(OC) x(Fic Inazuma Eleven Go) My contract สัญญาที่ผมสัญญาคือนายหน้าหล่อสุดซึน

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : รู้รึยัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

  หลังจากวันนั้นทุกคนเดินทางกลับมาที่ดาเลียอย่างปลอดภัยทุกเมื่อถึงที่พักทุกคนต่างมานั่งรวมเพื่อทำการบ้านที่คั่งค้างเอาไว้ได้อยู่ๆประตูของห้องก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆทำให้เห็นหน้าของเด็กสาวชาวยุโรปที่ยืนถือกรงสัตว์เลี้ยงเอาไว้




"แมรี่!"


หนุ่มทั้งสองเลยเรียกนามของเด็กสาวตรงหน้า


"เชา!(Ciao!) จูลี่โรมิโอสบายดีไหม?"


"ฮะ/อืม"


"มาทำอะไรที่นี่หรอฮะ?"


เด็กสาวยิ้มคัทชูของในมือให้อีกฝ่ายดู


"เธอร์แลนช์!"


เด็กหนุ่มผู้รับผมเข้ากอดลูกแมวเปอร์เซียขนสีขาวมีดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลสดใส


"นายฝากแมวไว้กับฉันจำได้หรือยัง?"


"ฮะ"


"ที่นี่เลี้ยงแมวได้ไหมคะ?"


"อื้อ...ถ้ามันไม่รบกวนคนอื่นๆนะ"


"งั้นได้สินะคะ"


"ตามนั้นละ^^"


" ขอโทษที่เสียมารยาทที่แนะนำตัวช้านะฉันชื่ออลิซาเบธ โรซารี่หรือที่ทั้งสองคนนี้เรียกฉันว่าแมรี่นั้นเอง"


เด็กสาวพูดพร้อมยิ้มให้ทุกคนอย่างสดใสร่าเริง


"ยินดีที่ได้รู้จักนะโรซารี่จัง"


"เรียกแมรี่จะดีกว่านะ"


"แมรี่จัง ฉันชื่อ อาเรี่ยน เชอร์วิช"


"ยินดีที่ได้รู้จักอาเรี่ยน"


อักษรทั้งทายกันอย่างสนิทสนมเหมือนว่ารู้จักกันมาก่อนและเด็กสาวเลยปากพูดกับเด็กหนุ่มผมขาว


"จูลี่ โรมิโอเทอมหน้าฉันจะย้ายมาเรียนที่นี่นะ"


"ดีจังเลยที่นี่ก็จะได้อยู่ด้วยกัน 3 คนแล้วนะฮะ"


"อื้อ"


"พูดแล้วก็นึกถึงสมัยเด็กๆเลยนะจูลี่"


เด็กหนุ่มของสีน้ำตาลดวงตาสีฟ้าเอ่ยขึ้น


"แล้วแมรี่จะอยู่นานไหมฮะ"


"อืม... ตอนแรกก็ว่าจะมาอยู่สักอาทิตย์แปลว่าที่บ้านมีหน้าที่ต้องทำเลยต้องกลับวันนี้เลยน่ะ"


"น่าเสียดายนะฮะ"


"แต่ไม่เป็นไรหรอก"


เด็กสาวพูดก็หันหน้าไปทางเด็กหนุ่มที่ยืนจ้องเธอ เธอเดินเข้าไปหาเขา


"มานี่หน่อยสิ"


เด็กหนุ่มเดินออกไปตามความต้องการของอีกฝ่าย


"เดี๋ยวมานะ"


พูดจบเธอก็เดินนำหน้าไปยังสนามฟุตบอลที่มีแสงสว่างสลัวๆเล็กน้อยจากหลอกไฟฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น


"นายชอบจูลี่ใช่ไหม?"


"หา ถามว่าอะไรของเธอเนี่ย"


"ตอบมาเถอะน่า"


"ถ้าใช่แล้วจะทำไม?"


"ว่าแล้วฉันเห็นจ้องจูลี่ตั้งนาน"


"ดูออกด้วยหรอ?"


