Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,518 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    657

    Overall
    7,518

ตอนที่ 7 : (Tulen x Lindis) kiss

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

"เฮ้ ลินดิสเธอนอนอีกนานมั๊ย?" เสียงหวานของไวโอเล็ตเอ่ยปลุก
   "อื้ม...ขออีก 5 นาที" คนบนเตียงไม่ยอมลุกแถมยังเอาผ้าห่มคลุมโป่ง ไวโอเล็ตจึงงัดไม้เด็ดขึ้นมาใช้
   "เฮ้ ลินดิสถ้าเธอยังไม่ลุกตอนนี้ฉันจะเอารูปตอนที่เธอจูบกับ...."
   พรวด!!
   "ลุกแล้วค่าาาาา!!!"
   "ไปอาบน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อยจะได้ไปทานข้าวที่โรงอาหารกัน" ไวโอเล็ตกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างวางอำนาจ
   "ค่าาาาา" ลินดิสรีบสลัดผ้าห่มออกจากตัวก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำทำภารกิจของตัวเองอย่างรวดเร็ว
   ไวโอเล็ตยิ้มขำก่อนจะเก็บผ้าห่มพับไว้บนเตียงให้ลินดิสแล้วจึงออกไปรอข้างนอก
   "เสร็จแล้วค่ะ"
   ลินดิสวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าไวโอเล็ตพลางหอบเล็กๆ เธอรีบทำทุกอย่างให้เสร็จภายใน 15 นาที ไวโอเล็ตยิ้มยื่นมือไปลูบหัวลินดิสอย่างเอ็นดู
   "งั้นเราก็ไปกันเถอะ^^" ไวโอเล็ตยิ้มหวาน
   "ค่ะ หนูเริ่มหิวแล้ว^-^;" ลินดิสลูบท้องพร้อมทำหน้าหิวโหย
   "ฮ่าๆ งั้นก็ต้องรีบไปแล้วแหละ"

   ณ โรงอาหารของGarena
   เสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่าผู้คนที่เข้ามาทานอาหารเช้ากันดังไปถึงข้างนอกก่อนที่ลินดิสจะเดินมาถึงโรงอาหารเสียอีก
   "อา~ หิวจาง~" ลินดิสทำตาระยิบระยับน้ำลายส่อ
   "หิวก็ไปหาของกินสิ แล้วเจอกันที่โต๊ะนะ" ไวโอเล็ตบอกก่อนจะเดินแยกไปที่ร้านอาหาร
   "คะ^^" ลินดิสตอบก่อนจะเดินไปหาร้านอาหารขาประจำของเธอ
   "ขอสลัดผลไม้รวมมิตรกับสปาเก็ตตี้ที่หนึ่งค่ะ" เธอสั่ง
   "ได้ครับ" พ่อค้าตอบในขณะที่มือหยิบจับนู่นนี้ใส่จานให้ลูกค้า
   เมื่อได้ของที่สั่งแล้วลินดิสจึงจ่ายค่าอาหารด้วยคูปองก่อนจะถือจานไปที่โต๊ะประจำของเธอซึ่งจะมี ไวโอเล็ต แวน เทล'แอนนาส แต่วันนี้มีคนมานั่งเพิ่มอีกนั้นก็คือ บัตเตอร์ฟราย อลิส นาครอส ซิล และ....
   ตึง!!
   เฮือก!
   ทุกคนในโต๊ะหันไปจ้องลินดิสเป็นตาเดียว ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอบึ้งตึงจนดูน่ากลัว
   "อะ...เอ่อ พี่ลินดิสเป็นอะไรไปเหรอค่ะ" อลิสเอ่ยถามเสียงเบาเพราะน้อยมากที่จะเห็นสาวจันทราโมโห
   "นายมานั่งที่ฉันได้ยังไง?!?" ลินดิสไม่สนใจคำถามของอลิสตรงไปกระชากเสื้อทูเรน
   "อ้าว แล้วใครจะไปรู้ว่าเป็นที่ของเธอ เขียนชื่อไว้รึไง" ทูเรนยักคิ้วกวนใส่ลินดิสอย่างไม่กลัวหน้าหล่อๆ จะมีแผล
  "นาย!!!" ลินดิสเตรียมง้างหมัดจะต่อยแต่ก็ต้องหยุดชะงัก
   "พอได้แล้วน่าลินดิส นั่งลงกินข้าวหิวไม่ใช่รึไง" ไวโอเล็ตพูดเสียงเรียบ
   "ชิ!"
