(ตีพิมพ์กับ สนพ.บ้านวายบุ๊ค) Hate or Love : เกลียดให้ตาย...สุดท้ายก็รัก [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,394 Views

  • 20 Comments

  • 328 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    213

    Overall
    5,394

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 : L.ก.ฮ. เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

บทที่ 5

L... เปิดใจ

 

บางทีในโลกใบนี้อาจจะมีคนที่ไม่โกหกต่อความรู้สึกของตัวเองอยู่ไม่กี่ประเภท หนึ่งในนั้นก็คงจะเป็นคนเมานี่แหละมั้ง

 

พาร์ทของนนท์

ครืนนน!

ใครไลน์มาวะ

Sir.Knight : หมอนนท์!    หมอนนท์!   หมอนนท์!

 

“…”

 ใครวะ  ไลน์มาเป็นสิบข้อความ  แถมไม่ใช่เพื่อนในไลน์ด้วย

 

Gundam Non : ใครครับ?

Sir.Knight : นั้นสิใคร?

 

อ้าว!  มันเองยังไม่รู้เลยว่ามันเป็นใคร แล้วผมจะรู้ไหมเนี่ย  แต่นี่กูถามมึงอยู่ ไม่ใช่ให้มึงมาถามกลับนะโว้ย!

 

Gundam Non :  มึงใครเนี่ย

 

ไอ้นี่ต้องเป็นใครสักคนที่รู้จักผมแล้วทักมากวนประสาทแน่ๆ  รูปโปรฯเขาก็อินดี้ชะมัดถ่ายรูปแต่เสือกหันหลัง ถ้าทักมาเกรียนโดนบล็อกนะบอกเลย

 

Sir.Knight :  กินนมช็อคโกแลตของผมไปตั้งเยอะยังจำผมไม่ได้อีกเหรอครับ

 

นมช็อคโกแลตของผมเหรอ  นมช็อคโกแลต  เดี๋ยวนะ!    

ผมกดดูรูปโปรฯมันอีกครั้ง  ถึงแม้จะมองเห็นแค่ด้านหลังของมันแต่ก็พอจะเดาออก  ยิ่งอ่านชื่อไลน์ยิ่งชัดเลย ไอ้เชี่ยไนท์!   ใจคอมึงจะตามมาหลอกหลอนกูในไลน์อีกเหรอเนี่ย

 

Gundam Non :  เอาไลน์กูมาจากไหน

Sir.Knight : แอดจากเบอร์โทรไง หมอกให้มา  ถ้าไม่เชื่อให้ผมโทรหาไหม

 

ไอ้หมอก!  ครบเลยนะมึง เที่ยวเอาเบอร์เพื่อนไปแจกคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง  ถ้าเป็นสาวๆก็ว่าไปอย่าง   ผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือค่อยๆตวัดสายตาไปหาไอ้สายหมอกคนใจดีที่เพิ่งเอาเบอร์เพื่อนไปแจกมา 

มีอะไรเหรอ  มันยิ้มซื่อๆถามอย่างที่มันชอบทำ  ตัวมันเองคงไม่รู้ว่ามันทำอะไรลงไปสินะ

เฮ้อ!  ผมถอนหายใจเบาๆยอมแพ้กับความสายหมอกของมัน  คนแบบนี้คงจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมอะไรของไอ้ไนท์หรอก บางทีมันอาจจะโดนหลอกด้วยลูกอมหรืออะไรสักอย่างแลกกับเบอร์ผมก็ได้

 

Gundam Non :  ไม่ต้อง  จะโทรมาทำซากอะไร   

 

ผมหันกลับมาก้มหน้าพิมพ์ตอบไอ้ไนท์ต่อ

 

Sir.Knight : โหย! ดุอีกแล้ว  บอกแล้วไงว่าหมอนนท์ตอนยิ้มน่ารักกว่าตั้งเยอะ 

Sir.Knight  ส่งรูปภาพถึงคุณแล้ว 

 

