Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,105 Views

  • 151 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    859

    Overall
    4,105

ตอนที่ 8 : (All Alice) ยัยหนูแกะชมพูสุดป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

"ลั๊ล ลั๊ล ล๊า~"
   เสียงฮัมเพลงเล็กใสไปตามทางเดินเข้าสวนของสวรรค์ ร่างเล็กในชุดสีชมพูมีเขาแกะขึ้นบ่งบอกถึงศักดิ์ว่าเป็นถึงเทพจักรราศี
   "อ้าว นั้นอลิซนี้มาทำอะไรที่นี้ล่ะ?" ร่างสูงของเทพดวงอาทิตย์ ยอร์น เอ่ยถามพร้อมกับย่อตัวลงไปอุ้มร่างเล็กของอลิซมาแนบอก
   "หวา~ พี่ยอร์น ข้าจะไปหาท่านลอเรียล~ " อลิซโวยเสียงใสพร้อมดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง
   ยอร์นยิ้มละไม "งั้นก็ไปด้วยกันสิ ข้าก็มีธุระต้องคุยกับลอเรียลพอดี"
   "เอ๊~ จริงเหรอ" อลิซร้องขึ้นดวงตาสีเขียวมรกตเป็นประกายช่างดู...
   น่ารัก น่าชัง จนอดใจไม่ไหว
  จุ๊บ~
   "งื้อ พี่ยอร์นขโมยหอมแก้มข้า" หนูน้อยโวย
   "ฮะๆ ฮะๆ ก็เจ้าน่ารักนี้ ป่ะ เราไปหาลอเรียลกันเถอะ"
   "ค่าาา~"
   ยอร์นเดินอุ้มอลิซไปตามทางเข้าสวนสวรรค์ เสียงใสๆ ของอลิซคุยแจ้วๆ กับยอร์นอย่างสนุกจนกระทั่งมาหยุดที่หน้าสวนสวรรค์
  "แหมๆ คุยอะไรกันมาท่าทางสนุกเชียว" เสียงหวานของลอเรียลเรียกความสนใจของยอร์นและอลิซได้เป็นอย่างดี
   "ท่านลอเรียล~ "
   ยอร์นวางอลิซลง พอเท้าเธอแตะพื้นก็รีบวิ่งไปหาลอเรียลทันที
   "ข้ามาตามสัญญา ข้ามากินขนมที่ท่านทำ" อลิซเอ่ยเสียงหนักแน่น
   "ฮิๆ ฮิๆ เด็กดี งั้นก็ตามทางนี้เลย" ลอเรียลเดินนำไปอลิซกระโดดโลดเต้นตามรั้งท้ายด้วยยอร์น
   "นี้จ้ะ พายสัปปะรดที่ข้าพึ่งอบเสร็จใหม่ๆ " ลอเรียลบอกพลางวางจานพายสัปปะรดลงตรงหน้าอลิซที่ตาเป็นประกายระยิบระยับ
   "เย้~ หน้าตาน่ากินจังเลย ทานล่ะน้าาา~" อลิซไม่รอช้าตักพายเข้าปากทันที แค่คำแรกที่กินเข้าไปก็รู้สึกว่าอร่อยมากๆ จนไม่สามารถที่หักห้ามใจให้กินต่อไปได้
   "อร่อยรึเปล่าอลิซ?" ยอร์นเอ่ยถามพร้อมลูบหัวที่มีกลุ่มผมสีชมพูนุ่มอย่างเอ็นดู
   "อร่อยมากเลยคะ พี่ยอร์นลองชิ้มดูสิ" อลิซตอบก่อนจะตักพายไปจ่อริมฝีปากของยอร์น
   "อ้ำ อร่อยจริงๆ ด้วย" ยอร์นเอ่ยพลางเคี้ยวพายแก้มป่อง
  อลิซยิ้มกว้างก่อนจะตักพายกินต่อ "อลิซให้ชิ้มแค่คำเดียวน้า"
   "จ้าๆ ข้าไม่แย่งเจ้าหรอกน้า" ยอร์นหัวเราะ เขาสังเกตุเห็นพายเปื้อนแก้มของอลิซจึงยื่นมือไปเช็ดออกให้
   "??"
