Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,930 Views

  • 146 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    684

    Overall
    3,930

ตอนที่ 5 : (Yorn x Lindis) ดอกทานตะวันใต้แสงจันทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

กริ๊ง~ กริ๊ง~
   "อื้ม~ เช้าแล้วเหรอเนี่ย ขี้เกียจไปร.ร.จัง" ร่างสูงของชายผมทองเหลือบส้มบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนขนาดคิงไซค์เดินงัวเงียไปเข้าห้องน้ำเพื้อทำธุระส่วนตัว
   ก๊อกๆ ก๊อกๆ
   "พี่ 'ยอร์น' ตื่นยังค่ะ อาหารเช้าเสร็จแล้วน้า" เสียงใสของ 'เทล'อันนาส' น้องสาวสุดรักสุดหวงของเขาเรียก
   "อื้มๆ เดี๋ยวพี่ตามไป แต่งตัวแป๊บ" ยอร์นตะโกนตอบ
   "เร็วๆ นะคะ เดี๋ยวสายเอา" เทล'อันนาสย้ำก่อนจะเดินลงไปชั้นล่าง
   "จ้าๆ เดี๋ยวพี่ตามไป" ยอร์นตอบพร้อมกับติดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาว ผูกเนคไทแล้วจึงหยิบเสื้อกั๊กสีน้ำเงินเข้มที่มีสัญลักณ์ร.ร.ปักไว้มาสวมทับอีกที คว้ากระเป๋านักเรียนได้ก็เผ่นลงไปหาน้องสาวที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว
   "อรุณสวัสดิ์คะพี่ชาย" หญิงสาวผมเหยียดตรงสีเงินยวงเอ่ยทักเมื่อร่างสูงของพี่ชายนั่งลงที่เก้าอี้
   "อรุณสวัสดิ์จ้ะ" เขาเพียงทักกลับสั้นก่อนจะลงมือจัดการอาหารเช้าด้วยความหิว
   "เอ่อ...พี่คะ คือว่า...."
   ยอร์นเงยหน้าจากแฮมขึ้นมองหน้าน้องสาว "มีอะไรเหรอ?"
   "เช้านี้...คือ....มอทอสเขาจะมารับไปร.ร.ด้วยน่ะคะเพราะงั้น...เทลไม่ไปพร้อมพี่นะค่ะ"
   แกร๊ก!
   ยอร์นทิ้งมีดและส้อมลงพร้อมกันคิ้วเรียวหนากระตุกอย่างไม่ค่อยพอใจ ตั้งแต่ที่เขายอมให้เทลคบกับไอ้โครงกระดูกเดินได้นั้นเธอก็ไม่ค่อยมีเวลากับเขาเลย เอาเวลาไปอยู่กับแฟนอย่างเดียว
   "มะ...ไม่ได้เหรอค่ะ" เทล'อันนาสถามเสียงเบา
   "เฮ้อ...เอาเถอะ พี่ไม่ว่าหรอกจะไปก็ไปแล้วมีอะไรก็โทรบอกด้วยเข้าใจมั๊ย?"
   "คะ!"
   พอเห็นรอยยิ้มสดใสของน้องสาวยอร์นจึงยิ้มตอบก่อนจะจัดการอาหารเช้าจนหมดแล้วจึงไปขึ้นรถที่หน้าคฤหาสน์
   "พี่ไปก่อนนะ" ยอร์นบอก
   "คะ เจอกันที่ร.ร.นะค่ะพี่" เทล'อันนาสโบกมือให้พี่ชาย
   ยอร์นโบกมือตอบก่อนจะเลื่อนกระจกรถปิด แล้วรถเบนซ์สีขาวก็บึ่งออกจากคฤหาสน์ซันชายน์มุ่งสู่โรงเรียนไฮสคูลสุดหรูและเพอร์เฟคที่นักเรียนระดับท็อปจึงจะได้เข้าเรียนและแน่นอนต้องมีต้นตระกูลดีด้วย ใช่ว่าจะเข้าได้ง่ายๆ
   "เชิญครับคุณชาย..." คนขับรถเปิดประตูให้ ยอร์นก้าวออกจารถเบนซ์สุดหรูเกินเข้าไปในร.ร.โดยไม่สนใจสายวิ้งๆ ของสาวๆ ที่จ้องเขา
   "กรี๊ดดดด คุณยอร์นหล่อจังเลย"
   "อร๊าย~ ฉันอยากเล่นผมเขาจัง"
   ยอร์นได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อๆ พร้อมกับก้าวเข้าไปในอาคาร
   พลั่ก!
