(OC) x(Fic Inazuma Eleven Go) My contract สัญญาที่ผมสัญญาคือนายหน้าหล่อสุดซึน

ตอนที่ 4 : Chapter 4 : สนิทกันนะฮะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

 

 ( Julio Part ) 


ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนินทา ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วปีนบันไดของเตียงนอนเพื่อโผล่หน้าไปดูวิคเตอร์คุงคงที่หลับไหลอยู่ผมจ้องหน้าของเขาสักพักก็จะเอามือไปจับที่แก้มของเขาแล้วหยิกแบบเบาๆค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าที่งงงวย


" อรุณสวัสดิ์ฮะ"


ผมพูดพลางยิ้มให้เขาดูเหมือนเขาจะเฉยชากับผมแต่แล้วเขาก็เอ่ยขึ้น


" อ่า...อรุณสวัสดิ์" 


เขาพูดเราลุกขึ้นจากที่นอนมองดูเขาสักครู่แล้วยิ้มออกมา


"มีแค่หกโมงสิบเอ็ดเองนะปกติเขาตื่นกันตอนเจ็ดโมงเจ้าเตี้ย"


ว่าโดนดุซะแล้วเรา


" ถ้าชอบตื่นเช้านะเมื่อปลุกฉันแล้วไปปลุกชินโดไป๊"


พูดจบเขาก็ลุกไปอาบน้ำผมก็เดินไปที่บ้านพักของคุณดิริโก้(ชินโด) ผมไม่อยากเสียมารยาทนะแต่ประตูมันไม่ได้ล็อคเพิ่งเปิดเข้ามา


" ขออนุญาตฮะ"


ผมเดินเข้าไปได้สองสามก้าวกัปตันก็ส่งเสียงตอบมาอย่างนุ่มนวล 


" จูลิโอะใช่ไหม"


"ฮะ"


 ผมเดินเข้าไปยังเตียงนอน 2 ชั้นที่มีกัปตันนั่งอยู่


"อรุณสวัสดิ์" 


"อรุณสวัสดิ์ฮะ"


หลังจากนั้นผมก็เล่าให้ฟังเรื่องที่โดนวิคเตอร์คุงดุมาให้เขาและคุณการ์เซีย

(คิริโนะ)ฟังทั้งสองคนสังเกตว่าผมใส่ชุดนอนเลยเชิญให้ผมไปอาบน้ำด้วยแต่ผมปฏิเสธเนื่องจากชุดของผมอยู่ที่บ้านพักของผมผมจึงขอลากลับไปอาบน้ำ


(Tsurugi Part) 


       ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมถึงต้องมาปลุกกันตอนเช้าแบบนี้ตอนนี้ก็หลังจากฝึกผมก็กำลังเดินไปที่การเรียนม.ต้นกับชินโดที่ใช้เวลาเดินประมาณ 5-10 นาที


" สึรุงิฉันถามอะไรหน่อยสิ"


น้ำเสียงแบบนี้คงจริงจังน่าดูเลยสินะอะไรกันนะที่จะถาม


"หืม"


" นายไม่ชอบจูลิโอะหรอ?ฉันว่าเด็กคนนั้นน่ารักจะตายแล้วก็นิสัยดีหรอกนะ"


"ก็เปล่านี่ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนิ"


"ฉันว่านายควรจะเอ็นดูเด็กคนนั้นนะ"


"ก็คงจะอย่างนั้นมั้งแต่ว่าเมื่อเช้าก่อนออกมาจากที่นี่นะเด็กคนนั้นน่ะพูดว่า... อยากจะสนิทกับฉัน"


" ก็ดีแล้วนี่นายควรจะพักบ้างก็ได้นะเด็กคนนั้นอาจจะดูแลนายตอนที่นายไม่ไหวก็ได้ แล้วก็นะฝากดูแลเด็กคนนั้นด้วยล่ะ"


"เอ๋!?"


คำพูดของชินโดทำเอาผมชะงักไปสักครู่หนึ่งซึ่งจริงๆแล้วผมก็คิดว่ามันก็ดีจริงๆนั่นแหละเพราะเด็กคนนั้นก็ไม่ได้มีพิษร้ายแรงอะไรขนาดนั้นแถมยังดูเป็นคนที่น่ารักอีกต่างหาก เอาจริงๆครั้งแรกที่ผมเจอหมอนั่นก็รู้สึกว่าเป็นเด็กที่นิสัยดีนะ แต่สำหรับผมแล้วผมไม่รู้เหมือนกันหรอกแต่คนนั้นกำลังคิดอะไรกับผมกันแน่อาจจะแค่สนิทจริงๆก็ได้แต่ว่าผมก็รู้สึกชอบแต่คนนั้นอยู่ๆนิดๆผมก็ไม่รู้หรอกนะ ตอนนี้ผมเดินมาถึงหน้าห้องแล้วผมก็ได้ลากับชินโดเรียบร้อยแล้วก็เข้าไปเรียนต่อ เดี๋ยวนะสัมผัสนุ่มๆนิ่มมันกลิ่นหอมด้วย ผมหันกลับไปก็ได้เจอกับคนที่แสนจะน่ารักคนนึงนั่นก็คือ