   "กินระวังหน่อยสิ มันเปื้อนแก้มเจ้าแล้วเห็นมั๊ย"
   "ค่าาา~"
   อลิซตอบเสียงใส ลอเรียลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถือถาดขนมไปอีกทาง
   "พวกข้ามีธุระทางสวนฝั่งนู้นนะอลิซ เจ้ากินพายอยู่ที่นี้รอข้านะ" ลอเรียลบอก
   "ค่าาาา" อลิซตอบ
   "ไปกันเถอะ เขารออยู่แล้ว" ลอเรียลหันมาบอกยอนร์น
   "อืม..." ยอร์นตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะลุกตามลอเรียลไปทางสวนสรรค์ทางทิศตะวันตก
   "มาช้านะ..." น้ำเสียงเย็นชาของผู้ส่งสาร์นแห่งนรกเอ่ยขึ้น เซฟิสมองถาดขนมแะน้ำชาที่ลอเรียลยกมาให้อย่างแปลกใจ
   "ปกติไม่มีนิ" เขาเอ่ย
   "หึ ข้าทำไว้ให้อลิซต่างหากล่ะ แต่เยอะเกินไปข้าเลยยกให้เจ้ากินด้วย" ลอเรียลเอ่ย ใบหน้าหวานนั้นเรียบนิ่งหากแต่จริงๆ แล้วดวงใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่ออยู่ใกล้ผู้ส่งสาร์นแห่งนรกผู้นี้
   "อื้ม ก็อร่อยดีนี้ เจ้าทำเองงั้นรึ" เซฟิสถามพลางตักพายสัปปะรดเข้าปาก
    "ชะ....ใช่ ทำไม?"
   "ก็อร่อยดี..."
   น่าเอาไปให้มิน่ากินด้วย แม่ยมทูตสาวที่ชอบกินของหวานแต่ไม่อ้วน ส่วนนาครอส....ช่างหัวมันเจ้านี้ไม่กินของหวาน ...เซฟิสคิด
   "อะแฮ่ม ข้าก็ไม่อยากจะขัดหรอกนะ" ยอร์นแทรกขึ้น
  "ขัดอะไร?" เซฟิสกับลอเรียลเอ่ยถามพร้อมกัน
   "ก็นะ..." เขาหยักไหล่ก่อนจะทำสีหน้าจริงจัง "คราวนี้มีสาร์นอะไรล่ะ?"
   "อืม....ก็......"

   ทางด้านอลิซ
   "หวา~ อิ่มจังเลย ไปหาท่านลอเรียลกับพี่ยอร์นดีกว่า ลั๊ล ลั๊ล ล๊า~ "
   อลิซวิ่งกึ่งกระโดดตรงไปทางสวนทิศตะวันตกซึ่งพวกลอเรียลอยู่นั้น ร่างเล็กหยุดวิ่งเพราะสังเกตุเห็นร่างสูงของเซฟิสอยู่ด้วย
  อลิซรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่เจอเซฟิส มันเป็นความรู้สึกกลัวรึเปล่า รึอยากเข้าไปเล่นด้วย แต่เขาดูเย็นชาจนเกินไปอลิซไม่กล้าเข้าหาเขา
   "งั้นข้ากลับล่ะนะ มีงานต้องสะสางอีกมากมายที่นรก" เซฟิสเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกขึ้น อลิซตกใจรีบยืนหลบตรงรั้วดอกไฮยาซิสซัสสีแดง
   "อืม แล้วเจอกันใหม่" ยอร์นเอ่ย
   "อืม..." เซฟิสตอบสั้นๆ แล้วจึงหันหลังเดินออกมา
   นรกงั้นเหรอ มันหน้าตาเป็นยังไงนะ นรก อยากไปจัง จะมีเพื่อนเล่นกับอลิซรึเปล่าน้า
   ข้าอยากไปเที่ยวนรก!!!
   เมื่อคิดได้แล้วอลิซจึงแอบตามเซฟิสไปที่ประตูมิติที่เขาสร้างขึ้น ในจังหวะที่เซฟิสก้าวขาเข้าไปอลิซก็ถือโอกาสนั้นกระโดดเกาะผ้าคลุมของเซฟิสซึ่งประตูมิติปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจของเซฟิส
   "เฮ้ย! เจ้า.....อ๊ากกกกกกกกกก"
   "หวาาาา~!!!"
   เพราะประตูมิติปิดเร็วเกินไปทำให้การเคลื่อนที่ถูกบีบอัดราวกับว่าทั้งคู่กำลังอยู่ในมหาพายุขนาดใหญ่ที่กดดันเอามากๆ
   ฟุ่บ!!
   ตุ้บ!!!!
