[BTS] Empty Air {All x Jin}

ตอนที่ 2 : Empty Air 01 : Serendipity

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

   ฝีเท้าที่สวมใส่รองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังของกลุ่มวัยรุ่นจำนวน 5 คน ณ ตอนนี้ กำลังออกไลน์เต้นเต้นจริงใจและพร้อมเพรียงเพื่อเตรียมตัวสำหรับการคัมแบ็คที่กำลังจะมาถึง อยู่ในห้องซ้อมและหน้ากระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่กับกำแพง ขนาดของกระจกที่บานใหญ่ค่อนข้างมากทำให้เห็นสมาชิกทุกคนขณะเต้นได้อย่างชัดเจน ทั่งคนที่เต้นอยู่ด้านหน้าด้านหลัง

 

   เพลงใหม่ของอัลบั้มที่ยังไม่ได้ถูกส่งออกวางขายที่ตลาดเพลงK-pop ถูกเปิดวนและซ้ำไปมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อเป็นสิ่งเตือนใจว่าพวกเขาต้องซ้อมอย่างหนักเพื่อไม่ให้แฟนๆผิดหวังในการกลับมาของพวกเขาในครั้งนี้

 

   หากแต่ความไพเราะของเพลงก็ต้องหยุดลงเมื่อเมนแดนซ์อย่างซอนมินเดินออกมาแล้วปิดมันทิ้งด้วยสภาพใบหน้าที่ค่อนข้างหงุดหงิดพอสมควร ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่สร้างความฉงนให้กับสมาชิกคนอื่นๆเป็นอย่างดี โดยเฉพาะกับผู้เป็นหัวหน้าวงอย่างแดซอง

 

   ปิดเพลงทำไม มีอะไร?”

 

   เขาโยนผ้าเย็นให้ซอนมินแล้วลงไปนั่งข้างๆคนที่กำลังหงุหงิดอยู่พลางตบบ่าไปเบาๆอย่างแสดงความเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะผละออกแล้วมองออกไปมองคนอื่นๆที่เริ่มเข้ามุมของตัวเองหลังจากที่รู้ตัวว่าเมื่อใดที่ซอนมินปิดเพลง นั่นคือเวลาพัก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตามที

 

   แน่นอนว่าแดซองไม่ลืมที่จะหันไปมองซอกจินที่ตอนนี้กำลังนั่งพักหอบหายใจอย่างรุนแรงด้วยความเหนื่อยล้า

 

   ใบหน้าของซอกจินที่กำลังขึ้นสีแดงใบทั่วหน้าลามไปจนถึงลำคอขาวมันช่างเป็นภาพที่น่ารำคาญสำหรับแดซองเสียจริง...ทำตัวอย่างกับว่าคนอื่นจะไม่เหนื่อยจนเลือดสูบฉีดจัดแบบตัวเองยังไงอย่างงั้นแหละ

 

   ฮยองก็รู้นี่ ต้นเหตุที่ทำให้ผมหงุดหงิด

 

   ก็รู้น่า...แล้ว..คราวนี้จะทำยังไง?”

 

   แดซองหันไปถามซอนมินด้วยใบหน้าร้ายหน่อยๆ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าบุคคลที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เมนแดนซ์ของซอนมินหงุดหงิดนั้นเป็นใคร ถ้าไม่ใช่คิม ซอกจินคนเดิมเจ้าแห่งปัญหาของวง พี่ใหญ่แสนน่ารำคาญ อย่าคิดเชียวว่าคนอย่างแดซองจะไม่เห็นว่าเพลงที่เต้นซ้ำไปมาหลายรอบไม่ว่าจะกี่ครั้งจุดผิดพลาดก็จะตกไปอยู่ที่ผู้ชายคนนี้ทุกๆทีๆไม่เคยเปลี่ยนแปลงจึงไม่แปลกที่ปาร์ค ซอนมินจะเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา

 

   ซอนมินตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาซอกจินที่ตอนนี้กำลังยกน้ำขึ้นดื่มเพื่อดับกระหาย ร่างสูงโปร่งสาวเท้าเข้าไปหาซอกจินด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะคว้าขวดน้ำออกมาจากริมฝีปากนั่นซะ แล้วโยนมันลงพื้นทิ้งไปโดยที่ไม่สนเลยว่าน้ำในขวดนั้นจะหกกระจายเลอะพื้นไปแค่ไหน

 

   ซ..ซอนมิน...

