Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,928 Views

  • 146 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    682

    Overall
    3,928

ตอนที่ 6 : (Elsu x Roxie) ทับทิมชมพู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

"ถ้าเดินจากจุดนี้ไปทางซ้ายจะเจอกับเมืองสินะ ดีล่ะ!" เด็กสาวผมฟ้ามัดหางม้าพูดขึ้นขณะม้วนแผนที่เก็บเข้ากระเป๋า
   โป๊ก!
   "โอ๊ย! อะไรเนี่ยแอ็คเนสมาตีหัวฉันทำไม?" เธอร้องยกมือขึ้นลูบหัวเองป่อยๆ จ้องเจ้าภูตไฟที่พึ่งตีหัวเธอไปเมื่อครู่
   "ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่าแทนทิศทางเหนือ ใต้ ออก ตก ด้วยซ้าย ขวา หน้า หลัง แบบนี้ ไม่จำเลยนะร็อกซี่!!" ภูตไฟที่ถูกเรียกว่าแอ็คเนสดุเด็กสาว
   "โธ่ ก็แบบนี้จำง่ายกว่านิ" ร็อกซี่ตอบ
   "เหนือ ใต้ ออก ตก มันจำยากตรงไหนห๊ะ!!!!" แอ็คเนสตะโกนใส่หูร็อกซี่อย่างเดือด
   "อ๊าาาา ขอโทษค่า><" เธอยกมือขึ้นปิดหูพร้อมกับก้มลงเพื่อหลบเปลวไฟ
   "เอาเถอะ ตอนนี้รีบเดินทางกันดีกว่าเดี๋ยวจะมืดมองไม่เห็นทางเอา" แอ็คเนสบอกพร้อมกอดอกอย่างหน่ายๆ
   "รับทราบ ไปกันเลย~"
   ร็อกซี่เกิดในตระกูลนักผจญภัย พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย เป็นนักผจญภัยกันหมด ตระกูลของเธอร่ำรวยเพราะคุณปู่เป็นคนค้นพบสมบัติ ร็อกซี่เองก็อยากจะเป็นนักผจญภัยเหมือนพ่อแม่และอยากผจญภัยไปกับเจ้าชายรูปงาม เธอรับรู้ข่าวของพ่อแม่ผ่านจดหมายแล้ววันหนึ่งพ่อกับแม่ก็ส่งของขวัญวันเกิดเป็นเจ้าภูตไฟแอ็คเนสและแผ่นที่ล่าสมบัติมาให้ จากนั้นเธอก็เริ่มออกเดินทางกับแอ็คเนสเพื่อตามหาสมบัติและตามหาพ่อแม่
   "โอ้โห ดูสิแอ็คเนสเมืองนี้ดูเก่าและสกปรกจัง" ร็อกซี่พูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ
   "ที่นี้ไม่มีคนอยู่เลยเหรอ?" แอ็คเนสเปรยถามพลางยื่นมือเล็กๆ ไปแตะกำแพงก่อนจะชักออก
   "ที่นี้คือเมืองร้างต้องมีผีแน่ๆ เลย!" ร็อกซี่พูดพร้อมยกแขนกอดตัวเอง
   แกว๊ก!!
   "เฮือก!! สะ...เสียงอะไรน่ะ" แอ็คเนสสะดุ้งก่อนจะหายเข้าไปอยู่ในสิ่วของร็อกซี่
   "เอ๊ เหยี่ยวล่ะ กำลังบินมาทางนะ....นี้!!"
   "ร็อกซี่อันตราย!!!"
   แอ็คเนสร้องพร้อมกับผลักร็อกซี่หลบเหยี่ยวตัวใหญ่ที่บินเฉี่ยวไป
   "อะ...อะไรน่ะ" ร็อกซี่ร้องถามด้วยความตกใจก่อนจะลุกขึ้นยืนมองเหยี่ยวที่บินวนอยู่เหนือหัวเธอ
   "รีบไปกันเถอะ" แอ็คเนสบอกก่อนจะลอยนำหน้าร็อกซี่ไป
   "ระ...รอด้วยสิแอ็คเนส"
   พลั่ก!
   "อู๊ย~ ชนอะไรล่ะเนี่ย หือ?" ร็อกซี่ยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่เธอพึ่งชนดวงตาเบิกกว้างก่อนจะ...
   "ฮือ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะเดี๋ยวจะสวดมนต์กรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ ฮือๆ " ร็อกซี่เข่าอ่อนยวบทรุดลงนั่งกับพื้นเธอยกมือไหว้ 'ผี' ไม่กล้าเงยหน้ามองเป็นครั้งที่สองด้วยความกลัว
   "ข้าไม่ใช่ผี ไม่ต้องการส่วนบุญ" เสียงทุ้มพูดขึ้น
   ร็อกซี่จึงเงยหน้าขึ้นมองด้วความกล้าๆ กลัวๆ "มะ...ไม่ใช่ผีจริงๆ นะ" เธอถาม
   "ก็ไม่ใช่นะสิ เจ้าลุกขึ้นไหวไหม?" เขายื่นมือมาตรงหน้าเด็กสาว ร็อกซี่จ้องมือหนานั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นไปแตะเบาๆ ก่อนจะชักออกแต่ชายหนุ่มมือไหวกว่าคว้ามือเล็กไว้แล้วดึงตัวเธอลุกขึ้น
   "เห็นไหมไม่ใช่ผี" เขาบอก
   "ไม่ใช่ผีจริงๆ ด้วย" ร็อกซี่จับมือเขาแน่นพร้อมรอยยิ้มที่โล่งใจ
   "ร็อกซี่!!!!" เสียงของแอ็คเนสตะโกนมาแต่ไกลก่อนที่เจ้าตัวจะพุ่งมาหาร็อกซี่
   "แอ็คเนส" เธอเรียกชื่อภูตไฟด้วยความดีใจ
   "ฉันนึกว่าเธอหลงทางซะอีก เป็นห่วงแทบแย่" แอ็คเนสว่า
   "ก็นายนั้นแหละที่ทิ้งฉันอ่า!" ร็อกซี่โวย
   "ก็เธอชักช้าเองนี้" แอ็คเนสโบ้ย
   "นายทิ้งฉันแล้วไม่ยอมรับงั้นเหรอ!" ร็อกซี่เริ่มโกรธ หน้าเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
   "ก็ฉัน..."
