(Assassination Class room) รักนี้มีแค่นาย (Karma X Nagisa)

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : พบเจอโดยบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    20 มี.ค. 63

ณ  บริเวณอาคารเรียนของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในโตเกียวมีร่างของเด็กหนุ่มผมสีแดงกำลังยืนดูใบประกาศของทางมหาวิทยา


'             หัวข้อ : หอพัก

อันเนื่องมากจากทางมหาวิทยาลัยมีความหวังดีอย่างยิ่งเรื่องที่พักของนักศึกษาควรมีรูมเมทเพื่อใครเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรทางมหาวิทยาลัยจะได้ทราบจึงขิให้นักเรียนที่มีรูมเมทมาลงชื่อหน้าหอประชุมของทางมหาวิทยาลัยจะได้ทราบ

ด้วยความหวังดี'


เด็กหนุ่มยืนอ่านประกาศอย่างงุนงงก่อนจะสาวเท้าเดินมาออกมา ร่างสูงชนเข้ากันอะไรบางอย่างและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง


"เดินยังไงเนี่ยไม่ดูทางบ้างรึไง?"


"ข...ขอโทษครับ"


เมื่อเขาได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยก่อนจะมองหาอีกฝ่ายอย่างไม่คิดไม่ฝันจะได้เห็นคนๆนี้

ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ชะงักไปสักพักก่อนจะพูดชื่อของอีกฝ่ายออกมาด้วยทีท่าร่าเริ่ง


"คารุมะ!!!"


"นางิสะ ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ละ?"


"ผมสิที่ต้องถาม"


"เอาเถอะๆว่าแต่นายมีรูมเมทยังอะ?"


"ยังเลยนายละ"


"ยังก็กำลังหาอยู่...จะว่าไปนายมาเป็นรูมเมทฉันสิ"


"จริงหรอ?"


ร่างสูงพยักหน้าแล้วยิ้มอ่อนออกมาก่อนจะลากเพื่อนตัวเล็กออกมาจากตรงนั้นแล้วพาไปหาอะไรกินกันระหว่างทางเพราะวันนี้และพรุ่งนี้ไม่มีเรียนเพื่อให้นักศึกษาได้มีเวลาหาหอพักเขาจึงตัดสินใจจะพาเพื่อนตัวเล็กไปหาหอพักด้วยกัน


"นายว่าหอนี้เป็นไง"


"อืม...ผมว่าก็ได้นะ"

 

ป้าเจ้าของหอพักเดินมาหาทั้งสองคนก่อนจะยิ้มให้แล้วเอาใบเช่าหอมาให้


"พวกผมเอาที่นี่ครับห้อง809"


"จ๊ะ เซ็นตรงนี้นะจ๊ะชื่อของพวกเธอสองคน เป็นอันเสร็จแล้วจ๊ะ จะย้ายมาวันไหนเอ่ย"


"พรุ่งนี้เลยครับ"


พูดจบทั้งสองก็โค้งให้เจ้าของหอพักเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปยังห้องที่ทางมหาวิทยาให้อยู่ชั่วคราวนะหว่างหาหอพัก ทั้งสองเดินมายังหน้าห้องของร่างบาง ก่อนที่ร่างสูงจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น


"พรุ่งนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ"


ร่างเล็กพยักหน้าให้กับคำพูดของเพื่อนสนิทของเขาก่อนที่เพื่แนร่างสูงจะโผล่เข้ากอดเขาเข้าเหมือนไม่อยากให้เขาจากไปไหน ร่างบางก็เอามือเล็กๆของเขาไปลูบผมสีแดงของอีกฝ่ายก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป ร่างเล็กก็หันมายิ้มให้เพื่อนของเขา


"แล้วเจอกันนะ"


"ถ้าไม่ตื่นฉันจะมาปลุกนายเอง"


และร่างเล็กก็เดินเข้าห้องไปร่างสูงก็สาวเท้าออกมาจากห้องของเพื่อนเขา มุ่งหน้าเดินไปยังห้องของตนเองเผิดประตูและทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนอน


'ในที่สุดก็ได้เจอนายอีกครั้งสักทีคราวนี้ละจะไม่ให้หายไปไหนได้เลย'

 

เขาลุกไปอาบน้ำก่อนจะเข้านอน

.

.

.

.

.

เช้าวันต่อมา


"ก๊อกๆ"เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เจ้าของห้องจะลุกขึ้นไปเปิดประตูซึ่งพบว่าคนนั้นคือเพื่อนสนิทของเขานั้นเอง


"อ๊ะ...อรุณสวัสดิ์ คารุมะเข้ามาก่อนสิ"


"อรุณสวัสดิ์"


เมื่อกล่าวคำทักทายเสร็จร่างสูงก็เดินสาวเท้าเข้าไปในห้องของอีกคนพบว่าในห้องนั้นมีกล่องหลายใบวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่บทสนทนาจะเริ่มขึ้น


"ว้าว...นายแพ็กของแล้วหรอ"


"ฮ่าๆ พอดีตั้งแต่มาผมก็ไม่ได้เปิดมันหรอกก็เลยอยู่ในสภาพนี้"


"ของฉันก็เหมือนกัน"