ข้อความเตือนมันส่งรูปภาพแสดงขึ้นยาวเรียงกันตามจำนวนรูปที่มันส่งมา ความรำคาญที่เกิดขึ้นในใจของผมถูกแทนที่ด้วยความโกรธ  พอกดดูรูปที่มันส่งมาเท่านั้นแหละ บรรลัยเลยครับ แต่ละรูปเลวๆทั้งนั้น ทั้งรูปผมหัวเราะอย่างบ้าครลั่งบ้าง  รูปตอนทำท่าดีใจเกินเหตุตอนยิงประตูเข้าบ้าง  รูปตอนแคะจมูกบ้าง  ตอนหาวบ้าง

ไอ้เชี่ยไนท์!  มึงเชี้ยมากบอกเลย

 

Gundam Non :  ไอ้สัดไนท์ มึงแอบถ่ายกูเหรอ

Sir.Knight : ไม่ได้แอบถ่ายนะครับ ก็ยืนถ่ายเลย

 

แต่กูไมเห็นตอนมึงถ่ายไงไอ้เวร  แล้วอีกอย่างกูก็ไม่ได้อนุญาตด้วย แบบนี้เขาเรียกแอบถ่ายโว้ย!

 

Gundam Non :  ส่งสติ๊กเกอร์ชูนิ้วกลาง

Sir.Knight : หยาบคายที่สุด  แต่ไม่เป็นไรผมรู้ว่าจริงๆแล้วหมอนนท์เป็นคนน่ารัก  ผมแค่จะมาบอกว่าวันนี้มีเรียนเช้าเลยไม่ได้ซื้อนมช็อคโกแลตไปฝากเลย เอาไว้วันหลังจะซื้อไปฝากใหม่นะครับ วันนี้ไม่เจอกันก็อย่าคิดถึงผมนะ

 

ใครจะไปคิดถึงมึง เหอะ! คนอย่างนนทการณ์นี่เหรอจะไปคิดถึงมึง  ฝันไปเถอะ

ไอ้นนท์ มึงยิ้มอะไรอ่ะ แชทกับสาวเหรอไหนอ่านมั้ง 

ไอ้ลีโอพยายามชะโงกหน้าเข้ามาอ่านข้อความบนหน้าจอมือถือ โชคดีที่ผมกดล็อคหน้าจอได้ทัน วิทยุกระจายข่าวประจำกลุ่มแบบมันเลยไม่ได้ข้อมูลอะไรไป

ขี้งกวะ  ยิ้มอะไรเล่าให้กูฟังมั้ง

มึงอยากรู้จริงๆเหรอ

เออ  มันพยักหน้ารัวๆแสดงความสอดรู้สอดเห็น

อ่านปากกูนะเสือก

 

หลักพันธุศาสตร์เบื้องต้นสำหรับสัตวแพทย์  ตัวอักษรขนาดใหญ่กว่ามดนิดนึงบนหน้าปกหนังสือเรียนของผม พื้นที่ว่างบนกระดาษทั้งด้านซ้ายและด้านขวาเต็มไปด้วยเหล่าอเวนเจอร์ที่ผมวาดเอาไว้รายล้อมอยู่เต็มหน้าปกหนังสือ  ถึงแม้หน้าปกหนังสือเรียนของนนทการณ์จะดูสกปรก แต่ขอโทษข้างในนี่โล่งเลยนะครับ อย่าว่าแต่รอยเลคเชอร์หรือจดอะไรเลย  ขี้ผงเล็กๆผมมั่นใจว่ายังไม่มี รับรองสะอาดชัวร์

ถุ้ย!  ก็มันจะมีได้ยังไงละครับในเมื่อผมเปิดเข้าไปอ่านแทบจะนับครั้งได้ โธ่!  พวกขยันๆนะมันไม่รู้อะไร  หนังสือเขาเอาไว้อ่านตอนใกล้ๆสอบโว้ย มันถึงจะสนุก พวกมึงรีบอ่านกันทุกวันแบบนี้พลาดแล้วนนท์ขอบอก

หมอก”    ปริมที่นั่งอยู่โต๊ะแถวถัดไปหันมาเรียกไอ้หมอกเสียงเบา  แต่ในบรรยากาศห้องเรียนที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ตอนนี้ ต่อให้เรียกเบาแค่ไหนยังไงทุกคนก็ได้ยิน  และแน่นอนท่าทางที่ร้อนรนเหมือนมีอะไรในใจปลุกต่อมเผือกของผมได้ดีนักแล

มีอะไร”   ไอ้หมอกตอบกลับเสียงเบากลับ

เย็นนี้ไปไหนหรือเปล่า” 

เปล่า!  ว่าจะกลับห้อง  ปริมมีอะไรเหรอ?”