   "เอ่อ...อะแฮ่ม!" ชายหนุ่มกระแอมไอขึ้นขัดจังหวะของทั้งสองที่กำลังเถียงกันอย่างไม่ยอมแพ้
   "หมอนั้นเป็นใครอ่ะร็อกซี่?" แอ็คเนสถามพลางลอยไปอยู่ข้างหลังร็อกซี่
   "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะเป็นคนของเมืองนี้ล่ะมั้ง" ร็อกซี่ตอบเสียงเบา
   แกว๊ก!
   เหยี่ยวตัวใหญ่ที่บินโฉบรฌอกซี่ก่อนหน้านั้นบินไปเกาะแขนของชายหนุ่มผมยาวแต่งตัวคล้ายๆ ชาวอินเดียแดง ที่หน้าป้ายสีแดงเป็นขีดตรงแก้มและที่หัวสวมที่รัดศีรษะมีขนนกประดับ ร็อกซี่พึ่งสังเกตุว่าเขาตัวสูงมาก สูงกว่าเธอซะอีกแถมหน้าตาหล่อด้วยแสงสุดท้ายของวันสาดมาที่ตัวเขาดูราวกับอัศวินหรืออะไรสักอย่าง
    "ข้าชื่อเอลสุเป็นคนของเมืองเมลเดนแล้วพวกเจ้าล่ะเป็นใครมาจากไหน?" เขาแนะนำตัว
   "เอ่อ...ฉันชื่อร็อกซี่เป็นนักผจญภัยน่ะ ส่วนนี้คู่หูของฉันชื่อแอ็คเนส" ร็อกซี่ตอบ
   "ว่าแต่ทำไมฉันไม่เห็นมีชาวเมืองคนอื่นอีกเลยล่ะ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี้มีแต่เมืองที่ดูเก่าทรุดโทรมดูร้างๆ น่ากลัว!" ร็อกซี่พูดพร้อมทำท่าขนลุก
   "ที่นี้เคยมีผู้คนอาศัยอยู่มากมายแต่ตอนนี้ย้ายกันไปตั้งถิ่นฐานใหม่เกือบหมดแล้ว" เอลสุตอบพลางหมุนตัวหันหลังเดินนำร็อกซี่ไป "มาสิ เดี๋ยวจะพาไปหาที่พัก"
   "โหว ยอดเลย ไปกันเถอะแอ็คเนส" ร็อกซี่ยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเดินตามเอลสุไป
   ระหว่างทางที่เอลสุเดินนำไปที่พักร็อกซี่สังเกตุเห็นว่าบ้านเรือนและอาคารต่างๆ นั้นเก่า ทรุดโทรมมากเธอแตะก็กร่อนลงแล้ว
   "ทำไมเมืองถึงได้เก่าและทรุดโทรมแบบนี้ล่ะ" ร็อกซี่ถามขึ้น
   "...." ไม่มีคำตอบจากร่างสูง ร็อกซี่จึงวิ่งไปดักหน้าเขา
   "นี้ ทำไมไม่ตอบล่ะ" เธอพองแก้มด้วยความไม่พอใจ
   เอลสุเดินผ่านร็อกซี่ไป "เมื่อก่อนเมืองนี้เคยเป็นอุตสาหกรรมเหมืองแร่..."