 

   ซอกจินเอ่ยเรียกคนเด็กกว่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆอย่างไม่อาจห้ามได้ พลางมองไปยังขวดน้ำของตนที่ถูกโยนใส่พื้นไปเมื่อครู่ ก่อนจะหันกลับมามองซอนมินที่ตอนนี้กำลังจ้องเขาอย่างเขาเป็นเอาตาย ไม่พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ถูกกระชากคอเสื้อไปประจันหน้ากับอีกคนเสียแล้ว

 

   ถามจริงๆเถอะ ตั้งใจเต้นแล้วหรอ?” ตาเรียวคมมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีเหยียดหน่อยๆ ไล่ดวงตาไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายก็ดูครบ32ประการ แต่กลับเต้นได้แย่เสียวิ่งกว่าเด็กอนุบาล ซอนมินคคิดเช่นนั้น

 

   แต่ คิม ซอกจินก็พยายามเต้นสุดความสามารถแล้วนะ...แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จะไม่พูดหรอก เพราะถึงพูดออกไปก็ดูเหมือนจะเป็นการแก้ตัวเสียมากกว่าเดิมอยู่ดี...

 

   ปล่อยไก่จนตายไปแล้วกันนะคิม ซอกจิน ชาตินี้นายไม่มีวันได้เฉิดฉายหรอก

 

   ซอนมินปล่อยมือของตัวเองออกจากคอเสื้อซอกจินหลังจากที่พูดความในใจออกไปตามต้องการแล้ว แต่ก็ยังไม่วายเดินไปเตะขวดน้ำที่ก่อนหน้ายังนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงกลางห้องให้มาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าซอกจิน ด้วยใบหน้ายียวนต้องการกลั่นแกล้งอย่างไม่ปิดบัง

 

   ทำหกนี่ เช็ดด้วยละกัน

 

 

   ...สุดท้ายแล้วถึงแม้เขาจะผิดแค่บางเรื่องแต่ทุกคนก็จะโยงทุกเรื่องมาเป็นความผิดของเขาอยู่ดีงั้นสินะ...

 

   ...ส่วนเรื่องความเฉิดฉายหรือเปล่งประกายน่ะหรอ เขาจะเลิกคิดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแล้วกันนะ...

 

 

 

 

 

 

  @17.30 น.

   ซอกจินใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าจะจัดการห้องซ้อมให้กลับมาสะอาดดังเดิมอย่างที่ไม่เคยมีเหตุการณ์น้ำหกมาก่อน แต่เพราะด้วยห้องซ้อมที่ค่อนข้างใหญ่บวกกับน้ำที่หกนั้นมีถึงสามจุดเข้าด้วยกัน ทั้งกลางห้อง ตรงจุดที่ตนใช้นั่งดื่มน้ำ และน้ำที่หกเป็นทางยาวที่เกิดจากการที่ซอนมินเตะขวดไปมา และเพราะต้องทำความสะอาดด้วยวิธีทั้งเช็ดและถู ไหนจะต้องหยิบไม้ถูพื้นและผ้าเช็ดไปเก็บอีก เวลาที่เสียไปโดยรวมๆแล้วเลยไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง    

 

   โครก คราก...

 

   นี่ก็จะ 6โมงแล้ว ไปหาอะไรกินดีกว่าเนาะซอกจิน

 

   เขาพูดกับตัวเองหลังจากที่เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ากับห้องเก็บของเรียบร้อย ร่างบางเดินออกมาจากห้องซ้อมลงมาจากตึกด้วยสภาพใบหน้าที่ว่างเปล่าไร้สิ่งปกปิดใดๆทั้งสิ้น ซึ่งดูรวมๆแล้วก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่เหมือนไอดอลปกติแบบคนอื่นๆที่เวลาออกมาข้างนอกเพื่อทำธุระของตัวเองแล้วต้องคอยใส่หน้ากากปิดปากปกปิดใบหน้า หรือแม้กระทั่งหมวกใบเล็กใหญ่

 

   บางทีการเป็นคนไม่เด่นมันก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ...