"ก็ใช่ไงล่ะฉันน่ะเป็นห่วงจูลี่กับโรมิโอมากๆเลยนะ"


สาวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาลง


"จูลี่น่ะมันน่าสงสารมากเลยทั้งต้องเรียนให้ได้ดีทั้งต้องคอยช่วยพ่อแม่บริหารงานวันๆเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับหนังสือหรือไม่ก็ต้องอยู่ในห้องสมุดนานๆทีจะได้ออกมาเล่นด้วยกันก็ทำบ้านของจูลี่เป็นถึงเจ้าของโรงแรมเวสต์ที่มีอยู่ทั่วโลกเลยต้องเรียนให้ได้ดีโดยไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเขาเลยว่าเขาอยากทำหรือเปล่าแต่พออายุครบสิบสามเขาก็ขอมาที่นี่ด้วยสัญญาว่าจะเรียนให้ได้ดีที่สุด หลังจากนั้นจะขอทำตามที่ตัวเองต้องการตอนแรกพ่อแม่ของจูลี่ก็ไม่ยอมแต่เพราะน้าของเขาก็เลยเกลี้ยกล่อมจนสำเร็จ"


เราจะฟังเด็กสาวหน้ายาวมาสักการะรู้สึกสงสารเด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อนของตน


"จูลิโอะที่เห็นยิ้มได้ตลอดที่จริงแล้วคือ..."


" ยิ้มเพื่อไม่ให้คนอื่นต้องเป็นห่วง"


"ฉันเข้าใจแล้วล่ะขอบคุณนะ"


"ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลยนะ"


"วิคเตอร์ เบลต"


"วิคเตอร์หรอ? เป็นชื่อที่ดีนี่ทำตัวให้สมกับชื่อละ"

เราจากที่ได้แลกเบอร์โทรที่เอาไว้ติดต่อกันแล้วก็เดินกลับและร่ำลากับทุกคนเรียบร้อยแล้วนี่ก็เดินทางไปยังสนามบินทุกคนต่างพากันเข้าบ้านพัก เด็กหนุ่มผมสีขาวและเด็กโหน่งผมสีน้ำเงินที่เดินมาถึงบ้านพักแล้วก็กำลังเข้านอนเด็กหนุ่มทั้งสองก็หันไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นเม็ดฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก


เปรี๊ยง(เสียงฟ้าผ่า)


เด็กหนุ่มผมขาวลงไปมุดอยู่ใต้โต๊ะแล้วหลับตาปี๋


"ทำเป็นเด็กๆไปได้"


"ผมกลัวฮะ" 


เด็กหนุ่มสะอึกสะอื้นร่างสูงที่ยืนดูอยู่ค่อยๆลดลงไปหาที่ใต้โต๊ะตึงแขนเล็กๆออกมาแล้วกอดอย่างอบอุ่น


เปรี๊ยง


น้ำตาของเด็กหนุ่มตัวเล็กเริ่มไหลรินออกมาอีกฝ่ายที่เห็นนั้นก็ค่อยๆเอามือไปปาดน้ำตาออกอย่างเบามือและทอดโรซารี่ที่อยู่ใต้เสื้อออกมาสวมใส่ไว้ที่คอของคนตัวเล็กตรงหน้า


"ฉันใส่ขมิ้นฉันพรุ่งนี้มาตลอดเลยนะแต่ว่ามันไม่ใช่ของฉันหรอกนะ"


"แล้วใครให้มาหรอฮะ?"