   ร็อกซี่กับแอ็คเนสตามร่างสูงไปติดๆ เพื่อที่จะไม่คลาดกับเขาและอยากฟังสิ่งที่เขาเล่า
   "พอแร่หมดผู้คนก็เริ่มย้ายหนีไปพร้อมกับแร่ล้ำค่าเพื่อที่จะตั้งรกรากอยู่อื่นเมืองนี้จึงเหลือเพียงแค่ขยะอุตสาหกรรม" เขาเล่าพลางแหงานหน้ามองเหยี่ยวที่บินอยู่เหนือพวกเขา
   "แล้วทำไมนายไม่ย้ายไปกับคนอื่นล่ะ?" ร็อกซี่ยังคงถามต่อด้วยความสงสัย
    "...ข้าเกิดที่เมืองนี้ข้าจะไม่มีวันทิ้งเมืองแม้จะเหลือแค่ซากก็ตาม" เอลสุหยุดที่หน้าบ้านอิฐแดงที่ดูเก่ามาก
   "โห พวกยึดติดไม่มีอิสระเอาซะเลย" ร็อกซี่บ่นเบาๆ
   "เจ้าเป็นนักผจญภัย คงไม่มีที่ให้หยุดเพื่อปกป้องหรอก" เอลสุว่าพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในบ้าน "เข้ามาสิ"
   "ทำไมเมื่อกี้รู้สึกเหมือนโดนว่าเลยอ่ะ"
   เมื่อก้าวเข้ามาข้างในมันช่างแตกต่างจากข้างนอกโดยสิ้นเชิง ทั้งเครื่องเรือน พื้นพรม ผนัง มันสะอาดสะอ้านและเรียบหรู
   "อ้าว เอลสุพาใครมาน่ะ" เสียงหวานของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งถามขึ้นก่อนที่ร่างเพรียวจะเดินมา
   โอ้โห สวยสุดยอด ...ร็อกซี่ชม
   "แขกน่ะ หาห้องพักให้พวกเขาทีการูด้า" เอลสุบอก
   "ได้เลย ที่นี้ไม่ได้ต้อนรับแขกตั้งนานเชิญทางนี้จ้ะ" เธอผายมือเชิญให้ร็อกซี่เดินตามไป
   "โอ้โห ที่นี้สุดยอดไปเลยเนอะแอ็คเนส" ร็อกซี่พูดขณะกวาดตามองรอบๆ
   "จริงด้วย" แอ็คแนสเห็นด้วย
   "ถึงภายนอกจะดูเก่าแต่ข้างในสดใสใช่มั๊ยล่ะจ้ะ" การูด้าบอกร็อกซี่พยักหน้าเห็นด้วย
   "ก็เหมือนกับคนนั้นแหละจ้ะ ถึงภายนอกจะน่าเกลียดแต่ภายในเป็นคนดี" การูด้าพูดต่อก่อนจะหยุดที่หน้าห้อง "นี้ห้องเธอจ้ะ มีห้องน้ำในตัวพร้อมถ้าเธอหิวก็ลงไปทานข้าวที่ล็อบบี้ด้านล่างได้เลย"
   "ค่ะ..." ร็อกซี่รับการูด้ายื่นกุญแจห้องให้เธอ
   "มีบาร์ด้วยนะจ้ะ^^"
   "คะ ขอบคุณมากค่ะ^^;" ร็อกซี่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะไขประตูเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบร้อยและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลาเวนเดอร์
   "ฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" พูดจบร็อกซี่ก็ทิ้งสัมภาระแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ แอ็คเนสลอยไปตรงเตาผิงเข้าไปพักผ่อนในกองไฟ
   ร็อกซี่เปิดน้ำอุ่นใส่อ่างก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงแซ่หลับตาพริ้มกับความผ่อนคลาย เธอใช้เวลา 1 ชั่วโมงกับการอาบน้ำ
   "ฮ้า~ แช่น้ำอุ่นจากการเดินทางนี้สดชื่นจังเลยน้า" เธอพูดขณะเช็ดผมก่อนจะกวาดตามองหาภูตไฟ
   "แอ็คเนสไปหาอะไรกินที่ล็อบบี้กัน" เธอบอก
   แอ็คเนสโผล่ออกจากกองไฟในเตาผิงบินวนรอบๆ ตัวร็อกซี่ "ไปกันเลย"
   ขณะที่ร็อกซี่เดินผ่านบาร์เธอแอบมองเขาไปเล็กน้อย เห็นร่างสูงของเอลสุกำลังนั่งดื่มอยู่คนเดียว
   "นี้ อย่าเข้าไปนะที่นั้นไม่เหมาะกับผู้หญิงหรอก" แอ็คเนสบอก
   "อื้ม ไปหาอะไรกินกัน" เธอตอบแล้วจึงเดินไปที่ล็อบบี้ เธอกะจะสั่งอาหารมากินแล้วเข้าห้องนอนพรุ่งนี้จะได้สำรวจเมือง
    "เมืองของเราไม่มีอะไรน่าสำรวจหรอก" การูด้าพูดขึ้นขณะวางจานอาหารให้เธอ
   "เอ๊ ฉันว่าลึกลับดีออก" ร็อกซี่พูดอย่างร่าเริง
   "ก็อย่างที่เธอเห็น ที่นี้เหลือเพียงขยะอุตสาหกรรมและค่อยๆ ทรุดโทรมตามกาลเวลา" การูด้าบอกพลางยิ้มเศร้า
   "ฉันไม่สนหรอกในฐานะที่เป็นนักผจญภัย ฉันอยากสำรวจเมืองนี้และจดจำไว้ว่าเมืองนี้ก็มีสิ่งดีๆ เหลืออยู่!" ร็อกซี่มีท่าทางมุ่งมั่นจนการูด้าอดยิ้มไม่ได้
   "งั้นขอให้สนุกนะ"
   "ต้องสนุกอยู่แล้ว!"
   หลังจากกินข้าวเสร็จการูด้าได้ให้แผนที่เมืองกับร็อกซี่ ขณะที่เดินผ่านบาร์หูเธอก็ได้ยินบางอย่างเข้า
   "ทับทิมสีชมพูงั้นเหรอ ฮ่าๆ ฮ่าๆ อัญมณีในเมืองนี้ถูกไอ้พวกโลภมากขโมยไปหมดแล้วยังจะมีอยู่อีกรึไง"
   "ฉันว่ามันต้องมีอยู่จริงๆ เมื่อวานก่อนฉันไปเดินที่เหมืองทางทิศตะวันออกเห็นแสงแวววาวประหลาดด้วย"
   "แล้วแกก็เดาว่าเป็นทับทิมชมพูงั้นเหรอ ไร้สาระสิ้นดี ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
   ร็อกซี่เดินขึ้นห้องใบหน้ามีความตื่นเต้นแฝงอยู่พอเปิดประตูเข้าห้องได้เธอก็กระโดดด้วยความดีใจ
   "ยะฮู้ พรุ่งนี้เราไปล่าสมบัติกันแอ็คเนส!" เธอร้องขึ้น
   "เฮ้อ..." เจ้าภูตไฟถอนหายใจเบาๆ
   "เป้าหมายคือ...ทับทิมชมพู!!!"