 

   ซอกจินเดินเตร่ไปทั่วตลาดพยายามสอดส่ายสายตามองหาร้านข้าวประจำที่ตนมากินทุกวัน แต่ทั้งที่เดินวนรอบตลาดมาเกือบ 3 รอบแล้วแต่ก็ยังไม่เจอเสียที สงสัยว่าเขาจะผิดหวังแล้วล่ะนะ...

 

   เขาตัดใจเดินก้มหน้าเตรียมหมุนเท้าเดินออกไปจากตลาดเพื่อที่จะเข้าไปยังมินิมาร์ทแล้วซื้ออาหารกล่องกลับเข้าไปกินในหอพัก แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งอย่างแรงด้วยความตกใจจากเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่จู่ๆก็ตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดังว่า

 

   ขโมย!! ช่วยด้วยค่ะ!! มีคนกระชากกระเป๋าของฉันไป!”

 

   หันไปด้านหลังเพื่อที่จะมองว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พบกับชายหนึ่งคนและผู้หญิงอีกหนึ่งคนกำลังวิ่งมายังทางตนอย่างรีบร้อน โดยคนที่วิ่งมาด้านหน้าเป็นชายร่างสูงที่มีกระเป๋าสีแดงสดที่มองดูยังไงๆก็ต้องเป็นของผู้หญิงแน่อยู่ในมือแถมมันจับมันไว้อย่างแน่นอีกต่างหาก ส่วนผู้หญิงอีกคนที่วิ่งตามหลังมาถ้าให้เดาแล้วคงเป็นเจ้าของเสียงเมื่อครู่ และกระเป๋าใบนั้นแน่ๆ

 

   โอเค...เขาว่าเขารู้แล้วว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป...

 

   หลบสิวะ!! อยากตายรึไง!!” ชายหนุ่มที่วิ่งถือกระเป๋าคนนั้นหยิบมีดขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วจ่อมายังด้านหน้าของตัวเอง เป็นสัญญาณบ่งบอกได้ชัดเจนว่าใครก็ตามที่ขวางหน้าอยู่จงหลบไปซะ ถ้าไม่อยากโดนแทงจนตาย

 

   แม้คนแถวนั้นจะหลบและวิ่งหนีออกไปกันหมด แต่ซอกจินนั้นไม่ได้ทำแบบคนอื่นๆแต่อย่างใด ไม่ใช่เพราะเขาต้องการจะแสดงโชว์ว่าจะช่วยจับโจรหรือกลัวจนก้าวขาไม่ออก แต่เขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน และเขาก็ไม่ได้ขี้ขลาดถึงขนาดวิ่งหนีไปแบบคนอื่นๆแล้วปล่อยให้เจ้าของกระเป๋าที่เป็นผู้หญิงแถมยังใส่ส้นสูงอีกวิ่งตามโจรหน้าด้านนั้นไปด้วยตัวคนเดียวนั่นหรอกนะ

 

   หลบไปสิวะ!!”

 

   โจรร่างสูงวิ่งเข้ามาใกล้ซอกจินกว่าเดิมและพยายามขู่ด้วยมีดอีกครั้งหวังว่าครานี้ซอกจินจะหลบทางให้ตนไปเสียที แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะจู่ๆก็โดนมือใครไม่ทราบชื่อกระชากคอเสื้อไปอย่างรุนแรงจนเซล้มลงไปกับพื้นจนหัวฟาด

 

   ใครวะ!!”

 

   แม้แต่ซอกจินยังชะงักที่จู่ๆโจรตรงหน้าตนก็เซล้มหงายหลังลงกับพื้นดื้อๆด้วยฝีมือของใครก็ไม่รู้ที่จู่ๆก็โผล่มา.....เขาได้แต่ยืนนิ่งมองคนมาใหม่ที่ที่ปิดหน้าปิดตาใส่หมวกที่ดูๆแล้วเหมือนโจรมากกว่าฮีโร่เสียมากกว่าเดินไปหยิบกระเป๋าใบหรูคืนให้หญิงสาวที่วิ่งมาขอบคุณ

 

   ระหว่างที่ชายคนนั้นกำลังเดินไปที่ตัวของโจรที่สลบจากการที่ศีรษะกระทบกระแทกอย่างรุนแรงไปเพื่อที่จะแบกขึ้นเอาตัวไปส่งตำรวจ ซอกจินก็ไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ รีบเข้าไปช่วยแบกทันทีเพราะฮีโร่คนนี้ตัวค่อนข้างเล็กกว่าโจรและตัวเขาอยู่มากหากได้เขาไปช่วยก็คงจะดีไม่น้อย