" ตอนสมัยเด็กที่ฉันไปต่างประเทศกับเด็กผู้ชายคนนึงตอนแรกก็ต้องกลับมาญี่ปุ่นแล้วก็ได้แลกโรซารี่กับเด็กคนนั้นแล้วก็สัญญาไว้ว่าจะเจอกันอีก"


"ช...ใช่โรซารี่แบบนี้หรือเปล่าฮะ"


เด็กหนุ่มโคตรเครื่องเสียงสั้นๆที่อยู่ใต้เสื้อของตนแล้วโชว์ขึ้นมาทำเอาคนร่างสูงชะงักไปสักครู่หนึ่ง


"ช...ใช่"


"ดีจังเลยฮะในที่สุดก็ได้เจอกันแล้วสินะฮะ"


เด็กหนุ่มพูดพลางยิ้มร่าออกมา


" มาแลกกันไหมฉันน่ะให้ความสำคัญกับมันมาโดยตลอดเลยนะ"


"ฮะ"


เด็กหนุ่มนิ้มออกมาด้วยน้ำตาแห่งความดีใจก่อนจะแลกโรซารี่กันและเข้านอน


.

.

.

.

.


เช้าวันต่อมา


(Kirino  Part) 


ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังฟังก็อยู่ที่สนามเหมือนทุกวันฝึกเลี้ยงลูกบ้างฝึกวิ่งรอบสนามบ้างชีวิตของพวกผมเป็นอย่างนี้ทุกวันยกเว้นวันเสาร์-อาทิตย์ที่จะได้พักผ่อน


โป๊ก


"อูย เจ็บจัง"


"คิริโนะเป็นอะไรหรือเปล่า?"


"เจ็บน่ะสิถามได้"


"โรมิโอเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้หน่อยสิฮะ"


จูลิโอะเดินไปบอกโรมิโอข้างสนาม เขาวิ่งไปเอาของพยาบาลมาให้ชินโด ชินโดค่อยๆเอายามาทาให้ผมถึงจะแสบนิดๆแต่พอก็ค่อยๆทาให้แล้วผมรู้สึกดีมากเลยล่ะ


"คุณดิริโก้เก่งจังเลยฮะ"


จูลิโอะพูดแล้วก็โดดเข้าไปกอดชินโดผมเห็นแล้วรู้สึกเจ็บที่อกยังไม่รู้ทั้งที่รู้ว่าจูลิโอะไม่ได้คิดอะไรแต่มันรู้สึกหวงยังไม่รู้ผมหึงเขาหรอ?


"คิริโนะไหวไหม?"


"อืม"ผมตอบแล้วลุกขึ้น


"เช้านี้พอแค่นี้นะ"


"ครับ/ฮะ"


ผมเปลี่ยนชุดแล้วเดินไปที่อาคารเรียนเข้าห้องไปนั่งที่ของตัวเอง


"เอาละจะเริ่มเรียนแล้วนะจ้ะ"


"ครับ/ค่ะ"


"วันนี้ครูจะให้ทำรายงานนะจ๊ะได้เสนอหัวข้อเกี่ยวกับประวัติเกี่ยวกับอะไรก็ได้โดยให้เลือกประเทศที่ไม่ซ้ำกันนะกำหนดส่งวันพฤหัสบดีจับคู่ได้เลยจ้ะ"


"คิริโนะคู่กับฉันนะ"  ชินโดที่นั่งอยู่ข้างๆทักถามผมขึ้น


"อือ"ทำไมผมต้องหน้าแดงด้วยนะ


"ครูครับผมคู่กับคิริโนะครับ"


"จ้ะ"


หลังจากที่ฉันเดินไปบอกกับครูที่อยู่ข้างหน้าและทุกคนต่างมีคู่คบกันแล้วก็ถึงคราวที่เราจะเลือกประเทศผมและชินโดเลือกที่จะทำเป็นประเทศอิตาลีเพราะมีคนที่คอยให้ข้อมูลได้อยู่นั่นก็คือจูลิโอะกับโรมิโอ หลังจากนั้นเราก็เริ่มเรียนกัน


(Julio Part) 

 

 " นักเรียนวันนี้จะมีนักเรียนใหม่มานะครับคุณชู คุณอเมมิยะ ไทโย คุณยูกิมูระ เฮียวกะ"


"ยินดีที่ได้รูจัดครับ"