ไปเฮฮากันไหม  เรามีร้านดีๆจะพาไป  พวกแกอะไปเปล่า”   ปริมหันมาถามผมและกวาดสายตามถามทุกคนต่อ

จากบทสนทนาที่คุยกันแค่สองคนระหว่างไอ้หมอกกับปริม ตอนนี้กลายเป็นว่าทุกคนในกลุ่มหันมาเข้าร่วมหัวข้อสนทนานี้ด้วย

ไปสิยายปริมฉันเอาด้วย  เบื่อๆอ่านหนังสือแล้วเหมือนกัน  ขอไปปลดปล่อยชีวิตสักวันหนึ่งเถอะ”   วิออกความเห็นสนับสนุน

เราเอาด้วย”   ไอ้ลีโอเห็นด้วยอีกคน

แต่ผมขออนุญาตไม่ไปนะครับ  พอดีว่าผมจะต้องกลับไปอ่านหนังสือ”   มงคลดักคอขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนคนไร้วิญญาณแบบที่มันชอบทำ

จ้าฉันไม่ทำแกศีลแตกหรอกมงคล  เชิญอ่านหนังสือตามสบาย  อนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ”   พูดจบปริมก็ทำท่าพนมมือขึ้นไหว้จริงๆ

นนท์ละ ไปไหม?”   ปริมหันมาถามผม

ไม่รู้อ่ะ  แล้แต่ไอ้หมอกเขา  ถ้ามันไปเราก็ไป”   ผมพยักพเยิดหน้าตอบ เอาไงก็ได้ เซงๆแบบนี้ออกไปเฮฮาหน่อยก็ดีเหมือนกัน ตับพี่นนท์ไม่ได้สัมผัสเหล้ามานานแล้วด้วย

 แกต้องไปนะหมอก  ไม่งั้นเดี๋ยวเพื่อนไม่ครบทีม”  พอผมตอบแบบนั้นปริมก็หันไปกดดันไอ้หมอกด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงบังคับ

แต่พรุ่งนี้เรามีเรียนนะปริม”  ไอ้หมอกพยายามหาข้ออ้าง

ไม่ต้องเลย  กลับไม่ดึกหรอก เรียนบ่ายยังไงก็ทัน  ไม่ต้องหาข้ออ้างเลย เลิกคลาสแล้วแยกย้ายกันกลับไปเปลี่ยนชุด  แล้วมาเจอกันที่ร้านเลย  ร้านไหนยังไงฉันจะไลน์บอกอีกครั้ง ห้ามเบี้ยว!”   ปริมยื่นคำขาด

อืม  ก็ได้ๆ”   ไอ้หมอกตอบแบบจำยอม

นักศึกษากลุ่มนั้นยังอยากเรียนในห้องนี้อยู่ไหมค่ะ

“…”      เสียงสวรรค์ดังมาเหมือนฟ้าผ่ากลางวงแบบนี้ก็แดกจุดสิครับ 

สิ้นสุดเสียงเย็นยะเยือกเสียงนั้น  พวกผมถึงกับหน้าตึงขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย  แม้ไม่ต้องหันไปมองตามเสียง  ทุกคนก็รู้ได้โดยทันทีว่ามันคือเสียงของใคร  วงสนทนาตอนนี้ทุกคนหันกลับมาที่นั่งของใครของมันทันที

ถ้าไม่อยากเรียนแจ้งอาจารย์นะคะ  อาจารย์อนุญาตให้ออกไปคุยกันต่อนอกห้องได้

คำพูดนี้ช่างเจ็บลึกยิ่งกว่าโดนตบหน้าซะอีก!