   "มันจะมีจริงเร้อ..."

   "ไงเอลสุวันนี้สำรวจเมืองเป็นยังไงบ้าง" ชายแก่ร่างเตี้ยถามขึ้น
   "เจอเด็กสาวคนหนึ่งข้าพาไปพักกับการูด้าแล้ว" เขาตอบ
   "เมื่อกี้ข้าเห็นการูด้าเอาแผนที่เมืองให้เด็กสาวผมฟ้าที่มีภูตไฟอยู่ด้วย นั้นใช่คนที่เจ้าพามารึเปล่า"
   "ครับ..." เขาตอบ
   "เหอะเหอะ วัยหนุ่มสาวนี้ดีจริงๆ " ชายชราหัวเราะก่อนจะกระดกเหล้าเชอร์รี่จนหมดเอลสุได้แต่นิ่งเงียบ
   แผนที่....เด็กคนนั้นจะเอาไปทำอะไร เอลสุได้แต่คิดในใจก่อนจะกระดกเหล้า

   เช้าต่อมา
   "อื้ม...เอาล่ะมาเริ่มภารกิจสำเร็จเมืองกันเถอะ" ร็อกซี่พูดพร้อมหยิบแผนที่มาคลี่ดู
   "โอ้ ไปกันเลย~"
   ร็อกซี่กับแอ็คเนสเริ่มสำรวจเมืองไปเรื่อยๆ ถึงจะไม่ค่อยเจออะไรน่าสนใจเท่าไหร่ก็สำรวจต่อ เอลสุที่กำลังลาดตระเวนรอบเมืองสังเกตุเห็นจึงแอบตามมาเงียบๆ
   ข้าเปล่าตามนางสักหน่อยก็แค่บังเอิญมาลาดตระเวนเส้นทางเดียวกัน ...เขาคิดก่อนจะหยุดแอบมองร็อกซี่ที่หยุดอยู่หน้าเหมืองเก่า
   "โอ้โห ดูสิแอ็คเนสเหมืองเก่าล่ะ" ร็อกซี่พูดขึ้นก่อนจะม้วนแผนที่เก็บแล้วเดินเข้าไป
   "เดี๋ยวฉันนำเอง ข้างในมันมืด" แอ็คเนสบอกแล้วลอยนำไป
   "เยี่ยมเลยแอ็คเนส^^" ร็อกซี่ชมแล้วจึงตามภูตไฟไปติดๆ
   เอลสุพรางตัวตามเด็กสาวมาด้วยถึงแม้ในใจจะตีกันวุ่นวายไปหมด ใจหนึ่งอยากตามต่อไปแต่อีกใจหนึ่งบอกว่าอย่าตามเพราะต้องไปลาดตระเวนต่อ
   "เหมืองนี้ใหญ่จังเลยนะ" เสียงของร็อกซี่พูดมันดังก้องไปทั่วเธอรีบยกมือขึ้นปิดปากทันที
   "เธอคิดจะมาหาทับทิมนั้นจริงๆ เหรอ?" แอ็คเนสถาม
   "แน่นอนสิ เราเป็นนักผจญภัยนะ" เธอตอบ
   ทับทิม อย่างนี่นี้เองเด็กคนนี้คงต้องการทับทิมชมพูถึงได้มาที่นี้สินะ ...เอลสุคิด
   "อ๊าย!!!!"
   หืม!? เกิดอะไรขึ้นกับเด็กนั้น
   "อ๊าย!!! ออกไปจากขาฉันนะเจ้าแมลงบ้า><" ร็อกซี่วิ่งเตลิดไปข้างใน
   "ร็อกซี่รอด้วยมันอันตรายนะ!!" แอ็คเนสรีบตามไปทันที
   "...." เอลสุมองแมลงที่กำลังไต่ขาเขาก่อนจะปัดออกแล้วจึงตามร็อกซี่เข้าไป
   "แฮ่กๆ แฮ่กๆ ฉันเกลียดแมลงที่สุดเลย>^<" ร็อกซี่ทำหน้าขยะแขยงก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ
   "ที่ไหนล่ะเนี่ย แอ็คเนสล่ะ?" ร็อกซี่มองหาภูตไฟแต่มันมืดเกินจนมองไม่เห็นเธอจึงยื่นมือไปคลำผนังเดินต่อไปเรื่อยๆ
   "มะ...มืดเกินไปแล้วนะ แอ็คเนสอยู่ไหน?" เธอเรียกเสียงแผ่วเบา ในใจเด็กสาวเริ่มสร้างภาพมายาที่น่ากลัวขึ้นมาทีล่ะเล็กทีล่ะน้อย
   กึก!
   "อ๊าย! อะไรน่ะ!!" เธอสะดุ้งเมื่อสะดุดกับก้อนหินเมื่อคืนสติก็เดินต่อ
    ตุ้บ!
   "ฮือ ไม่ไหวแล้วมันมืดเกินไปแถมยังน่ากลัว ไม่เอาแล้ว ฮือๆ " ร็อกซี่ทรุดตัวนั่งร้องไห้เธอยกแขนกอดตัวเอง ท่ามกลางความมืดมิดของเหมืองเก่าเธอมีแต่ความกลัว
   หมับ!
   "กรี๊ด!!!" ร็อกซี่กรี๊ดลั่นก่อนจะลุกเพื่อวิ่งหนีแต่...
