(OC) x(Fic Inazuma Eleven Go) My contract สัญญาที่ผมสัญญาคือนายหน้าหล่อสุดซึน

ตอนที่ 3 : Chapter 3 : ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

        เมื่อพูดจบก็สาวเท้าเดินไปยังร้านขาย

ของกิ๊ฟช็อป เปิดประตูเข้าไปก่อนจะมองหาของที่หมายตาอยู่นั้นก็คือ'สโนว์บอล'ที่ตั้งโชว์อยู่ตรงหน้าต่างของร้านและเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อจ่ายเงินเดินออกมาหาเด็กหนุ่มทั้งสี่ที่ยืนรอเขาอยู่หน้าร้านหนังสือตรงข้าม


"พวกนายเลือกได้รึยังว่าจะซื้ออะไร?"


"ครับ"


      ทั้งสี่ขานรับและชี้ไปยังกองหนังสือสิบสองเล่มเหมือนดั่งเดิมพร้อมชูของขวัญที่พวกเขาซื้อให้โค้ชเอ็นโดเห็น ทั้งห้าเดินก้าวเข้าไปในร้านช่วยกันยกหนังสือไปจ่ายเงิน


"ทั้งหมด 7820 เยนคะ"


"โค้ชครับพวกผมของยืมเงินสัก 820 เยนได้ไหมครับ?"


"ฮ่าๆเข้าใจแล้วเอาไปสิ"


หลังจากนั้นพวกเขาทั้งห้าต่างก็รีบวิ่งกลีบไปโรงเรียนแบบสุดแรง ราวกับว่าชาตินี้คงไม่มีอะไรให้รีบขนาดนี้อีกแล้ว

.

.

.

.

.


เมื่อถึงโรงเรียนก็โดนโค้ชคิโด้เพื่อสนิทของโค้ชเอ็นโดต่อว่าในสถานะที่พาทั้งสี่คนโดดเรียนแบบยกใหญ่แต่ก็ไม่มีทีท่าสำนึกผิดมีแต่จะรีบวิ่งไปจัดการเรื่องงานเลี้ยงให้เสร็จอย่างเดียว 

.

.

.

.

.

ในตึกฟุตบอลมีร่างของเด็กหนุ่มผมขาวที่นั่งเหมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างของห้องเปลี่ยนชุดพรางครุ่นคิดในใจอย่างสงสัย


'ทุกคนหายไปไหนกันนะ?'


ในเมื่อมาแล้วเสียเที่ยวเขาจึงเดินออกมาจากตึกเพื่อไปเดินเล่นยังสวนดอกไม้ที่ไม่ไกลจากตึกฟุตบอลมากนักหลังจากก้าวเท้าออกได้แค่สามสี่ก้าวก็มีเสียงเรียกแสนคุ้นเคยดังมากจากอีกฟากหนึ่งร่างของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลผู้มีดวงตาสีฟ้าสดใสขานเรียกชื่อเพื่อนสนิท


"เวสต์คุงจะไปไหนหรอ?"


"จะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ใกล้ๆฮะ"


"ถ้าไม่รังเกียจขอไปด้วยคนจะได้ไหม?"


"ฮะ"


เมื่อทั้งคู่เดินออกมาได้สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลจึงให้เพื่อนร่างเล็กรับโทรศัพท์


"รับเถอะ'


"ฮะ"


'นี่ๆจูลิโอะคุงอยู่ไหนหรอ?'


"กำลังออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้กับเพื่อนฮะ"


'งั้นหรอ? ขอโทษนะที่วันนี้ไม่ได้เอาชุดไปให้ คือว่า...อีกครึ่งชั่วโมงกลับมาที่สนามจะได้ไหม?'


"ฮะ"


ตี๊ด(เสียงวางสาย)


"ไปกันเถอะ!"


เด็กหนุ่มพยักหน้าและเดิรไปตามเพื่อนชายของเขา ทั้งสองเดินผ่านทางเดินสองข้างทางที่เต็มไปด้วยดอกไม้สวยงามนานาชนิด สองหนุ่ทคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาพวกเขาสองคนก่อนจะหยุดลงที่สะพานไม้ที่ทอดยาวไปถึงเรือนกระจก คนผมสีน้ำตาลเอ่ยขึ้นคำพูดของเขาทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆชะงักไปทันทีที่ได้ยิน


"นายยังไม่ลืมเรื่องสัญญาตอนอายุ 7 ปีใช่ไหม"


"..."


ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างบางข้างๆอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เหมือนจะรู้ใจเขาจึงเอ่ยเพื่อทวนความจำให้เพื่อนร่างบาง


"ตอนที่นายอายุแค่ 7 ปี นายได้เจอกับฉันและก็เด็กคนนั้นที่อายุเท่ากับนาย พวกเราทั้งสามคนเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานมาตลอดจนถึงวันนึงเด็กคนนั้นก็ต้องย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่น"


หลังจากฟังที่เพื่อนชายคนสนิทร่ายออกมาแล้วเขามีทีท่าเหมือนจะจำความได้


"ผมพอจะจำได้แล้วละฮะ"


เมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาสีฟ้าสดใสก็เบิกตากว้างแล้วเอามือไปดีดที่หน้าผากของอีกฝ่าย


"เจ็บนะฮะ"


"ลงโทษที่จำเรื่องสำคัญไม่ได้ไงละแล้วจำได้ไหมว่าสัญญาอะไนไว้"


เด็กหนุ่มส่ายหน้าด้วยสีหน้ารู้สึกผิด


"นายสัญญาว่านายจะหาเขาให้เจอแล้วนายกับเขาก็แลกโรซารี่กัน"


"แล้วโรมิโอพอจะจำลักษณะได้ไหมฮะ?"


"โอ๊ย...จูลี่เอ๊ยนานขนาดนั้นใครจะจำได้"


"แหะๆ"


"เอ๋รู้สึกตะมีตาสีเหลืองสดใสผมสีน้ำเงินเข้มมั้งฉันนึกออกแค่นี้อะ เอ่อ...ขอโทษนะที่เรียกว่า"จูลี่"เหมือนเมื่อก่อนมันชินน่ะ"


"ไม่เป็นไรหรอกฮะ ยังไงโรมิโอก็คือคนสำคัญคนหนึ่งของผมนั้นละ"


"อีกสองนาทีห้าโมงครึ่งแล้วนะไม่ร..."


ไม่ทันจะได้พูดจบประโยคเด็กหนุ่มผทสีขาวก็รีบวิ่งออกไปพร้อมโบกมือลาเพื่อนชาย


'นายนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ'

.

.

.

.

.

เด็กหนุ่มวิ่งออกมาอยากรวดเร็วเพื่อตรงไปที่สนามฟุตบอลตรงตึกไปนานนักเขาก็มุ่งไปถึงที่หมายและเห็นทุกคนยืนรวมตัวกัน เด็กหนุ่มหยุดอยู่ตรงหน้าโค้ชทั้งสองก่อนจะรีบโกยออกซิเจนเข้าปอด


"ข...ขอโทษนะที่มาช้า"


"ไม่เป็นไรหรอก"


ทุกคนตอบรับพร้อมชูป้ายที่ไว้ว่า"Welcome to Dalia"


"ยินดีต้อนรับสู่ดาเลียนะจูลิโอะคุง!"


เมื่อจบประโยคพูดของทุกคนก็โผล่เข้ากอดเด็กหนุ่มยกเว้นทั้งสีคนที่ยืนถือของขวัญอยู่ในมือพวกเขาค่อยๆเดินเข้าไปมอบของขวัญให้พร้อมบอกให้เปิด เด็กหนุ่มทำตามที่ตอบเขาค่อยๆแกะของขวัญออกอย่างถะนุถนอมพบว่าข้างในนั้นั้นมีหนังสือจำนวนสิบสิงเล่มอยู่ข้างในซึ่งมีความหนามากๆเขาค่อยๆเปิดหนังสืออกพร้อมพูดประโยคที่ใครได้ยินก็ต้อง...


"ผมอ่านตัวคันจิไม่ออกฮะ"


เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ล้มลงไปนอนขาชี้ฟ้าหมด ชินโดเอ่ยขึ้น


"ฉันจะสอนนายอ่านเอง"


"ฉันด้วยฉันคือโค้ชนิน่าใช่ไหมคิโด้"


"อือ"


"พวกเราก็จะช่วยสอนด้วย"


''รบกวนด้วยนะฮะ''


"เอ้านี่รับนะ!"


โค้ชเอ็นโดโยนกล่องสีชมพูม่ให้เด็กหนุ่มผู้กำลังยืนงงแต่ก็ต้องรีบวิ่งไปรับ 


"เกือบไม่ทันแล้วนะฮะ"


เด็กหนุ่มพูดอย่างงอนๆก่อนที่งสี่คนจะเอาของที่พวกเขาซื้อมาให้เด็กหนุ่ม


"หวังว่าจะชอบนะ"


"ขอบคุณนะฮะ"


"เอาละมากินบาบิคิวกันเถอะ!"


เทื่อสิ้นคำพูดของโค้ขทั้งสองทุกคนต่างกินอย่างเอร็ดอร่อยจนมือค่ำทุกคนต่างช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาดทุกอย่างให้เหมือนเดิม

ต่างคนต่างงเดินกลับบ้านพักของแต่ละคู่กันไป




...To Be Continuous.... 





นี่คือบ้านของสึรุงิกันจูลิโอะนะคะของคนอื่นๆในชมก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมดยกเว้นพวกโค้ชกับผู้จัดการจะพักที่บ้านรวมของนักฟุตบอลนะคะ



ไปก่อนนะคะบายๆคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น