                เอาไว้คุยกันหลังเลิกเรียน”    ปริมแอบหันมาบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปตั้งใจเรียนตามเดิม

 

 

สองชั่วโมงหลังเลิกคลาสเรียน  ร้านเหล้าแห่งหนึ่งหลังมหาวิทยาลัย

“เรื่องเหล้าเย็นนี้ ชื่อร้านเข้าท่าแฮะ ใครเขาช่างเข้าใจคิด”   ลีโอพูดพร้อมยืนมองป้ายหน้าร้านเหล้าที่ปริมพามา   ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นเกือบๆหนึ่งทุ่มแล้ว  ทุกคนกลับไปเปลี่ยนชุดและมายังร้านที่ปริมนัดหมายเรียบร้อย  นอกจากชื่อร้านที่ฟังดูเขาท่าอย่างที่ลีโอบอกแล้ว  ตัวร้านเองยังตกแต่งได้อย่างสวยงามเช่นกัน  ตอนนี้ภายในร้านเริ่มมีลูกค้ามานั่งดื่มกันบ้างแล้ว อีกไม่นานพื้นที่ภายในร้านก็คงจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

“นั้นไง!  โต๊ะนั้น”  ปริมชี้นิ้วเข้าไปในร้าน

 โต๊ะนั้นที่ปริมว่ามีผู้ชายนั่งกันอยู่สี่ถึงห้าคนได้   ผมไม่รู้จักใครเลยสักคน แต่มีหลังของใครบางคนที่ผมคุ้นตา พอมันหันหน้ามาเทานั้นแหละชัดเลย ไอ้เชี่ยไนท์

“หมายความว่ายังไงเนี่ยยายปริม?”   ผมหันไปถามปริมอย่างเอาเรื่อง  ผมมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญแน่นอน

“โอ้ย!…เพื่อนนนท์อย่าทำเสียงดุแบบนั้นสิคะ  ก็แหม…ฉันก็แค่เห็นว่าเพื่อนๆเครียดกันจะสอบมิดเทอมแล้ว  พอดีกลุ่มนั้นเขาชวนให้มาด้วยกัน ฉันเห็นว่าน่าจะกระชับความสัมพันธ์กันไว้ก็เลย…”

“หลอกเพื่อนๆมา”  ไอ้ลีโอช่วยเสริมอย่างรู้ทัน

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย  ก็แค่บอกไม่หมดเอง  แต่เอาเหอะน่า ไหนๆก็มาแล้วเข้าไปนั่งกับพวกเขาหน่อยเถอะ ถือว่ามาฉลองตำแหน่งเดือนคณะสัตวแพทย์ของแกด้วยไง”    ปริมอธิบายเสียงอ่อย

“แล้วทำไมแกต้องโกรธอะไรขนาดนี้ด้วยไอ้นนท์”    วิถาม

“ก็…  ช่างมันเถอะ! ไหนๆก็มาแล้ว ทำยังไงได้”  

“ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนฉัน  ไปเถอะอย่าไปเครียดเลย  วันนี้เรามาสนุกกันให้เต็มที่ไปเลย”   ปริมพูดพร้อมเอื้อมมือมาคล้องคอผม แต่ด้วยความที่ผมตัวสูงกว่าปริมเลยทำให้ผมต้องเอียงตัวลงมาตามแรงโน้ม   เตี้ยแล้วยังไม่เจียมอีกเพื่อนผม รู้ไหมว่าคนหล่อปวดคอเนี่ย

ว่าแต่แกไปนัดกับพวกนี้มันได้ยังไงยายปริม”    ผมถามต่อ

ก็ทางไลน์ไง  เขามีไลน์กลุ่มกันหรอกย่ะ  ขนาดลีโอกับมงคลยังเข้าร่วมกลุ่มแล้วเลย  มีแต่แกกับหมอกนั้นแหละที่ยังไม่เข้ามาในกลุ่มสักที”  