   "อ๊ะ!? ขอโทษด้วยคะ กำลังรีบ"
   "....."
   ยอร์นมองตามร่างบางของเด็กสาวผมสีเงินซึ่งวิ่งลากผู้ชายผมสีเงินตามไปก่อนจะเดินเข้าห้องเรียน
   จะว่าไปนั้นมัน 'ทูเรน' นี้นา
   "นี้ 'ลินดิส' ช้าๆ ก็ได้ ห้องเรียนไม่หนีไปไหนหรอก" ทูเรนพูดปนหอบ
   "ได้ไงคะ เดี๋ยวอาจารย์อิลูเมียก็จะมาแล้วฉันก็เลยอยากเซอร์ไพรส์อาจารย์พร้อมกันนี้" ลินดิสบอกก่อนจะเบรคเอี๊อดที่หน้าห้อง
   "อรุณสวัสดิ์วิส" ลินดิสทัก
   "อรุณสวัสดิ์" วิสที่กำลังจัดดอกไม้หันมาทักตอบ
   "ได้ซื้อเค้กมาป่าวอ่ะ?" อลิซถาม
   "ทาด้า~ พี่ทูเรนซื้อมาให้แล้ว" ลินดิสผายมือไปทางทูเรนที่ถือกล่องเค้กอยู่
   "ขอบคุณค่าพี่ทูเรนสุดหล่อ" อลิซกระโดดไปเกาะแขนทูเรนก่อนจะคว้ากล่องเค้กไปจัดแต่ง
   "ฮะๆ งั้นพี่กลับห้องพี่ก่อนนะ" ทูเรนบอกพร้อมลูบหัวลินดิสก่อนจะเดินออกไป
   "แล้วเจอกันตอนเที่ยงนะค่ะ" ลินดิสโบกมือให้
   "อืม..." ทูเรนโบกมือตอบ เขากำลังจะก้าวออกจากแถวหน้าห้องเกรด10 ก็หมุนตัวกลับหยิบกล้องอัดวีดีโอออกมา
   ลินดิสขอให้ถ่ายให้นะสิ
   เทล'อันนาสวิ่งผ่านเขาเข้าไปในห้องพร้อมกับบอกว่าอาจารย์อิลูเมียมาแล้ว ห้องจึงวุ่นวายขึ้นทันที
   "เทลเธอวิ่งมาชนเราทำไม" ลินดิสโวย
   "เหอะ! เธอเกะกะเองนี้" เทล'อันนาสผลักลินดิสออก
   "ตบกันมั๊ยล่ะ!!" ลินดิสง้างฝ่ามือขึ้น
   "ก็เอาสิ" เทลก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน
   ทูเรนถอนหายใจเบาๆ ...เล่นใหญ่จริงๆ เด็กพวกนี้ ก่อนจะสังเกตุเห็นร่างบอบบางของอาจารย์อิลูเมียเดินมา
   ทางด้านลินดิสกับเทล'อันนาสยังคงฟัดกันอยู่ที่พื้นห้องเรียนโดยมีเพื่อนๆ ค่อยส่งเสียงร้องเชียร์
   "อาจารย์อิลูเมียมา" ใครสักคนตะโกนบอก
   "เสียงดังเอะอะอะไรกันห๊ะ!?" 
  อาจารย์อิลูเมียตวาดทำให้ทั้งสองคนหยุดตบตีกันก่อนจะลุกขึ้นหันหลังให้อาจารย์คล้ายไม่กล้ามองหน้าอาจารย์
   "ตอบมาสิ นี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น!!" อาจารย์อิลูเมียถามเสียงเข้ม
   "....."  ทั้งสองเงียบและเพื่อนๆ ในห้องไม่มีใครกล้าพูดอะไร
   แต่อันที่จริง...เทล'อันนาสกับลินดิสกำลังจุดเทียนให้เค้กอยู่พร้อมกับยิ้มขำให้กัน
   "พวกเธออยากไปห้องปกครองนักใช่มั๊ย งั้นตามมาเดี๋ยวนี้เลย!!" อาจารย์อิลูเมียกอดอกแน่นกำลังจะหนุมตัวเดินแต่...
