบบที่พี่พายุชอบ


          "เหนือๆ เฝ้าห้องด้วยนะ กูไปหาเพื่อนล่ะ"

          พี่พายุเดินมาบอกแล้วก็ออกไปเลย ผมจึงรีบเก็บของให้เข้าที่ อีกสองวันจะเปิดเทอมแล้วด้วย แล้วพี่พายุนี่ยังไง น้องมาอยู่ด้วยแทนที่จะจัดของช่วย หึ่ย!


ครืด...ครืด...


          "ฮัลโหล"


          (มึงย้ายมาอยู่หอยังอ่ะ)


          "มาแล้ว แต่กูมีอะไรจะบอกอ่ะ"


          (อะไรวะเหนือ เสียงมึงดูเศร้าๆ)


          "แม่ให้กูอยู่กับพี่พายุ"


          (โอ้โหหห งี้ก็สบายเลยดิ หอไม่ต้องเช่า)


          "สบายบ้านมึงสิ ดูก็รู้ว่ากูลำบากแน่ๆ"


          (แต่กูจะไม่ไปนะถ้าพี่พายุอยู่ห้อง)


          "อื้อ มาช่วยกูเก็บของด้วย"


          (ก็เพิ่งบอกว่าจะไม่ไปโว้ยยยย)


          "ฮ่าๆ พี่พายุออกไปแล้ว"


          (จริงอ่ะ) มันไม่เชื่อผมแน่นอน


          "เอออออ"


          ผมวางสายก่อนเพราะต้องเก็บของส่วนตัวออกมา เพื่อนที่โทรหาผมชื่อจันทร์จ้าว แต่มันบอกว่าเรียกจ้าวเฉยๆก็พอ บอกว่าชื่อเหมือนผู้หญิง ดูมันสิ ชื่อออกจะไพเราะเสนาะหู ช่างกล้าบอกว่าเหมือนผู้หญิง



          ผ่านไปสักพักผมก็ได้รับโทรศัพท์จากจ้าวว่าให้ลงไปรับข้างล่าง กว่าจะลงไปได้ก็แทบจะพลิกห้องหาคีย์การ์ดสำรอง บทจะเจอก็เจออยู่หน้าทีวี นี่ก็หาไปตั้งแต่ห้องน้ำจนจะเข้าห้องนอนพี่พายุอยู่แล้ว


          "โห หรูขนาดนี้กูไปเก็บเสื้อผ้าจากหอมาอยู่ด้วยได้ปะ" จ้าวพูดพลางดูดน้ำปั่นที่ตัวเองซื้อมา อีกแก้วที่ติดมาด้วยคือโก้โก้หวานน้อยของโปรดผมเอง


          "กล้ามาเหรอมึงอ่ะ" ผมถามเพราะไอ้จ้าวมันไม่ค่อยจะถูกกับพี่พายุเท่าไหร่ เจอหน้ากันทีมีแยกเขี้ยวใส่กันทุกครั้ง


          "ให้มาอยู่กับพี่มึงกูยอมตายอ่ะ" แหม ปากเก่งนะจ้าวนะ


          "เหรอ"


          "มาๆ กูช่วยเก็บของ" เปลี่ยนเรื่องเร็วก็มึงนี่แหละจันทร์จ้าว


          "อยู่ในห้อง"


          ผมเดินนำจ้าวเข้ามาในห้องตัวเองที่เป็นห้องนอนเล็ก ข้าวของส่วนตัวถูกผมเอาไปเก็บเรียบร้อยเหลือเพียงแต่พวกหนังสือและอุปกรณ์คอมต่างๆที่ต้องประกอบ จ้าวบอกให้ผมเก็บหนังสือและของวางใส่ชั้น ส่วนมันก็ประกอบคอมให้ผมแทน


          "พี่พายุขาาา น้องหวานขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ" เสียงผู้หญิงดังเข้ามาในห้องเพราะผมแง้มประตูไว้ไม่ได้ปิด อย่าบอกนะว่าพาผู้หญิงมาเนี่ย ไอ้พี่พายุ


          ผมหันไปมองหน้าจ้าวก็เห็นมันอ้าปากพะงาบๆ บ่นอุบอิบตามประสามัน แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมจึงเดินออกไปข้างนอกเพื่อจะคุยกับพี่พายุ


          "พี่พายุ"


