[BTS] Empty Air {All x Jin}

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

@ห้องซ้อม

 

   เอาล่ะเลิกซ้อมได้

 

   เสียงเข้มของหัวหน้าวงอย่างฮัน แดซอง แห่งวงVictoryบอยแบนด์กำลังมาแรงในขณะนี้ว่าขึ้นด้วยวาจาที่สื่อความหมายเรียบง่ายหากแต่ก็มีความดุดันแฝงเอาไว้อยู่มากมาย เนื่องจากวงของพวกเขานั้นกำลังจะคัมแบ็คในอีกไม่ช้านี้.....ทั้งที่มันควรจะเป็นไปได้อย่างราบรื่นแท้ๆแต่ตัวของเขาเองนั้นกลับรู้สึกมีปัญหาที่คอยมากวนใจอยู่ทุกวันเวลาไม่เว้นช่วงอย่างน่าประหลาด...

 

   ซึ่งนั่นจะเป็นเพราะใครไปไม่ได้....ถ้าไม่ใช่ คิม ซอกจิน พี่โตสุดที่ทำตัวน่ารำคาญให้ทุกคนในวงโมโหได้ไม่เว้นแต่ละวัน....แต่ถ้าถามว่าทำไมน่ารำคาญน่ะหรอ?

 

   ซอนมิน...คือ..เอ่อ...ฮยองไม่ค่อยมั่นใจตรง..เอ่อ...ตรงท่อนฮุก

 

   เสียงหวานของพี่ใหญ่แห่งวงVictory ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เรียกให้เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกนั้นต้องเงยหน้าขึ้นมองพลางขมวดคิ้วรำคาญหน่อยๆ...มันจะอะไรกันนักหนา...กับอิแค่ท่าเต้นง่ายๆ โง่ๆ ง่าวๆ ที่แทบจะไม่ต้องขยับตัวอะไรมากมาย คนตรงหน้าเขาก็ยังจะถามนู่นนี่นั่นอีก

   อะไร?...ตัวเองก็อยู่หลังแท้ๆ ท่าก็ง่ายกว่าคนอื่นแล้วทำไมยังทำไม่ได้อีก?...รำคาญว่ะ

 

  ปาร์ค ซอนมิน เมนแดนซ์เอ่ยกลับไปให้กลับซอกจินด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมากโดยไม่มีความเกรงตัวเรื่องอายุที่ห่างกันถึง3ปีก็ตามที...
 

   เหล่าเมมเบอร์มองใบหน้าของซอกจินที่มีท่าหน้าเสียไปนิดหน่อยอย่างเคยชิน และไม่ได้ทักท้วงอะไรออกไปอย่างทุกทีที่เคยเป็น กลับกันต่างแยกย้ายออกจากห้องซ้อมเพื่อกลับไปใช้เวลาของที่เหลือขงองวันทำกิจกรรมที่ชอบและทำเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการซ้อม....โดยทิ้งพี่ใหญ่เอาไว้คนเดียวในห้องซ้อมคนเดียวลำพัง...

 

 

 


   23.30 น.

   เด็กหนุ่มนามว่า หยาง อ้าย เดินเตร่ไปทั่วห้องครัวภายในหอพักด้วยความหิวอย่างมาก..มือหนากระชากตู้เย็นออกด้วยความโมโหหิว บวกกับอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่ อันเนื่องมาจากตนนั้นพึ่งจะเล่นเกมแพ้มาราวๆ4ตา

   หากแต่สิ่งที่ตนได้พบเจอ กลับมีแต่ความว่างเปล่าของตู้เย็นนี้...ถ้าไม่นับรวมพวกของสด ก็คือไม่มีอะไรที่สามารถกินได้เลย ณ ตอนนี้...เขาคิดเช่นนั้น

 

   เอ่อ...หิวหรอ..ฮยองทำมื้อดึกให้ทานมั้ย...

 

   “!!!!”

 

   เขาสะดุ้งตัวโหยงเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงจากบุคคลร่วมหอดังขึ้นจากข้างหลังท่ามกลางความเงียบ เท้าทั้งสองข้างรีบหมุนกลับไปประจุนหน้ากับคนที่จู่ๆก็โผล่มาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง

 

   ไม่ต้องยุ่ง....ผมจะหิวหรือไม่หิวแล้วมันธุระกงการอะไรของฮยอง?”

 

   อ้าย ตอบกลับด้วยท่าทีปฏิเสธพี่ใหญ่ไปอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจเลยแม้แต่น้อย....จะว่าไปทำไมคนอย่างเขาต้องสนใจกันล่ะ?

 

   แต่...นายหิวนี่..คือ...ฮยองก็แค่อยากช่วย..

   ฝ่ายพี่ใหญ่ก็ไม่ยอมละความพยายามที่จะทำอาหารมื้อดึกให้น้องชายทานด้วยความสงสาร...อา..เรียกว่าน้องชายได้รึเปล่านะ...ก็ไม่รู้หมือนกันว่าหยาง อ้าย หรือคนอื่นๆในวงจะยอมรับตัวเขาเป็นพี่ชายสักคนได้หรือไม่

 

   ...แต่คิดว่าคงไม่แหละนะ...