   "อาจารย์คะ" สองสาวเรียกพร้อมกันในมือถือเค้กปักเทียนด้วยกันและร้องเพลงอวยพรวันเกิด
   "แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู แฮปปี้เบิร์ด เดย์ แฮปปี้เบิร์ด เดย์ แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู" เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดดังไปทั้งห้องทำเอาอาจารย์อิลูเมียอึ้งไปเลยทีเดียว
   "สุขสันติ์วันเกิดคะอาจารย์" ลินดิสกับเทล'อันนาสยื่นเค้กให้อาจารย์อิลูเมียเป่า
   "เดี๋ยวสิ พวกเธอ..." อาจารย์อิลูเมียทั้งอึ้ง ทั้งซึ้งก่อนจะเป่าเทียนแล้วรับเค้กมาถือ
   "สุขสันติ์วันเกิดครับ/คะ อาจารย์อิลูเมีย" เด็กนักเรียนพูดพร้อมกัน
   "หนูรักอาจารย์นะค่า" ลินดิสโผกอดอาจารย์อิลูเมียและเทล'อันนาสก็กอดต่อตามด้วยนักเรียนคนอื่น
   "พวกเธอแกล้งทะเลาะกันเหรอ แกล้งครูแรงไปแล้วนะ" อาจารย์อิลูเมียบอก
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ " ทุกคนหัวเราะพร้อมกันลั่นห้อง ทูเรนหยุดอัดวีดีโอก่อนจะเดินชิวๆ กลับห้องเรียนของตัวเอง
   "ไปไหนมามิทราบครับคุณเจ้าชาย" เสียงทักที่แสนยียวนกวนบาทานี้มีแค่คนเดียว
   "ไปห้องเกรดสิบมา มีไรม่ะ 'อเลสเตอร์' " ทูเรนตอบก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง
   "ไปทำไรว่ะครับคุณเพื่อน" ต่อมเผือกทำงานเชียวนะเอ็ง
  "ไปอัดวีดีโอให้ลินดิสนะสิ" พูดพร้อมกับเปิดวีดีโอให้อเลสเตอร์ดู
   "โห~ เล่นใหญ่กันจริง" อเลสเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับขำแล้วหันไปสะกิดยอร์นที่นั่งฟังเพลงไม่รู้ร้อนรู้หนาวให้มาดูด้วย
   "เฮ้ย! ยัยเทล!?" ยอร์นร้องลั่นพร้อมกับจ้องวีดีโอเขม็ง
   "ทำเป็นตกใจไปได้ น้องๆ มันแค่จัดฉากเฉยๆ น่า" ทูเรนบอก
   "ยัยนั้นเป็นใคร?" ยอร์นถาม
   "เฮ้ๆ นี้น้องนาครอสเลยนะเฟ้ย" อเลสเตอร์บอก
   "น้องนาครอส นาครอสมีน้องด้วยเหรอว่ะครับ" ยอร์นถามด้วยความงง
   "มีสิ เป็นลูกพี่ลูกน้องกันแต่นาครอสมันไม่ค่อยว่างเลยให้ฉันดูแลลินดิสแทนน่ะ" ทูเรนตอบ
   "ลินดิส..."
   "อืม เธอชื่อลินดิส"
   และยังไม่ทันที่ยอร์นจะถามอะไรต่อซีเนียวก็เห็นอาจารย์ลอเรียลเดินเข้ามาเขาจึงหยุดคำถามทั้งหมดไว้แล้วตั้งใจเรียน
   พักเที่ยง
   "พี่ทูเรนนนนน~" ลินดิสวิ่งตรงดิ่งไปหาร่างสูงที่มีสาวๆ รุมล้อม
   ทูเรนเมื่อได้ยินเสียงใสเรียกก็พยายามขอทางสาวๆ ที่จะชวนเขาไปทานข้าวด้วยไปหาลินดิสที่พยายามเขย่งมองหาเขา
   "ไง ยัยตัวเล็ก" ทูเรนวางมือบนกลุ่มผมสีเงิยพร้อมยิ้มหวานจนสาวๆ ละลายไปแล้วเรียบร้อย
   "งื้อ~ ว่าใครยัยตัวเล็กห๊า" ลินดิสพองแก้ม "เดี๋ยวฟ้องพี่นาครอสแน่ว่า...."
   "ว่าอะไร หืม..."
   "ว่า....ช่างมันเถอะ ลินดิสหิวข้าวแล้วคะ พี่ทูเรนจะไปทานกับน้องมั๊ยค่ะวันนี้..."
   "อ๊ะ! พี่ยอร์น" เทลวิ่งไปกอดแขนยอร์นอย่างอ้อนๆ
   "ไง เล่นแพลงๆ อะไรกันหึเมื่อเช้า" ยอร์นลูบหัวเทล
   "อ๊ะ พี่รู้ได้ไงค่ะ?" เทลถาม
   "ทูเรนอัดคลิปน่ะ" ยอร์นตอบพร้อมกับชี้ไปทางทูเรน
   "อ้อ...มิน่าล่ะ ว่าแต่พี่จะไปทานข้าวกับน้องมั๊ยค่ะ?"
