[BTS] Empty Air {All x Jin}

ตอนที่ 4 : Empty Air 03 : Panic attack

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 เม.ย. 62


 *ยังไม่ได้ตรวจทานคำผิด*


   หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ช็อกโลกของซอกจินในคาเฟ่ระยะเวลาก็ผ่านและล่วงเลยมาเกือบๆ2อาทิตย์แล้ว แม้ตอนที่กลับมายังหอน้องๆคนอื่นๆจะถามเขาด้วยความสงสัยปนจับผิดว่าทำไมเขาถึงใส่แว่นก็ตามที แต่ด้วยตอนนั้นสมองเขาหลั่งสารเอ็นโดฟินส์ออกมาเยอะพอสมควรเลยทำให้เขามีอารมณ์ที่ดีกว่าปกติ และมีเยอะมากพอที่จะไม่หันไปตอบคำถามใดๆทั้งสิ้นแต่ในทางกลับกันซอกจินเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปที่ห้องนอนส่วนตัวแทนเพราะไม่ต้องการให้มีสิ่งใดมาขัดความสุขของตัวเอง

 

   ขอเรียกอาการนี้ง่ายๆว่า ภาวะหลงความสุขแบบไม่ลืมหูลืมตาชั่วคราวแล้วกัน...

 

   วันนี้เป็นวันงานแฟนไซต์หลังจากคัมแบ็คอัลบั้มล่าสุดไปของVICTORY แน่นอนว่าระดับวงตัวท็อปอย่างพวกเขาไม่มีวันที่จะจัดงานอยู่ที่ฮอลล์เล็กๆแน่นอน

 

   ภายในงานมีแฟนคลับมากมายทั้งคนเกาหลีและต่างชาติไม่ว่าจะเป็นแฟนบอยแฟนเกิร์ลเด็กวัยเรียนเด็กวัยรุ่นมียันไปถึงคนวัยทำงานก็มาร่วม

 

   นัยน์ตาสีดำอมน้ำตาลของซอกจินกวาดสายตามองไปรอบๆพยายามจะกักเก็บภาพของแฟนคลับทั้งฮอลล์ให้ซึมซับเข้าเซลล์สมองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะจำได้ เขาคอยโบกมือและแจกรอยยิ้มให้แฟนคลับไปมายามที่โดนตะโกนเรียกหาแล้วถูกโบกมือใส่

 

   ซอกจินชอบงานแฟนไซต์ เพราะเขาสามารถที่จะเห็นแฟนคลับตัวเองได้อย่างเป็นตัวเป็นตน

 

 

 

   เมื่อถึงเวลาแจกลายเซ็นของหนุ่มๆทั้ง5คนเหล่าแฟนคลับก็ค่อยๆทยอยขึ้นมาบนเวทีต่อแถวเข้าหาสมาชิกทีละคนสองคน โดยคนแรกที่ขึ้นเวทีมาเดินเข้าไปหาเมมเบอร์ที่นั่งอยู่ใกล้สุดก่อนแล้วจึงไล่ไปเรื่อยๆจนถึงริมสุดก็คือซอกจิน เพราะต้องนั่งเรียงแบบตามอายุของสมาชิกแต่ละคนในวงเลยกลายเป็นว่าลูวิสได้นั่งอยู่ที่ริมซ้ายสุดต่อด้วยอ้ายถัดด้วยซอนมินตามด้วยแดซองและซอกจินที่นั่งคนริมขวาสุดเป็นการปิดท้าย

 

   หนูเห็นจินอปป้าทำหน้าซึมอยู่บ่อยๆหนูเลยเอาอันนี้มาให้ค่ะ

 

   เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อายุราวๆ15-16ที่ตอนนี้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาว่าขึ้นก่อนจะหยิบกระปุกสีใสที่มีอมยิ้มสีสวยอยู่ข้างในเต็มไปหมดออกมาจากกระเป๋าเคียงของตัวเองออกมาแล้วยื่นให้ซอกจิน

 

   ขอบคุณมากนะครับ...ผมชอบมากๆเลย ซอกจินรับกระปุกอมยิ้มมาแล้วเอาเข้าไปกอดอย่างห่วงแหน

 

   แล้วก็...อันนี้ค่ะ

 

   อันนี้?” ร่างโปร่งขมวดคิ้วให้บประโยคสั้นๆของเด็กสาว  

 