 

   โอ้ย!”

 

   คิม ซอกจินหลุดออกจางภวังค์เมื่อไหล่กว้างโดนอีกฝ่ายกระแทกเดินออกไปอย่างแรง โดยที่ไม่แม้จะหันมามองว่าตนเจ็บมั้ย หรืออะไรๆก็แล้วแต่...เขาได้แต่ยกมือของตัวเองขึ้นลูบๆไหล่ตรงที่โดนชนด้วยความรู้สึกน้อยอกน้อยใจ พร่ำบอกปลอบใจตัวเองเสมอๆอย่างที่ทำทุกครั้งเวลาโดนน้องๆโมโหใส่

 

   ไม่เป็นไรนะซอกจิน....น้องแค่โมโหหิวข้าว...

 

 

 





 

     เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นตามหน้าที่ของมันในเช้าวันต่อมาอย่างที่ทำมาอยู่ทุกวัน...มือบางของซอกจินยกขึ้นออกจากผ้าห่มควานหาอุปกรณ์สื่อสารของตนที่กำลังแผดเสียงร้องอยู่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เพื่อที่จะปิดมันลงซะ...

 

   อืออ...ไม่อยากตื่นเลย..

 

  บ่นพึมพำออกมากับตัวเองเบาๆ แต่ก็ยอมที่จะดึงร่างกายตัวเองให้ขึ้นนั่งบนเตียงทั้งที่ยังคงกอดตุ๊กตามาริโอ้ตัวโปรดอยู่ รวมถึงมืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์ที่หน้าจอพึ่งจะดับไปเพราะถูกกดปิดการทำงานของนาฬิกาปลุกไปเมื่อครู่

 

   ปั้ง! แอ๊ดดด

 

   จะหลับไปถึงไหน คิม ซอกจิน

 

   เสียงเย็นของน้องเล็กนามว่า ซอ ลูวิส  หนุ่มลูกครึ่งเกาหลีกผสมผสานกับเชื้อชาติกับอังกฤษ ดังขึ้นอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของพี่ใหญ่ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ซอกจินรีบเด้งร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนออกจากเตียงทันทีแล้วตอบบทสนทาที่ลูวิสเปิดมากลับไปด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก

 

   คือ..ต..ตื่นแล้วล่ะ...ลูวิส..หิวหรอ? เดี๋ยว..เดี๋ยวฮยองรีบไปทำอาหารเช้าใ-

 

   ใครเขาอยากจะกินอาหารฝีมือคนอย่างฮยองกัน

 

   ซอกจินที่ยังพูดไม่ทันจบก็โดนขัดจังหวะจากเป็นอายุน้อยกว่าจนได้ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ตามเขาก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำพูดที่เสียดแทงหัวใจอย่างเลือดเย็นอย่างทำอะไรไม่ได้ตามเคย

 

   แบบที่ทุกคนก็ทำกับเขา...คิดว่าเขาคงไม่มีความรู้สึกมั้งนะ...

 

   ซอกจินคิดเช่นนั้นมาตลอดเวลา เพราะโดนน้องๆหรือคนอื่นๆก็มักจะพูดจาไม่เห็นอกเห็นใจกันใส่แบบนี้อยู่เสมอๆ หรือแม้กระทั่งเขาอยู่เฉยๆนั่งหายใจเงียบๆเขาก็ยังผิดได้...นั่นแหละ ซอกจินไม่เข้าใจโลกนี้เลยจริงๆนะ....

 

   ถ้างั้น....เอ่อ...มาห้องฮยองทำไมหรอ..

   เขาตัดสินใจที่จะพูดถามออกไป แม้จะรู้อยู่แล้วว่ายังไงคำตอบที่ได้รับกลับมาก็คงไม่มีวันเป็นคำพูดที่ระรื่นหูน่าฟังเสียเท่าไหร่นัก หรือถ้าคิดอีกแง่นึงคนตรงหน้าเขาอาจจะไม่พูดไม่จาแล้วเดินออกไปดื้อๆเลยก็เป็นได้...ซึ่งนั่นก็เป็นความคิดที่มีความเป็นไปได้ค่อนข้างมากเลยล่ะ

 

   ซ้อม 8โมง แดซองฮยองฝากบอกว่าถ้าวันนี้ยังทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ

 

   ผิดคาดที่คนเงียบขรึมอย่างเด็กตัวโย่งคนนี้จะตอบคำถามเขากลับมา...เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่คิม ซอกจิน ก็ดีใจและมีความสุขกับมันล่ะนะ

 

   เพราะทุกคนก็ไม่ได้เกลียดเขาถึงขนาดจะไม่พูดไม่จากันเลย....ถึงจะชอบแค่ตอบกันสั้นๆและพูดจาไม่ค่อยน่ารักก็เถอะนะ