   "ไปสิ"
   "งั้นก็ไปกันเลยคะ" เทลบอก
   "เดี๋ยวๆ แล้วแวนล่ะ?" ไวโอถาม
   "ไปเข้าห้องน้ำมั้ง" ยอร์นตอบ "ไม่ก็ไปห้องสภา"
   "เดี๋ยวฉันไปตามหมอนั้นดีกว่า" ว่าแล้วไวโอก็ไปตามหาแวนทันที
   ยอร์น เทล'อันนาส ทูเรนและลินดิสเดินตามกันไปที่โรงอาหาร อเลสเตอร์ปลีกตัวไปหาแฟนตัวเองแล้วเรียบร้อย
   "จะกินอะไรเหรอเทลเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้" ยอร์นถาม
   "เหลือเดิมคะ สลัดรวมมิตรกับน้ำกีวี่" เทลตอบพร้อมยิ้มร่า
   "แล้วลินดิสล่ะจะเอาอะไรเดี๋ยวพี่จะไปกับยอร์น" ทูเรนถามลินดิสบ้าง
   "ขอเป็นสเต็กปลาเดอร์รีแล้วก็สตอร์เบอร์รี่มิลค์เชคคะ" เธอตอบ
   "โอเค งั้นเธอสองคนไปหาที่นั่งรอพี่เลยนะ"
   "ค่า"
   เทลกับลินดิสเดินหาโต๊ะที่ว่างภายในโรงอาหารซึ่งค่อนข้างหายากนิดนึง
   "อ้าว เทล ลินดิส หาโต๊ะเหรอ?" เสียงใสของคริกซี่ถามขึ้น
   "คะ ว่าแต่มีใครมานั่งเพิ่มรึเปล่า?" เทลถามพลางมองเก้าอี้ที่ว่าง
   "ไม่มีแล้วจ้า เชิญนั่งได้เลย" มิน่าบอกพร้อมผายมือให้ทั้งสองนั่ง
   "ขอบคุณคะรุ่นพี่ อ๊ะ! พี่ยอร์นกับพี่ทูเรนมาพอดีเลย" เทลโบกมือให้สองหนุ่มที่เกือบโดนสาวๆ รุมทึ้ง
   "ฟู่~ เป็นคนหล่อนี้มันลำบากจริงๆ " ทูเรนพูดขึ้นก่อนจะวางจานสเต็กปลาเดอร์รี่ให้ลินดิส
   "ขอบคุณคะพี่ทูเรน" ลินดิสส่งยิ้มหวานให้แล้วเริ่มจัดการกับอาหารตรงหน้า
   "แหมๆ พ่อคนหล่อ" มิน่าแซว
   "อ้าว ก็ฉันพูดเรื่องจริงนิ" ทูเรนพูดพร้อมยกมือขึ้นเสยผม
   "จ้าๆ "  คริกซี่หัวเราะคิก
   ทุกคนภายในโต๊ะพูดคุยกันอย่างสนุกยกเว้นลินดิสคนเดียวที่เอาแต่เงียบ จะมีคุยกับแค่เทลและทูเรนกับคนอื่นก็แค่ยิ้มบางๆ ส่งให้อย่างเดียวแล้วกลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิม
   "...." ยอร์นดูดน้ำจากแก้วพลางเหลือบมองเด็กสาวผมเงินยวงถักเปียเล็กๆ ไว้ข้างเดียว ใบเรียวเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลโตคม จมูกโด่งสันรับกับริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อ ดูมีสเน่ห์น่าหลงใหล
   ยอร์นสะบัดหน้าไล่ความคิดบ้าๆ ก่อนจะหันไปมองทางอื่นเมื่อลินดิสหันมาจ้องเขา
   'พึลึก...' ลินดิสคิดในใจ
   นี้นะเหรอ 1 ในเจ้าชายของโรงเรียน พี่ทูเรน พี่นาครอสหรือพี่มูราจยังหล่อกว่าตั้งเยอะ หล่อกว่ามากด้วย
   "หึ..." ลินดิสกระตุกยิ้มมุมปากอย่างถือดีเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังเหยียดหยามยอร์น + ไม่ชอบหน้าด้วย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เธอไม่ชอบ
   "??" ยอร์นมองด้วยความงง อยู่ๆ ก็เหมือนโดนเปิดสงครามจากลินดิสซะงั้น
   "นี้...ช่วงบ่ายนี้พวกน้องมีเรียนวิชาพละพวกพี่ก็เรียนชั่วโมงเดียวกับพวกน้องใช่มั๊ยค่ะ?" เทลถาม
   "อืม..." ยอร์นพยักหน้า
   "ดีเลยคะ ถ้าเรียนเสร็จมาเล่นด้วยกันนะคะ"
   "ห้องพี่เรียนบาสน้า ห้องเราเรียนวอลเลย์ไม่ใช่เหรอ"
   "ก็ใช่ไงค่ะ ก็แค่จะให้มาเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยน่ะคะ นะ นะ นะ นะๆๆๆๆ นะพี่จ๋า" เทลอ้อน