   เด็กสาวพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มก่อนจะยกกล่องใบยักษ์ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ เรียกความสงสัยให้ซอกจินและสมาชิกคนอื่นๆเป็นอย่างดีว่าภายในตัวกล่องนั้นมันมีอะไรอยู่กัน

 

   แฟนบอยที่อยู่ด้านหลังเขาฝากมาให้น่ะค่ะหนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ได้ยินดังนั้นความสงสัยก็พุ่งเข้าจู่โจมเข้าสู่สมองของซอกจินอีกครั้ง...ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วทำไมถึงไม่เอามาให้เขาเองกัน....ในเมื่อยังไงก็ต้องถึงคิวด้านหลังอยู่แล้ว?

 

   ดวงหน้าหวานส่ายไปมาเพื่อสะบัดความสงสัยให้ออกไปเหลือเพียงรอยยิ้มจริงใจที่ประดับอยู่บนใบหน้าเท่านั้น ทันทีที่มือของเด็กสาวผละออกไปเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเพื่อเอื้อมมือมาเปิดฝากล่องออก

 

   กล่องใบยักษ์ที่มีอยู่เพียงกล่องเดียวภายในงานเป็นจุดน่าสนใจไม่น้อย เพราะทั้งเมมเบอร์คนอื่นๆหรือแม้กระทั่งแฟนคลับที่นั่งอยู่ข้างล่างต่างจับจ้องไปที่กล่องใบนั้นแทบจะเป็นตาเดียว

 

   มาริโอ้นี่นา!” ตุ๊กตาตัวยักษ์ถูกยกขึ้นออกมาจากกล่องเป็นตุ๊กตาที่ดูแล้วน่าจะมีความสูงราวๆเมตรกว่าๆพ่วงด้วยดีกรีว่าเป็นตัวละครจากเกมชื่อดังอย่างมาริโอ้จึงไม่แปลกที่จะทำให้คนที่ชอบเจ้าตัวละครนี้อยู่แล้วอย่างซอกจินดีใจจนออกหน้าออกตา

 

   ตัวใหญ่มากเลยค่ะ ฮืออน้องงงเด็กสาวตรงหน้าเขาพูดขึ้นมาแล้วเอื้อมมือมาแตะๆตรงใบหน้าของตุ๊กตามาริโอ้เบาๆ

 

   ผมไม่รู้ว่าใครให้มาแต่ฝากไปบอกเขาหน่อยนะว่าผมชอบมากๆจะรักษาอย่างดีเลยขอบคุณมากนะ

 

   “ส่วนอมยิ้มกระปุกนี้ผมจะกินทุกวันเลยขอบคุณมากๆนะซอกจินร่ายยาวจนคนฟังแทบจะจับใจความไม่ถูกมิหนำซ้ำยังถูกซอกจินลูบหัวด้วยความเอ็นดูอีกต่างหาก

 

   แค่เห็นอปป้ายิ้มหนูก็มีความสุขแล้วค่ะอัพทวีตเยอะๆนะคะหนูไม่เคยเห็นอปป้าลงอะไรเลย อยากเห็นอปป้าลงทวีตบ้าง หนูรออยู่นะT^T”

 

   ซอกจินชะงักกับประโยคแสนเศร้าสร้อยของเด็กสาวตัวเล็กเพราะอันที่จริงไม่ใช่เขาไม่อยากจะโพสทวีตหรอกนะ แต่เขาไม่คิดว่าจะมีคนที่ดีใจที่ตัวเองอัพทวีตต่างหาก....พูดให้ถูกคือเขาขาดความมั่นใจนั่นแหละ

 

   ฮะๆ...งั้นวันหลังผมจะลองอัพดูนะ เขาพูดขณะที่เปิดอัลบั้มแล้วเซ็นลายเซ็นของตัวเองลงไป

 