   ลินดิสสะบัดมือจากเสื้อทูเรนแล้วกระแทกตัวนั่งลงข้างๆ เขาอย่างไม่เต็มใจ ไวโอเล็ตได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายแล้วกินข้าวต่อ
   "อุ๊บ! แค่กๆ แค่กๆ ขะ...ขอน้ำหน่อยเนื้อติดคอ" ทูเรนหันไปขอน้ำจากลินดิสแต่เจ้าตัวก็นิ่งเฉย
   "ลินดิส..." ไวโอเล็ตเอ่ยเสียงเย็นและเธอก็เป็นคนยื่นขวดน้ำให้ทูเรนแต่...
   ขวับ!
   พลั่ก!!!
   "อุ้ก!!! เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!?" ทูเรนโวย
   "ก็ช่วยให้เนื้อไม่ติดคอไง" เจ้าตัวตอบหน้าตาย "เป็นไง โล่งยัง?"
   "เอ่อ...ก้อ...."
   "ถ้ายังไม่หายเดี๋ยวฉันช่วยอีกนะ" ลินดิสยกมือขึ้นสูง
   "ไม่ ไม่ต้อง ฉันหายแล้ว ขอบใจมากช่วยได้เยอะ" ทูเรนห้ามอย่างหวาดๆ
   ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้อะไรแรงเยอะเป็นบ้า... ทูเรนคิดในใจ
   หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จต่างคนก็แยกไปทำภารกิจของตนเอง ลินดิสนั้นเคลียร์ภารกิจของเธอเสร็จหมดแล้วจึงคิดที่จะไปหาสถาณที่พักผ่อน
   "เอ~ จะไปไหนดีนะ อ๊ะ! นั้นคุณลอเรียลนี้" ลินดิสรีบตรงเข้าไปหาทันที
   "อ้าว ลินดิสมีอะไรงั้นเหรอ?" ลอเรรยลเอ่ยถาม
   "คือว่า...มีที่ไหนที่น่าไปนอนพักผ่อนหลังจากทำภารกิจเสร็จบ้างค่ะ"
   ลอเรียลทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะตอบ "ทะเลสาบทางทิศใต้สิจ้ะ สวยมากและก็เหมาะสำหรับปิกนิกด้วย^^"
   "ขอบคุณมากค่า~" ลินดิสโค้งให้ก่อนจะไป เธอแวะซื้อแซนวิสกับน้ำผลไม้แล้วตรงไปทางทิศใต้ทันที
   ใช้เวลาไม่นานก็ถึง ลินดิสยิ้มกว้างเมื่อมองดูทิวทัศน์ของทะเลสาบอยู่ครู่นึงก่อนจะเดินไปนั่งตรงใต้ต้นไม้ เธอวางของไว้ตรงโคนต้นไม้แล้วเดินไปยืดตัว มีกวางลายดาวเดินเล็มหญ้าอย่างสบายใจไม่ไกลจากเธอ
   ดีจัง ลินดิสคิดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าเขียวสด มองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เห็นนกอินทรีย์บินอย่างสง่างามตัดกับท้องฟ้า พอเห็นนกอินทรีย์ดันมีหน้าของทูเรนโผล่ขึ้นมา ลินดิสขมวดคิ้วพร้อมกับสะบัดหัวไล่หน้าของทูเรนออกไป
   ย้อนไปเมื่อ 2 วันก่อน
   ลินดิสลงทำภารกิจแบทเทิล 5 vs 5 ของทางGM เธออยู่ตำแหน่งออฟเลนและมีทูเรนร่วมทำภารกิจด้วยแต่อยู่ฝ่ายตรงข้ามในช่วงท้ายเกม ขณะที่เธอกำลังเปิดแมพให้เพื่อนเห็นเธอก็ดันพลาดท่าเข้าไปในจุดที่เธอไม่ควรเข้าไป เธอโดนมิน่าดึงเข้าไปในพุ่มไม้ก่อนจะรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่ซ๊อตเธออย่างรุนแรง พอหนีออกจากนั้นได้ทูเรนก็ยังตามมาใช้ท่าธันเดอร์เบิร์ดยิงใส่เธอถึงป้อม
   นึกถึงแล้วมันโมโหไม่หาย!!! แต่ที่ยังดีที่ฝั่งเธอชนะ
   แต่ว่า....คิดถึงมิ้วมิ้วจัง มิ้วมิ้ว คือนกอินทรีย์ที่ลินดิสเคยช่วยไว้ตอนมันบาดเจ็บจากการล่าของใครบางคน ตอนที่ไวโอเล็ตขู่ เธอจูบเจ้านกอินทรีย์นั้นแล้วไวโอเล็ตบังเอิญถ่ายรูปติดเธอไปด้วยนะสิ เธอไม่ค่อยชอบถ่ายรูปนัก
   พรึ่บ!