   "ใจเย็นๆ นี้ข้าเองยัยหนู" เอลสุบอกพร้อมกับดึงร่างเล็กมากอดปลอบ
   "นะ...นาย" ร็อกซี่เงยหน้าสบตากับนัยน์ตาสีดำของเอลสุ 
   "ตะ...ตัวจริงนะ" เพราะแสงจากเอลสุมีนิดเดียวร็อกซี่จึงยื่นมือไปแตะแก้มเขาเพื่อพิสูจน์ว่าใช่ตัวจริงรึเปล่า
    "แน่นอน ข้าเป็นคนจริงๆ " เขาตอบพร้อมพยุงตัวร็อกซี่ขึ้นยืน
   "ร๊อกซี่!!! เธอนี้สะเพร่าจริงๆ วิ่งเข้ามาได้ไงมันมืดและอันตรายนะ!!!" เมื่อมาถึงแอ็คเนสก็บ่นใส่ร็อกซี่ทัน
   "อึ๋ย! ขอโทษค่า><" ร็อกซี่ยกมือขึ้นปิดหูก่อนจะวิ่งไปหลบหลังเอลสุ "ช่วยฉันที"
   เอลสุถอนหายใจเบาๆ แสงจากแอ็คเนสทำให้พอมองเห็นได้ไม่เยอะเท่าไหร่
   "ข้าว่ารีบออกจากเหมืองนี้ก่อนเถอะ" เขาบอก
   "เห็นด้วย ร็อกซี่มานี้เลย!" แอ็คเนสดุ
   "ไม่เอา! เรายังไม่เจอสมบัติเลยนะ" ร็อกซี่ตอบก่อนจะหลบหลังเอลสุต่อ
   "สมบัติ เจ้ามาหาอะไรในเหมืองนี้?" เอลสุถาม
   "ก็เมื่อคืนตอนที่ฉันลงไปกินข้าวที่ล๊อบบี้ฉันเดินผ่านบาร์ได้ยินคนพูดถึงทับทิมชมพูก็เลยอยากรู้ว่ามีจริงรึเปล่า" ร็อกซี่ตอบยาว
   "...."
   "และฉันก็เป็นนักผจญภัยด้วย" เธอพูดพร้อมกอดอกเชิดหน้า
   "...."
   "....."
   "นี้! ทำไมเงียบไปล่ะ" เมื่อเอลสุเงียบไปทำให้ร็อกซี่รู้สึกเฟลขึ้นมา
   "เปล่า ข้าก็แค่คิดว่าสมควรแล้วที่เด็กเช่นเจ้าเชื่อคำพูดลอยๆ พวกนั้นด้วย" เอลสุตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
   "ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย!" ร็อกซี่กระทื๊บเท้าเดินจากเอลสุไป 
   "ร็อกซี่รอด้วย~ " แอ็คเนสเอ๋อไปครู่หนึ่งก่อนจะลอยตามร็อกซี่ไป
   เอลสุส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ "ก็นี้ไงเด็ก"
   ร็อกซี่เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ โดยไม่สนว่าเอลสุจะเดินตามมาอยู่ห่างๆ เธอสนใจแต่ทางข้างหน้าที่ค่อยๆ แคบลง
   "เธอคิดว่าจะเจอทับทิมนั้นได้ยังไงร็อกซี่?" แอ็คเนสกระซิบถาม
   "ไม่รู้สิ ฉันแค่เดินมาตามสัญชาตญาณก็เท่านั้น" ร็อกซี่ตอบ
   "สัญชาตญาณเนี่ยนะ" แอ็คเนสร้อง "ที่เธอหลงป่าก็เพราะอ้างสัญชาตญาณ ไม่เห็นจะเจออะไรเลยสักอย่าง"
   "ฮึ" ร็อกซี่พองแก้มอย่างงอนๆ เธอเดินกอดอกไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดเพราะเป็นทางตัน
   "ว้า ทางตันซะแล้ว" ร็อกซี่ทำท่าเซ็งๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่พื้น
   "งั้นก็กลับได้แล้ว..." เอลสุบอก
   'ช่วยด้วย'
   "!!!"
   "เป็นอะไรร็อกซี่ทำไมเงียบ" แอ็คเนสถาม
   ร็อกซี่ไม่ตอบเธอเอนตัวพิงกำแพงแนบหูฟังเสียงบางอย่างที่แวบเข้ามาในหู
   'ช่วยด้วย'
   "มีคนอยู่อีกด้าน ฉันจะขุดเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ" เธอหยิบสิ่วที่เธอพกติดตัวขึ้นง้างขุด
   "เดี๋ยว! ในเหมืองนี้จะมีคนได้ยังไงที่นี้ร้างมาเป็นสิบปีแล้ว" เอลสุบอก
   ร็อกซี่ไม่ฟังเธอใช้สิ่วขุดหินอยู่สองสามทีก็เกิดช่องขึ้นเพราะแอ็คเนสเป็นพลังให้จึงขุดได้ง่าย ร็อกซี่รีบเข้าไปด้านในทันที
   "เธออยู่ไหนน่ะ ฉันมาช่วยแล้ว" ร็อกซี่พยายามจ้องมองฝ่าความมืดแต่ก็ไร้วี่แววของการเคลื่อนไหว
   'ฉันอยู่นี่' 
  เสียงนั้นเรียกก่อนจะมีแสงสีชมพูสว่างวาบขึ้นมาแล้วหายไปร็อกซี่เดินไปหาแสงนั้นราวกับคนละเมอ
   "ร็อกซี่" แอ็คเนสเรียก
   "เธอเป็นใครน่ะ" ร็อกซี่ถามเสียงเบาขณะก้าวเข้าใกล้แสงสีชมพูนั้นเรื่อยๆ
   'ช่วยพาฉันออกจากที่นี่ที' เสียงนั้นอ้อนวอน
   กึก
   "นี้มัน...ทับทิมชมพู" ร็อกซี่พูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปจะจับ
   'สัญญากับฉันว่าเธอจะพาฉันออกจากที่นี่'
   "เสียงของเธอ...เธอคือทับทิมงั้นเหรอ?"