   “อื้อ! ไว้เจอกันนะคะ อ้อแล้วก็ตอนอปป้าใส่แว่นแล้วน่ารักมากเลย!” เด็กสาวรับอัลบั้มคืนมาแล้วรีบบอกลาซอกจินทันทีเมื่อถึงเวลาเปลี่ยนคิว คำชมตบท้ายนั้นทำให้เขาอดที่จะเขินไม่ได้เพียงเพราะแค่พูดถึงเรื่องแว่นก็ทำให้เขานึกถึงบุคคลที่เขาให้เขาต้องมาใส่แว่นอยู่แบบนี้ทุกที ซอกจินไม่ปล่อยให้เวลาที่เหลืออันน้อยนิดศูนย์เปล่า เขารีบโบกมือให้กับอีกฝ่ายทันทีเพื่อเป็นการบอกลาแต่จะต่างกับคนอื่นๆที่จะใช้วิธีการกอดหรือจุ๊บลงที่หลังฝ่ามือแฟนคลับเพื่อปิดท้าย

 

   เขาว่าเขาไม่ควรที่จะใช้สิทธิ์การเป็นศิลปินเพื่อมาแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงแบบนั้น....ตัวเขาเป็นผู้ชายควรให้เกียรติและทะนุถนอมเพศแม่

 

   เขาคิดเช่นนี้หวังว่ามันคงจะไม่ละครน้ำเน่าเกินไปใช่มั้ย?

 

   เมื่อเด็กสาวแสนใจดีคนนั้นเดินลงจากเวทีไปแล้วเห็นว่าแฟนคลับคนต่อไปยังไม่ได้เดินมาหาตน เลยใช้โอกาสนี้ในการหมุนเจ้ามาริโอ้ไปรอบๆเพื่อหาป้ายหรือเนมการ์ดมาอ่านเขาจะได้รู้ว่าใครกันที่เป็นคนส่งตุ๊กตาที่ตัวใหญ่ขนาดนี้มาให้เขา

 

   สร้อยหรอ?” เขามาสะดุดกับสร้อยคอเส้นเล็กที่ห้อยอยู่ตรงคอของเจ้ามาริโอ้ตัวยักษ์...น่าเสียดายที่เขาหมุนมาริโอ้ตัวนี้รอบทิศรอบด้านมากไปหน่อยสร้อยเส้นเล็กที่แสนบอบบางนั่นก็เลยพันกันมั่วซั่วอยู่ที่รอบๆคอของเจ้าตุ๊กตา

 

   เขาใช้มือของตัวเองไปแก้ปมที่สร้อยอย่างใจเย็นและระมัดระวังเพราะเกรงว่าหากทำอะไรรุนแรงไปสร้อยเส้นนี้อาจจะขาดออกจากกันได้ ในเมื่อมีคนตั้งใจมอบสิ่งนี้ให้กับเขาๆก็มีหน้าที่ๆจะต้องรักษามันไว้อย่างดีให้สมกับความตั้งใจของคนมอบ

 

   และแล้วเขาก็แก้ปมออกสำเร็จเขาจับป้ายที่แขวนอยู่ตรงสร้อยให้หมุนกลับออกมาอีกข้างเพื่อที่จะได้เห็นว่ามีอะไรที่เป็นสัญลักษณ์ ชื่อ หรือว่าศิลปะแกะสลักประทับอยู่

 

   หืม?...ย่อมาแบบนี้หมายความว่ายังไงกันนะ... เขาขมวดคิ้วให้กับสิ่งที่เห็นอยู่บนป้ายนั่น

 

 

 

 

 

 

 

   แหม...ดูสิครับพี่ใหญ่ของเราได้ตุ๊กตามาริโอ้ตัวอย่างใหญ่เลยผมล่ะอิจฉาจัง จะมีใครจะซื้อแบบนี้ให้ผมบ้างมั้ยน้า?”

 

   ความสงบสุขของซอกจินมีได้ไม่นานเมื่ออ้ายพูดออกไมค์ด้วยน้ำเสียงแซะเล็กน้อยแถมยังเดินมาทางเขาแล้วดึงตุ๊กตามาริโอ้ตัวใหญ่ออกมาจากอ้อมกอดเขาอีก

 

   จริงด้วยครับซอกจินฮยองเนี่ยฮอตจังเลยนะถึงขั้นมีคนฝากตุ๊กตามาให้ด้วย ลูวิสลุกออกจากเก้าอี้ตามออกมาแล้วก้มลงไปกอดคอคนแก่กว่าโดยที่ไม่ได้สนเลยว่าแฟนคลับกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะรอตัวเองมาเซ็นอัลบั้มอยู่

 