          ผมเรียกคนตัวสูงให้หันมา พี่พายุเอียงคอเป็นเชิงรอคำถามจากผม


          "นั่นใครคะพี่พายุ" หญิงสาวคนเมื่อกี้เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี


          "น้-"


          "เราเป็นแฟนกันครับ" ผมรีบตอบก่อนที่พี่พายุจะพูดความจริงออกไป


          ให้มันรู้ซะบ้างว่าผมเป็นใคร! อยากเอาสาวมาที่ห้องนักก็ให้มันรู้ไปสิครับ


          "หา? ว่าไงนะคะ" ผู้หญิงคนนี้ทำท่าไม่เชื่อสิ่งที่ผมบอก ผมเอื้อมมือไปจับมือพี่พายุมากุมไว้แล้วก็ซบเหมือนคู่รักให้ผู้หญิงคนนั้นดู


          "เราอยู่ด้วยกันแล้วครับ" ผมยิ้มหวานส่งให้เธอไป เธอได้แต่จ้องพวกเราสองคนตาโต พอรู้ตัวว่ากำลังทำหน้าเหวอ ก็รีบเอากระเป๋าแล้วออกไปทันที


          ผมหันกลับมามองหน้าพี่พายุใหม่และรีบปล่อยมือทันที


          "อย่าพาผู้หญิงมาอีกนะพี่พา เหนือไม่ชอบ" เอาสิ ทำท่าเหนือกว่าเข้าไว้นะดาวเหนือ


          "ฮ่าๆๆ ขอบใจมากที่ช่วยกูนะ"


          "เอ๋?"


          ผมงงตาแตกกับท่าทางขำกลิ้งของคนเป็นพี่ กว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวเข้ากันได้พี่พายุก็ไปนอนขำบนโซฟาแล้วเรียบร้อย


          "กูอยากให้น้องหวานนั่นเลิกกับกูพอดี ขอบใจมากไอ้น้องรัก"


          "ไอ้พี่พา!" ผมเบ้ปากและผลักพี่พายุออก ถ้ารู้แบบนี้น่าจะสนับสนุนให้พี่หวานอะไรนั่นติดพี่พายุไปซะก็ดี


          ก๊อกๆ


          เสียงเคาะประตูทำให้เราที่เถียงกันอยู่หยุดทันที พี่พายุเลยเดินไปเปิดประตูแทน


          "อ้าว มึงมีไร"


          ผมชะโงกหน้ามองชัดๆก็เห็นพี่สิบทิศคนที่เดินชนกับผมตอนขึ้นลิฟต์


          "เอาของมาขอโทษน้อง ตอนนั้นกูรีบ" พี่สิบทิศยื่นถุงกระดาษมาให้ ผมเลยวิ่งดุ๊กดิ๊กเนียนไปยืนข้างพี่พายุ


          "อ้าวสวัสดีครับ" ผมตอแหลครับทุกคน รู้ว่าพี่มันมา ยิ่งรู้ว่าของฟรีผมยิ่งเนียนได้อีก


          "ครับ พี่ขอโทษนะที่เดินชน" พี่สิบทิศมองหน้าผมและยื่นของมาให้


          "ไม่เป็นไรครับ" ถึงปากจะบอกไม่เป็นไรแต่มือยื่นไปรับของแล้ว ช่างเป็นคนดีอะไรอย่างนี้นะดาวเหนือ


          "เนียนมาก เนียนมากๆ" พี่พายุก้มลงมาพูดข้างหูจนผมหันไปถลึงตาใส่ เราสองคนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้นจนพี่สิบทิศปรามเอาไว้


          "อ่า กูไปก่อนนะพา ไว้เจอกันครับ เอ่อ.."