   'สัญญากับฉันสิ'
   "ฉันสัญญา"
   ร็อกซี่คว้าทับทิมชมพูมาอยู่ในมือพร้อมกับยิ้มกว้างมองทับทิมที่เปล่งแสงเรืองๆ สวยงามด้วยความหลงใหล เอลสุรู้สึกทึ่งๆ ที่เจอทับทิมนี้ได้
   ครืน!
   "หือ อะ...อะไรน่ะ" ร็อกซี่กวาดตามองไปรอบๆ
   "แย่ล่ะ เหมืองจะถล่มแล้วรีบออกจากที่นี้กันเร็ว" เอลสุบอก
   ครืน!!
   "อ๊าย!"
   หมับ!!
   "นาย..."
   "จับไว้แน่นๆ ล่ะ"
   เอลสุอุ้มร็อกซี่วิ่งออกจากเหมืองเขาวิ่งหลบหินที่ร่วงลงมาได้อย่างว่องไว ร็อกซี่กอดเอลสุแน่นในใจของเด็กสาวมีแต่ความกลัว
   ครืน!!!
   "แย่ล่ะ ทางตัน" เอลสุสบถเพราะหินถล่มลงมาปิดทางออกทำให้พวกเขาไปต่อไม่ได้
   "เอลสุระวังข้างบน!!" แอ็คเนสร้อง หินก้อนใหญ่ร่วงลงมาใส่ทั้งสอง
   หลบไม่ทันแล้ว
   ครืน!!! ครืน!!
   โครม!!!!
   ตึกตัก ตึกตึก ตึกตึก ตึกตัก ตึกตัก
   "เอ๊ะ ไม่เป็นอะไรเลย" ร็อกซี่พูดขึ้นเธอหันซ้ายหันขวาก่อนจะหน้าแดงแปร๊ดเพราะเอลสุคร่อมตัวเธออยู่หน้าใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจของเขา
   "ไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?" เขาถาม
   "อะ...อื้อ" ร็อกซี่ตอบตัวแข็งทื่อด้วยความเขิน
   โครม!
   "เฮ้อ ดีนะที่ช่วยทันตอนนี้ปลอดภัยแล้วล่ะ" แอ็คเนสบอกหลังจากดันหินที่ทับพวกเขาอยู่ออก เพราะแอ็คเนสเข้ามาสร้างเกราะป้องกันทั้งคู่ทันจึงไม่ถูกหินทับตายแต่เมื่อเห็นสภาพของทั่งคู่...
   "อุ๊บ! งั้นฉันไม่ขัดจังหวะหวานๆ ดีกว่า" แอ็คเนสลอยออกห่างเอลสุและร็อกซี่
   "เจ้าแอ็คเนสอย่าพึ่งไปนะ! อะ...เอ่อ ช่วยลุกออกไปก่อนได้มั๊ยมะ...มันอึดอัด" ร็อกซี่บอกหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ
   เอลสุได้สติจึงรีบลุกจากร็อกซี่ทันที เธอถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นตาม
   "เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?" เขาถามพลางหันหน้าไปมองทางอื่น
   "อะ...อื้ม ไม่เป็นอะไร" เธอตอบพลางหันหน้าไปอีกทาง
   "แล้วทับทิมล่ะ"
   "จริงสิ อยู่นี้ไง" ร็อกซี่หยิบออกมาจากกระเป๋าให้เอลสุดู
   เอลสุจ้องทับทิมในมือร็อกซี่ออร่าสีชมพูนั้นสวยจนน่าหลงใหลเหลือเกินเขาหยิบขึ้นมามองและเขาไม่คิดว่าเหมืองแร่เก่าจะมีทับทิมชมพูนี้เหลืออยู่
   "คือ...ตอนที่จะขุดหินไปเจอทับทิมชมพูนี้ฉันได้ยินเสียงน่ะ" ร็อกซี่เล่าเอลสุหันไปมองทันที
   "เจ้าได้ยินเสียง?"
   "ใช่ ตอนแรกฉันนึกว่าเสียงคนแต่แท้จริงแล้วเป็นเสียงของทับทิมเม็ดนี้ต่างหาก"
   "อย่างนั้นหรอกเหรอ"
   "อื้ม...ฉันคิดว่าบางทีทับทิมนี้คงอยากจะออกมาข้างนอกน่ะแต่ไม่มีใครพาออกมา"
   "เจ้าคิดว่าทับทิมนี้มีชีวิตรึเปล่า" เขาถามพลางยกทับทิมส่งกับแสงแดด
   "ไม่รูสิ" ร็อกซี่ตอบ เธอก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ยินเสียงของทับทิมแล้ว
   "งั้นฉันยกทับทิมนี้ให้นายก็แล้วกัน อยากกลับไปอาบน้ำแล้วสิ" ร็อกซี่พูดพร้อมบิดขี้เกียจ
   หมับ!
   "!?"
