(Assassination Class room) รักนี้มีแค่นาย (Karma X Nagisa)

ตอนที่ 6 : Chapter 4 : อ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 มี.ค. 63

(Karma Part✨)


ตอนนี้นางิสะเพิ่งหลับไปได้สักพักหลังจากที่ผมออกมาจากห้องเพื่อออ่านหนังสือก็คนมันขยันอะนะ แต่จริงๆแล้วผมไม่จำเป็นต้องอ่านมันด้วยซ้ำเพราะตอนแข่งกับไอ้หัวส้ม(อาซาโนะ กาคุชู)ผมเพลินไปหน่อยจนไปอ่านของปีสองจบไปเลยไม่ใช่ว่าขยันหรืออะไรหรอกแต่แค่ไม่มีอะไรทำเท่านั้น ผมเดินไปที่มุมอ่านหนังสือที่นางิสะจัดไว้ให้พอเดินไปถึงผมนี่ถึงกับอค้งเลยก็ว่าได้


'โอ้แม่เจ้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าหนังสือตัวเองมันเยอะขนาดนี้'


ผมอุทานในใจขณะสาวเท้าเดินไปหยิบหนังสือสักเล่มแต่ผมดันไปหยิบหนังสือ...ของบิสท์เซนเซย์เข้านี่สิ มันคือหนังสือที่เขียนว่า "About Sex" ถ้านางิสะมาเจอเข้าจะเป็นไงนะยิ่งเล่มใหญ่ๆอยู่ด้วยสิคงต้องเอาไปซ่อนแล้วล่ะ ด้วยความคิดไม่ออกผมจึงคิดจะเอาไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าแต่ตู้เสื้อผ้ามันอยู่ในห้องนอนผมต้องทำใจแล้วเปิดประตูเข้าไปแบบเงียบๆ

เห็นร่างบางของนางิสะกำลังอยู่ในห้วงนิททาผมรีบเอาไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าทันทีก่อนจะออกมาเห็นใบหน้าขาวเนียนของนางิสะผู้เป็นที่รักก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาจุมพิตที่หน้าผากอย่างนุ่มนวลแล้วดึงผ้าห่มให้ก่อนจะเดินออกไป ผมนั่งอ่านหนังสือของผมอย่างเงียบๆ


(End Karma Part ✨)

.

.

.

.

.


2 ชั่วโมงผ่านไป

 

ร่างบางที่เพิ่งตื่นมาอย่างงัวเงียก่อนที่จะเดินไปเปิดกรประตูแล้วเห็นเพื่อนร่างสูงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่แล้วหันมามองร่างเล็กทันทีแล้วกล่าวขึ้น


"ตื่นแล้วหรอ?"


ร่างเล็กพยักหน้าให้กับคำพูดของเพื่อนสนิทของเขาก่อนเดินไปหาแล้วล้มตัวใส่


"มีอะไรหรอ?"


ร่างเล็กส่ายหน้าพลางเข้าไปซุกอกของเพื่อนตัวสูงและกล่าวพูดออกมา


"ขออยู่แบบนี้อีกสักพักได้ไหม?"


ร่างเล็กพูดพลางทำหน้าอ้อนเหมือนลูกสุนัขถูกทิ้ง

 

'จะน่ารักเกินไปแล้ว'


"ทำไมจะไม่ได้ละ?"


ร่างสูงพูดจบก็เอามือไปลูบศีรษะของร่างบางอย่างอ่อนโยน ทั้งสองนั่งกันอยู่สักพักก่อนที่ร่างเล็กจะอ้อนให้ทำอาหารให้กิน


"คารุมะ~ทำอะไรให้หน่อยสิ"


ร่างเล็กพูดออกมาด้วยน่าเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กเล็ก


"จะกินอะไรล่ะ?"


"อืม...ข้ามต้มก็ได้"


"ไม่เบื่อหรอ?"


ร่างสูงพูดพลางลูบศีรษะของอีกฝ่ายก่อนจะขยี้ผมอย่างเอ็นดูและหมั้นเขี้ยวเล็กน้อย


"ไม่เลย อร่อยจะตาย"


"ครับๆเมียจะไปทำมาให้"


ร่างสูงเสร็จก็ลุกขึ้นเดินไปที่ครัวด้วยความที่เป็นไข้สมองของร่างบางจึงค่อยๆประมวลผลอยู่ๆหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาแล้วคิดในใจ


'เดี๊ยวนะเมื่อกี้คารุมะเรียกเราว่าเมียหรอ?'


ร่างบางประมวลผลเสร็จก็ก้มหน้ามุดลงหมอนเพื่อปิดปังความเขินอายทันที ไปนานนักร่างสูงก็เดินออกมาพร้อมับถ้วยข้าวต้ม ก่อนจะเข้าไปนั่งใกล้ๆอีกฝ่ายร่างบางค่อยๆรู้สึกตัวแล้วเขยิ่มเข้าไปใกล้ๆทันทีก่อนที่จะอ้อนอีกฝ่ายอีกครั้ง


"คารุมะป้อนหน่อยสิ"


'สมองนางิสะไปโดนอะไรมาถึงมาขออะไรแบบนี้ ตามใจหน่อยก็แล้วกันจะอะไรก็ตามฉันจะรับมือเอง หึๆ'


''ได้สิ"


พูดจบคารุมะก็ค่อยๆตักข้าวต้มขึ้นมาแล้วเป่าให้หายร้อนแล้วป้อนใส่ปากของเพื่อนตัวเล็กที่กำลังมีทีท่าออดอ้อนน่ารักน่าชัง


"อ้าม"


"งัม~~"


"อร่อยไหม?"


ร่างเล็กพยักหน้าน้อยๆก่อนจะกินคำต่อไปที่โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น(ดูสภาพนางิสะจะเพี้ยนไปแล้วนะคะ)พอหมดอยู่ๆร่างเล็กก็เอาศีรษะของเขาไปซุกตักของร่างสูง(ทำเอาอีกฝ่ายหรอแดงเป็นแอปเปิ้ลเลยคะ)ก่อนจะอ้อนอีกครั้ง


"คารุมะ ลูบหัวหน่อยสิ"


ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่กลับทำตามความต้องการของอีกฝ่ายอย่างเต็มใจและไม่ขัดขืนและกล่าวขึ้น


"ถามจริง...นี่เพื่อนรึเมียเนี่ยอ้อนขนาดนี้เดี๊ยวฉันไม่ไหวเอานะนางิสะ"


"ก็คารุมะอยากให้ผมเป็นอะไร? ผมก็เป็นเพื่อนที่สนิทกับคารุมะไงละ:)"


ร่างเล็กกล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าด้วยความไม่ทนกับความน่ารักของอีกฝ่ายเขาค่อยๆขึ้นไปคร่อมบนร่างเล็กๆนั้นตามสัญชาติญาณเวลามีความรู้อยากมี...อะไรกันร่างบางไม่ขัดขืนนอกจากเขินอายกับการกระทำของอีกฝ่ายก็เอาแต่หลบหน้าไปทางขวา


"แต่ฉันอยากให้นายเป็นมากกว่านี้"






โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะว่านางิสะจะโดนคารุมะทำอะไร ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ไปก่อนนะคะบายๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น