(Assassination Class room) รักนี้มีแค่นาย (Karma X Nagisa)

ตอนที่ 4 : Chapter 3 : ทะเลาะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

มีร่างของเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังรีบร้อนออกเดินไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความเร่งรีบร่างสูงรีบเอาขนมปังยัดใส่ปากแล้ววิ่งไปใส่รองเท้าเช่นเดียวกับคนตัวเล็กแล้วสาวเท้าออกจากหอพักโดยไว

"เฮ้อ มาถึงเฉีบวฉิวพอดีเลยแหะ"

"นั้นสิครับ"

"อาจารย์มาแล้ว!"

เด็กหนุ่มผมดำคนหนึ่งตะโกนบอกด้วยเสียงดังก่อนที่ทั้งสองจะไปนั่งที่ของตนเองทันทีซึ่งที่นั่งของพวกเขานั้นอยู่ห่างกันด้วยความที่คนตัวเล็กนั่งอยู่แถวสองซึ่งใกล้อาจารยกับเพื่อนสนิทของเขาซึ่งนั่งหลังสุดเพราะตัวสูง แต่เมื่อเวลาหมดคาบพวกเขามักจะเดินมาหากันเสมอแต่วันนี้ไม่ใช่หลังจากอาจารย์สอนคาบนี้เสร็จแล้วเดินออกจากห้องไปร่างบางก็มองหาเพื่อนตัวสูงแต่ว่าเขาไม่พบเห็น เลยเดินออกไปข้างนอก

"คารุมะอยู่ไหนนะ?"

"เฮ้ย!นายเพื่อนอาคาบาเนะนิ"

อยู่ๆก็มีเด็กผู้ชายผมดำเข้ามาทักร่างเล็กด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย

"มีอะไรหรอ? แล้วนายชื่ออะไรหรอ?"

"เรื่องชื่อช่างมันก่อนเถอะ นายตามฉันมาเถอะอาคาบาเนะไปมีเรื่องกับรุ่นพี่ปีสามที่เห็นว่าน่ากลัวโครตๆ"

'ห๊ะ เอาอีกแล้วหรอ?'

ด้วยความสงสัยร่างบางก็เดินตามเด็กหนุ่มผมไปจนไปพบเข้ากับร่างสูงที่กำลังชกพวกรุ่นพี่ปีสามอยู่ ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปห้ามก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่แต่เจ้าตัวดันโดนต่อว่ากลับมา

"คารุมะ หยุดนะทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

''นางิสะอย่ามายุ่งนี่มันเรื่องของฉัน"

"ไม่"

พูดไม่ทันขาดคำร่างสูงก็เอามือเข้ามาต่อยที่เอวของร่างบางเข้าแบบเต็มๆทำเอาคนตัวเล็กล้มลงไปกับพื้น

"ฉันเตือนแล้วนะ นี่มันเรื่องของฉัน อย่ามายุ่งไปไกลๆไป"

"แต่..."

ไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้ปริปากพูดร่างสูงก็เดินออกไปแล้วอยู่ๆสายฝนก็ตกลงมาผู้คนที่เดินอยู่ตามทางรีบเดินเข้าไปยังอาคารที่ใกล้อยู่ทันทีเว้นแต่ร่างเล็กที่ต้องเดินตากฝนไปยังห้องเรียน

"ชิโอตะคุง ทำไมตัวเปียกเลยละ? เกิดอะไรขึ้นหรอ?"

"ฮัดชิ้วๆ พอดีฝนตกน่ะแล้วเดินตากฝนมาน่ะ"

"ไหวไหม?ขออาจารย์กลับเถอะ"

"ก็ดี ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"

"เดี๊ยวผมไปบอกอาจารย์ให้นะกลับไปได้เลย"

"จริงสิยังไม่รู้ชื่อนายเลย"

"ฉันชื่อคิซาโนะ ยูมะ"

"ขอบคุณนะคิซาโนะคุง ผมชื่อชิโอตะ นางิสะ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