   และแล้วทั้งสองก็มาถึงนรกโดย(เกือบ)ปลอดภัย
   "อูย บ้าจริง มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?" เซฟิสเอ่ยขึ้นพลางจะพยุงตัวเองลุกขึ้นแต่ตืดตรงที่มีร่างเล็กของเทพจักรราศีนั่งคร่อมเขาอยู่ แถมมองเขาด้วยสายตาที่แสนไร้เดียงสาอีก
   "เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?" เขาถามขึ้นพร้อมยกร่างเล็กออกนั่งตัก
   อลิซส่ายหน้าดิก หนูน้อยจ้องรอยถลอกตรงแก้มเขาเป๋ง
   "มีอะไร??" เซฟิสเอียงหน้าถามเมื่อเห็นอลิซจ้องเขาไม่เลิก
   "เจ็บมั๊ย?"อลิซถามเสียงแผ่วพร้อมยื่นมือเล็กไปสัมผัสแก้มของเซฟิส นางรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเจ็บโดนไม่ได้ตั้งใจ
   "หืม...ไม่นิ ว่าแต่เจ้าเถอะ ไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?" เซฟิสตอบแล้วถามกลับ อลิซจึงส่ายหัว และที่มือเธอก็เกิดแสงสีชมพูขึ้น เพียงพริบตาเดียวรอยถลอกที่แก้มก็หายไปรวมถึงอาการเจ็บปนจุกที่ตกจากความผิดพลาดของประตูมิติ
   "ขอบใจ" เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน
   ว่าแต่....จะทำยังไงกับเทพจักรราศีดีเนี่ย เฮ้อ... เซฟิสครุ่นคิด คิ้วเรียวเข้มขมวดมุ่นอย่างคิดไม่ตกเพราะประตูมิติก็คงจะใช้งานไม่ได้ไปสักพัก เฮ้อ น่าเบื่อจริง
   "พาข้าเที่ยวนรกทีสิ" อลิซเอ่ยขึ้นทำมห้เซฟิสที่กำลังครุ่นคิดวิธีพานางกลับ ต้องหันมาจ้องนางด้วยความอึ้ง
   "เจ้าไงนะ?"
   "พาข้าเที่ยวนรกที"
   ฟังไม่ผิดและไม่เพี้ยนแน่นอน ปกติพวกเทพบนสวรรค์ไม่ประสงค์จะมาเหยียบที่ดินแดนแห่งนี้หรอก ซึ่งชาวนรกเองก็เช่นกันไม่อยากจะเหยียบย่างไปดินแดนของทวยเทพที่แสนหยิ่งผยอง
   "ก็ที่สวรรค์ไม่มีใครเล่นกับข้า พี่ยอร์นอยู่เล่นกับข้าได้เดี๋ยวเดียวก็ไปทำงาน ท่านลอเรียลก็วุ่นๆ อยู่กับการดูแลชีวิตของเหล่ามนุษย์เกิดใหม่ พี่ทูเรนก็ไม่ค่อยเล่นกับข้า ที่นั้นน่าเบื่อจะตาย" อลิซบ่นพร้อมพองแก้มอย่างเซ็งๆ ซึ่งมันดูน่ารัก น่าหยิกเหลือเกิน
   "เฮ้อ...ที่นี้เองก็ใช่ว่าจะมีเพื่อนเล่นให้เจ้าหรอกนะ มีแต่ปีศาจและวิญญาณบาป เจ้าว่าน่าสนรึไง" เซฟิสว่า
   "...." อลิซหน้ามุ่ย เซฟิสถึงกับไปไม่ถูก
   แค่วันเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง
   "เฮ้อ...ก็ได้ๆ ข้าจะพาเจ้าเที่ยวหนึ่งวันเที่ยวเสร็จแล้วต้องกลับสวรรค์เลยนะ"
   อลิซพยักหน้าขึ้นลงด้วยความดีใจ เธอยิ้มกว้างตายี๋ดูน่ารักน่าชังจนแม้แต่เซฟิสต้องพยายามระงับอาการไม่ไปยื่นมือไปบีบแก้มที่แสนนุ่มนิ่มนั้น
   "เฮ้ เซฟิสเจ้ามาทำบ้าอะไรอยู่แถ...เอ๊ะ นี้มันเทพจักรราศีนิ เจ้าลักพาตัวนางมารึ?" เสียงหวานของร่างเพรียวสูงทำให้เซฟิสหันไปมองอย่างรวดเร็ว
   "จะบ้ารึไงมิน่า นางตามข้ามานะสิ" เซฟิสตอบเสียงฉุน
   "แหมๆ เสน่ห์แรงจนเทพจักรราศีที่แสนน่ารักตามมาด้วยเชียวสหายข้า ว่าไงจ้ะ ข้าชื่อมิน่ายินดีที่ได้พบเทพเช่นเจ้า" มิน่าย่อตัวลงคุยกับอลิซอย่างเป็นมิตร
   "...." อลิซเกาะผ้าคลุมของเซฟิสแน่น เธอจ้องมิน่าอย่างระแวงและจ้องส่วนที่มันใหญ่เด้งดึ๋งด้วยความอิจฉา
   "นางคือ มิน่า เป็นปีศาจแมงมุมและเป็นยมทูตตามล่าวิญญาณ นางเป็นสหายข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก" เซฟิสบอก
   "อืม...ข้ามีลูกอมจากโลกมนุษย์เหลืออยู่เจ้าอยากได้รึเปล่า?" มิน่าเอ่ยพร้อมยิ้มลูกอมมายื่นให้ตรงหน้าอลิซ
   "วะ...ว้าว~ ขอบคุณค่าาา" อลิซรับลูกอมมาแกะกระดาษห่อออกแล้วนำเข้าปากทันที
   หลอกล่อง่ายเกินไปแล้ว ...มิน่าและเซฟิสคิดในใจเหมือนกัน
   "อร่อยจังเลย~ " อลิซเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มแฉ่ง เซฟิสมองด้วยความเอ็นดูและยื่นมือไปลูบหัวเทพจักรราศีด้วยความลืมตัว
   "โอ๊ะโอ๋ ข้าพึ่งเคยเห็นเจ้าทำแบบนี้น้า~ " มิน่าแซว เซฟิสจึงเขกหัวเธอไปทีหนึ่ง
   "เจ็บนะเจ้าบ้า ว่าแต่...เทพจักรราศีตามเจ้ามาทำไมที่นี้" มิน่าถามพลางลูบหัวตัวเองป่อยๆ ...มือหนักชะมัดไอ้เพื่อนเวรนี้
   "นางอยากเที่ยวนรก..."