   "ทับทิมนี้เจ้าเป็นคนหาเจอ เจ้าก็เอาไปเถอะ" เอลสุบอกพร้อมวางทับทิมลงบนมือเล็ก
   "ขะ...ขอบคุณ" ร็อกซี่ขอบคุณเอลสุเธอมองทับทิมในมือก่อนจะยิ้มให้เอลสุ
   "อื้ม..." เขาเสหน้ามองทางอื่นแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
   "งั้นกลับที่พักกันเถอะข้าจะไปส่ง" เขาบอกก่อนจะเดินนำไป
   "อ๊ะ รอด้วยสิ" ร็อกซี่เก็บทับทิมใส่กระเป๋าก่อนจะวิ่งตามเอลสุไป

   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ สุดยอดไปเลยไม่คิดว่าเด็กสาวตัวแค่นี้จะเจอทับทิมชมพู" ชายมีหนวดยาวพูดขึ้นก่อนจะกระดกเหล้า
   "เจ้าเป็นลูกหลานของนักผจญภัยสินะยัยหนู" ชายอีกคนถาม
   "ค่ะ" ร็อกซี่ตอบพร้อมพยักหน้าก่อนจะรับแก้วน้ำผลไม้จากพนักงานสาว
   "ขอข้าดูทับทิมชมพูนั่นได้รึเปล่าแม่หนู" ชายผิวเข้มพูดพร้อมขยับมาใกล้ร็อกซี่
   "อะ...เอ่อ" น่ากลัว
   "ถอยออกห่างจากร็อกซี่นะ!!" แอ็คเนสโวยพร้อมกับแผ่รัศมีความร้อนจนพวกลุงๆ ต้องถอยหนี
   "ชิ มีภูตไฟด้วยรึเนี่ย" ลุงเคราดกเหมือนโจรพึมพำ
   "ขอบใจนะแอ็คเนส ช่วยได้เยอะเลย^^" ร็อกซี่ยิ้ม
   "ฉันก็เตือนเธอแล้วว่าอย่ามาในบาร์ เธอก็ดื้อจะมาบอกพวกเขาให้ได้ว่าเจอทับทิมชมพูนั่น เฮ้อ" แอ็คเนสบ่น
   "ก็แหม...." ร็อกซี่เกาแก้ม "เดี๋ยวกินนี้เสร็จก็จะกลับห้องแล้วล่ะ"
   พรุ่งนี้พวกเธอก็จะเดินทางออกจากเมืองนี้แล้ว
   ตึก
  "ขอนั่งด้วยได้รึเปล่า?" 
   เอลสุทักร็อกซี่จึงเงยหน้าขึ้นก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับผายมือมือให้เขานั่ง
   "พรุ่งนี้เจ้าจะออกเดินทางแล้วสินะ" เขาถาม
   "อื้ม" ร็อกซี่ตอบสั้นพลางยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม
   ทำไมรสชาติแปลกๆ แต่อร่อย
   "งั้นก็รีกษาตัวด้วย อัญมณีจากเมืองเมลเดนเป็นของหายากอย่าเอาออกมาให้ใครดูล่ะมันจะเป็นอันตรายต่อเจ้า"
   "อื้ม!"
   "ว่าแต่เจ้า..."
   ตึง!
   "เอาน้ำผลไม้มาอีก อึก!" ร็อกซี่ตะโกนพร้อมชูแก้วใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า
   "ใครมันเอาเหล้าให้ร็อกซี่กินห๊า!!!!!" แอ็คเนสโวย
   "เอ๊ะ นี้น้ำผลไม้นี้ ตายล่ะข้าเอาน้ำไปเสิร์ฟใแม่หนูนั้นผิดแก้ว" พนักงานสาวอุทาน
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ เอาน้ำผลไม้มาอีกกกกกก" ร็อกซี่พูดพร้อมกับเดินตรงไปโต๊ะของพวกลุงที่มีเหล้าเชอร์รี่ตั้งอยู่
   "เฮ้ๆ เดี๋ยวๆ ใจเย็นยัยหนูนั้นเหล้าข้านะเฮ้ย" ลุงหัวล้านร้องห้ามร็อกซี่ที่เทเหล้าก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
   "อร่อยที่สุดเลย~ " ร็อกซี่ยิ้มหวานก่อนจะทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ "ขออีก~"
   "ร็อกซี่!" แอ็คเนสร้อง
   ฟึ่บ
   เอลสุลุกขึ้นไปคว้าร็อกซี่มา "เจ้าดมาแล้วกลับห้องซะ" เขาสั่ง
   "เมาอาราย ไม่เมาสักหน่อย อึก!" ร็อกซี่พูดสียงยานคางก่อนจะเซไปกอดเอลสุ
   "งื้อ ตัวอุ่นจังขอกอดหน่อยน้า~" พูดพร้อมกับซุกตัวกอดเอลสุแน่นจนเขาทำอะไรไม่ถูก
    "......" เขาได้แต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นให้ร็อกซี่กอด เด็กสาวซุกไซร้ตัวเขาคลอเคลียราวกับลูกแมว
   ถึงจะเป็นนักรบแต่เขาก็ไม่เคยถูกผู้หญิงลวนลามเท่านี้มาก่อนจึงทำอะไรไม่ถูก
   "ฮ่าๆ ข้าพึ่งเคยสีหน้าเจ้าแบบนี้เป็นครั้งแรก พานางไปที่ห้องพักเถอะ" ลุงหัวล้านบอกพร้อมรอยยิ้ม
   "ครับท่าน" เขารับก่อนจะดึงสติตัวเองแล้วอุ้มเด็กสาวขึ้นแอ็คเนสลอยมาดูร็อกซี่ที่หลับไปแล้วเรียบร้อย
   "ยัยเด็กบ้า" แอ็คเนสพึมพำ
   เอลสุอุ้มร่างเล็กของร็อกซี่วางลงที่เตียงอย่างเบามือก่อนจะหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลี่ห่มให้
   "เฮ้อ ยัยเด็กบ้านี้ไม่เคยดื่มเหล้าก็ดันำปดื่มเข้าซะนี้" แอ็คเนสยังคงดุด้วยความเป็นห่วง
   "งั้นข้ากลับล่ะ" เอลสุบอกก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องแต่....