   "ดูก่อนแล้วกัน นายว่าไงทูเรน" ยอร์นถามความคิดเห็นของทูเรนที่กำลังโดนมิน่าแกล้ง
   "ไงก็ได้!!!" ทูเรนตอบก่อนจะกระโดดหลบทุเรียนกวนที่มิน่ายื่นให้
   "ฮ่าๆ นายจะหนีไปไหน นายแพ้เป่ายิ่งฉุบกับฉันนายต้องกินทุเรียนกวนเป็นการทำโทษ" มิน่าบอกพร้อมหัวเราะร่า
   "เหวอ ไม่เอา!!! ฉันเกลียดทุเรียนกวนเอามันออกไป!!!!!!" ทูเรนร้องลั่นก่อนจะวิ่งอ้อมโต๊ะเพื่อหลบมิน่า สาวๆ ที่เห็นก็พยายามกลั้นขำ
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ พี่ทูเรนตลกจังเลยคะ" ลินดิสหัวเราะก่อนจะได้รับค้อนวงโตๆ จากทูเรน
   'น่ารัก...' ยอร์นคิดและมองลินดิสตาไปกระพริบ
   เทล'อันนาสสังเกตุเห็นจึงยิ้มอย่างมีเลศนัย ไม่คิดว่าพี่ชายจะชอบลินดิส ฮิฮิฮิ

   ช่วงบ่าย วิชาพละ
   ปัง!
   "...."
   ยอร์นเหลือบมองลูกวอลเลย์ที่พึ่งพุ่งเฉียดหน้าเขาไปกระแทกกำแพงอย่างหวาดๆ พลางมองไปที่น้องสาวตัวดีที่หัวเราะร่า
   คิดว่าบ่ายนี้มีเละแน่ๆ ถ้าเป็นคู่ซ้อมกับน้องสาว
   "พี่ทูเรนรับนะคะ"
   "โอเค!"
   ยอร์นหันไปมองทางคู่ของทูเรนกับลินดิส รายนั้นก็มีสภาพไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่หรอกแต่คงจะอึดกว่าเขาเป็นแน่
    ลินดิสเด้งลูกกับพื้นอยู่ 2 - 3 ทีก่อนจะโยนขึ้นสูงแล้วกระโดดตบบนอากาศ
   ปัง!!!
   ทูเรนรับลูกได้สวยและเสิร์ฟกลับไปหาลินดิสได้แต่แขนนี้แดงเถือกเชียวถ้าเกิดไม่มีผ้าพันไว้คงช้ำไปแล้วล่ะมั้ง
   "พี่ยอร์นอย่าเหม่อสิคะ" เทลเรียก ยอร์นจึงหันกลับมาสนใจน้องสาวต่อ
   ให้ตายเถอะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะว่ะครับโดยเฉพาะยัยน้องตัวแสบเนี่ย แรงเยอะอย่างกับช้างสาร
   นาครอสเดินผ่านโรงยิมพอดีเพราะเขากำลังจะเปลี่ยนคาบแต่ก็หยุดเพื่อดูคนในสนามจนมิน่าที่เดินตามมาเบรกไม่ทันชนหลังเขาเต็มๆ (หมายถึงภูเขาสองลูกน่ะ เต็มหลังเลย)
   "โอ๊ย! นาครอสนายจะหยุดทำมะม่วงแก้วอะไรเนี่ย" มิน่าโวย
   "เปล่า ก็แค่เห็นยัยน้ำแข็งกำลังแกล้งทูเรนอยู่นะสิ" นาครอสตอบพร้อมชี้ไปที่สนาม
   มิน่ามองตามนิ้วของนาครอสก็ถึงกับหัวเราะเซฟิสที่เดินตามมาที่หลังก็งงว่าสองคนมองอะไรอยู่จึงมองบ้างก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ นาครอสรีบลากเพื่อนสองคนออกมาทันทีกลัวจะเป็นจุดสนใจ
   "ว่าแต่ทำไมนายต้องให้ทูเรนดูแลน้องให้อ่ะ ทั้งๆ ที่อยู่บ้านเดียวกัน" มิน่าถามหลังจากปาดน้ำตาที่หางตาออก
   "เธอก็รู้นิว่างานสภามันเยอะแถมยุ่งอีกต่างหาก" นาครอสตอบ
   "แล้วตอนอยู่บ้านได้คุยกันบ้างป่ะเนี่ย" เซฟิสถามบ้าง
   "ก็ปกติอ่ะ ยัยลินดิสทำกับข้าวให้อ่ะ อร่อยดี" นาครอสยิ้ม
   "น่อววว" สองเพื่อนแสบส่งเสียงแซวพร้อมกันก่อนจะเดินไปที่อาคารวิทย์

   "นี้เทลพี่เรื่องอยากถามน่ะ" ยอร์นเอ่ยขึ้น
   "ว่ามาคะ" เทล'อันนาสตักไอติมเข้าปาก
   "ทำไมเพื่อนเธอถึงไม่ค่อยคุยกับคนอื่นเลยล่ะ"
   "หมายถึงลินดิสเหรอค่ะ?"