ทั้งสองยกของออกมาจากห้องของร่างบางแล้วนำมันไปไว้หน้ามหาวิทยาลัย เพราะเมื่อวานป้าเจ้าของหอพักแกโทรหาบริษัทขนของมาให้แล้วทั้งสองจึงแค่นำมันไปวางไว้หน้ามหาวิทยาลัยเนื่องจากมีคนขนของรออยู่แล้วจึงไม่ต้องลำบากเหงื่อตก เมื่อเอาของของทั้งสองไปวางไว้เสร็จร่างสูงก็คิดจะชวนร่างบางไปกินข้าวเนื่องจากเขายังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย


"นางิสะไปกินข้าวกัน"


"เอาสิๆ"


ทั้งสองเดินกันไปตามซอยจนถึงถนนใหญ่ที่คึกคักเป็นพิเศษเนื่องจากนี่เป็นเวลาที่คนอื่นๆนอกจากพวกเขาออกมาหาอะไรกินเช่นกัน ทั้งสองเดินเรื่อยๆจนเจอร้านอาหารร้านหนึ่งจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาที่นั่งแล้วสั่งอาหาร พนักงานสาวเดินมาหาทั้งสองคน


"เอาเป็นสลัดผัก 1 ครับ"


"เอาเป็นสเต็กหมู 1 ครับ"


"ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

พูดเสร็จพนักงานสาวก็เดินไป ทั้งสองที่นั่งจ้องหน้ากันและอยู่ก็มีเสียง"เพล๊ง"ดังขึ้นพวกเขาหันไปดูพบว่ามีพนักงานชายคนหนึ่งเผลอไปทำแก้วน้ำตกแตกใส่ชายที่ท่าทางน่ากลัวเจ้า 

"เฮ้ย แกหาเรื่องหรอ?รู้ไหมว่าสูทนี่ราคาเท่าไหร่?"


"ขอโทษด้วยครับผมไม่ได้ตั้งใจ"


อยู่ๆชายคนหนึ่งท่าทางจะเป็นเจ้าของร้านก็เดินเข้ามาช่วยพนักงายเสิร์ฟชายคนนั้นทันที


"ใจเย็นๆสิครับคุณสุภาพบุรุษเด็กคนนี้ไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัยด้วยครับ งั้นมื้อนี้ทางเราไม่คิดเงินนะครับ"


"ก็ดีทีหลังอย่าให้มีอีกละ"


พูดจบชายท่าทางหน้ากลัวคนนั้นก็ลุกออกไปจากร้านทันที ส่วนพนักงานเสิร์ฟชายก็คงโดนผู้จัดการต่อว่า


"อาหารมาเสิร์ฟแล้วคะ"


พนักงานสาวเดินเอาอาหารมาให้ทั้งสอง ด้วยความไม่สนใจ+หิวข้าว ร่างสูงก็หั่นสเต็กหมูเข้าปาก ร่างเล็กก็เอาสลัดเข้าใส่ปาก


"นางิสะ"


"หืม...นายว่าพนักงานคนนั้นน่าสงสารไหม?"


ร่างเล็กพยักหน้าก่อนจะเอาสลัดใส่ปากอีกคำ

"ถ้าเป็นนายจะทำยังไงละ?"


"ก็คงขอโทษละ"


"งั้นหรอ? ไม่มีทางที่มันจะเกิดขึ้นฉันจะปกป้องนายเอง"


ร่างสูงพูดก่อนจะยิ้มให้ทันใดนั้นที่ร่างเล็กเผลอเขาก็เอาสลัดเข้าปากแบบเนียนๆ


"ของคารุมะก็มีเอาสเต็กมาให้ผมกินบ้างเลย"

เมื่อร่างเล็กเห็นอย่างนั้นเขาจึงเอาสเต็กหมูของเพื่อนสนิทมาใส่เข้าปากแบบไม่สนใจบ้าง 

"เจ๊ากันแล้วนะรีบกินเถอะต้องไปจัดห้องต่อนะ" 

"จริงด้วยด้วย"


ทั้งสองรีบกินแล้วเดินไปจ่ายเงินก่อนจะรีบเดินไปยังหอพักใหม่ของพวกเขาทันทีก่อนจะขึ้นลิฟย์ไปยังห้องของพวกเขา ข้างหน้าห้องพบว่ามีกล่องสิ่งของเรียงรายเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่รอช้าร่างบางก็ไขกุญแจเข้าไปในห้องพัก พวกเขาเอาของเข้าไปในห้องและเริ่มจัดมันให้เข้าที่เข้าทางอย่างสนุกสนาน

.

.

.

.

.

1 ชั่วโมงผ่านไป


ทั้งสองจัดห้องให้ได้ตามความต้องการของพวกเขาเรียบร้อยร้อยร่างเล็กหันไปมองร่างเพื่อนของเขาที่มีหยดเหงื่อไหนลงมาเอาผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวไปเช็ดที่หน้าอย่างนึกใคร่เอ็นดูเหมือนเด็กน้อย


"เหนื่อยหน่อยนะ"


"อื้อ"


ร่างสูงเอามือของอีกฝ่ายมาแล้วจุมพิตร่างบางที่อยู่ในอาการเขินอายก็ไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย 


"โดนแกล้งอีกแล้วนะ"


"คารุมะอ่ะ"


"เอาน่าๆอย่างอนนะ"


ทั้งสองหยอกล้อกันสักพักก่อนจะเข้าห้องไปนอนพักจนเผลอหลับไปเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาที่เหนื่อยจากการเล่นมาทั้งวัน





เป็นยังไงบ้างคะกับตอนแรกหวังว่าจะสนุกนะคะ เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ สำหรับวันนี้บายๆคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น