 

   ขอบคุณครับ

 

   ผู้เป็นฮีโร่เอ่ยขอบคุณเขามาด้วยน้ำเสียงยินดีเล็กน้อย ซอกจินพยักหน้ารับกลับไปแล้วช่วยอีกคนแบกโจรไปส่งตำรวจทันที พร้อมกับหญิงสาวที่เดินตามไปทำเรื่องแจ้งความ

 

 

 

   หลังเสร็จกิจเรื่องแจ้งความและให้ปากคำกับตำรวจแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับไปใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปโดยที่หญิงสาวไม่ลืมจะโค้งขอบคุณทั้งตัวซอกจินเองและผู้ชายอีกคนที่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ทั้งชื่อและหน้าตาที่แท้จริงภายใต้แว่นกันแดดและหน้ากากปิดปากนั่น

 

   ขอบคุณที่ช่วยนะครับ...ถ้าเกิดคุณไม่วิ่งมาจับโจรคนนั้น แล้วผมต้องจับหมอนั่นคนเดียวคงแย่แน่ๆเลย

 

   ระหว่างทางที่เดินออกมาจากโรงพักซอกจินก็ตัดสินใจหันไปขอบคุณด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มหน่อยๆ

 

   “ผมอายุเด็กว่านะ ไม่ต้องเรียกคุณหรอกอีกฝ่ายตอบซอกจินกลับมาด้วยเสียงหัวเราะเล็กน้อย..จนเขาเองรู้สึกว่าเสียงหัวเราะนั่นมันคุ้นเหลือเกินจนเหมือนเขาจะเคยได้ยินมาบ่อยๆเลย

 

    งั้นหรอ...แต่ยังไงก็ขอบคุณมากๆเลยนะ ซอกจินโค้งให้อีกฝ่ายหน่อยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองด้วยใบหน้าสงสัย

 

   ผู้ชายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าตนแก่กว่า....จะว่าแฟนคลับก็ไม่น่าใช่ คนแบบเขาไม่น่าจะมาเจอแฟนคลับตัวเองแบบนี้ง่ายๆ

 

    ว่าแต่คุณเป็นใครหรอ...ไม่สิ..อา..เรียกคุณนั่นแหละ

 

    ฮะๆ...ผมพูดไม่ได้หรอก เดี๋ยวเราจะโดนแอบถ่ายเอานะครับ

 

   แอบถ่าย? ถ้าแบบนั้นหากซอกจินเดาว่าผู้ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับวงการบันเทิงก็คงจะไม่ผิดใช่มั้ย?...เขาค่อนข้างมั่นใจในการเดาของตัวเองพอควร เพราะจากการแต่งตัวที่ดูมิดชิดเกินกว่าคนปกติที่จะเป็นแล้วยังไม่พอ แถมยังสวมทั้งหน้ากากปิดปาก แว่นกันแดด แถมยังมีหมวกมาประดับไว้บนหัวอีก

 

   ...คงจะเป็นคนดังพอตัว...

 

   อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นสิครับ เอาเป็นว่าผมรู้จักคุณแล้วคุณก็รู้จักผมแล้วกันนะ ชายร่างเล็กกว่าซอกจินพูดปนเสียงขำด้วยความเอ็นดู แต่ก็ต้องหลุดออกจากความคิดแสนสวยนั่น เมื่อมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้นมา เขาหยิบขึ้นมารับแล้วพูดกรอกเสียงลงไปกับปลายสายนิดหน่อยแล้ววาง

 

   ผมต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะครับ

 

   โอเค ไว้เอ่อ...ไว้เจอกันนะ..รึเปล่า ทั้งสองโบกมือให้กันพร้อมกับคำล่ำลาเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองจะเดินแยกไปในทางของตัวเองโดยที่เขาเลือกที่จะไปมินิมาร์ทแล้วซื้ออาหารมื้อเย็นกินซะ

 

   ระหว่างที่เดินกลับไปที่หอพักซอกจินก็นึกสงสัยกับตัวเองอยู่นิดหน่อย ว่าแหวนบนนิ้วมือคนเมื่อครู่นี้เหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อน....แต่ช่างมันประไรในเมื่อนึกไม่ออกก็จะปล่อยมันไปแล้วกัน

 

     ...ว่าแต่ผู้ชายคนเมื่อกี้นิ้วก้อยเล็กน่ารักจังนะ...