ทั้ง 3 คนพูดแล้วยิ้มให้ทุกคนไม่รู้ว่าเทลส์แคทจะสังเกตเห็นผมหรือเปล่านะ


"ไปนั่งข้างๆคุณเวสต์โต้โกเนสกับคุณมัตสึคาเสะนะครับ"


ผมกับอาเรี่ยนยืนขึ้นเทลส์แคทมาหาทางผมและนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่


"ไง จูลิโอะ"


"สวัสดีฮะ"


ผมพูดแล้วยิ้มให้หันไปมองอาเรี่ยนที่คุยกับทั้งสองคนอย่างสนุกสนาน


"มาเริ่มเรียนกันนะครับ"


"ครับ/ฮะ/คะ"



(Tsurugi Part) 


ผมกำลังนั่งอยู่กับที่อาจารย์เปิดประตูเข้ามาพร้อม...ฮาคุริว!!! ผมงงมากเท่านั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง


" นี่คือคุณฮาคุริวจะมาเรียนกับพวกเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนะคะ ไปหาที่นั่งได้เลยคะแล้วมาเริ่มเรียนกันนะคะ"


"ครับ"


"ครับ/คะ"


มันมองแล้วเดินมาที่นั่งหลังผมนึกว่ามันจะเมินผมซะแล้วสุดท้ายก็ทักผมก่อน


"ไง"


"อืม"


ผมนั่งคุยกับมันสักพักจะได้ยินว่ามันย้ายมาเรียนที่นี่กับชูเอาเถอะอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังเข้าใจผมอยู่บ้างแล้วล่ะตอนนี้



(พักเที่ยง)


 พวกผมทั้งหกคนออกมายืนวมกันตรงทางเดินตรงหน้าห้องสอง


"ใครจะไปคิดว่าพวกนานจะมาย้ายเรียนที่นี่"


"นั่นสิ"

หลังจากนั้นเจ้า 4 ตัวก็อธิบายเหตุผลให้ฟังหน่อยที่นี่เพราะจูลิโอะส่วนยูกิมูระกับไทโยย้ายมาเรียนที่นี่เพราะอยากเจอเทนมะ หลังจากนั้นพวกผมก็ชวนกันไปหาอะไรกินที่โรงอาหารคนต่างเห็นด้วยพวกเราเดินลงไปยังโรงอาหารที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนมากมายแต่โชคดีที่เจ้าโรมิโอจองโต๊ะไว้ให้เพราะจูลิโอะขอเอาไว้ให้ก่อนแล้ว


"จูลี่ทางนี้ๆ"


จูลิโอะหันไปมองตามเสียงเรียกแล้วเดินไปหาเจ้าของเสียงเรียกพวกผมก็เดินตามไป


"สเต็กงั้นหรอฮะ"


"ใช่แล้วล่ะพวกนายได้ใช้สมองช่วงบ่ายได้อย่างเต็มที่ไงล่ะ"


"แหะๆขอบคุณนะฮะ"


จูลิโอะนั่งกินอาหารตรงหน้าเหมือนพวกผมตลอดช่วงบ่ายจะเลิกเรียนผ่านไปด้วยดีจนกระทั่งชมรม


"เฮ้ย สึรุงิมานี่ดิ"


"ไปไหน?"


ผมโดนฮาคุริวลากมาเห็นกัปตัน คาริยะ ไทโย มินามิซาว่ารวมตัวกันอยู่โดยมีเหล้าอยู่ตรงข้างๆฮาคุริว ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่ทันที่จะพูดอะไรออกไปก็โดน...





... To Be Continuous...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 0890232670 (@0890232670) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 14:41
    โดนอะไรอะ
    #2
    7
    • #2-5 Cha_11 (@Cha_11) (จากตอนที่ 7)
      8 พฤษภาคม 2563 / 14:46
      มีสองอันนะคะcha_11072008กับcha11_07คะ
      #2-5
    • #2-7 Cha_11 (@Cha_11) (จากตอนที่ 7)
      8 พฤษภาคม 2563 / 14:47
      ค่าทักมาได้นะคะ
      #2-7