(OC) x(Fic Inazuma Eleven Go) My contract สัญญาที่ผมสัญญาคือนายหน้าหล่อสุดซึน

ตอนที่ 6 : Chater 5 : หึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

(Tenma Part)

ตอนนี้พวกผมอยู่ที่ก็อดเอเดนมีหน้าของคนที่อสนคุ้นเคย

"ชู"ผมตะโกนเรียกเจ้าของชื่อ

"เท็นมะเป็นไงบ้าง?ไม่เจอกันนานเลยนะ"

"อืม สบายดีนายละ?"

"เหมือนกัน"ผมทักทายชู

"ไงสึรุงิ"

"อืม...ไง"

"เด็กที่หลบอยู่ข้างหลังนายคือใครหรอ?"

"นี่คือเด็กใหม่ของชมรม จูลิโอะ เวสต์โต้โกเนส"

"ท่าทางน่ารักดีนี่"

ชูเอ่ยขึ้นหลังจากมองดูทั้งสองคนคุยกันสักพัก ผมกวักมือเรียกจูลิโอะให้มาหาเขาเดินมาหาผม

"ขอแนะนำนะ นี่คือ เทลส์แคทหรือที่พวกฉันเรียกว่า ชู ส่วนคนที่คุยกันสึรุงิอยู่คือ ปายหลง หรือ ฮาคุริว ส่วนนี่คือจูลิโอะ"

"ผมขอเรียกคุณริวแทนนะฮะ"

"เอาสิ"

"ท่าทางน่ารักดีนี่"

"ใช่ไหมละ?"

ผมยืนคุยกับพวกชูสักครู่หนึ่งหลังจากนั้นโค้ชคิโด้กับโค้ชเอ็นโดก็ให้พวกเราจับคู่นอนผมก็อยากจับคู่กับชูนะแต่ว่าถ้าจูลิโอะไปอยู่กับคนที่ไม่ใช่ผม สึรุงิ กัปตัน รุ่นพี่คิริโนะ โค้ชก็คงจะแย่แน่ๆ

"ฉันขอคู่กับจูลิโอะ"ชูพูดขึ้นทำเอาผมเอ๋อไปเลย

"เห๋!?"ผมงงกับคำพูดของชูและว่าจะถามออกไปแต่ก็โดนสึรุงิที่แผ่รังษีอำมหิตออกมาตัดหน้าซะก่อน

"ไใต้องนี่รูมเมทฉัน ฉันดูแลเองได้"

"เอาน่าสึรุงิให้ชูคู่กับจูลิโอะเถอะ"

"ก็ได้"

สึรุงิตอบอย่างเซ็งๆแล้วหันไปพยักหน้าให้ฮาคุริวทำนองว่า'เออ ฉันคู่กับนายแทนแล้วละกัน' ฮาคุริวพยักหน้าทำนองว่า'เออได้' ทุกคนขนกระเป๋าชุดเดินขึ้นไปยังบนห้องพัก'แหะๆโชคดีนะจูลิโอะ' ผมเดินเข้าไปกระซิบที่หูของชู

"ฝากจูลิโอะด้วยนะ"

"วางใจได้เลย"

ชูกระซิบกลับแล้ววิ่งออกไปหาจูลิโอะ

.
.
.
.
.

ห้องพักชู-จูลิโอะ

(Shuu Part)

ผมชูเองครับทุกคนตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่กับเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนึงนาม
'จูลิโอะ'บอกตรงๆผมรู้สึกเอ็นดูและถูกชะตากับเขานะแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ถูกกับผมยังไงไม่รู้เขาไม่พูดอะไรกับผมเลย ไม่สิเขาอาจจะแค่ขี้อายก็ได้ก็เราไม่รู้จักกันมาก่อนนินะ

"จูลิโอะ"ผมเรียกชื่อของเขาแล้วเขาก็หันมามองผม

"ฮะ?"

ช่างน่ารักน่าชังซะจริง

"นายไม่อยากคุยกับฉันหรอ?"นี่ผมพูดคงตรงไปรึเปล่านะ

"เปล่าฮะ"

"ฉันชื่อเทลส์แคทนะ"เขาจ้องหน้าผมสักพักแค่ดูก็รู้แล้วละนะว่าเป็นคนต่างชาติ

"เทลส์แคทคุง"

"อืม...ฉันเอง"

"จะว่าอะไรไหมถ้าฉันอยากสนิทกับนาย?"

เขาส่ายหน้าเล็กน้อย

"ผมต่างหากละฮะที่ต้องถาม"

"งั้นมาสนิทกันนะ"

"ฮะ"

ระหว่างเดินไปตุดรวมที่นัดกินข้าวกันไว้ผมเผลอหันไปเห็นฮาคุริวกับสึรุงิคุยกันอย่างสนุกสนานและสนิทสนม ผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกยังไงไม่รู้ นี่ผมหึงเขาหรอ?