 

 

 

 

   @23.57 น.

 

   ซอกจินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่คลุมไปด้วยผ้านวมสีชมพูอ่อนพร้อมกับใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดตุ๊กตามาริโอ้ไปด้วยส่วนสายตาก็คอยจับจ้องไปยังจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังฉายเว็บวีไลฟ์ เว็บยอดฮิตของเหล่าไอดอลที่จะมาเปิดไลฟ์สดพูดคุยพบปะกับแฟนคลับผ่านกล้องที่ตอนนี้กำลังฉายภาพของผู้ชายหน้าตาที่ดูแล้วอายุราวๆไม่เกินประมาณ20ต้นๆกำลังนั่งร้องเพลงอยู่หน้ากล้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมึความสุข

 

   เอาล่ะพอๆ ผมเขินนะเนี่ยต้องมาร้องสดๆผ่านกล้องเนี่ย ฮะๆเขินจังครับ

 

   ซอกจินเผลอหลุดยิ้มขำตามคนที่ยกมือขึ้นมาเก้าท้ายทอยแก้เขิน จนกระทั่งมีเสียงเปิดประตูฉายออกมาจากลำโพงคอมของเขาซึ่งนั่นก็ทำให้เขาฉงนใจไม่น้อยว่าใครกันเปิดประตูเข้ามา และแน่นอนบุคคลในไลฟ์หยุดก็ทำท่าเขินทันทีพอได้ยินเสียงนั่นก่อนจะหันไปมองบานประตูห้องด้วยความอยากรู้ว่าใครกันที่เปิดประตูเข้ามาเช่นเดียวกับตัวซอกจินเอง

 

   อ้าว ฮยองเองหรอตอนแรกนึกว่าคนอื่นวันนี้ไม่เป็นผีเกาะประตูรึยังไง

 

   ‘ผีอะไรจะหล่อขนาดนี้

 

   ซอกจินกระพริบตามองถี่ๆมองสองชายหนุ่มในไลฟ์สดคุยกันด้วยเสียงเฮฮา ก่อนจะละออกจากหน้าจอไปมองที่นาฬิปสก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลา23.58 น.แล้วซึ่งนั่นหมายความว่าไลฟ์สดนี้จะเหลือเวลาฉายอีกเพียงแค่สองนาทีเท่านั้น

 

   เขามองที่ช่องแชทที่ตอนนี้เหล่าผู้คนมากมายเริ่มที่จะพิมพ์ทยอยบอกฝันดีกันบ้างแล้ว หมายถึงคนเกาหลีน่ะนะ...เพราะถ้าเป็นประเทศอื่นอย่างเช่นที่ไทยก็แค่4ทุ่มกว่าๆเองรึเปล่า....

 

   Nuchy I LV.4

   G9 oppa!

------------------------------------------------------

   愛してるよI LV.12

 

   おやすみなさい!
        (ราตรีสวัสดิ์ค่ะ)

 

------------------------------------------------------

   Roa Mxx I LV.2


 ------------------------------------------------------

 

 

   นิ้วมือผิดรูปของซอกจินค่อยๆแตะลงบนแป้นพิมพ์แล้วกดแป้นอักษรลงไปทีละตัว ฟังแล้วอาจจะดูไร้สาระ แต่เวลาซอกจินดูไลฟ์สดของไอดอลจนจบทีไรเขาก็จะบอกฝันดีทุกครั้งนั่นแหละ

 

   พอพิมพ์เสร็จก็กดEnterส่งไปในห้องแชทคอมเม้นท์

 

   PinkMario I LV.10

   ฝันดีนะ

 

   เขาละออกจากแป้นพิมพ์กลับไปมองนาฬิกาอีกครั้งก็พบว่าเหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีเท่านั้นก่อนไลฟ์จะจบ จึงหันกลับมาที่จอดังเดิมเพื่อที่จะรอฟังคำบอกฝันดีจากคนในจอแล้วจากนั้นเขาก็จะได้ปิดคอมแล้วไปนอน

 

   โอ้ะ...