   "หืม?"
   จู่ๆ ก็รู้สึกมีเงาพาดทับตัว เธอจึงลืมตาขึ้นมองและเห็นร่างสูงของทูเรนยืนค้ำหัวเธออยู่
   "นาย!?" ลินดิสผุดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจจ้องทูเรนเขม็ง
   "โทษที ไม่คิดว่าจะมีคนมานอนที่นี้" ทูเรนเดินตรงไปอีกทาง
   เขาแค่จะมาพักผ่อนที่ทะเลสาบทิศใต้อย่างเงียบๆ ไม่คิดเลยว่าจะเจอกับสาวจันทราเข้า เขายิ่งไม่ชอบมีเรื่อง...
   หมับ!!
   "!?"
   "อะ...เอ่อ"
   ลินดิสหน้าแดงแปร๊ด เธอรีบปล่อยมือจากทูเรนทันที
   จู่ๆ ก็ไปคว้าแขนอีตาบ้าขี้เก๊กทำไมเนี่ย บ้าไปแล้ว!!
   "อืม...ขอฉันนั่งด้วยได้รึเปล่า?" ทูเรนลองถาทเพื่อหยั่งเชิงดู
   "...ใครห้ามก้นนายนั่งล่ะ อ๊ะ! นั่งให้ห่างฉันด้วย!"
    "อื้ม ขอบใจ" ทูเรนยิ้มก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงและเว้นระยะห่างจากลินดิสพอสมควร
   "ขอบใจอะไรของนาย??" ลินดิสมองด้วยความงง
   "หึ..." เขาไม่ตอบแต่ทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้นหญ้าแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าปล่อยให้ลินดิสขมวดคิ้ว เบ้หน้าด้วยความไม่พอใจ
   "เชอะ" ลินดิสสะบัดหน้าเชิดขึ้น
   ขี้เก๊กแล้วหยิ่งเรอะ เชอะ! หล่อตายล่ะ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณลอเรียล คุณลิเลียน่า หรือแม้แต่อลิสชอบเขานัก ยัยแมวผีก็ชอบด้วย(แหมๆ ไม่ได้หรอกสามีแห่งRov เลยน้า - Caty1317)
   ลินดิสลุกขึ้นเดินไปตรงต้นไม้ที่เธอวางของไว้ ทูเรนได้ยินเสียงเธอเดินไปก็คิดว่าเธอคงเหม็นหน้าเขาจริงๆ และโกรธเขาที่ตามโซโลคิลตอนที่ทำภารกิจ
   ตุ้บ!
   "อ๊ะ!?" 
   ทูเรนลืมตาขึ้นขึ้นด้วยความงงมือคว้าแซนวิสที่กระแทกหน้าเขาหล่นไปอยู่ข้างๆ ขึ้นมาดูแล้วมองไปทางลินดิส เธอนั่งลงแกะแซนวิสกินโดยไม่สนใจเขา
   "มองอยู่นั้นแหละไม่กินใช่มั๊ย?" ลินดิสหันมามองเขาตาขวาง
   "....."
   "ไม่ได้มียาถ่ายหรอกน้า อีกอย่างฉันซื้อมาเยอะ" ลินดิสชูถุงที่ใส่แซนวิสขึ้นก่อนจะหยิบน้ำผลไม้โยนให้ทูเรน
   "ขอบคุณนะ" ทูเรนเอ่ยหลังจากรับน้ำผลไม้มาเปิดดื่ม ถึงจะงงอยู่แต่ก็....
   ผู้หญิงนี้เข้าใจยากจริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แปลกจริงๆ
   "กินเสร็จนายต้องมาเป็นเบ้ฉัน 1 อาทิตย"
   พรวด!!
   "แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ " ทูเรนสำลักน้ำผลไม้ทันที
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นน้า~" ลินดิสหัวเราะร่า ทูเรนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
   หลังจากจัดการแซนวิสเสร็จลินดิสก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่ทันที
   "เฮ้อ~ อิ่มเลย" ลินดิสลูบหน้าท้องแบนราบเบาๆ
   "เธอม่โกรธฉันแล้วงั้นเหรอ?" ทูเรนถามขึ้น ก็เขาสงสัยนิ เมื่อเช้ายังกระชากเสื้อเขาจะต่อยอยู่เลยแล้วทำไมตอนนี้ถึงมาดีด้วย
   "อ้อ ฉันอารมณ์ดีน่ะเพราะทำภารกิจเสร็จหมดแล้ว" ลินดิสยิ้ม "นอกจากนั้นฉันยังหมั้นไส้นายอีก"
   "ฮะๆ ฮะๆ " ทูเรนได้แต่หัวเราะแห้งๆ
   "ว่าแต่นายเถอะ ทำดูเซ็งๆ จัง" ลินดิสถามบ้าง
   "เอ่อ...ก้อ...มีเรื่องให้เครียดนิดหน่อยน่ะ"
   "เรื่อง...??"