   ไม่จริงหรอกพวกนายทุกคนน่ะฮอตกว่าฮยองตั้งเยอะ ซอกจินส่ายหน้าตอบกลับไปแบบไม่ต้องการให้มีเรื่องกันเกิดขึ้น

 

   เพราะฉะนั้นฮยองขอมาริโอ้คืนเถอะนะ...ดูสิตุ๊กตาตัวนั้นของอ้ายที่แฟนคลับให้นั่งเหงาแล้วนะเขาชี้ไปยังตุ๊กตาหมีตรงที่นั่งของอ้ายที่ตอนนี้แทบจะหล่นลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงพื้นแล้ว

 

   ไม่เอาน่า...พวกผมอยากเล่นกับฮยองนะ อ้ายหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ผละออกไปแต่กลับสวนกลับมาด้วยหน้าตาเป็นมิตรที่ดูยังไงๆแล้วมันก็เป็นมิตรที่ที่หลอกลวงทั้งเพ

 

   แต่แฟนคลับรอพวกนายอยู่นะ...เอ่อ...ดูสิ...คนในฮอลล์ยังเหลือเยอะเลยที่ยังไม่ได้ขึ้นเวที ซอกจินพูดแล้วชี้ลงไปข้างล่างที่เหล่าแฟนคลับกำลังจ้องมองมายังพวกเขา

 

   ทั้งสองหันไปมองข้างล่างเวทีก็พบกับสายตามากมายที่จ้องมองมายังพวกเขาและอีกครึ่งนึงของทั้งฮอลล์คือกำลังถือกล้องและโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปและคลิปอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของอ้ายแสดงท่าไม่พอใจเล็กน้อยยามหันกลับมามองซอกจิน เขายื่นตุ๊กตามาริโอ้คืนให้แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเองตามเดิมโดยที่จะไม่ลืมจะเปลี่ยนสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาเป็นหยาง อ้ายผู้ที่แสนดีของแฟนคลับ

 

   โอเค...รอบนี้ผมจะยอมแล้วกัน ลูวิสพูดออกมาบ้างแล้วจึงผละลำแขนของตัวเองออกจากคอและไหล่กว้างที่ตนกำลังโอบไว้อยู่ ก้าวขาทั้งสองข้างกลับไปนั่งที่ของตนเหมือนกับอ้ายแล้วลงมือเซ็นอัลบั้มให้กับแฟนคลับของตัวเอง

 

   ริมฝีปากได้รูปถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพลางใช้มือกุมไปที่หน้าอกของตัวเอง เขารู้สึกสบายใจเป็นอย่างมากเลยทีเดียวเมื่อวันนี้เขาจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขไม่มีเรื่องให้ต้องเครียดหรือให้คิดมากแบบทุกๆวันที่ตนเจอ

 

  



 

   เมื่อคิวขยับอีกครั้งซอกจินหันไปมองคนถัดไปซึ่งเป็นหญิงสาวที่กำลังจะเคลื่อนตัวมายังที่ของตัวเอง เขายกน้ำขึ้นดื่มเพื่อเตรียมพร้อมที่จะสนทนาด้วยจะได้ไม่รู้สึกคอแห้งขณะพูดคุยกัน ร่างโปร่งคิดว่าหญิงสาวผู้นั้นจะต้องเดินมาหยุดอยู่ที่ตนเป็นแน่

 

   ...แต่เขาคิดผิด...

 

   ร่างเล็กแสนบอบบางนั่นเก็บอัลบั้มลงกระเป๋าแล้วเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่ได้ชายตามามองตัวของซอกจินเลยสักนิดเดียว ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินออกไปด้วยแววตาหวั่นๆ แต่ไม่ถึงวิที่เขามีความรู้สึกดราม่ากับตัวเอง เขาสะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อพวกนั้นออกอีกครั้งแล้วหันกลับมามองแฟนคลับคนต่อไปที่กำลังเดินมาหาตน

 

   สวัสดีครับ ซอกจินทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสขณะที่รับอัลบั้มจากมืออีกฝ่ายแล้วค่อยๆเซ็นชื่อลงไป แต่พอเมื่อเงยหน้าจะเปิดสนทนาพูดด้วยก็ต้องเงียบทันทีเมื่อโดนขัดขึ้นมา

 

   เซ็นเสร็จแล้วใช่มั้ยใบหน้าหวานพยักหน้าขึ้นลงช้าๆแบบไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

