STRAY PIRATES #BangChanxMinho : Stray Kids

ตอนที่ 1 : Beginning of the Waves : MINHO’S PHOBIA

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    11 เม.ย. 62

S T R A Y P I R A T E S

Beginning of the Waves

MINHO’S PHOBIA  

ความกลัวของมินโฮ

 


 

เฮ้ย มานอนตายห่าไรตรงนี้วะ


เสียงกลั้วความขบขันที่มาพร้อมกับฝ่ามือที่ตบลงบนหัวอย่างแรงจนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนกระจัดกระจายไม่เป็นทรง


ลีมินโฮสะดุ้งตื่นหลังจากที่นั่งหลับคอพับ นี่เขาเผลอหลับไปนานเท่าไร ก็ตั้งแต่มานั่งรอมันเลิกงานเนี่ยแหละมั้ง น่าเบื่อจะตายบรรยากาศแบบนี้


อย่างแรกที่ผู้ถูกกระทำทำหลังจากเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง คือยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจัดทรงผมจากการส่องเงาสะท้อน เขายิ้มมุมปากข้างเดียวให้เงาในนั้น


หล่อ นี่ขนาดเพิ่งตื่นนอนน้ำลายยืดยังหล่อเลยไอ้มินเอ้ย”


แล้วปลดล็อคเข้าเช็คแอพพลิเคชั่นแชท ชายเจ้าของฝ่ามือเหล่มองอย่างหมั่นไส้ และเพราะหมั้นไส้ความขี้เก๊กหลงตัวเองนี้ของเพื่อนเหลือเกิน ชายหนุ่มจึงหยิบหนังสือที่หนีบอยู่ใต้แขนซ้ายขึ้นมาส่องทำท่าล้อเลียน


ชื่อหนังสือเล่มนั้นคือ ตำนานโจรสลัดแห่งคาบสมุทรเกาหลี


มินโฮเพียงเหลือบมองด้วยหางตา แต่มันเหมือนการหรี่ตามากกว่า


และจองอู คือชายผู้ตบหัวเพื่อนอย่างรุนแรงนั้นมองไม่เห็นตาดำของเพื่อนเพราะดวงตาคู่นั้นถูกซ่อนใต้แนวผมที่ยาวเกินพอดี จึงไม่รู้ว่าไอ้เพื่อนจอมหลงตัวเองนั้นมองบน มองล่าง มองซ้าย มองขวา มองหน้า มองหลัง หรือมองใบหน้าที่เจ้าตัวภูมิใจว่าหล่อนักหล่อหนาของตัวเองบนหน้าจอมือถือนั่นกันแน่ เขานั่งลงตรงข้ามมินโฮ มองเพื่อนอย่างไม่วางตา


แต่มินโฮก็ไม่ได้สนใจเพื่อนนานนักเมื่อเห็นวงไอดอลที่ตนเองชื่นชอบอัพรูปภาพใหม่บนทวิตเตอร์พร้อมอุทานเสียงดัง “ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย น่ารักชิบหาย”


อ่าว ไอ้ห่า แม่งไม่สนใจเพื่อนเลยว่ะจองอูโวยวายพร้อมกับยกขาขวาใส่หน้าอีกคน


มินโฮเหลือบตามองอีกครั้งด้วยพยายามทำขรึมเป็นการเป็นงาน ใช้ชายเสื้อยืดเช็ดน้ำลายที่มุมปาก ก่อนสะบัดมือใส่เพื่อนอย่างรุนแรงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า วางศอกไว้ที่หน้าตักทั้งสองข้าง ประสานนิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันโดยวางคางทับไว้ ทำท่าครุ่นคิด แสร้งทำเป็นชายหนุ่มผู้สุขุม


กูว่าที่มึงถืออยู่น่ะ แม่งโคตรมโนโวหารเลยว่ะ เลิกอ่านเถอะแล้วกดเสียงต่ำติดแหบที่คิดว่าน่าจะเซ็กซี่พอๆกับก้นของตัวเอง มินโฮพยักพเยิดไปที่หนังสือในมือของเพื่อนรักก่อนจะเบือนหน้าหนีพร้อมเบ้หน้าอย่างรวดเร็ว “ไอ้สัส มึงคิดจะฆ่ากูเหรอไง คว่ำปกลงด้วย”


จองอูมีท่าทีประหลาดใจก่อนจะก้มลงมองหนังสือในมือตัวเองแล้วสะดุ้ง จับหนังสือที่หน้าปกเป็นรูปวิวทะเลสีหม่นลงบนเบาะโซฟาแทบจะทันที


เฮ้ยๆ โทษๆ กูลืมตัวไปหน่อยว่ะ ไม่เป็นไรนะมึง”