 

   อือ...โอเค งั้นเดี๋ยวฮยอง..เอ่อ..รีบไปนะ

 

   ร่างบางวาดรอยยิ้มหวานขึ้นประดับใบหน้าเล็กของตนเองด้วยความจริงใจ...หากแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีเพราะคนเด็กกว่าดูเหมือนจะไม่สนใจรอยยิ้มของเขาที่ส่งให้เลยแม้แต่น้อย จึงรีบปิดประตูห้องนอนออกไปข้างนอกทันที

 

   บางทีเขาก็สงสัยว่าเขาทำผิดอะไรกัน ทำไมทุกคนถึงดูไม่ชอบเขาเลย...อาไม่สิ...เรียกว่าเกลียดดีกว่านะ...บ้าจริง...เขาคิดเรื่องแบบนี้มากี่รอบกันแล้วตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้

 

   “……”

 

   เขาใช้เวลา1-2นาทีอยู่ในวังวนความคิดของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าและสะบัดผมสีชมพูอ่อนของตัวเองไปมา เป็นเชิงบอกกับตัวเองว่า เลิกเพ้อได้แล้วนะซอกจิน... 

 

   ไปอาบน้ำดีกว่าเนาะ คิม ซอกจิน คิดอะไรก็ไม่รู้

 

   หัวเราะออกมาให้กับความซื่อบื้อของตัวเองที่เอาแต่นึกถึงเรื่องที่มันไม่ค่อยจะบันเทิงใจเสียเท่าไหร่ มือบางคว้าผ้าเช็ดตัวและโทรศัพท์เครื่องโปรดเข้าไปในห้องน้ำ พาดผ้าเช็ดตัวไว้ที่ราวแขวนผ้าติดผนัง เลื่อนมือไปที่อ่างล้างน้ำเพื่อวางโทรศัพท์เครื่องสวยลงไป แล้วกดเข้าคลังเพลงเปิดเพลงโปรดของตัวเองขึ้นมา เมื่อที่จะฟังไปพร้อมๆกับการอาบน้ำยามเช้านี้

 

   넓은 바다 한가운데

   -ใจกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่-

   마리 고래가 나즈막히 외롭게 말을

  -‘มีเจ้าวาฬตัวหนึ่งพูดเบาๆกับตัวเองว่า เหงาจังแฮะ-

 

   ถึงชีวิตเขาจะดูเงียบเหงาแบบเจ้าปลาวาฬในเพลงนี้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีเพลงของวงรุ่นน้องBTS ที่เขาชื่นชอบและติดตามอยู่ตลอดคอยร้องเพลงปลอบประโลมใจเขาอยู่เสมอล่ะนะ...ฟังดูอาจจะน่าประหลาดไปเสียหน่อย แต่ทุกๆครั้งที่ตัวเขาได้ฟังเพลงของBTSวงโปรดนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพลงไหนๆมันก็ทำให้เขามีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้งเสมอๆเลยล่ะ..

 

 

 

 

   밝게 빛날 있을까

   -ผมจะเปล่งประกายได้รึเปล่านะ-

 



 


มาแย้วววตอนนึงง

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์น้า

เจอกันตอนหน้าค้าบบ



ฮึบไว้นะซอกจิน ฮึบ!

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #23 Silk. (@khemmakorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:16

    พี่จินน่าสงสารจีๆ
    #23
    1
    • #23-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2562 / 23:04
      ไรท์ก็สงาาร เเอเเงง
      #23-1
  2. #12 AtallJin (@AtallJin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:31
    โอ๋เอ๋​นะ คิมซอกจิน พยายามเข้า
    #12
    1
    • #12-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 1)
      16 เมษายน 2562 / 01:38
      มาร่วมกด99 เพื่อเป็นกำลังใจให้ซอกจิน
      #12-1
  3. #2 9483071 (@9483071) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 08:56

    ไรท์อ่าอย่าทิ้งเรื่องนี้ไปนะเพราะหนูหน่ะรออ่านตอนจบมันอยู่ไม่งั้นมันจะค้างคามากเลยแงงงส่วนยัยพี่หน่ะสู้ๆนะคะคนเก่งฮึบไว้

    #2
    1
    • #2-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2562 / 09:04
      เเงงง ขอบคุณมากนะคะ ฝากโปรยเรื่องนี้ไปให้เพื่อนๆด้วยน้าาา ไรท์จะต่อให้จบอย่างเเน่นอนค่ะสัญญาเลย! ไม่งั้นเอาระเบิดขว้างใส่ได้เลยนะ ว้ากกก
      #2-1
  4. #1 คนสวย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:23

    ต่อเร็วๆนะค่ะ. ลออยู่เด้อออแ

    #1
    1
    • #1-1 MELON MILK (@Changebleach) (จากตอนที่ 1)
      21 มีนาคม 2562 / 23:25
      ขอบคุณมากๆนะค้าบบบบบบบบบบบบบบบบบ เด๊่ยวมาต่อน้าาาาา
      #1-1