   "ก็จะใครล่ะ"
   "แน่ะๆ ชอบลินดิสเหรอค่ะ" เทล'อันนาสยื่นหน้าไปใกล้พี่ชาย
   ยอร์นเสไปมองทางอื่น "ใครว่า ก็แค่อยากรู้เฉยๆ เห็นไม่ค่อยคุยกับใคร"
  "หูย ตอนแรกๆ น้องยังคิดว่าลินดิสเป็นคนหยิ่งเลยแต่พอสนิทล่ะก็...บ้ากว่าที่เห็นอีกนะนั้น" เทลบอก
   "...."
   "ลินดิสน่ะไม่ค่อยสนิทกับใครง่ายๆ หรอกถ้าไม่รู้จักก็จะไม่คุยด้วย"
   "งั้นเหรอ"
   เทล'อันนาสยิ้ม "รู้อะไรมั๊ยค่ะ ลินดิสน่ะชอบดิสดอกทานตะวันด้วย"
   "แล้วชอบอะไรอีกป่าว?"
   "นั้นแน่ เริ่มสนใจแล้วอ่ะดิ"
   "เปล๊า!! ก็แค่ถามเฉยๆ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก"
   "อุ๊ย! ปากไม่ตรงกับใจ น้องไม่บอกแล้ว" เทล'อันนาสหันหน้าออกมองวิวนอกกระจกรถทันทีที่พูดจบ
   "....." ยอร์นเท้าคางและหันมองทางฝั่งของตัวเองบ้าง ทำท่าทีเหมือนไม่สนใจแต่ใจจริงอยากรู้แทบตาย
   แต่ก็ได้รู้แล้วล่ะว่า ชอบดอกไม้อะไร เอ๊ะ!? แล้วทำไมเขาต้องอยากรู้ด้วยล่ะ

   "หืม...ดอกทานตะวันอีกแล้วเหรอ?" ลินดิสเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบมันขึ้นมาดู
   "มีอะไรเหรอลินดิส?" อลิซถามก่อนจะสังเกตุเห็นดอกทานตะวันในมือของลินดิส
   "เธอรู้มั๊ยว่าใครเอามาวางไว้ที่โต๊ะฉัน" เธอถามเพื่อนตัวเล็กที่สุดในห้อง
   "ฉันไม่รู้อ่ะ ฉันไม่ได้มาเช้าขนาดนั้น" อลิซตอบ
   "อืม....แล้วใครกันนะ?" ลินดิสจับคางเพื่อนึกแต่ก็นึกไม่ออก สุดท้ายเธอก็เก็บดอกทานตะวันใส่กระเป๋านักเรียนอย่างทนุถนอม
   "ฮิ~ "
   "หัวเราะอะไรเหรอเทล?" มอทอสถามอย่างสงสัย
   "เอ๊ะ! เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก" เทล'อันนาสยิ้ม
   ตอนนั้นเองที่อาจารย์สาวสวยผู้สวมหน้ากากปิดบังหน้าก็ก้าวเข้ามาในห้องนักเรียนทุกคนจึงหยุดพูดคุยและกลับเข้านั่งที่ตัวเอง
   พักเที่ยง เทล'อันนาสลากลินดิสออกจากห้องเรียนเป็นคนแรกโดยไม่สนใจมอทอสแล้วมุ่งตรงไปที่โรงอาหารอย่างรวดเร็ว
   "ใจเย็นๆ สิเทล เธอกลัวโรงอาหารหนีรึไง" ลินดิสว่า
   "ก็เปล่านิ แค่อยากได้ที่นั่งก่อนอ่ะ" เทล'อันนาสตอบ
   ลินดิสไแต่ส่ายหน้าและจำยอมให้เพื่อนสาวลากไปแต่โดยดี เทลกวาดตาไปรอบๆ โรงอาหารก่อนจะตรงไปที่โต๊ะซึ่งมีชายผมทองเหลือบส้มนั่งหลับขณะที่มือยังตักข้าวค้างไว้อยู่
   ปัง!