พูดขึ้นมาก็ดีเลยเอามือถือของพวกแกทั้งสองคนมานี่เลย ฉันจะกดเข้าร่วมกลุ่มให้เอง”    วิพูดพร้อมยื่นมือออกมา เป็นเชิงบังคับให้พวกผมส่งมือถือให้เธอแต่โดยดี

มึงนี่ปิดปากเงียบเลยนะไอ้ลีโอ”   ผมส่งสายตาอาฆาตให้ไอ้ลีโอ

เฮ้ยเรื่องนี้กูไม่รู้ด้วยจริงๆ  ก็มารู้พร้อมกันนี่แหละ”  ไอ้ลีโอรีบปฏิเสธ

เอาล่ะๆ  อย่าไปโทษใครเลย  ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้เรามาสนุกกัน”  ปริมรีบพูดเมื่อเห็นว่าลีโอกำลังอยู่ในสถาณะการณ์คับขัน   ทีเรื่องกูละอยากเผือกจัง ไอ้เรื่องที่ควรบอกนี่มันเงียบกริบ  ความผิดมึงเยอะแล้วนะไอ้ลีโอ งานนี้ถ้าไม่ได้เตะก้นมึงให้หายแค้นให้เรียกนนทการณ์ว่าหมาเลย

 

สวัสดีครับคุณหมอนนท์   เสียงกวนตีนของคนกวนตีนแบบไอ้ไนท์กึ่งทักกึ่งแซวเมื่อผมนั่งลงบนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมันพอดี

มึงรู้มาก่อนใช่ไหม      มันไม่ตอบอะไร  แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มกับการยักคิ้วแบบนั้นตอบแทนมันไปแล้ว   

อย่าทำหน้าดุสิครับ  วันนี้มาสนุกสนานทั้งที ยิ้มหน่อยน้า

เชี่ย!     มันไม่พูดเปล่า มันยื่นมือมาสัมผัสที่ริมฝีปากผม กรีดนิ้วเบาๆให้ผมฉีกยิ้ม  ไอ้เชี่ย!  กะกูต่อยมึงจริงๆนะเว้ย

อุ๊ย! ทำอะไรกันอ่ะ   ความตาไวของปริมยังคงทำงานได้ดีเสมอ   เธอหันมามองหน้าพวกผมสองคนสลับกันไปมา ทำให้ผมต้องรีบปัดมือไอ้ไนท์ออก

เปล่าหรอกครับ แค่ช่วยให้หมอนนท์ยิ้มได้ ก็แค่นั้นเอง  ไอ้ไนท์ตอบหน้าตาย

จริงเหรอ  นนท์แกก็ยิ้มบ้างสิ เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยทำไมตอนนี้ทำหน้าบึ้งล่ะ  ว่าแต่ไนท์ช่วยทำให้เรายิ้มแบบเจ้านนท์บางได้ไหม   ปริมหลับตาพริ้มยื่นหน้าจะให้ไอ้ไนท์ทำแบบผมบ้าง  

ไม่ต้องเลยยายปริม  นั่งไปเลยเราเป็นผู้หญิงนะทำแบบนี้ได้ยังไง น่าเกลียดตาย   ไม่ทันที่ปริมจะได้สมหวังวิก็ดักคอดึงตัวเธอกลับซะก่อน

ขัดคอเพื่อนตลอด  ปริมบนด้วยสีหน้าเซงๆ

 

 

เวลาผ่านไปประมาณเกือบๆสี่ทุ่ม

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้หลายๆคนเริ่มแสดงอาการเมาออกมา  และคนที่น่าจะหนักที่สุดคงเป็นผมเอง  ตอนนี้มองอะไรมันก็เบลอๆไปหมด   โลกแม่งหมุนยังกับลูกข่าง มองไปข้างหนาเห็นแต่ไอ้ไนท์นั่งจ้องหน้าเอาเรื่องผมอยู่

อะไรของมึงไอ้วิศวะปากหมา  มองหน้ากูทำไม  กูเกลียดขี้หน้ามึงอยู่นะ 

“เฮ้ย!  ไอ้หมอหมาขี้เก็ก มึงจะโกรธอะไรกูนักหนาวะ  ก็กูขอโทษมึงแล้วไง”   ไอ้ไนท์พูดขึ้นพร้อมจ้องมองหน้าผมอย่างเอาจริงเอาจัง