อีกคนที่มีท่าทีกลับมาปกติเมื่อจองอูเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าสะพายก็เพียงแค่โบกมืออย่างไม่สบอารมณ์นัก “ไม่เป็นไร แต่อย่าลืมตัวบ่อยนักนะ เดี๋ยวเพื่อนมึงจะได้ตายจริงเข้าสักวัน”


“กูขอโทษจริงๆนะ”


“เออ บอกว่าไม่เป็นไรไง”


มันก็ไม่ใช่ความผิดของจองอูเสียทีเดียวที่จะลืมตัวทำอะไรที่เพื่อนไม่ชอบเพราะสิ่งที่เพื่อนเขาไม่ชอบหรือจริงๆถึงขั้นเป็นโรคกลัวสิ่งนั้นจนต้องไปรักษาก็เป็นสิ่งที่ตัวเขาคลั่งไคล้มากๆเช่นกัน แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อพวกเขาเป็นเพื่อนกันก่อนที่มินโฮจะรู้ว่าเพื่อนคนนี้รักในสิ่งที่เขาหวาดกลัวมากๆในวันที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาหนึ่งปีกับอีกสองวันเข้าแล้ว


“เออ ว่าแต่วันนี้มึงอะไรเปล่า พูดมาเลย จะได้รีบกลับบ้านกันจองอูเปลี่ยนเรื่องเมื่อเหลือบเห็นว่าตัวเองใส่สร้อยข้อมือที่แฟนสาวซื้อให้วันก่อนอยู่ มันเป็นสร้อยที่ประดับไปด้วยเปลือกหอยทะเลหลากชนิด ชายหนุ่มรีบถอดมันออกในจังหวะที่มินโฮลุกขึ้นไปกดน้ำที่ตู้เย็นนั้นลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เพราะวันนี้มินโฮมาหาเขาที่ออฟฟิศโดยไม่บอกล่วงหน้าทำให้เขาเก็บสิ่งของที่ทำให้เพื่อนคนนี้หวาดกลัวไม่ครบ โชคดีที่ยังเอารูปภาพวาดสีน้ำมันของท้องทะเลหลังโต๊ะทำงานลงทันก่อนที่เพื่อนผู้หวาดกลัวความคลั่งไคล้ของเขาจะก้าวเข้ามาในห้องนี้


ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเดินกลับมานั่งที่โซฟารับแขกพร้อมแก้วน้ำในมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ ก็คือ... มึง...พ่อกูน่ะ มึงก็รู้ว่าพ่อกูน่ะเขามีอาการทางจิตแบบเพ้อเจ้อ ทำอะไรไม่รู้ตัวตั้งแต่แม่กูตายต้นปีที่แล้วใช่ไหม เมื่อเห็นจองอูผงกหัวรับจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “เรื่องที่เขาเพ้อถึงก็มีแต่พูดถึงเหตุการณ์ที่บ้านเก่า แล้ว... แล้วมันเกี่ยวกับทะเลไง มึงก็รู้ว่าแต่ก่อนเขาหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเกี่ยวกับมันแค่ไหน เขาเคยปกป้องกูจากความกลัวทุกอย่าง เพื่อกูแล้วแม้แต่อาหารทะเลที่เขาชอบมากๆเขาก็ไม่กินมันอีกเลย แต่หลังจากแม่กูไป เขาก็เพ้อเสียสติพูดถึงแต่มัน เรื่องราวเกี่ยวกับที่นั่น อาหารทะเลก็ซื้อมาให้กูกินทั้งที่แค่ได้กลิ่นกูก็อ้วกแตก แต่ทั้งหมดนั่นเขาก็ทำไปแบบไม่รู้ตัว ของเกี่ยวกับทะเลเขาก็ทยอยซื้อมาเก็บเรื่อยๆ อย่างที่กูเคยเล่านั้นแหละ”


จองอูพยักหน้าตอบรับอย่างเห็นใจ ปล่อยให้เพื่อนพูดเรื่องที่เคยเล่าแล้วต่อไป เพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังเครียดและวิตกกังวลมาก ชายหนุ่มมองมินโฮหลับตาลงช้าๆและสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก


ค่อยๆเล่านะ ไอ้แมวเหมียว


มินโฮในวัย 22 ปีเป็นเด็กมหาวิทยาลัยในช่วงปิดเทอมก่อนขึ้นปีสุดท้ายและกำลังเป็นสถาปนิกฝึกงานในออฟฟิศอาร์คิเต็คต์แห่งหนึ่ง ถ้าดูจากฝีมือชายหนุ่มถือว่าเก่งใช้ได้แต่หากดูเขาจากพฤติกรรมและบุคลิกคงจะไม่มีใครรับเข้าทำงานเป็นแน่ซึ่งใครๆที่รู้จักก็ล้วนมองเขาเป็นแมวเซาหรือเจ้าแมวจอมขี้เกียจทั้งนั้น