   ขอบใจ เจ้าหล่อนหยิบอัลบั้มขึ้นมาจากโต๊ะแล้วเดินออกไปทันทีหลังจากที่ซอกจินพูดจบ

 

 

 

 

   ...เหตุการณ์แบบเมื่อครู่เกิดขึ้นอีกซ้ำๆเพราะแฟนคลับที่เหลือหลายๆคนที่เดินมาหาเขาส่วนมากก็เพื่อแค่ต้องการให้เซ็นอัลบั้มให้ หรือไม่ก็แค่มาคุยฉาบฉวยตามมารยาทแบบที่ดูออกว่าไม่ได้ต้องการจะคุยด้วยจริงๆ มีน้อยนิดนักที่เข้ามาหาตนด้วยใจ

 

...แต่ที่แย่ที่สุดสำหรับเขาก็คือการที่โดนหมางเมินโดยการเดินผ่านไป...

 

   ความเสียใจและความน้อยใจเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนจุกเข้าที่คอจนแทบจะร้องไห้ออกมาเสียตรงนั้นให้มันรู้แล้วรู้รอด เมื่อแฟนคลับคนสุดท้ายลงจากเวทีเขาแทบจะคว้าทิชชู่แถวนั้นมาซับน้ำตาไม่ให้ไหล เซนส์กำลังบอกตัวซอกจินเองว่าตอนนี้ทั้งตาและจมูกของเขาจะต้องแดงมากแน่ๆ

 

   ทันใดนั้นหางตาของเขาเหลือบเห็นซอนมินที่ตอนนี้ลุกขึ้นถือไมค์มาทางเขาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

 

   แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดี...

 

   ซอกจินกอดตุ๊กตามาริโอ้ไว้แน่นแววตาสั่นกลัวจ้องมองไปยังซอนมินที่ตอนนี้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวที่กอดตุ๊กตาตัวยักษ์มีท่าทีสั่นเล็กน้อย และการที่ดวงตาเรียวคมก้มลงมองมือสั่นๆที่ตอนนี้หลบเข้าที่หลังตุ๊กตาไปแล้วนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ซอกจินเชื่อว่าซอนมินเห็นและรับรู้ถึงการสั่นของมัน

 

   ดูสิครับทุกคนซอกจินฮยองดีใจที่ทุกคนรักเขาจนร้องไห้เลยล่ะ

 

   ขอเสียงให้กับพี่ใหญ่ของเราหน่อยสิครับ

 

เขากำลังโดนซอนมินกลั่นแกล้ง....

 

   ไหล่กว้างของเจ้าของชื่อในประโยคนั้นถูกมือหนาของคนเด็กกว่าจับหมุนให้หันตัวและใบหน้ามาทางแฟนคลับที่นั่งอยู่ทางด้านหน้าเวที ยามผู้คนมากมายเห็นดวงตากลมโตของซอกจินมีน้ำตาสีใสเอ่อนองอยู่รอบๆดวงตากอปรกับเสียงเย้าแหย่ของซอนมินด้านตลกร้ายด้วยแล้วไม่ยากเลยที่เหล่าแฟนคลับด้านล่างจะเผยเสียงหัวเราะขบขันออกมา

 

   ...เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับซอกจิน แต่ได้โปรดอย่าพูดจาเหมือนว่าเขาไม่ได้ยินได้ไหม...

 

   โคตรตุ๊ดเลยอะ ร้องไห้ด้วย5555

 

   ‘ดีใจอะไร ทำไมงง555

 

   หยุดเถอะ...มันไม่ตลกนะ... ซอกจินพูดออกมาเบาๆแล้วกระชับอ้อมกอดตุ๊กตาตัวยักษ์แน่นขึ้น

 

   ดวงตาสั่นไหวของซอกจินมองไปรอบๆทั้งฮอลล์...มองผู้คนที่ตอนนี้กำลังหัวเราะเยอะเขาราวกับว่าเขาเป็นตัวตลกที่กำลังทำการละเล่นปาหี่อยู่...เขาไม่ใช่ตัวตลกนะ..

 

...ซอกจินไม่ได้เป็นตัวตลก...