“ก็มึงกวนตีนไง  กูไม่ชอบคนกวนตีนมึงเข้าใจปะ”   ผมตอบกลับ

“ก็กูขอโทษมึงแล้วไง มึงก็ให้ยกโทษให้กูสักทีสิวะกูจะได้เลิกยุ่งกับมึงสักที กูก็รำคาญมึงฉิบหายเลย  แต่กูต้องขอโทษมึงก่อนเรื่องที่ทำมึงเจ็บตัวไม่งั้นกูไม่สบายใจ  กูอุตส่าห์ไปหามึงทุกวันเลย  ซื้อของให้มึงตั้งหลายอย่างแต่มึงแม่งหยิ่งฉิบหายไม่ให้อภัยกูสักที  คิดว่ากูอยากง้อมึงนักเหรอวะ”    ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ไอ้ไนท์พูดสิ่งที่อยู่ในใจของมันออกมาจนหมด

ผมนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดต่ออย่างเอาชนะ

“งั้นมึงก็ไม่ต้องมาหากูแล้ว  กูรำคาญ มาแม่งเกือบทุกวัน”    

“เออ  กูจะไม่ไปง้อมึงแล้ว  อยากโกรธกูก็โกรธไปเลย”  ไอ้ไนท์ตะคอกกลับผมอย่างรำคาญ   ผมชะงักไปครู่นึงกับคำว่า ไม่มาง้อผมแล้ว  หรือว่าจริงๆแล้ว ผมอยากให้มันมาง้อกันนะ  ทำไมต้องรู้สึกโกรธแบบนี้ด้วย

                 “เอามานี่ไม่ต้องแดก”   มันกระชากแก้วเหล้าจากมือผม   แต่ช่วงเวลาที่เหล้าสำคัญกว่าชีวิตแบบนี้ มีหรือนนทการณ์จะปล่อยให้มันง่ายๆ

ไม่  นี่ของกู

มึงแดกเยอะแล้ว  เอามาให้กูแดกบ้าง 

ยื้อแย่งกันอยู่สักพักจนเหล้าในแก้วบางส่วนกระเด็ดมาถูกเสื้อของผมจนกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง

เอาไปเลยไอ้เวร  ผมปล่อยมือยอมให้มันได้แก้วเหล้าไปอย่างหัวเสีย  จากนั้นก็ควานหาแก้วใบใหม่บนโต๊ะมารินเหล้า

ผมยกซดเหล้าแก้วใหม่รวดเดียวจนหมดแล้ว ส่งสายตาอาฆาตให้ไอ้ไนท์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม   ไม่ง้อก็ไม่ต้องมาง้อสิวะ  ใครอยากให้มึงมาง้อกัน

“เฮ้ย!  มึงอย่าทะเลาะกันดิวะ  มาแดกให้ลืมความเครียด ไม่ใช่ให้เครียดกว่าเดิม  เอาแดกๆ”   เสียงกาโม่พูดพร้อมกับชูแก้วเหล้าของมันไล่ชนแก้วกับทุกคนรอบโต๊ะ

“จริงด้วย  ดื่มๆ ฉลองดีกว่า  ฉลองให้กับตำแหน่งเดือนวิศวะของตะวัน  กับตำแหน่งเดือนสัตวแพทย์ของนนท์เพื่อนเรา  มาชนแก้ว!”    ปริมเสริม

 สิ้นสุดเสียงของปริม  บรรยากาศในโต๊ะก็กลับสู่ความสนุกสนานอีกครั้ง แต่ก็คงจะเป็นเฉพาะคนอื่น ส่วนผมกับไอ้ไนท์ยังนั่งจ้องตากันเขม็งเหมือนเดิม

ลุกขึ้นจะไปไหนไอ้นนท์  ไอ้ลีโอหันมาถามเมื่อเห็นว่าอยู่ๆผมก็ลุกยืนขึ้น

กูจะไปฉี่

มึงเดินไหวเปล่าไอ้นนท์ แค่ยืนก็จะเซแล้ว

เฮ้ย! ไอ้ลีโอ นี่มึงกำลังพูดอยู่กับครายวะ นี่กูนนทการณ์นะเว้ย แค่เดินไปฉี่แค่นี้เองจิ๊บๆ