   "ห๊ะ!?!?!"
   "ตามที่เจ้าได้ยินเมื่อกี้นั้นแหละ..."
   "เดี๋ยวสิ ถ้าเกิดนาครอทมาจ...!!!"
   ฟุ่บ!!
   เคร้ง!!!
   ทั้งหอกและเคียวพุ่งเข้าไปรับใบมีดที่มุ่งเข้าไปหาร่างเล็กของเทพจักรราศีไว้อย่างฉิวเฉียด อลิซหลับตาปี๋ด้วยความกลัวปนตกใจเกราะออร่าสีชมพูแตกออกเมื่อคมดาบนั้นหยุดลง
   "นั้นไง ข้าพูดยังไม่ทันจบเลย จมูกเจ้านี้ไวอย่างกับสุนัข...!!"
   เคร้ง!!!
    "....ล่าเนื้อ"
   มิน่ากระตุกยิ้มเย็นหลังจากปัดดาบของนาครอทออก เธอสะบัดผมพร้อมเชิดหน้าขึ้น
   "พูดแซวแค่นี้ทำเป็นโกรธนะท่านผู้พิพากษา" มิน่าเอ่ย
   "หึ...เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ชอบก็ยังจะพูดอีก" นาครทเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะเบนสายตาไปทางอลิซซึ่งหลบอยู่หลังเซฟิสด้วยความหวาดกลัว
   "แล้วนั้น..."
   "นางตามเซฟิสมาเองและอยากเที่ยวนรก เจ้ามาก็ดีแล้วมาช่วยกันดูแลเด็กนี้กัน" มิน่าเอ่ยบอกอย่างร่าเริง
   "ขอปฏิเสธ!!" ทั้งเซฟิสและนาครอทเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
   "ปฏิเสธคำขอของข้ามีใบอณุญาติแล้วรึยัง?" มิน่าเอ่ยอย่างหงุดหงิด
   "......"
   "เหอะน่า วันเดียวเอง งานก็กองไว้ที่โต๊ะนั้นแหละเดี๋ยวค่อยไปสะสางทีหลัง"
   "เอิ่ม..." เซฟิสไปไม่ถูก
   "งานพวกข้าเยอะและยุ่งยากกว่างานล่าวิญญาณของเจ้าอีกนะมิน่า" นาครอทบอก
   "แล้วไง...ดูแลแขกผู้แสนน่ารักแค่วันเดียวจะเป็นไร ที่เจ้าน่ะบ่นๆ ออกไปหาผีเสื้อของเจ้าตลอดนิตอนที่ว่างน่ะ....."
   "อื้อ...ข้ายอมแล้วมิน่า ตกลง ข้าดูแลนางเอง" นาครอทเอ่ยพร้อมกับย่อตัวลงจะอุ้มอลิซแต่อลิซเกาะเซฟิสไม่ยอมปล่อย
   "ฮิฮิฮิ ข้าบอกแล้วว่าให้ช่วยกันดูแลน่ะ อีกอย่างเจ้าทำให้นางกลัวนะ" มิน่าหัวเราะ
   "......"
   เซฟิสย่อตัวลงลูบหัวอลิซ "พร้อมไปเที่ยวกับพวกข้ารึยัง?"
   "อื้อ...แต่ข้ากลัวพี่ชายหน้ากาก" อลิซเอ่ยเสียงแผ่ว
   "ไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะ มีข้าอยู่ด้วยหายห่วงรับรองว่าเจ้านี้ทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก" มิน่าบอก
   "อะ...อื้อ..." อลิซพยักหน้าก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก
   มิน่าเขม่นนาครอทอย่างคาดโทษ "เจ้ากล้าทำเด็กร้องไห้ได้นะ..."