          "ดาวเหนือครับ เรียกผมเหนือเฉยๆก็ได้" ผมยิ้มตาหยีให้พี่สิบทิศ พี่เขายิ้มตอบและเดินออกไป


          "เนียนนะมึง กูตบคว่ำ" พี่พายุง้างมือทำท่าจะตบผมแต่ไม่ทันเพราะวิ่งเข้าห้องมาก่อน


          "ไปไหนมาวะ"จ้าวเงยหน้าจากจอคอมแล้วมองผม แถมยังหรี่ตามองอย่างกับผมไปทำอะไรไม่ดีมางั้นแหละ


          "ไปหาพี่พายุมา"


          "เชี่ย กูกลับก่อนได้ปะวะ"

          ทำหน้าเหม็นขึ้นมาทันทีเลยนะจ้าว นั่นพี่กูไม่ใช่ขี้


          "รีบทำให้เสร็จเหอะ จะได้ลงไปหาไรกินกัน" อยู่กับผมไม่มีวันอดตายครับ ถ้าให้เลือกระหว่างกินกับนอนผมเลือกกินก่อนครับ


          พูดแล้วก็เปิดถุงที่พี่สิบทิศให้มาดีกว่า เหมือนมันคล้ายว่าจะเป็นของกิน


          "โอ๊ะ"


          ผมมองซาลาเปาหลากสีในกล่องที่เรียงรายอย่างสวยงาม ไอร้อนโชยขึ้นทำให้ผมรู้ว่าพี่สิบทิศเพิ่งจะไปซื้อจากเตามาหมาดๆ


          "กินด้วย" จ้าวเบะปาก ผมจึงหยิบชิ้นสีม่วงที่เป็นรสมันม่วงให้กับจ้าวกิน


          "กูให้อันนึง พี่สิบทิศให้มา" ผมหวงนะ หวงซาลาเปาเนี่ย น่าอร่อยมากๆเลย


          "อัยอะ อิบอิ๊ด" จะถามก็เคี้ยวให้หมดก่อนนะจ้าวนะ กูไม่มีวุ้นแปลภาษา


          "สัส กลืนก่อนดิ"


          "ใครวะ สิบทิศ" มันถามผมหลังจากที่กลืนซาลาเปาลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว


          "เพื่อนพี่พายุ พี่เค้าเดินชนกูเมื่อเช้าเลยซื้อขนมมาขอโทษ" ผมว่าพลางหยิบมากินบ้าง


          "ขอโทษด้วยของกิน ลาภปากมึงเลยสิไอ้เหนือ"


          "แน่นอนดิ แล้วเสร็จยัง" ผมถามมัน


          "เสร็จแล้ว พอก่อนๆ ไปแดกข้าวกัน" จ้าวหยิบกล่องซาลาเปาออกจากมือ แล้วเดินนำออกไปก่อน



          "เหี้ย!/เห้ย!"


          เสียงตกใจดังเข้ามาถึงข้างใน ผมถอนหายใจแล้วรีบเดินออกไปทันที


          "มึงมาได้ไง"


          "เดินเข้ามา"


          "น้องมึงทะลุประตูเข้ามาเหรอ"


          "ได้กับผีสิพี่มึง โว๊ะ!"


          "ออกไปจากห้องกูเลยไอ้เด็กนรกกกกกกกกก!"


          "ไม่ไปเว้ย! จะอยู่กับดาวเหนือ"


          "ไอ้เด็กเวร!"


          "พอๆๆๆๆๆ" ผมรีบแยกสองคนนี้ที่กำลังประชันฝีปากกันอยู่ เจอกันเป็นไม่ได้เลยนะ ไม่กัดกันก็วิ่งไล่เตะอย่างกับหมา


          "ไปกันเถอะดาวเหนือ กูอยากจะกินชาบูร้อนๆกับมึงแค่สองคน!" จ้าวเชิดหน้าเบะปากใส่พี่พายุ มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามึงกำลังประชดพี่กูอยู่นะจ้าว


          "กูอิจฉาจังเลยๆๆๆ ชาบูร้อนๆ ถุ้ย!" พี่พายุเองมันน้อยหน้าที่ไหนกันล่ะ


          ผมถอนหายใจแล้วก็คว้าเอาถุงขนมมาเก็บไว้ และรีบเดินออกจากห้องทันที เถียงกันให้ตายไปข้างเลย ผมจะไปกินชาบู~


          "รอด้วยเหนือออออ" เสียงโหวกเหวกดังมา ผมกดลิฟต์พอดี


          "เป็นไง เจอพี่พา" ผมเหล่ตามองจ้าวที่กำลังหอบเพราะวิ่งเข้าลิฟต์


          "โห กะว่าจะไม่เจอแล้วเชียว เซ็งจัด"จ้าวบ่นอุบพลางปาดเหงื่อออก


          เราสองคนเดินมาแถวๆที่เป็นสตรีทฟู้ดตอนกลางคืน เวลานี้คนเยอะพอสมควร เดินหาร้านชาบูอยู่นานก็เจอแต่ก็ต้องหงอยลงเมื่อ