ว่าเสร็จร่างบางก็เดินไปเอากระเป๋าที่โต๊ะแล้วเดินเข้าร้านสะดวกซื้อก่อนจะเข้าหอพักด้วยความเหนื่อยล้า เขาเปิดประตูห้องแล้ววางกระเป๋าเดินไปที่ห้องนอนแล้วล้มตัวลงนอนโดยลืมไปว่าเสื้อผ้าของตนเปียกอยู่ จนถึงเวลาที่เลิกเรียนเหล่านักศึกษาต่างพากันเข้าที่พักหรือหาอาหารกินก่อน ร่างสูงที่กำลังรอเพื่อนสนิทอยู่แต่มองไปรอบๆก็ไร้วี่แววของเพื่อนตัวเล็กเลยเข้าไปถามเพื่อนในห้อง

"นายเห็นนางิสะบ้างไหม?"

"ชิโอตะคุงน่ะหรอกลับไปแล้วละ"

"งั้นหรอขอบคุณ"

ร่างสูงสาวเท้าเดินออกมาจากห้องเรียนทันทีแล้วเรียบมุ่งหน้าไปยังหอพักทันที พอถึงก็เอากุญแจมาไขกรประตู

"นางิสะ นางิสะ นางิสะ นายอยู่ไหน"

ร่างสูงมองหาร่างของเพื่อนตัวเล็กอย่างร้อนรนเข้าไปในห้องนอนสังเกตุเห็นถึงผมสีฟ้าที่โผบ่ออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อยเดินเข้าไปแล้วถกผ้าห่มออกเผยให้เห็นถึงใบหน้าร้อนที่แดงก่ำที่นอนสลบอยู่บนเตียงนอนสองชั้น

'นี่มันอะไรกัน ทำไมนางิสะตัวเปียกขนาดนี้?'
เขารีบเอามือไปจับที่หน้าผากของร่างเล็กด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสนิททันที

'ร้อนจี๋เลย'

ร่างสูงเดินเข้าไปในครัวแล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัว เขาก็ค่อยๆปรดกระดุมเสื้อ ของร่างบางดผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียน นุ่มทันทีเขารีบเอาผ้าเช็ดตัวให้ทันทีก่อนจะเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาใส่ให้แล้วไปหาอะไรในตู้เย็นเพื่อทำอาหารทันที
.
.
.
.
.

30 นาทีผ่านไป

ร่างสูงเข้ามาในห้องพร้อมกับข้ามต้มที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆปลุกเพื่อนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นมากินข้าวต้ม

"นางิสะ นางิสะ"

ร่างสูงพูดพลางเขย่าตัวเพื่อนตัวเล็กให้ตื่นขึ้นมา ร่างเล็กเบิกตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าหันมามองร่างสูงด้วยสายตาโกรธก่อนจะเบินหน้าหนีทันที

"ชิ"

"ขอโทษ"

"คารุมะใจร้ายชอบทำแบบนี้ตลอดอะ''

"ยกโทษให้ฉันเถอะฉันรู้ว่าฉันไม่คสรทำแบบนั้นเลย ขอโทษ อย่างน้อยก็ช่วยกินนี่หน่อยเถอะนะ"

ร่างสูงพูดพร้อมยื่นถ้วยข้าวต้มมาให้ ร่างเล็กเริ่มใจอ่อนเลยรับถ้วยข้าวต้มไว้

"หายก็ได้ครับ"

"ขอบคุณนะ"

"มาสิฉันป้อนให้เสร็จแล้วนายบะได้นอนพักไง"

ร่างสูงตักข้าวต้มคำเล็กๆให้อีกฝ่าย ร่างเล็กไม่เถียงอะไรแล้วก็ยอมทำตามโดยดีแบบไม่มีขัดเมื่อกินหมด เขาก็น้อมตัวลงน้อยด้วยความหมดแรง ร่างสูงเข้ามาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน

"ฝันดีนะนางิสะ~"

ร่างสูงปิดไฟให้ก่อนเดินออกจากห้องไปเพื่อจะได้ไม่รบกวนเพื่อนตัวเล็กที่ต้องการพักผ่อน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น