   "...ข้าผิด" นาครอทเอ่ยอย่างงงงวย
    "ก็ใช้นะสิ ปลอบนางเลย"
   "ทำไมต้องเป็นข้าด้วยเล่า แค่พาเที่ยวอย..."
   เซฟิสอุ้มร่างเล็กของอลิซขึ้นแนบอก อลิซตกใจเล็กน้อยก่อนจะกอดคอเซฟิสพร้อมกับซุกตัวเขา
   "ข้าว่าเราไปกันเถอะ" เซฟิสบอกก่อนจะเดินนำไป
   "หึ...เจ้ามันไม่ได้เรื่องเลยจริง" มิน่าแลบลิ้นใส่นาครอทก่อนจะเดินตามไป
   "สรุปข้าผิดสินะ..." นาครอทบ่นพึมพำอย่างงงงวย

    บนสรวงสวรรค์
   "หมายความว่าไงที่อลิซหายไป!!!"
   เสียงแผดก้องของเทพี่อิลูเมียดังไปทั่ววิหารด้วยความโมโห เทพยอร์นรู้สึกผิดที่เขาปล่อยให้อลิซอยู่คนเดียว
   "เจ้าตามหานางทั่วแล้วรึยัง?" นางเอ่ยถามเสียงเย็น เพราะอลิซเป็นเทพที่นางรักที่สุด
   "ใจเย็นๆ ก่อนสิเทพีอิลูเมีย" ลอเรียลเอ่ยบอก นางเองก็รู้สึกผิดเช่นกันที่ปล่อยให้อลิซอยู่คนเดียวและที่สวนนางก็เป็นที่ประตูมิติต่างๆ จะเปิดขึ้นที่นั้นและตอนที่อลิซหายไปก็ตอนที่เซฟิสเปิดประตูมิติ บางที...
   นางไม่อยากจะคิดเลยว่าอลิซจะตามเซฟิสไปที่นรก
   "ข้าว่าบางทีนางอาจจะลงไปที่โลกมนุษย์ก็ได้" เสียงทุ้มของเทพสายฟ้า ทูเรน เอ่ยขึ้น
   "โลกมนุษย์ นางจะไปทำอะไรที่นั้น?" อิลูเมียหันไปมองทูเรน
   "ก็มีภูตคริกซี่ไง บางทีนางอาจจะลงไปหาภูตนั้นก็ได้" ทูเรนตอบ
   "งั้นก็ต้องลงไปหานางที่โลกมนุษย์"
   "ข้าจะไปเอง" ยอร์นเสนอ
   "ข้าฝากด้วย..." อิลูเมียเอ่ยอย่างเหนื่อยล้า นางรู้สึกเป็นห่วงอลิซเป็นที่สุด
   เมื่อเลิกประชุมแล้วยอร์นจึงรีบมุ่งหน้าลงไปที่โลกมนุษย์ทันที ส่วนทูเรนเมินทุกๆ อย่างเขาไม่สนใจเทพจักรราศีองค์น้อยอยู่แล้วก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้า

   'พี่ทูเรนมาเล่นกับข้าหน่อยสิค่ะ'
   'พี่ทูเรนดูนั้นสิ รุ้งกินน้ำสวยจังเลย'
   'ทำไมพี่ทูเรนไม่เล่นกับข้าเลย ข้าไม่น่ารักอย่างนั้นหรือ?'
   '...ก็ข้าเหงานี้นา'

    "......."
   เหอะ ข้าไปเที่ยวโลกมนุษย์หน่อยดีกว่า สวรรค์มันน่าเบื่อ อย่าเข้าใจผิดไปล่ะข้าไม่ได้ไปตามหานางสักหน่อย
   และทูเรนก็มุ่งตรงมาที่โลกมนุษย์เพื่อตามหาอลิซ ....ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!!!

   "อะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ สนุกจังเลย" เสียงหัวเราะใสของอลิซดังขึ้นเป็นระยะ
   นางกำลังเล่นกับคริกเน็คที่พานางบินขึ้นลงอย่างสนุก
   "อลิซหิวแล้วรึยัง?" มิน่าถามขึ้นพร้อมถือถาดขนมมาด้วย
   "หิวแล้วค่าาา ว้าว~ เค้กสตอว์เบอร์รี่" อลิซจ้องเค้กก้อนโตด้วยตาเป็นประกายระยิบระยับ ท่าทางน่ารักไร้เดียงสาอย่างนั้นทำให้พวกมิน่า นาครอท เซฟิส คริกเน็คอดยิ้มเอ็นดูนางไม่ได้
   "นี้มิน่า... " นาครอทเข้าไปสะกิดมิน่าที่กำลังตัดเค้ก
   "มีอะไร?"
   "ถ้าจะทำให้เด็กไม่กลัวต้องทำไง?"