'ปิด 2 วัน'


          แล้วกูเดินหาเพื่ออะร้ายยยยยยยย


          "เอาไงมึง แดกไม่ได้แล้ว" จ้าวหันมาเบ้ปากใส่ผม


          "แดกเตี๋ยวก็ได้วะ" ผมเดินนำไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวข้างๆแทน


          เหมือนช่วงนี้คนมาเดินส่วนมากเป็นนักศึกษาเพราะเป็นวัยรุ่นเสียส่วนใหญ่ เห็นพี่พายุเคยบอกว่าคนเยอะมากช่วงเปิดเทอม เพราะเป็นแหล่งที่รวมนักศึกษาของม.เอาไว้


          "เอาไรลูก" ป้าคนขายหันมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


          "หมี่ขาวน้ำตกครับ อ้อ! ไม่ใส่ผัก" ผมบอก


          "เหมือนกันครับแต่ใส่ผัก" ไอ้จ้าวสั่งแล้วเดินนำไปยังโต๊ะในสุดของร้าน


          "ผอมยังกะไม้จิ้มฟัน ผักก็ไม่กินแต่แดกอย่างกับพายุลง แล้วอะไรที่ทำให้มึงโตมาได้ขนาดนี้วะเหนือ" จ้าวใช้สายตาสำรวจร่างกายของผมแล้วก็บ่นเหมือนกับทุกครั้งที่ไปกินข้าวด้วยกัน


          ก็ผมไม่ชอบผักอ่ะ! กินแล้วจะอ้วก!


          "โตด้วยขนมมั้ง" ผมตอบปัดๆไป อันที่จริงก็เพราะชอบกินขนมนั่นแหละ


          กินได้หมดยกเว้นผัก


          พวกเราสองคนพอได้ถ้วยก๊วยเตี๋ยวก็โซ้ยกันไม่พูดไม่จา เพราะเหนื่อยกับการเก็บของมาทั้งวันแถมพี่พายุยังไม่พาไปกินข้าวผมเลยหิวแบบนี้ไง


          "กินเสร็จไปเดินหาไรกินกัน" ผมบอกจ้าว


          "นี่มึงยังไม่พอ" มันเลิกคิ้วถาม


          "เออ หาของหวานกินหน่อย"


          "เออๆ"


          พวกเราโซ้ยจนเส้นสุดท้าย จ่ายเงินป้าแล้วเดินไปยังทางเดินที่มีร้านขายของต่างๆ และมีของกินบ้างประปราย ส่วนที่ขายเสื้อผ้าไปพร้อมกับปิ้งย่างนั้น คุณจะได้เสื้อพร้อมกับกลิ่นย่างที่ไม่ได้จากที่ไหนมาก่อนแน่นอน ใครใช้ให้มาลงขายด้วยกันฟระ


          "มึงๆ กูอยากกินอันนี้" ผมชี้ไปยังร้านขายหมูสะเต๊ะข้างทาง


          "เออ ไปดิ" จ้าวพูดแล้วดันหลังผมให้แทรกเข้าไป

          พวกเราใช้เวลาตรงนี้ไปสักพักก็เริ่มเหนื่อยล้า ผมส่งจ้าวกลับบ้านที่หน้าคอนโด ส่วนผมก็รีบขึ้นห้องไป



          ห้องไหนวะเนี่ย แล้วกูอยู่ชั้นหนายยยยย


          เรื่องกินอ่ะจำได้ พอเรื่องแบบนี้จำไม่ได้ ฮือ!


          "ชั้นไหนวะเนี่ย"


          ผมกดเดาๆไปชั้นที่ยี่สิบ เพราะคิดว่าอยู่สูงมากๆก็น่าจะถูกแหละ พอลิฟต์เปิดก็สังเกตกูสิ่งแวดล้อมรอบๆ ทางเดินเหมือนกันเป๊ะ กระถางต้นไม้ต่างๆก็ด้วย คงใช่แหละ มาถูกแล้วนี่มันคนฉลาดชัดๆเลยเว้ย


          ผมเดินฮัมเพลงไปยังหน้าห้องตัวเองก็พบว่าลืมคีย์การ์ดไว้ในห้อง ชีวิตกูนี่จะซวยฉิบหายขนาดนี้เลยเหรอวะ


กริ๊งๆๆๆ


          ผมกดเรียกให้พี่พายุมาเปิดประตูให้แทน


          แกร๊ก!