 

    อาการสั่นริ่มรามจากมือไปทั่วร่างกายซอกจินยกมือสั่นเทาขึ้นมากุมที่กลางหน้าอกพลางขยำเสื้อไปมาอย่างรุนแรงเพราะจู่ๆก็เกิดอาการเจ็บแปลบเข้าที่หน้าอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือหัวใจเริ่มเต้นแรงระรัวราวกับจะทะลุออกมาภายนอก

 

   ...แตกต่างจากครั้งนั้นที่เขาใจเต้นแรงให้ผู้ชายที่ชื่อว่านัมจุน เพราะครั้งนี้มันแปลกไปหัวใจเขาเต้นจนร่างกายเขาแทบจะระเบิดและแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ...

 

   แล้วนั่นทำอะไรน่ะ แสดงละครอยู่รึไง

 

   ‘เหมือนหล่ออะ มั่นหน้าจัง555

 

   ประโยคที่เปรียบเสมือนมีดเล่มคมแล้วชโลมด้วยยาพิษอีกทีถูกพ่นออกมาจากปากของเหล่าแฟนคลับมากมายสารพัด....คำพูดแสนโหดร้ายพวกนั้นพุ่งตรงดิ่งเข้ามายังจิตใจแสนบอบบางของคิม ซอกจินอย่างไม่หยุดหย่อนจนเขาแทบจะวิ่งหนีออกไปซะเดี๋ยวนั้น......แต่ก็ทำได้แค่คิด

 

   ...คิม ซอกจินทำแบบนั้นไม่ได้...

 

   ได้โปรดหยุด...ขอร้อง ใบหน้าชื้นเหงื่อที่ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกันว่าทั้งๆที่นั่งอยู่ในที่ๆมีแอร์และเย็นขนาดนี้ทำไมเหงื่อถึงออกได้เงยขึ้นมองหน้าซอนมินด้วยแววตาขอร้องอ้อนวอน และในตอนนี้ซอกจินก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมานองกับใบหน้าตัวเองราวกับเขื่อนแตกแล้ว

 

   เสียงหอบหายใจเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆอย่างทรมานราวกับอากาศกำลังจะหมดไป เขากำลังรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีอาการหายใจไม่อิ่ม* ดวงตาเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆราวกับคนสายตาสั้นที่ไม่ได้สวมสาแว่นตา แต่โชคร้ายนักที่สาเหตุไม่ได้มาจากน้ำตาแต่ที่เอ่อนองแต่เป็นเพราะความมึนหัวและสมองที่พร้อมจะวูบดับได้ทุกเมื่อ

 

   เสียงหัวเราะและคำพูดเสียดแทงยังคงไม่เบาลงหรือหายไปมิหนำซ้ำยังจะเพิ่มจำนวนและปริมาณการพูดคุยอีก...โดยที่ไม่ต้องให้เดาอะไรมากมายหัวข้อสนทนาพวกนั้นก็ต้องไม่พ้นตัวของซอกจินในตอนนี้แน่ๆ

 

   ร่างกายของซอกจินเริ่มอ่อนแรงและล้มลงไปในที่สุดจนการ์ดที่ยืนดูอยู่ต้องรีบวิ่งเข้ามาดูแล้วพยุงซอกจินขึ้นมา เหล่าเมมเบอร์คนอื่นๆก็มีอาการตกใจไม่น้อยมีแดซองที่เดินเข้ามาหาตัวเขาแล้วยื่นมือมาตบหน้าเบาๆเพื่อเรียกสติ

 

   เป็นอะไร อย่ามาทำตัวเรียกร้องความสนใจแถวนี้นะ แดซองว่าเสียงนิ่งๆ

 

   หยุด...หยุดเสียงพวกนั้นที...ได้โปรด... ซอกจินยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดเข้าที่หูของตัวเองราวกับว่ากำลังมีเสียงระดับหลายร้อยเดซิเบลวนเวียนอยู่ที่ข้างๆหู

 

   เหล่าแฟนคลับที่อยู่ด้านล่างเริ่มเงียบแต่แสดงท่าทางตกใจขึ้นมาแทนพอเห็นซอกจินมีท่าทีที่ผิดแปลกไป บ้างก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปถ่ายรูปทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้หยิบอะไรขึ้นมาถ่ายเลยสักอย่าง บางคนเป็นห่วงเป็นใยคนที่กำลังแสดงอาการผิดปกติบนเวทีด้วยใจที่รักอย่างแท้จริง แต่บางคนกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับสถานการณ์เช่นนี้

 

   ช่วยเขาสิยืนดูทำซากอะไร!!”