   มิน่าเผยยิ้มขำ "อย่างแรกเลยเลิกทำตัวน่ากลัว อย่างที่สองเจ้าต้องถอดหน้ากากของเจ้าออก อย่างที่สามเข้าหาเด็กด้วยท่าทางที่ดูใจดี"
   "ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" นาครอทว่าอีกอย่างมันไม่เห็นเกี่ยวกับหน้ากากของเขาเลย(นั้นล่ะตัวการใหญ่)
   "ก็เรื่องของเจ้า..." มิน่าหันมาตัดเค้กต่อไม่สนใจนาครอทอีก
   "...."
   "เค้กมาแล้วจ้าอลิซ"
   "เย้~ เค้ก♡"
   อลิซรับจานเค้กมากำลังจะจิ้มเข้าปากแต่ก็ต้องหยุดชะงัก นางจิ้มเค้กแล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากของเซฟิส
   "หืม...ข้าไม่ค่อยชอบกินของหวานเท่าไหร่นะ" เซฟิสบอกหากแต่ยอมกินเค้กคำนั้นแต่โดยดี
   "แหะๆ แหะๆ " อลิซยิ้มกว้างก่อนจะจิ้มเค้กกินต่อ
   "เฮ้อ..." อย่างน้อยก็ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขอโทษนางที่ทำให้ร้องไห้
   "นี้อลิซเจ้าอยากดูนรกจากมุมสูงๆ มั๊ย?" นาครอทเอ่ยขึ้น
   อลิซเงยหน้าขึ้นมองนาครอท "อยากคะ" นางตอบเสียงใส "แต่ตอนนี้ข้าขอเติมพลังก่อนนะค่ะ"
   "อื้ม..." ก็ไม่ยากนิหว่า
   "คิก~ " มิน่าหันหลังไปปิดปากพยายามกลั้นขำสุดชีวิต ถ้าเกิดว่าไม่มีหน้ากากนะคงเห็นนาครอทหน้าแดงแน่ๆ
   "หัวเราะอะไรของเจ้ามิน่า" นาครอทว่า
   "เปล๊า!! ไม่มีอะไร" มิน่ายิ้มหวาน
   "....ชิ"
   หลังจากอลิซกินเค้กเสร็จแล้วนางจึงตามนาครอทไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ อีกใจหนึ่งอยากเห็นนรกจากที่สูงๆ อีกใจหนึ่งก็กลัวนาครอท
   "มานี้สิ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก" นาครอทเอ่ยเสียงราบเรียบ
   ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาก็ยังดูน่ากลัวอยู่ดีอาจจะเป็นเพราะเขาคือผู้พิพากษาแห่งนรกเลยดูน่ากลัวและน่าเกรงขาม
   "นี้มิน่า" เซฟิสสะกิดมิน่า
   "ว่า..."
   "ปล่อยอลิซไว้กับนาครอทจะดีเหรอ?"
   "ดีแล้ว ยากนะที่จะได้เห็นผู้พิพากษาเล่นกับเด็กที่เป็นเทพจักรราศี หลังจากเห็นผู้ส่งสาร์นเล่นกับนางมาแล้ว ช่างเป็นภาพที่หายากจริงๆ " มิน่ายิ้ม ยิ้มแบบที่เซฟิสรู้สึกขนลุก
   "ว่าแต่เราจะได้เห็นนรกจากมุมสูงยังไงเหรอค่ะพี่นาครอท" อลิซเอ่ยถามเสียงใส
   "เหาะไง" นาครอทตอบ
   "เอ๊???" อลิซเอียงมองนาครอทด้วยสงสัย
   น่ารัก....