          แอดดดด...


          "..."


          เกิดจังหวะเดดแอร์ครับ ผมอ้าปากพะงาบๆเมื่อคนที่มาเปิดประตูไม่ใช่พี่พายุแต่เป็นพี่สิบทิศ


          "ว่าไง มีอะไรเหรอ" เสียงทุ้มของพี่สิบทิศทำให้ผมตื่นจากความคิด


          "เอ่อ พี่มาหาพี่พายุเหรอ พี่พายุใช้พี่มาเปิดประตูให้ผมเหรอครับ ทำไมให้แขกมาเปิดประตูเนี่ย!" ผมบ่นอุบให้พี่สิบทิศฟัง


          "อ๋อ..."


          พี่สิบทิศมองหน้าผมเหมือนจะกลั้นขำอยู่


          "ขำอะไรครับ ไหนพ่อตัวดีอยู่ไหน ผมจะฟา-"


          ผมชะงักเท้าที่กำลังย่างกรายเข้าไป ห้องตกแต่งโทนดำที่ไม่ใช่สีน้ำเงิน กวาดตามองรอบๆทุกอย่างมันดูหรูหราเกินกว่าที่จะเป็นห้องพี่พายุ พอคิดดังนั้นผมจังหันหลังกลับมายิ้มแหยๆให้พี่สิบทิศแล้วก็


          เตรียมตัว!


          วิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


          กูอายโว้ยยยยยยยยยยยยย!


          "แฮ่กๆ!"


          หลังจากเข้าลิฟต์มาก็หอบเป็นตาย แล้วกูอยู่ชั้นไหนวะเนี่ย ห้องนั้นมันห้องพี่สิบทิศแน่นอนเลย


          กูเข้าห้องผิดดดดดดดดดดดดดดดดด


          "ชั้นไหนวะเนี่ย"


          ผมเถียงกับตัวเองในลิฟต์นานพอสมควรจึงตัดสินใจไปยังชั้นที่ยี่สิบใหม่อีกครั้ง เพื่อจะถามพี่สิบทิศว่าห้องพี่พายุอยู่ชั้นไหน


          ก็เพิ่งจะมาอยู่ ใครมันจะไปจำได้วะ ถามจริง!


          ไม่ได้โง่ นี่แค่จำไม่ได้!


          "ว่าไงครับ"


          ผมแทบจะหงายหลังเมื่อเห็นพี่สิบทิศยืนกอดอกยืนเป็นยักษ์วัดแจ้งอยู่หน้าลิฟต์


          "เอ่อ..."


          "หืม.. มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย" พี่สิบทิศโน้มตัวลงมาทำให้หน้าเราใกล้กันจนผมอึกอักเล็กน้อย


          "เอ่อ ผมจำห้องพี่พายุไม่ได้ เลยว่าจะถามอ่ะครับ" ผมบอกไปพลางทำหน้าเศร้าที่สุด


          "อ๋อ.. พี่ไปส่ง" พูดแล้วก็เดินนำเข้าไปในลิฟต์อีกครั้งและกดชั้นสิบเก้า


          ไอ้ห่า! ห่างกันแค่ชั้นเดียวเนี่ยนะ กูมันสมองปลาทอง


          "พี่ครับ" ผมเอ่ยทำลายความเงียบ


          "ครับ"


          "พี่เรียนกับพี่พาหรอ"


ติ๊ง!

          ลิฟต์มันห่างแค่ชั้นเดียว จะคุยห่าอะไรให้ได้เรื่องวะ พี่สิบทิศเดินนำผมไปแล้วกดกริ่งห้องผมทันที


          "โอ้โห ไอ้น้องเวร! มึงหายไปไหนมาาา" เปิดมาก็โหวกเหวกด่าผมไม่ยั้งปาก น้ำลงน้ำลายนี่กระเด็นเต็มหน้าผมไปหมด


          "น้องเหนือหลงไปห้องกู น้องจำผิดชั้น" เป็นพี่สิบทิศตอบแทน ส่วนผมหรอ


          ยิ้มแหยๆให้พี่มันไปสิครับ


          "โทรศัพท์ก็ไม่เอาไป กูจะมะเหงกให้" พี่พายุบ่นแล้วก็ตึงตังเข้าห้องนอนตัวเองไป เหลือแค่ผมกับพี่สิบทิศยืนอยู่ตรงนี้


          "เอ่อ.."