"เทลส์แคทคุงๆ" ผมหันไปมองจูลิโอะที่พยายามเรียกผมอยู่ 


"ขอโทษทีนะฉันเผลอไปเอง"


" ไม่เป็นไรฮะ"


ผมเดินต่อไปจนอยู่ใกล้กับทั้งสองคนจูลิโอะวิ่งเข้าไปกอดสึรุงิ สึรุงิเอามือไปลูบศีรษะของจูลิโอะ


"งืม...ชอบกลิ่นตัวของวิคเตอร์คุงจังเลยฮะ"


"ครับๆ"


ผมกับฮาคุริวที่ยืนมองทั้งคู่กอดกันอย่างงงๆผมก็ทำแบบนั้นกับเขาดูบ้างนะแต่ว่า...ผมไม่ได้น่ารักแบบจูลิโอะนี่นาไม่มีทางหรอก อยู่ก็เหมือนมีสัมผัสที่ตรงร่างกายกลิ่นของดอกมะลิ


"จูลิโอะ?"


"ฮิๆ ชอบไหมฮะ?เห็นต้องผมกับวิคเตอร์ตั้งนานแล้ว"


"อืม"


"งั้นผมจะกอดเทลส์แคทบ่อยๆเลยฮะ"


แบบนี้แล้วผมก็เขินสิครับรออะไรจริงๆแล้วผมก็ชอบนะพวกเราเดินไปถึงจุดนัดกินข้าวจูลิโอะชะเง้อหน้าไปดูในหม้อ


"ก...แกงกะหรี่งั้นหรอฮะ?"


"หืม...ของโปรดฉันเลยนะเนี่ย"


"ไม่นะฮะ"


ดูเหมือนสุริยาจะดูไม่ค่อยชอบกินกะหรี่เท่าไหร่แฮะแต่สุดท้ายเขาก็กินจนหมดแต่เผ็ดจนล่อน้ำเเข้าไป 4-5 แก้วเลยทีเดียวตอนนี้คุณชินโดกลายเป็นตู้น้ำเคลื่อนที่ให้จูลิโอะไปเรียบร้อยสักพักก็ถึงเวลาอาบน้ำและเข้านอนแต่เราจะบังเอิญขนาดนี้ทั้งผมและจูลิโอะไม่หลับ


"นี่ๆฉันรู้สึกที่ดีๆอยู่นะจะลองไปดูไหม?"


"ก็ดีนะฮะ"


เราสองคนลุกจากเตียงและเดินออกไปอย่างเงียบๆเพื่อจะได้ไม่รบกวนคนอื่นๆ


"ที่นี่มีแค่ฉันกับฮาคุริวที่รู้"


"สวยจังเลยฮะ"


คือหน้าผาที่มองเห็นทั่วเกาะได้แถมตอนกลางคืนมีดวงดาวที่ส่องแสงสว่าง จู่ๆก็มีคนเดินมาผมได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคย 'ฮาคุริวกับสึรุงิ'


"นายมีอะไรถึงชวนฉันออกมาเนี่ย?"


"คือว่านะฉัน...ฉันชอบนาย คบกับฉันนะ"


"ไม่ได้หรอก"


"ทำไมล่ะไหนมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอ?อย่าบอกนะว่าเด็กคนนั้น"


"เอาจูลิโอะมาเกี่ยวข้องด้วยจะได้ไหม?" 


"ว่าไงนะ นายกับเจ้านั่นกอดกันตั้งหลายครั้งได้กันแล้วใช่ไหม?ล่ะมันน่ารักแล้วใช่ไหม?"


"เออใช่น่ารัก"


ผมทนดูไม่ไหวจึงลุกออกจากพุ่มไม้แล้วเดินออกไปหา ผมลากฮาคุริวออกมาแล้วให้สึรุงิไปไกลๆ


"นายชอบสึรุงิใช่ไหม?"


"เปล่า"


"แล้วนายทำแบบนี้ทำไ..."


ผมโดนขัดจังหวะการพูดโดยการที่เอาริมฝีปากของเขาเข้ามาประกบกับปากของผม


"ฉันชอบนายคบกันนะ"


"ตาบ้านี่...ตกลง"


ผมพูดพลางกอดฮาคุริว...เอ๊ะ! เดี๋ยวนะผมลืมจูลิโอะไว้นี่ขอโทษแล้วกันนะจูลิโอะ


"ไปต่อกันที่ห้องดีกว่านะ"


"อืม..."ผมเดินไปที่ห้องของฮาคุริว



"ดูสภาพฉันคงต้องไปนอนห้องนายแล้วหล่ะ"


"เข้าใจแล้วฮะ"

.

.

.

.

.

(เช้าวันต่อมา)


"อรุณสวัสดิ์จูลิโอะ"


"อรุณสวัสดิ์ฮะ วันนี้ดูร่าเริงจังเลยนะฮะ" 


"อืม"ก็เพราะได้คลกับฮาคุริวนิน่า


"จูลี่"


"ใครน่ะ?"


ผมหันไปมองเด็กผู้ชายดูรุ่นราวคราวเดียวกันผมสีน้ำตาลดวงตาสีฟ้าสดใส


"โรมิโอ!"