พูดยังเสียงยานครางขนาดนี้ กูจะเชื่อมึงดีไหม

กูไม่คุยกับมึงแล้ว กูจะไปฉี่     เซๆ  สติที่มีอยู่น้อยนิดบวกกับสายตาที่หรี่ลงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ผมเดินเซจนแทบจะล้ม แต่ผมก็ยังพอรู้สึกตัวจับขอบโต๊ะได้ทันก่อนจะล้มลงไป

ไอ้ไนท์มึงพาหมอนนท์ไปดิ  มึงทำเหล้าหกใส่เขาอะ   กาโม่หันมาพูดกับไอ้ไนท์

ก็มันเป็นอุบัติเหตุไหมละไอ้เหี้ยโม่  เออๆกูไปก็ได้   แล้วมันก็เข้ามาล็อคแขนลากตัวผมไปฉี่อย่างไม่เต็มใจ  ผมโวยวายตลอดทาง แต่มันก็ลากตัวผมมาถึงห้องน้ำจนได้

เฮ้ย! มึงไม่ต้องมาจับตัวกู กูเดินเองได้

แต่ถึงแม้ผมจะด่ามันไปก็เท่านั้นแหละครับ ไอ้ไนท์มันก็กึ่งประคองกึ่งลากผมมาจนถึงห้องน้ำอยู่ดี

ถึงห้องน้ำแล้ว

เออ งั้นกูจะฉี่แล้ว    ผมปลดเข็มขัดเตรียมยิงปืนฉีดน้ำที่อัดอั้นมานาน

เฮ้ย! ทำบ้าไรวะเนี่ย  มันใช่ที่ไหมไอ้หมอหมาขี้เก๊ก นี่มันหน้าห้องน้ำ จะฉี่ไปฉี่ข้างใน

ไม่เอา  กูจะฉี่ตรงนี้

ถ้ามึงฉี่ตรงนี้กูบีบไข่มึงแตกแน่  ไป! ไปฉี่ในห้องน้ำ

ดุจังวะ

พอโดนขู่ว่าจะบีบเอ่อ  ไข่  ตอนนี้ผมตาสว่างเลย  ไอ้วิศวะปากหมานี่มันแอบโรคจิตนี่หว่า จะมาบีบนนทการณ์ตัวน้อยได้ยังไง ของมันยังต้องใช้อีกหลายงานนะเว้ย

 ความทรงจำของผมมีต่อจากนี้ไม่นานนัก จำได้แค่ว่าเข้าห้องน้ำไปฉี่  ด้วยความที่อั้นมานานทำให้ผมยืนยิงปืนฉีดน้ำนานจนฟุบหลับคาโถฉี่ไปเลย ความทรงจำมีต่อจากนั้นแค่ไอ้ไนท์พาผมกลับมาที่โต๊ะ  โดนมันบ่นไปอ้วกใส่กางเกงมัน แล้วความทรงจำก็ดำมืดไปเลย 

.

ตัวหนักยังกับควาย   เสียงของใครบางคนดังขึ้น หลังจากสติอันบางเบาของผมเริ่มกับมา  ความเจ็บที่เกิดขึ้นจากการที่เหมือนโดนใครโยนหรือผลักตัวลงบนเบาะรถหรืออะไรสักอย่าง

ครายวะ

นี่แนะ  ใครวะเหรอ  แบกมาตั้งนานยังจะมาถามอีก  

โอ้ย! ใครกล้าตบหัวนนทการณ์วะ

กูเองไอ้ไนท์   วิศวะปากหมาที่มึงชอบเรียกไง  คนที่มึงพึ่งอ้วกใส่ขากูมาไง ไอ้หมอหมาขี้เก๊ก 