   "พร้อมนะ"
   นาครอทเรียกอาวุธของเขามทำเป็นกงจักรก่อนจะอุ้มอลิซกระโดดขึ้นไปยืนแล้วทั้งคู่ก็เหาะขึ้นสุง ในทีแรกอลิซตกใจดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของนาครอทแต่เมื่อนาครอทลูบหัวปลอบจึงหยุดดิ้นแล้วค่อยๆ กวาดตามองไปรอบๆ
   "วะ....ว้าว"
   "หึ เป็นยังไงบ้าง ถึงที่นี้จะไม่สวยเหมือนสวรรค์ของเจ้าแต่ถ้ามองจากข้างบนมันก็เหมือนภาพศิลปะที่ศิลปินบรรจงวาดขึ้นมาเลยล่ะ"
   "ว้าว สุดยอดไปเลยค่ะ" อลิซเอ่ย
    "อืม...เจ้าชอบก็ดีแล้ว"
   "ว่าแต่นั้นคืออะไรเหรอค่ะ?" อลิซชี้ไปทางปล่องสีขาวซึ่งเป็นทางเชื่อมไปโลกมนุษย์
  "ทางไปโลกมนุษย์" นาครอทตอบ
   "อ๊ะ พี่นาครอทช่วยพาอลิซไปหาพี่คริกซี่ได้มั๊ยค่ะ?" อลิซส่งสายตาอ้อน
   "เจ้าจะไม่ลาพวกมิน่าก่อนเหรอ?" นาครอทถาม รู้สึกโหว่งๆ แปลกๆ
   "เอ๊ ก็ให้พี่มิน่า พี่เซฟิสตามมาด้วยก็ได้นี้คะ ได้ใช่มั๊ยค่ะ" อลิซอ้อน
   "อ่า ก็ได้ๆ ข้าจะพาไปก็แล้วกัน" นาครอทยอมตกลงแล้วมุ่งหน้าเข้าปล่องซึ่งเป็นประตูเชื่อมไปยังโลกมนุษย์ มุ่งตรงไปที่ป่าศักดิ์สิทธิซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าภูต
   "อุว้าว~ สวยจัง" อลิซเอ่ยขึ้น
   "ชอบเล่นผาดโผนรึเปล่า?" นาครอทถามใบหน้าใต้หน้ากากกำลังยิ้มสนุก
   "เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊"
    อลิซได้แต่ร้องด้วยความงงก่อนจะโผกอดนาครอทด้วยความกลัว เพราะเขาพาม้วนตัวตีลังกากลางอากาศ พุ่งซิกแซคผ่านต้นไม้ในป่าอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาถึงเขตที่อยู่อาศับของภูต
   "ถึงแล้ว..." นาครอทบอกพลามองร่างเล็กในอ้อมแขนอย่างขำๆ
   อลิซซุกตีวกอดนาครอทแน่นด้วยความกลัว เมื่อรู้ว่าถึงแล้วหนูน้อยจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหน้านาครอทก่อนจะกวาดตาไปรอบๆ
   "ถึงแล้ว..."
   "อืม..."
   "เมื่อกี้สนุกจังเลยค่ะ แต่ข้าไม่ทันตั้งตัวเลยตกใจ" อลิซบอก
   นาครอทเผยยิ้มใต้หน้ากากอย่างเอ็นดูก่อนจะวางอลิซลงพื้นหญ้านุ่ม
   "ให้ข้าพาไปหาคริกซี่เลยมั๊ย?" นาครอทถาม
   "ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวข้าเข้าไปเองได้ ข้ามาบ่อย"
   "หนีมาเที่ยวโลกมนุษย์บ่อยงั้นรึ?"
   "ข้าไม่ได้หนีนะค่ะ ข้าแค่มาเล่นเฉยๆ " อลิซเถียง
   "เหรอ?" นาครอทย้อนราวกับจับผิด
   "งื้อ..." อลิซพองแก้มเมื่อเถียงไม่ได้ นาครอทหัวเราะเบาๆ
   'นาครอทเจ้าอยู่ไหน?'
   'หืม มีอะไรมิน่า?'
   นาครอทรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ มิน่าก็ส่งโทรจิตมาหาเขา
   'ทางสวรรค์กำลังรามหาตัวอลิซนะสิ' มิน่าบอก
   'แล้ว....'
   'ตอนนี้ยอร์นมาตามหาถึงนี้เลย'
   'บอกไปว่าอลิซอยู่ที่โลกมนุษย์ที่ป่าศักดิ?สิทธิ์ นางจะไปหาคริกซี่'
   'อ่า ได้' มิน่าตอบ 'อ้อ จริงสิ เจ้ารีบกลับมาได้แล้วนะ ข้ไม่อยากให้เจ้าต้องมีเรื่องกับพวกเทพเท่าไหร่โดยเฉพาะเทพสายฟ้าองค์ใหม่นั้นน่ะ'
   'อืม ได้' นาครอทตอบแล้วตัดการโทรจิตไป กับพวกเทพ เขาจะดีด้วยไม่กี่องค์
   นาครอทย่อตัวลงลูบหัวอลิซ "เจ้าไปหาคริกซี่นะ อีกไม่นานยอร์นหรือไม่ก็ทูเรนก็จะมารับเจ้าแล้วล่ะ"
   "เอ๊ะ แล้วพี่นาครอท...."
   "ข้าต้องกลับแล้วล่ะ ไปหาคริกซี่ดีๆ ล่ะอย่าซนแวะเที่ยวข้างทาง"
   "...."
   อลิซจ้องนาครอทด้วยนัยน์ตาสีเขียวมรกตราวกับกำลังอ้อน นางไม่อยากให้นาครอทไปเลย
   "...."
   "ไม่อยากให้ข้าไปงั้นเหรอ?"