คนถูกเรียกว่าแมวเหมียวลืมตาขึ้นช้าๆ พ่นลมหายใจออก ทำปากยู่เห็นฟันกระต่ายสองซี่แล้วฉีกยิ้มสดใสให้เพื่อนสบายใจ


โอเค กูต้องเริ่มยังไงดีมึงถึงจะเข้าใจน้า เพื่อนร้าก


เห็นยิ้มได้อย่างเดิม จองอูก็เริ่มกลับมาพูดทีเล่นทีจริงเป็นปกติ


ยิ้มแบบนี้มีเรื่องให้กูช่วยแหง เล่ามา ไม่ต้องลีลา ไม่ต้องเกริ่นเชี่ยไรทั้งนั้น เข้าเมนไอเดียได้เลย หรือแค่คีย์เวิร์ดคำเดียวได้ยิ่งดี เพราะกูจะรีบไปแดกไก่


เพราะคำว่าไก่ ดวงตากลมๆแต่มีหางตาที่ตวัดเฉียงเยี่ยงแมวของมินโฮขนายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย


 โอเคเขาพูดเร็วขึ้นจากปกติเล็กน้อย คืองี้ว่ะ วันก่อนเขามาบอกให้กูกลับไปที่นั่นอ่ะ ที่บ้านเกิดกูมันกำลังมีนิทรรศการระลึกครบรอบร้อยปีหมู่บ้านชาวประมง บอกให้กูไปหาของชิ้นนึงให้เขาอ่ะ แล้วถ้ากูไม่อ่ะ...


ไอ้เหี้ย...


เฮ้ย เพื่อน ฟังก่อนดิ่ กำลังเข้าไคลแม็กซ์


เออ ต่อเลยๆ


“คือแบบมึ้ง... เขาบอกว่าของชิ้นนี้สำคัญมากๆอ่ะ ถ้ากูไม่ไปเอามาให้เขา เขาจะมีอันเป็นไปอ่ะ คือกู กูอ่ะ มึ้ง กูทำไงดี กูไม่อยากเชื่อพ่ออ่ะ เพราะก็รู้ว่าเขาเพ้อ แต่คือเขาขอร้องกูอ่ะ แล้วก็ร้องไห้ เขาพูดมันแทบจะตลอดเวลาอ่ะ เขา...” มินโฮเริ่มไม่มีสติ รอยยิ้มจางลง ลุกขึ้นเดินไปมาเหมือนหนูติดจั่น สองมือกุมหัว “กูก็ไม่อยากให้เขาเป็นงี้อ่ะ แต่กูก็กลัวอ่ะ กูไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้วอ่ะ ทำไงดี ฮือ ไอ้เหี้ย”


คนฟังลุกขึ้นเดินเข้าไปดึงร่างคนที่ตัวเล็กกว่าเข้ามากอดพลางลูบหัวเบาๆอย่างปลอบประโลมและให้กำลังใจ


ชายหนุ่มรู้ดีว่าเพื่อนของเขากลัวทะเลและอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องหรือสื่อไปถึงทะเลถึงขั้นเป็นโฟเบียหรือโรคกลัวทะเลและสิ่งที่เกี่ยวข้อง ทำให้ต้องพบจิตแพทย์ช่วงม.ต้น ทุกวันนี้ก็ยังต้องกินยาทุกครั้งที่มีอาการ ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลที่มินโฮต้องย้ายจากบ้านเกิดที่หมู่บ้านชาวประมงมาอยู่โซลตอนอายุอย่าง 11 ปี และนั่นก็ทำให้ทั้งสองคนได้รู้จักกันที่กรุงโซลแห่งนี้


จองอูครุ่นคิดสักพัก ดันมินโฮออกแล้วยกนิ้วโป้งขึ้นซับน้ำตาให้คนที่ทำหน้างอ คิ้วขมวด ปากเบ้เหมือนเด็กเล็กๆอย่างอ่อนโยน มินโฮ เอางี้นะ เดี๋ยวกูไปหามาให้มึงนะ มึงแค่เอารูปเอาข้อมูลเบาะแสทั้งหมดที่มีมาให้กู


มินโฮยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ ก่อนช้อนตามองเพื่อนและฝืนฉีกยิ้มสดใสอีกครั้ง


“แต่...”


“แต่อะไร”


“งานมันมีวันที่ 14-17 นี้อ่ะ ซึ่งกูจำได้ มึงไม่ว่างนี่” รอยยิ้มสดใสกลายเป็นยิ้มเศร้าๆ


“อ้าว ไอ้มิน...”