"จูลิโอะ? น่าจะมากอดฉันทำไมน่ะ"


" ก็กลิ่นของวิคเตอร์คุงน่ะหอมดีนิฮะแล้วก็อยากกอดคุณเท่านั้นฮะ"


"อ่า...เข้าใจแล้ว"


ผมยืนให้เด็กคนนี้กอดสักพักก่อนจะไล่ให้ไปเข้าห้องเรียน เอาจริงๆนะมีความรู้สึกผมเด็กคนนั้นก็ไม่ได้อะไรหรอกอยากจะสนิทขึ้นมาเหมือนกัน ตลอดจนพักเที่ยงผมไม่มีสมาธิมัวแต่คิดถึงหน้าของจูลิโอะ อ่า... นี่ผมเป็นบ้าใช่ไหมเนี่ย ผมเดินออกมาจากห้องเรียนของตัวเองเพราะว่าเด็กคนนั้นกำลังยืนอยู่หน้าห้อง คงต้องคิดเข้าไปทักกันแล้วก็มีก้างควางคอ เข้ามาขัดขวาง สองคนคุยกันคุยกันอยู่สักครู่แต่ความที่ว่าผมเป็นคนที่ไม่ทนอะไรสักเท่าไหร่นะ ผมก็เลยรีบเข้าไปกอดเด็กคนนั้นเอาไว้


"จูลิโอะนายต้องไปกินข้าวกับฉัน"


"ดีใจจังที่มาชวน ขอตัวนะโรมิโอ"


"อืม"


"นี่เจ้าเตี้ยจะกินอะไรอ่ะ"


เด็กคนนั้นเอานิ้วชี้ไปที่แซนด์วิชไส้ปูอัด  ผมก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วมุ่งหน้าเดินไปที่ร้านขายข้าวแกงกะหรี่ ทั้งผมและเด็กนั้นต่างคนต่างซื้ออาหารของตัวเอง พวกเรากลับมานั่งที่ด้วยกัน 2 คน  จูลิโอะเอาแซนวิชเข้าใส่ปากเล็กๆน่ารักๆของเขาอย่างน่าเอ็นดู 

ซ่าๆ(เสียงฝนตก)

อยู่ๆก็มีฝนตกลงมา ผู้คนที่นั่งอยู่ด้านนอกต่างก็รีบวิ่งเข้าหาตัวอาคาร  แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักนั่งกินข้าวแกงกะหรี่ตามเดิม


" จะว่าไปถ้าฝนตกแบบนี้ก็ซ้อมไม่ได้ใช่ไหมฮะ"


" ก็อย่างที่ว่ามานั่นแหละ"


"สึรุงิ จูลิโอะ!!!"


ผมหันหน้าไปตามเสียงเรียก ก็พบว่า เท็นมะกำลังวิ่งพร้อมเรียกชื่อผมกับจูลิโอะไปด้วย


"ตอนเลิกเรียนรีบไปที่สนามฟุตบอลด่วนเลยนะ"


"อืม/เข้าใจแล้วฮะ"


เท็นมะวิ่งออกไป ผมกับจูลิโอะก็นั่งกินข้าวกันต่อไปจนหมดและออกมานั่งแถวสนามหญ้าที่มักมีผู้คนมานั่งทำรายงานหรือนั่งจับกลุ่มคุยกันผมกับจูลิโอะเลือกที่จะนั่งตรงใต้ต้นไม้


"ลมพัดมาเย็นดีจังเลยฮะ"


"อืม"


เมื่อผมหันไปอีกทีก็พบว่าจูลิโอะเอาศีรษะของเค้ามาวางไว้บนไหล่ของผมและเผลอหลับไป


"อา...ฉันจะยอมให้มาแค่ครั้งนี้เท่านั้นฝันดีล่ะเจ้าเด็กน้อย"


ผมพูดพลางเอามือไปด้วยลูบศีรษะของบุคคลตรงหน้า จนใกล้หมดพักเที่ยงผมก็ปลุกให้จูลิโอะตื่นขึ้นเรารีบไปเรียนทันที ผมมองนาฬิกาห้องอีกทีก็ได้เวลาเข้าชมรมแล้วจึงเดินออกไปที่สนามพร้อมเปลี่ยนชุด


"เอาล่ะทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม? งั้นก็ออกเดินทางได้"


"โค้ชครับเราจะไปไหนกันหรอ?"


"ก็อตเอเดนไงละจะได้ไปซ้อมกับทีมโปรเจคต์ซีโร่และทีมอิลลิมิเต็ดไชล์นิ่ง"


"อ...อดีตศัตรูคู่แค้นพวกเราสินะ"


"เอาละขึ้นรถได้แล้ว!"






...To Be Counted... 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น