 

   เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังดังก้องไปทั่วฮอลล์จนเมื่อสิ้นเสียงของชายผู้นั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครสักคนที่จะกล้าหันไปมองชายผู้กล้าคนนี้เพราะด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจแล้ว ในหมู่แฟนคลับแถวนั้นก็ล้วนแต่เป็นแฟนเกิร์ลทั้งหมดซึ่งก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกที่จะอยากไปมีเรื่องกับผู้ชายทั้งที่ในใจอยากจะรู้ก็ตามทีว่าใครกันที่กล้าตะโกนแบบนี้ออกมา

 

   ไม่ต่างจากซอกจินที่พยายามจะเพ่งสายตาไปยังด้านหลังของฮอลล์เพื่อที่จะมองหาเจ้าของเสียงผู้นั้น แต่ดวงตาของเขามันพร่ามัวเหลือเกิน....อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกและอัตราการเต้นแรงของหัวใจเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างหน้ากลัวจนการ์ดที่คอยพยุงเขาอยู่เกิดอาการวิตก

 

  ตุ้บ!

 

   จนในที่สุดร่างของซอกจินก็ล้มลงจากการ์ดลงไปที่พื้นพร้อมกับสติที่ดับวูบไปทั้งๆที่อ้อมแขนยังคงกอดเจ้าตุ๊กตามาริโอ้ไว้แน่น ถ้าให้คิดในแบบฉบับซอกจินก็คงจะเป็นประมาณว่าเจ้านี่เป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่เขารู้สึกไว้ใจ

 

   ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาจากเขตของแฟนคลับตรงดิ่งมายังทางนี้ด้วยใบหน้าตื่นตระหนกอย่างไม่ปิดบัง

 

 

 

 

 

...สร้อยที่เขาคนนั้นใส่สลักว่าJKด้วย...เหมือนกับสร้อยที่คล้องคออยู่ที่เจ้ามาริโอ้เลย...






อาการหายใจไม่อิ่ม (Dyspnea หรือ Shortness of Breath)  เกิดจากการที่ร่างกายในขณะที่หายใจไม่สามารถสูดลมหายใจเข้าไปได้อย่างเต็มที่ 
จึงมีความรู้สึกว่าเราหายใจสั้นๆ หรือไม่เต็มปอด รู้สึกหายใจไม่สะดวก อึดอัด แน่นหน้าอก 
บางครั้งถ้ามีอาการมากจะรู้สึกหงุดหงิดเหมือนจะขาดใจ 
ซึ่งการหายใจไม่อิ่มนี้ ลักษณะการหายใจจะหายใจเป็นช่วงๆ ไม่สม่ำเสมอ โดยที่อากาศในการหายใจมีตามปกติ



สวัสดีค่า มาต่อตอนที่3แล้วน้า ตอนนี้ยอมรับเลยว่าแต่งเองแอบโมโหเองเลยย555

น้องๆแต่ละคนนิสัยไม่ดีเลยจริงๆค่ะ มาติดตามเพื่อเอาใจช่วยยัยพี่ซอกจินกันนะ

อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แต่งนะ จุ๊บๆ

#อตอซจ              




Reaction ยัยพี่ตอนเห็นมาริโอ้ก็จะประมาณนี้555


 

 