   "มีภารกิจที่ต้องทำเป็นคู่น่ะและฉันก็ดันไม่มีคู่ อเลสเตอร์ไปจับคู่กับนาตาย่า เซเนียลก็ตามแต่ท่านอิลูเมีย นาครอสก็คู่กับบัตเตอร์ฟราย และพอจะไปหาคนอื่นก็มีแต่คนไม่ว่าง"
   "อืม...ภารกิจคู่ ภารกิจใหม่ล่าสุดที่พึ่งเข้ามาสินะ"
   "ใช่"
   "น่าสนนี้ ให้ฉันช่วยมั๊ยล่ะ"
    "หืม ได้เหรอ"
   "ได้แน่นอน"
   "งั้นตกลง" ทูเรนยื่นมือไปตรงหน้าลินดิส
   "เยี่ยม!!" เธอยื่นมือจะไปจับแต่ก็ชักกลับอย่างหวาดๆ
   "ฮะๆ ฉันไม่ซ็อตเธอหรอกน้า" ทูเรนยิ้มอย่างอ่อนโยน ลินดิสจึงยื่นมือมาจับกับทูเรนเป็นการทำการตกลง

   Welcome to dreath mach
   ทีมธาตุสายฟ้า คือ ทูเรนและลินดิส ทีมธาตุดิน คือ ลิโป้กับเตี่ยวเสี้ยน ทีมธาตุน้ำ คือ มอทอสกับเทล'อันนาส ทีมธาตุลม คือ ซิลกับลิเลียน่า ทีมธาตุไฟ คือ บัตเตอร์ฟรายกับนาครอส
   จะรอดมั๊ยเนี่ย ลินดิสคิดมีเม็ดเหงื่อเล็กซึมตามใบหน้า
   "เธอโอเคมั๊ย?" ทูเรนถามด้วยความเป็นห่วง
   "ฉันโอเค!" ลินดิสตอบอย่างมั่นใจ นึกถึงความสนุกของภารกิจก็พอแล้ว
   "งั้นเราไปเริ่มกันเลย"
   "อื้ม!!"
   ในช่วงแรกลินดิสพยายามวิ่งเซ็คพุ่มหญ้าและจัดการคนที่เลือดน้อยที่หลงมาหาเธอ ลาสซ็อตเลยก็ว่าได้ ทูเรนก็คอยเติมดาเมจให้และพวกเขาก็ไล่ตามที่หนึ่งมาติดๆ นั้นก็คือ ซิลและลิเลียน่า
   "ให้ตายสิ ตามฆ่าพวกเราจัง" ลิเลียน่าเอ่ยอย่างเบื่อหน่ายหลังจากฆ่าคู่ลิโป้กับเตี่ยวเสี้ยนไป
   "ก็พวกคุณอยู่ที่หนึ่งนี้ค่ะ" ลินดิสเอ่ยตอบพร้อมกับปล่อยพลังของพี่สาวใส่ลิเลียน่าที่เลือดเหลือน้อย ส่วนทูเรนก็ใช้ธันเดอร์เบิร์ดยิงใส่ซิลตอนที่เขาเผลอและพวกเขาก็ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง
   "ให้ตายสิ เล่นมาเงียบๆ กันเลยนิ"
   "เชอะ ที่สอง..."
   ที่หนึ่งได้แก่ ทูเรนและลินดิส!!!