          "พี่กลับห้องก่อนนะครับ ต้องไปทำงาน" พี่สิบทิศพูดยิ้มๆให้กับผม


          หล่อจังวะ งื้ออออออออ ทำไมกูแรด!


          "ครับ ฝันดีนะครับ" ผมยิ้มตอบแล้วก็มองแผ่นหลังที่เดินออกไป ได้ยินแว่วๆหลังจากปิดประตูว่าพี่สิบทิศเองก็บอกว่าฝันดีเช่นกัน


          แล้วทำไมกูต้องเขินวะเนี่ยยยยย


          ไอ้ห่าเอ้ยยยยยยยยย


          ผมล็อคประตูแล้วแบกหน้าตัวเองที่กำลังร้อนเข้ามาในห้อง ล้มตัวลงนอนราบไปกับเตียงและดึงหมอนมาคลุมหน้าตัวเองไว้ คิดถึงใบหน้าของพี่สิบทิศแล้วก็เห่อร้อนไปมากกว่าเดิม


          ผมเพิ่งจะได้มองเห็นหน้าพี่สิบทิศชัดๆตอนที่โน้มหน้าลงมา ใบหน้าคมได้รูปรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาที่เป็นประกายกับริมฝีปากที่อวบอิ่มนั่น ผิวออกโทนเหลืองตามผู้ชายทั่วไปแต่มีสิ่งที่พิเศษออกมาให้เห็นเลยก็คือ


          ดวงตานั่น


          มันเป็นประกาย


          ผมเพิ่งจะมองครั้งแรกก็หลงเข้าไปอยู่ตั้งนาน


          กว่าจะดึงตัวเองออกมาได้


          แล้วทำไมกูเขินวะเนี่ยยยยย ดาวเหนือ!!!!







สวัสดีค่าาาาาา คูมรีดเดอร์ทุกคน ????????????

อยากจะมาบอกว่าเรื่องนี้ทุกคนจะได้มาเห็นความแสบ ความซน ความตัวยุ่งของน้องดาวเหนือ แต่ๆๆๆๆพี่สิบทิศของเราจะเป็นคนแบบไหนให้รอติดตามกันน้าาาา น้องดาวเหนือของเราเป็นคนชอบกินมากๆเลยต้องการคนจ่ายค่ะ หุหุ ????ช่วยกันสกรีมแท็ก #ดาวเหนือตัวยุ่ง ที่ทวิตเตอร์กันด้วยนะคะ พูดคุยได้ ติชมได้อต่ไม่หยาบคายนะคะ เพราะไรท์ใจบางมาก ฮ่าๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #46 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:33

    บ้านน้องเหนือกับพี่พาก็คือตลกอะ5555555555 พี่สิบทิศดูกรุ้มกริ่มมากจ้าชั้นเห็นเด้อๆๆๆ

    #46
    0
  2. #28 KAEKAE_95 (@KAEKAE_95) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:04
    น้องเหนือน่ารักอ่ะ โก๊ะดี 555
    #28
    0
  3. #7 dewzerpsk2 (@Dewzerpsk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:01
    โอ้ย อ่านไปขำไป555 เกียดความพี่น้องตีกัน555555555
    #7
    0
  4. #4 Supitsha Wangnai (@supitsha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 06:31
    ชอบพล็อตมากๆเลย สู้ๆนะคะ
    #4
    0
  5. #3 meax (@kunatth) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:50
    ฮือคุณสิบทิศ แงๆๆๆชอบมากเลนึ่ะ เขินๆๆๆ
    #3
    0
  6. #2 RastaRasta (@RastaRasta) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:10
    น้องมากๆๆๆๆน่ารักจังเลย
    #2
    0
  7. #1 XGINGX_ (@XGINGX_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:53

    น้องเหนือลู๊กกกกกก5555555 หลงได้ถูกห้องมาก แสบจังเลยอะเรา คู่พี่พายุกับจันทร์จ้าวนี่ก็น่ารักอะ งุ้ยยยยย
    #1
    0