   "เฮือก! อะไร เกิดอะไรขึ้น??" ยอร์นสะดุ้งปล่อยช้อนหลุดมือ อเลสเตอร์กับนาตาเลียถึงกับขำ
   "นั่งหลับทั้งๆ ที่กินข้าวได้ไงเนี่ย ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนมิทราบ" เทลว่า
   "เอ่อ..." ยอร์นยังสะลึมสะลืออยู่
   "ไหนข้าวที่น้องสั่งอ่ะ"
   "ตรงหน้าเธอไง" ทูเรนบอก
   "อ๊ะ เจ๋งเลย นั่งเร็วลินดิสฉันหิวแล้ว ทานล่ะนะค่าาา"
   ลินดิสได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะนั่งลงข้างๆ เทล'อันนาสซึ่งตรงข้ามกับยอร์นก่อนจะเริ่มจัดการกับสปาเก็ตตี้ตรงหน้าจนหมด
   ยอร์นชำเลืองมองลินดิสพลางคลี่ยิ้มพอเธอรู้สึกเหมือนมีคนมองยอร์นก็แกล้งทำเป็นดูดน้ำ ลินดิสก็ไม่ได้เอะใจอะไรแล้วทานสปาเก็ตตี้ต่อ
   ทุกเช้ามักจะมีดอกทานตะวันมาวางอยู่ที่โต๊ะเธอ ตอนพักเที่ยงเทลก็ชอบลากเธอมานั่งกินข้าวกับพวกรุ่นพี่และเธอมักจะรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ด้วย
   "จริงสิ ลินดิสวันนี้เธอจะอยู่จัดห้องต่อรึเปล่า" ทูเรนถาม
   "อื้ม คะ" ลินดิสตอบพลางเคี้ยวเส้นสปาเก็ตตี้จนซอสเปื้อนมุมปาก
   "เฮ้ ซอสเปื้อนแน่ะ" ยอร์นบอกพร้อมชี้ไปที่มุมปากของตัวเองให้ลินดิสดู
   ลินดิสจึงหยิบทิชชู่ขึ้นเช็ดก่อนจะกล่าวขอบคุณที่บอกแต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดนิ้วเรียวของยอร์นก็ปาดแถวมุมปากเธอเพื่อเช็ดชอสที่เหลืออยู่ออกให้
   "มันยังเหลืออยู่น่ะ" ยอร์นบอกก่อนจะเอาทิชชู่เช็ดซอสที่นิ้วออก
   "นายแต๊ะอั๋งน้องฉันเหรอ?!" ทูเรนพูดเสียงเหี้ยม
   "เปล่าสักหน่อย ก็แค่เช็ดซอสเอง" ยอร์นตอบเตรียมพร้อมที่จะหลบหมัดของทูเรน
   ทูเรนง้างหมัดจะซัดยอร์นแต่เจ้าตัวไหวตัวทันลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างรวดเร็วและทั้งคู่ก็วิ่งอ้อมโต๊ะราวกับว่าเล่นวิ่งไล่จับอย่างเด็กๆ
   "...."
   ส่วนทางด้านลินดิส เธอยกมือแตะที่หน้าอกของตัวเอง จังหวะการเต้นของหัวใจที่มันเต้นผิดจังหวะแถมยังรู้สึกร้อนแถวๆ แก้มอีกต่างหาก
   นี้มันความรู้สึกอะไรกันนะ บ้าจริง

   ลินดิสยกแขนขึ้นปาดเหงื่อก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยจัด เพราะใกล้จะถึงงานโรงเรียนเลยต้องจัดแต่งห้องเพื่อทำร้าน และห้องเธอก็เลือกทำร้านขายขนมหวานและแต่งตัวคอสเพลย์เป็นการ์ตูน
   "ลินดิสเธอจะฝากซื้ออะไรมั๊ย พวกฉันจะไปร้านค้าน่ะ" ลิเลียน่าเอ่ยถาม
   "น้ำผลไม้เย็นๆ ขวดหนึ่ง ไม่สิ สามขวดเลยแล้วก็ขนมอะไรก็ได้ที่มันกรอบๆ และอร่อยๆ " ลินดิสบอกพร้อมกับยื่นเงินให้ลิเลียน่า
   "เคจ้า งั้นรออยู่นี้น้า"
   "อืม..."