 

   พวกเขายื่นหน้ามาใกล้ๆจอทำไมกัน หาอะไรอยู่หรือยังไง?

 

   ไหนๆฮยองก็มาละ มาบอกฝันดีแฟนคลับหน่อยสิ

 

   ใช้คนเก่งชะมัดนะนาย ถ้ายังไงก็ฝันดีนะทุกคน อย่าลืมฝันถึงผมนะ

 

   มือของเจ้าของคลิปกำลังจะเอื้อมมาจะปิดกล้อง ก็ถูกปัดด้วยบุคคลที่พึ่งจะเข้ามาในห้องไม่ถึง5นาทีด้วยใบหน้าเหมือนคนพึ่งนึกอะไรออกได้

 

   โบกมือด้วยสิปิดเงียบๆได้ไงเล่า

 

   ‘จีมินฮยองนี่เรื่องมากจังอะ คนถูกขัดเบ้ปากออกมาเบาๆแล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานให้กล้องแทนพร้อมกับโบกมือให้ไปมา

 

   บายนะ ซอกจินพูดกับตัวเองเบาๆแล้วดึงหลังตัวเองให้ลุกออกมาจากการจมไปกับเบาะเพื่อที่จะจับให้เมาส์เลื่อนไปกดออก แต่เขาก็ต้องชะงักไปทันทีเมื่อบุคคลที่ชื่อจีมินหนึ่งในสมาชิกวงBTSที่เขาชื่นชอบยกมือขึ้นมาโบกบ้าง

 

   สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกว่าวันนี้ผมเจอSerendipityด้วยล่ะ เขาโบกมือให้อีกครั้ง

 

   ฝันดีอีกครั้งครับ

 

  

   เขาเห็นแหวนนั่นที่นิ้วมือของจีมิน ซึ่งนั่นมันวงเดียวกับที่เขาพบเจอบนนิ้วของบุคคลแปลกหน้าที่ได้ฉายาว่าฮีโร่ในวันนี้...มิน่าทำไมเขาถึงได้คุ้นนักทั้งน้ำเสียงการพูด การหัวเราะ แล้วก็แหวนนี่อีก

 

   แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทำไมแฟนตัวยงของเขาถึงจำไม่ได้หรือนึกไม่ออกกันนะ......นี่ตัวของเขาจะเสียใจหรือดีใจดีกันแน่เนี่ย...

 

   ใช่แน่ๆ.... ซอกจินยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแล้วกระพริบตามองหน้าจอที่ไลฟ์ดับไปแล้วปริบๆ เขามั่นใจว่าผู้ชายเมื่อตอนเย็นจะต้องเป็นจีมีนคนนี้แน่ๆ

 

   เอาเป็นว่าผมรู้จักคุณแล้วคุณก็รู้จักผมแล้วกันนะประโยคนี้วนไปมาในหัวของเขาซ้ำๆ กระทั่งตัวล้มลงเตียงนอนแสนนุ่มก็ยังไม่หายคิดหรือสามารถจะสะบัดออกไปจากหัวได้

 

 

 



   นี่สินะ....Serendipity

 

 



ตอนแรกมาแย้ววว เป็นไงชอบกันมั้ยคะ555

แอบสงสารยัยนิดๆมาเพื่อซื้อข้าวแท้ๆแต่เจอโจร

อย่าลืมเม้นท์นะค้าบบบ

 



    This is แหวนที่จีมินใส่ล่ะ ฮุฮุ



 รักผู้อ่านทุกคนเลยน้าาาา><

 

 
T
B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #6 ติ่งตลอดการ (@nuch0197) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:48

    อ๊ายยยยยยยย ไอเลิฟฟฟฟฟฟ อัพเร็วนะค่ะ รออยู่

    #6
    1
    • #6-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 2)
      3 เมษายน 2562 / 17:43
      ได้เลยค้าบบบบบ
      #6-1
  2. #5 curiocowt (@curiocowt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 04:28

    ชอบบบบบบบบบ อยากรู้เรื่องราวต่อๆไปแล้ว ตอนไหนพี่จินจะได้มีความสุขซะทีนะ

    #5
    1
    • #5-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 2)
      3 เมษายน 2562 / 09:28
      ดีใจที่ขอบนะค้าบบบ❤
      #5-1