มึงจะทำอะไร

ก็จะไปส่งหมอหมาขี้เก๊กแบบมึงไง  เมาเป็นหมาจนแยกไม่ออกว่าจะไปเป็นหมอหมาหรือจะเป็นหมากันแน่  เมาแบบนี้มีปัญญาขับรถกลับเองหรือไง  มีหวังได้ตายก่อนเป็นหมอพอดี 

มึงกล้าตบหัวกูเหรอ 

เออ เอาอีกไหมละ

โอ้ย ไอ้เชี่ย   มันตบอีกรอบจริงๆด้วย  มึงกล้าทำร้ายร่างกายนนทการณ์เหรอวะ  ตายซะเถอะมึง ผมพยายามจะลุกขึ้นไปต่อยมันสักหมัด แต่ร่างกายของผมตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรมันคืนได้อีกแล้ว  สมองมันเบลอๆไปหมด  ทำได้แต่นอนหมดสภาพหรี่ตามองมันอย่างหมดทางสู้

ฝากเอาไว้ก่อนเถอะมึง

 

รถขับแล่นมาได้สักพักผมฟุบหลับสลับกับตื่นขึ้นมามองไปรอบๆอย่างงัวเงียหลายครั้งรถก็ยังแล่นอยู่เหมือนเดิม

มึงจะพากูไปไหนวะ

ไปส่งหอมึงไง หอเหี้ยอะไรไม่รู้ไกลโคตร   มันบ่นน้ำเสียงรำคาญ  ไม่ได้ขอให้มึงมาส่งสักหน่อย

เออ มึงไม่เทพไง มันมีทางลัดไปต่างหากเว้ย ขับมาทางหลักแบบนี้มันอ้อม ชาติหน้าโน้นกว่าจะถึง

เมาแล้วก็นอนไปเลย ไม่ต้องพูดมาก รำคาญ

เฮ้ย! ใครเมาวะ  ไม่เมา  นนท์การไม่เมา ยังดื่มได้อีก  เอาเหล้ามาๆ

เหล้าที่ไหนอีกละ  ไม่มีแล้ว แหกตาดูบ้างว่าอยู่บนรถแล้ว ไม่ได้อยู่ร้านเหล้า

ไม่เอา จะกินเหล้า  เอาเหล้ามาๆ   ผมเริ่มโวยวาย

ไอ้หมอหมาขี้เก๊กมึงอย่างี่เง้า  เมาแล้วนอนไปเลย

จะเอาเหล้าๆ    

ผมโวยวายหนักกว่าเดิม ส่ายแขนดิ้นไปดิ้นมาเป็นอาการโวยวายที่ทำได้ดีที่สุดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าไอ้ไนท์มันคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ผมคงเปิดประตูกระโดดลงรถไปแล้ว

เออๆ  มึงนี่แม่ง ด่าแต่กูว่ากวนตีน มึงไม่รู้บ้างหรือไงว่ามึงนะกวนตีนกว่ากูอีก

จะเอาเหล้า

เออๆ  เดี๋ยวจอดซื้อให้ กูจะขึ้นไปส่งมึงถึงห้องเลย ซื้อให้แล้วแดกให้หมดด้วยนะ ไม่งั้นกูจะจับกรอกปากมึง

ผมไม่ได้ตอบ เถียง หรือโวยวายอะไรอีก พอได้คำตอบที่ถูกใจ ผมก็เหมือนคนใกล้ตายที่ได้ทำอะไรตามใจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  ความสบายใจทำให้ผมหลับตาลงและหลับไปอีกครั้ง ปล่อยให้ไอ้วิศวะปากหมา คนที่ผมเกลียดขี้หน้าที่สุดขับรถต่อไปคนเดียว

 




___________________________________________________________________

เฮ้ย! รอบนี้มาทันเที่ยงคืนแฮะ  สงสัยฝนจะตก ฮ่าๆ  บทนี้จะต่อเนื่องกับบทที่ 6 นะฮะ ซึ่งเป็นจุดที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ของนนท์กับไนท์เลย  สัญญาว่าบทที่ 6 จะลงให้วันพรุ่งนี้แน่นอน  คืนนี้ขอตัวไปนอนก่อนแล้ว  ฟิ้ววววววว!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น