จูลิโอะเรียกชื่อของอีกฝ่ายที่วิ่งเข้ามาหาเขา


"มาที่นี่ได้ยังไงกันฮะ?"


"ก็ถามผู้อำนวยการไงละ"


"เอ๋!?แล้วมาทำอะไรละฮะ?"


"มาดูแลนายไงล่ะก็หน้าที่ของฉันนี่นา"


"ผมมีคนดูแลอยู่ไม่ต้องห่วงฮะ"


 "ใช่แล้วมีฉันดูแลอยู่ทั้งคน" 

ผมเอ่ยขึ้นหลังจากดูทั้งสองคนคุยกันมาสักพักแล้วกำลังจะเอ่ยคำถามออกไปแต่ก็ถูกเขาขัดเหมือนกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร


"โรมิโอ เอลซาโน่ เพื่อนสนิทและคนรับใช้ของจูลิโอะครับ"


"ชู ยินดีที่ได้รู้จัก" 


ไม่รู้นะทำไมผมถึงพูดแบบนั้นแต่รู้สึกไม่ค่อยชอบหมอนี่ยังไม่รู้เขาเดินเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูผม


"อย่าคิดจะแย่งจูลี่ไปจากฉันเพราะนายไม่มีทางทำได้"


ผมงงกับคำพูดของเขาแต่ก็ถูกโอบกอดไว้ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น 


"อย่ามายุ่งกับแฟนฉัน"

 

"ขอประทานโทษครับ


"ฮาคุริว?"


ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรก็ถูกฮาคุริวจูงมือออกมาจากทั้งสองคน จูลิโอะที่ออกกำลังยืนงงอยู่โรมิโอเข้าไปโอบกอดจูลิโอะและแลบลิ้นใส่ผม


(Tenma Part)

    

   ผมเพิ่งเห็นเหตุการณ์ที่จูลิโอะถูกใครก็ไม่รู้กอดเอาไว้ ผมสงสัยว่าเขาคือใครเพราะผม เดินมากับสึรุงิที่ยังงงไม่แพ้กันอยู่ๆเขาก็ลุกออกไป


"จะไปไหนกันน่ะสึรุงิ?"


"ดูเองดิ"


ผมมองดูที่เดินไปหาจูลิโอะและโผล่กอดเอาไว้ผมเดินออกไปตาม


"นายเป็นใคร"สึรุงิถาม


"โรมิโอ เอลซาโน่ เพื่อสนิทและคนรับใช้ครับ"


"มัตสึคาเสะ เท็นมะ ครับส่วนนี่ สึรุงิ เคียวสุเกะ"


"ยินดีที่ได้รู้จักครับ มัตสึคาเสะคุงสึรุงิคุง"เขายิ้มให้พวกผมอย่างอบอุ่น


"ทำไมนายถึงเรียกนามสกุลพวกฉันด้วยแบบชิวๆเลยล่ะ?แล้วทำไมจูลิโอะถึงเรียกไม่ได้?"


"ก็เขาเรียกไม่ถูกไงครับทำชื่อพวกคุณบางคนน่ะมันจำยากครับแล้วสำหรับผมบางทีมันก็ไม่ต้องเป็นต้องจำใส่หัวสมองด้วยครับ"


"จริงงั้นหรอ?"


"ฮะ"


"เอาไว้จะสอนตอนที่กลับไปให้นะ"


"รบกวนด้วยนะฮะ"


"ทั้งสี่คนยังไม่รีบไปอีกหรอ?นี่ใครกันละ?"


หลังจากนั้นกัปตันกับรุ่นพี่คิริโนะก็พาไปโรมิโอแนะนำกับทุกคนจากนั้นเขาจึงได้กลายเป็นหน่วยบริการให้พวกผม ทั้งเอาน้ำเอาอาหารมาให้ฉีดสเปรย์คลายกล้ามเนื้อให้สมแล้วที่เป็นคนรับใช้ของจูลิโอะแต่ว่า...เขาทั้งสองคนปฏิบัติตัวกันเหมือนเป็นแค่เพื่อนสนิทเหมือนคนทั่วไปไม่เหมือนเจ้านายกับคนรับใช้เลยสักนิดคงเพราะสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแล้วมั้งแต่ผมไม่เข้าใจ


"ทำไมโรมิโอไม่พูด'ครับ'กับจูลิโอะละ?"


ผมหลุดปากพูดออกไปแล้วหรอ?


"คือว่า..."


"ก่อนมาที่นี่ได้นายน้อยได้ขอไว้ว่าอย่าพูดมีหางเสียงด้วยเพราะมันดูห่างเหินเกินไป"


"งั้นหรอ?"


ผมพูดแล้วหันหน้าไปทางเขาพยักหน้าให้ยังเขินดูรวมๆแล้วทั้งสองคนคงสนิทกันมากๆเลยสินะ


"ไปฝึกต่อได้แล้ว"


"ฮะ"



...To Be Continuous...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น