   อลิซพยักหน้าขึ้นลง สีหน้าดูหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด นาครอทรู้สึกเอ็นดูนางอยากบอกไม่ถูก เขาจึงคิดที่จะถอดหน้ากากออกแล้วโน้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากนางหนึ่งทีพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนแล้วจึงใส่หน้ากากกลับ
   "แล้วข้าจะมาเล่นกับเจ้าที่โลกมนุษย์นะ มิน่ากับเซฟิสก็จะมาด้วย อ้อ คริกเน็คด้วย" นาครอทบอกพลางลูบหัวอลิซ
   "เป็นเด็กดีนะ ข้าไปล่ะ"
   "คะ พี่นาครอท" 
   อลิซยิ้มพร้อมโบกมือลานาครอทที่เหาะจากไปแล้ว เมื่อลับตาจากนาครอทอลิซจึงเดินเข้าไปหาคริกซี่ที่อยู่ในป่าลึก
   อลิซเดินกึ่งกระโดดไปตามเส้นทางเล็กอย่างร่าเริงโดยไม่รู้ว่ามีคนแอบติดตามมาด้วย
   "ลั๊ล ลั๊ล ล๊า~ "
   ฟุ่บ!
   "หือ อะไรอ่ะ??" อลิซหยุดเดินแล้วมองไปยังทิศทางของเสียงด้วยความสงสัย
   พุ่มไม้ขยับเล็กน้อย บรรยากาศที่เงียบสงัดชวนวังเวง อลิซรู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีนางจึงรีบถอยห่างพุ่มไม้นั้น คราวก่อนตอนที่นางมาก็โดน เลโอ สิงโตของอารัมแกล้ง คราวนี้คงจะมาแกล้งอีกแน่ๆ
   ฟุ่บ!
   "หวา อย่าตามมานะอลิซกลัวแล้ววววว"
    หมับ!!
   "อลิซ...."
   "ฮึก ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ "
   "เฮ้ อลิซหยุดร้องไห้น้านี้ข้าเอง ข้าทูเรนไง"
   "อะ...เอ๊ะ??"
   อลิซค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของทูเรน
   "พี่ทูเรนจริงๆ ด้วย" อลิซร้องขึ้นพร้อมกับโผกอดร่างสูงด้วยความดีใจ
   "เฮ้ๆ ให้มันน้อยๆ หน่อยสิ" ทูเรนเอ่ยหากแต่แขนของเขากลับโอบกอดร่างเล็กไว้
   "พี่ทูเรนมารับข้าเหรอค่ะ?"
   "เปล่าสักหน่อย ใครว่าข้ามาตามหาเจ้า ข้าแค่มาเดินเล่นที่โลกมนุษย์ดูเท่านั้นเอง"
   โกหกไม่เนียนนะทูเรน
   "จริงเหรอค่ะ?"
   "ก็จริงนะสิ"
   "อืม..."
   "อะไรของเจ้าล่ะหือ คิดจะจับผิดข้ารึไง"
   "เปล่านะค่ะ"
   อลิซส่ายหน้ารัว ทูเรนจึงเผยรอยยิ้ม "งั้นกลับสวรรค์กันเถอะ เทพีอิลูเมียเป็นห่วงเจ้าน่ะรู้มั๊ย"
   "อ่า...คะ"
    อลิซมีท่าทีหงอยลง ทูเรนเดาว่าคงยีงไม่ได้เล่นที่นี้เต็มที่
   "คราวหน้าเดี๋ยวข้าพาเจ้ามาก็ได้ เอามั๊ย?" ทูเรนเสนอ
   "จริงเหรอค่ะ?" อลิซมองทูเรนอย่างคาดหวัง
   "อื้ม ข้าสัญญา" ทูเรนยื่นนิ้วก้อยไปให้อลิซเกี่ยว
   "ห้ามกลับคำนะค่ะ" อลิซยิ้มก่อนจะยื่นนิ้วก้อยเล็กๆ ของนางไปเกี่ยวก้อยกับทูเรน
   "ด้วยเกียรติแหางเทพสายฟ้าเลย" ทูเรนเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยน
   เขาอุ้มอลิซขึ้นแนบอก "พร้อมนะ"
   "คะ พร้อมแล้ว"
   "งั้นก็ไปกันเลย"
   สายฟ้าสีทองของทูเรนพุ่งตรงไปยังสรวงสวรรค์ระหว่างทางอลิซก็เล่าเรื่องที่นางไปเที่ยวนรกให้ทูเรนฟังและบอกกับเขาให้เก็บมันเป็นความลับก่อนที่นางจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเที่ยวเกือบทั้งวัน
   เมื่อมาถึงวิหารของเทพีอิลูเมีย ทูเรนเดินอุ้มอลิซตรงไปยังห้องนอนของนาง บรรจงวางนางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาแล้วจึงคลี่ผ้าห่มออกคลุมตัวนาง
   "หลับฝันดีเด็กน้อย..." ทูเรนเอ่ยพร้อมกับโน้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าของอลิซก่อนจะเดินออกไปเพื่อกลับวิหาร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น