รักนักอ่านทุกคนเลยน้า จุ๊บๆ>3>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #30 ArisaraJae (@rerla) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 04:01
    สวัสดีค่ะคุณนักเขียน เราเพิ่งเห็นการเเจ้งเตือนของฟิคเฉยเลยค่ะเลยเพิ่งได่เข้ามาอ่าน คิดถึงเรื่องนี้มากๆๆๆ เเต่พอกดเข้ามาอ่านยิ้มได้เเวบนึงถึงกับจุกอกเลยค่ะ ทำไมทำกันได้ขนาดนี้อะ อะไรที่ทำให้คนๆนึงต้องโดนเเละเเบกรับความกดดันได้ขนาดนี้ เมมเบอร์ในวงทำกันเกินไปจริงๆจนเเอบอยากรู้ภูมิหลังของตัวเมมเบอร์คนอื่นเลยค่ะว่าเพราะอะไรถึงไม่ชอบพี่จินกันขนาดนี้ (เเง ลูกเเม่y_____y) ตอนท้ายนี่จองกุกเเน่ๆคนดีศรีสังคม น้ำตาจะไหลค่ะ ฮือออออ (ปล.สู้ๆๆนะคะ เราคนนึงเลยที่รอคอยเรื่องนี้มากๆ♡)
    #30
    1
    • #30-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      15 กันยายน 2562 / 08:16
      ขอบคุณที่รอนะคะะ ภูมิหลังของเมมเมอร์ทุกคนมาเเน่ค่ะ อดใจรดน้าา
      #30-1
  2. #26 Fallingyou (@wohwho) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 13:06
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png มาต่อเร็วๆดลยน้าไรท์ที่รักกกก เราชอบบบ
    #26
    0
  3. #25 13821auy (@13821auy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:50

    สงสารพี่จิน
    #25
    1
    • #25-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      5 พฤษภาคม 2562 / 17:23
      ไรท์กะสงสาร เเอเเง
      #25-1
  4. #24 Silk. (@khemmakorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:44

    ชอบมากเลย อินจนจิขาดใจ เนื้อเรื่องสนุกมากกๆๆ รออ่านต่อแทบไม่ไหวล้าวววว
    #24
    2
    • #24-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      27 เมษายน 2562 / 23:05
      ขอบคุณที่รออ่านน้าาา
      #24-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #22 tongja-so-cute (@tongja-so-cute) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 19:32
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ สู้ๆนะไรต์
    #22
    1
    • #22-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2562 / 19:54
      ขอบคุณมากนะค้าบบบ
      #22-1
  6. วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:06

    JKอย่าหัวร้อนนะค่ะ เพราะคนนี้หัวร้อนแทนอยู่ค่ะ

    #21
    1
    • #21-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2562 / 00:14
      ใจเย็นๆน้าาาา
      #21-1
  7. #20 Riwpare (@Riwpare) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:06
    ( •w•) แหม่ๆๆๆๆๆๆแหม่~~~~~~ แต่ละคนนนนนน~~~~~~~
    #20
    3
    • #20-2 Riwpare (@Riwpare) (จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2562 / 21:14
      บีทีอ่อนโยนนนนนนน วิค(ไม่)อ่อนโยนนนนนนนน แต่นุ้งตุ้ยอย่าเพิ่งหัวร้อนน้า
      #20-2
    • #20-3 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2562 / 19:53
      หัวร้อนเป็นไฟเยอร์เเล้วววว
      #20-3
  8. #19 The Black Knight (@sodadada) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 19:44

    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากๆค่ะ สู้ๆนะคะ
    #19
    1
    • #19-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      23 เมษายน 2562 / 21:48
      ขอบคุณค่าาา
      #19-1
  9. #17 markbamyug2 (@markbamyug) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 12:06

    เค้าคือ JK ค่าาาาา💜💜
    #17
    1
    • #17-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      23 เมษายน 2562 / 12:24
      เด็กยักษ์มาเเว้ววววว
      #17-1
  10. #15 curiocowt (@curiocowt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 04:01

    ค้างงงงงงงงงงงเจ้าค่ะ ไรท์อัพดึกมากแต่ไม่เป็นไรเราก็มาอ่านดึกเหมือนกันรีบมาต่อให้ไวเลยนะไรท์ หนูจะขาดใจตายเพราะค้างเนี่ยแหละ5555 หนูเฝ้ารอการอัพของเรื่องนี้สุดๆเลย จะเป็นกำลังใจในการเขียนต่อไปเรื่อยๆนะคะ สู้ๆๆ

    #15
    2
    • #15-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 4)
      23 เมษายน 2562 / 09:41
      จะบอกว่าที่อัพดึกว่ามัวเเต่เตืมนู่นเตืมนี่ตัดบ้างไรบ้าง เพื่อให้ออกมาเป็นภาษามนุษย์อ่านเเล้วเข้าใจง่ายที่สุดค่ะ555555

      ขอบคุณสำหรับการเฝ้ารอนะคะ ทางนี้ก็จะพยายามมากๆเพื่อคนอ่านเลยค่า จุ๊บๆๆ>3<
      #15-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(