   "ยะฮู้~ ชนะแล้วววววว"
   ลินดิสกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจก่อนจะโผไปกอดทูเรน
   "เย้ๆ เย็นนี้นายต้องเลี้ยงข้าวฉันนะ" ลินดิสบอกพร้อมเงยหน้าขึ้นจ้องทูเรนอย่างอ้อนๆ
   "อะ...อืม" ทูเรนตอบตะกุกะกักไม่กล้าแกะมือของลินดิสออก
   "อ๊ะ! โทษทีเผลอไปหน่อย แหะๆ " ลินดิสยิ้มแห้งๆ ก่อนจะผละออกจากทูเรน
   หวาๆ ใจเต้นแรงจังหวังว่าเขาจะไม่ได้ยินนะ ลินดิสยกมือขึ้นกุมหัวใจหน้าร้อนผ่าว
   ตอนเย็น ทูเรนมารับลินดิสไปร้านอาหาร เขาจองโต๊ะที่มุมสวยที่สุด ลินดิสสั่งอาหารมาซะเยอะราวกับจะกินกันสิบคน แต่แค่เธอคนเดียวก็กินเรียบแล้ว
   กินเยอะแล้วไม่อ้วน หน้าท้องไม่มี ขาไม่ใหญ่ นั้นคือสิ่งที่สาวๆ หลายคนอยากเป็น
   กินเยอะแล้วไงค่ะ ออกกำลังทุกวันค่ะ... ลินดิสยิ้มแฉ่ง
   "สนุกจีงเลยเนอะ คราวหน้าเรามาจับคู่กันอีกมั๊ย?" ลินดิสบอกพร้อมยิ้มหวาน เธอเมาแล้ว
   "อื้ม เอาสิ" ทูเรนตอบ
   "เยี่ยมเลย! คร่อก~"
   "........."
   ทูเรนมองลินดิสที่ฟุ่บหน้าลงบนโต๊ะก่อนจะยิ้มเอ็นดู รู้ว่าตัวเองดื่มไวน์ไม่ได้ก็ยังจะฝืนดื่ม ดื้อจริงๆ
   "คิดเงินครับ" ทูเรนเรียกบริกรและจ่ายค่าอาหารก่อนจะถอดเสื้อคลุมของเขาคลุมให้ลินดิสแล้วจึงอุ้มเธอขึ้นไปที่รถ วางเธอที่เบาะข้างคนขับ คาดเข็มขัดให้เธอแล้วจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับแต่ยังไม่ทันที่เขาจะลุกไปก็มีมือเล็กดึงเสื้อเขาไว้และไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ด้วย
   "อื้อ ม่ายห้ายปาย" ลินดิสเอ่ยเสียงอู้อี้พร้อมกับกระชากเสื้อทูเรนแรงขึ้นจนทำให้เขาเสียหลักเซไปจูบลินดิส
    "อื้ม!!" ทูเรนตกใจรีบผละออกจากลินดิสแต่ก็โดนเธอล็อคคอไว้ เธอยังคงไม่ยอมผละริมฝีปากจากเขาแม้จะเป็นจูบที่ไม่ประสา
   ...เธอเล่นอย่างนี้เองนะลินดิส ทูเรนตอบโต้เธอด้วยการจงใจบดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรงและเร้าร้อน เมื่อลินดิสเผยอปากเพียงเล็กน้อยเขาจึงสอดลิ้นเข้าไปกวาดกินน้ำหวานในโพรงปากแสนนุ่ม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มหอบเเข้าจึงผละออก จ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มที่บวมเจ่อขึ้นก่อนจะก้มลงไปจุมพิตหน้าผากเธอเบาๆ
   เขาต้องหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรเลยเถิด ไม่อย่างนั้นลินดิสตงโกรธและเกลียดเขาตลอดชีวิตแน่ ไปส่งเธอได้แล้ว

   "อื้อ...ปวดหัวชะมัด เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ลินดิสเอ่ยขึ้นพลางกุมขมับน่าแปลกที่ไวโอเล็ตไม่มาปลุก พอเหลือบมองไปที่โต๊ะก็เห็นโน๊ตแปะกับขวดบางอย่าง
   "ยาแก้เมา จาก ทูเรน ปล.ดื่มมันซะ!! หืม...เมื่อคืนฉันเมานิ งั้นดื่มเลยดีกว่า" ลินดืสเปิดขวดยาดื่มก่อนจะเดินไปทำธุระในห้องน้ำ พอผ่านกระจกเธอก็นึกถึงฝันประหลาดที่เธอจูบกับทูเรน
   บ้าไปแล้ว แต่ทำไมเหมือนจริงมากเลย เฮ้อ...ช่างมันเถอะ ถึงจะเป็นจริงก็รู้สึกดีเหมือนกัน >///////< อ๊ะ! คิดบ้าอะไรเนี่ย

ทางด้านทูเรน
   "ฉันว่านายชอบเธอแล้วล่ะ" อเลสเตอร์เอ่ยขึ้น
    "ชอบก็บอกเธอเลยสิ" นาตาย่าส่งเสริม
   "เงียบไปเลยทั้งคู่!!!" ทูเรนโวยทั้งๆ ที่หน้าแดงแปร๊ด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น