“นั่นแหละๆ กูเลยจะบอกว่าไม่เป็นไรหรอกมึง เดี๋ยวกูไปเองแหละ กูจะลองเผชิญหน้ากับความกลัวของกูดูสักตั้งเผื่อกูจะหายดีสักวัน พ่อให้โอกาสกูแล้ว ที่มาวันนี้แค่จะมาขอกำลังใจจากเพื่อนและหาใครสักคนเป็นพยานว่ากูไปไหนไปทำอะไรถ้ากูเกิดไม่รอดขึ้นมา...”


มินโฮคนขี้กลัวเป็นแบบนี้เสมอ แม้ว่าเรื่องที่เข้ามาในชีวิตจะหนักหนาสาหัสแค่ไหนแต่มินโฮก็ยังจะยิ้ม ยิ้มให้กับปัญหาต่างๆและสู้ต่อไป จะมีก็แต่เรื่องเดียวคือเรื่องความกลัวต่อทะเลที่มินโฮไม่สามารถฝืนยิ้มได้จริงๆ แต่วันนี้เพื่อนคนนี้กำลังยิ้มให้และบอกเขาว่าจะต่อสู้กับมัน


จองอูพยักหน้าตอนมินโฮเอ่ยว่าจะสู้แต่ส่ายหน้าตอนที่มินโฮเอ่ยว่าเขาอาจจะไม่รอด


“มินโฮมึงคิดถูกแล้วนะที่จะสู้กับมัน แต่อย่าพูดว่ามึงจะไม่รอดดิ่ กูเชื่ออย่างหมดใจว่ามึงจะทำได้ว่ะ และจะดีกว่านี้ถ้ากูจะไปเผชิญความกลัวนั้นกับมึงด้วย ไอ้แมวเพื่อนรัก”


มินโฮส่ายหน้า “ไม่ มึงอย่าทิ้งอนาคตของมึงเพื่อกูเหอะนะ ความกลัวนี้เป็นของกูคนเดียว กูก็ต้องต่อสู้กับมันให้ได้ด้วยตัวกูเอง และกูก็ขอบคุณมึงมากๆที่มึงจะช่วยกู แต่กูไม่อยากให้มึงทิ้งสัมภาษณ์งานมึงที่เมกาเลย มันเป็นโอกาสที่ดีมากๆสำหรับชีวิตมึงในอนาคตอ่ะ”


“แต่กูเป็นห่วง...”


เจ้าของปัญหาส่ายหน้า “มึงเป็นห่วงกูใช่ไหม ...นั่นแหละ กูก็เป็นห่วงมึงแบบนั้นเหมือนกันอ่ะ”


จองอูเห็นแววตาจริงจังแล้วนิ่งคิดสองนาทีก่อนถอนหายใจ เข้าใจแล้ว... กูขอโทษนะที่กูต้องบินไปสัมภาษณ์งานที่เมกาช่วงนั้นพอดีอ่ะ ขอโทษนะมินโฮ กูขอโทษ


“ไหนว่าเข้าใจแล้วไง... กูบอกว่ากูแค่มาขอกำลังใจไงวะ”


ได้ยินแบบนั้นจองอูจึงเลิกทำหน้าเครียดแล้วฝืนยิ้มให้อีกคน “เออมินโฮ กูว่าต่อไปเราไปเที่ยวทะเลด้วยกันได้แน่นอน ล้านเปอร์เซ็นต์”


มินโฮฉีกยิ้มสดใสให้เพื่อนอีกครั้ง


“ขอบใจมากนะเพื่อน”


 

 

#PiratesChanMinho

SEA YOU NEXT WAVE

 

 

***

Fan-Fiction เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น และได้รับแรงบันดาลใจมาจากตำนานโจรสลัด หนังสือ ภาพยนตร์หลายเรื่อง

ซึ่งได้ดัดแปลงตำนานเรื่องราวหรือผสมเรื่องต่างๆเข้าด้วยกันหลายจุด

หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัย โดยสามารถติเตือนกันได้

 

 

Thank you 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #3 H A N N I E (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 19:16
    เหยยยยยยยยย สนุกอ่ะ คือจดีย์มากกกก

    มีบางจุดที่ทำให้เราขำกร้ากออกมาได้ด้วยอ่ะ ชอบๆ
    #3
    0
  2. #2 chbnya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:28
    อะห้อย ต้าวแมวกัวน้ำ(ทะเล)หรอต๊ะ แง่ง เองลูน้อน หนูต้องสู้นะ พี่เชื่อว่าหนูทำได้ T-T
    #2
    0