   หมับ!
   "!?"
   จุ๊บ!
   เอลสุเบอกตากว้างด้วยความตกใจที่ถูกเด็กสาวดึงไปจูบอยู่นาน แอ็คเนสถึงกับสลบ เมื่อผละจากเด็กสาวได้เขาก็รีบออกจากห้องทันทีใบหน้าแดงก่ำราวกับคนเป็นไข้
   "เมื่อกี้นี้...." เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเองอย่างลืมตัว
   จูบแรกของข้า!!!!
   ถูกเด็กสาวขโมยจูบแรกเนี่ยนะ ต้องเป็นเขาสิที่ต้องเป็นฝ่ายจูบนี้มันบ้าชัดๆ แต่ว่า.....ก็หวานดีนะ
   เช้าวันต่อมา ร็อกซี่ต้องออกเดินทางไปจากเมืองเมลเดนแล้ว
   "อื้ม เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอแอ็คเนสทำไมฉันขึ้นไปบนห้องได้อ่ะ?" ร็อกซี่ถามขณะจ่ายเงินค่าห้องพักให้กับการูด้า
   "เธอเมาน่ะแล้วเอลสุเป็นคนพาเธอไปส่งที่ห้อง" การูด้าตอบพร้อมรอยยิ้ม
   "อ้อ งี้นี้เอง ว้าแต่เขาไปไหนเหรอค่ะฉันอยากขอบคุณเขา" ร็อกซี่ถามอย่างใสซื่อ
   การูเหลือบเห็นเอลสุยืนหลบอยู่ข้างกำแพงก็คลี่ยิ้ม "ไม่รู้สิจ้ะ"
    "ว้า น่าเสียดายถึงจะรู้จักกันแค่สองวันก็อยากจะลาแท้ๆ เฮ้อ..." เธอเศร้าพลางก้มมองทับทิมในกระเป๋า
   "เขาคงออกไปลาดตระเวนเหมือนเคยแหละจ้ะ^^"
   "งั้นก็ฝากบอกเขาด้วยนะค่ะว่า ขอบคุณที่ช่วยและถ้าผ่านมาเมืองนี้ฉันจะมาหาเขาอีกแน่นอน" ร็อกซี่บอก
   "ได้เลยจ้ะ^^"
   "งั้นไปแล้วนะค่ะ"
   "โชคดีจ้ะ^^"
   เมื่อร็อกซี่ออกไปแล้วเอลสุจึงออกมาจากที่ซ่อนบ้าง
   "ทำไมเจ้าไม่ออกมาลานาง" การูด้าว่า
   "ข้าแค่ไม่อยากเจอนางตอนที่จะลาน่ะ" เขาตอบก่อนจะเดินออกไป
   การูด้าคลี่ยิ้มเท้าคางมองตามแผ่นหลังของเอลสุไปจนเขาออกจากที่พักไป
   เอลสุตามร็อกซี่มาจนถึงเขตทางออกของเมืองเขาจึงหยุด
   "เฮ้อ...เสียดายที่ไม่ได้เจอเอลสุจัง" ร็อกซี่พึมพำน้ำเสียงหงอยๆ
   "น่า ไปกันเถอะ" แอ็คเนสบอก
   "อื้ม" ร็อกซี่ตอบขณะมองเมืองเมลเดนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันกลับ
   ตึก!
   "ร็อกซี่..." เขาเรียก
   ขวับ
   "เอลสุ" ร็อกซี่ร้องด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งไปหาร่างสูง "นายหายไปไหนฉันว่าฉันจะ...!?"
   หมับ!
   จุ๊บ
   "อื้อ"
   เอลสุคว้าตัวร็อกซี่มาจูบมอบความหวานละมุนและอ่อนโยนให้เด็กสาวอยู่นานก่อนจะถอนออก ร็อกซี่กระพริบตามองเขาด้วยความงงๆ
   "ข้ามาทวงจูบแรกข้าคืน" เอลสุบอกด้วยหน้าที่แดงก่ำ
   "เอ๊ะ?" ร็อกซี่ตีหน้างงเธอจำไม่ได้ว่าเธอทำอะไรเอลสุไว้ก่อนจะมีภาพนึงแวบเข้ามาในหัวพลันเธอก็หน้าแดงแปร๊ดด้วยความอาย
   "ขะ..."
   จุ๊บ!
   เอลสุก้มลงจูบร็อกซี่ก่อนที่เธอจะพูดจบแล้วผละออก
   "ห้ามพูดขอโทษ" เขาบอกก่อนจะกอดร็กซี่แน่น
   "อื้ม" ร็กซี่ขานรับเธอซุกหน้ากอดเอลสุ
   "แล้วเจอกัน..."
   "แล้วเจอกัน..."
   เอลสุยืนมองร่างเล็กของร็อกซี่ที่เดินไปจนลับสายตาก่อนที่ตัวเขาจะหมุนตัวเดินกลับเข้าเมือง
   หวังว่าสักวันหนึ่งโชคชะตาจะทำให้เราได้เจอกันอีกครั้ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #86 RouEmpire-D (@RouEmpire-D) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 14:27
    เรื่องของ Elsu หรอ... เรานอนตายตาหลับได้ซักที
    #86
    1
    • #86-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 6)
      10 มกราคม 2562 / 08:39
      อย่าพึ่งตายคะ มาอ่านฟิคของแมวผีต่อก่อนนนนน
      #86-1
  2. #18 ~•王丽房•~ (@lolioipopscandy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:42
    น่ารักกก
    #18
    0