   เมื่อพวกลิเลียน่าไปแล้วลินดิสก็ล้มตัวลงนอนแผ่กับพื้นห้องโดยไม่สนใจว่ามันจะเปื้อนหรือไม่ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นดอกทานตะวันในกระเป๋าเธอถึงจึงลุกขึ้นไปหยิบขึ้นไปยืนมองมันที่หน้าต่างซึ่งคืนนี้มีพระจันทร์เต็มดวงพอดี แสงจากพระจันทร์ส่องกระทบกับดอกทานตะวันที่เหลืองสดใส น่าแปลกที่มันเป็นภาพที่ละลายตาไม่ได้
   กึก
   ที่นอกห้อง ร่างสูงของยอร์นยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง แสงของดวงจันทร์ส่องกระทบกับใบหน้าขาวเนียน ผมสีเงินสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย ริมฝีปากสีชมพูกระจับระบายยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข เป็นภาพที่ละลายสายตาไม่ได้จริงๆ
   "หืม รู้สึกเหมือนมีคนมอง" ลินดิสพึมพำก่อนจะหันมองไปทางประตูแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า
   "แปลก..." คงไม่ใช่พวกโรคจิตหรอกนะ
   "ฟู่~ " ยอร์นลอบถอนหายใจ ดีนะที่เมื่อกี้หลบทันไม่อย่างนั้น...
   "...." ลินดิสสังเกตุเห็นปอยผมสีทองเหลือบส้มของใครบางคนที่โผล่พ้นขอบประตูมาแต่เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากเพราะคิดว่าเป็นคนเดินผ่านจึงหันกลับไปดูพระจันทร์เหมือนเดิม
   ยอร์นแอบมองลินดิสต่อ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้สนใจลินดิส ผู้หญิงสวยๆ ก็มีตั้งเยอะเขาก็ไม่สนใจ
   ตึก ตึก ตึก
   "อ้าว ยอร์นมาทำไรอยู่นี้ ไปจัดห้องต่อเลย" นาตาย่าที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ลากเขากลับห้องทันที
   "ยัยบ้า ตกใจหมด" ยอร์นว่า
   "ตกใจอะไร ทำอย่างกับแอบมองคนอยู่"
   "ก็ใช่นะสิ เอ๊ย ไม่ใช่สักหน่อย ฉันมาหาเทลต่างหาก"
   "เหรอ แต่ฉันเห็นเทลไปร้านสะดวกซื้อแน่ะตอนนี้ก็ควรไปทำงานของนายต่อได้แล้ว"
   "คร้าบๆ คุณย่า"
   "ย่าอะไร เดี๋ยวตบคว่ำเลย"
  "ขอโทษคร้าบบบบ"

   ปัง! ปัง! ปัง!
   พลุหลายสีถูกจุดขึ้นเต็มท้องฟ้า นักเรียนในชุดต่างๆ พากันต้อนรับผู้คนที่มาเที่ยวงานโรงเรียน
   "ยะฮู้~ คนมาเต็มเลยอ่ะ" อลิซกระโดดตัวลอย เธออยู่ในชุดแกะสีขาว
   "เอาล่ะไปต้อนรับลูกค้ากันเถอะ" เทล'อันนาสบอกเสียงร่าเริง เธอแต่งเป็นตัวการ์ตูนเอลซ่าแห่งแฟรี่เท**
   "อ้าว ทำไมลินดิสไม่ยอมออกมาสักทีล่ะ?" วูคองถามพลางมองไปทางลินดิสที่เอาต่ซ่อนตัวอยู่หลังฉาก เขาแต่งเป็นหงอคง
   "ไม่เอาอ่ะ ฉันอาย" ลินดิสส่งเสียง
   "เฮ้อ...เดี๋ยวฉันจัดการเอง พวกนายไปต้อนรับลูกค้าก่อนเลย" เทลบอกก่อนจะเดินไปหาลินดิส
   "...."
   "เธอจะอายทำไมเนี่ย ลุกขึ้นได้แล้วชุดนี้น่ารักออก"
   "แต่ว่ามันน่าอายออก"
  "ไม่เลย ออกจะสวยด้วยซ้ำ"
   "จะ...จริงเหรอ"
   "อื้ม ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะ"
   "อืม..."
   "ง้นเราไปกันถอะ"
   เทล'อันนาสจับมือของลินดิสให้ลุกขึ้นก่อนจะพาเดินออกไปข้างนอก เทลให้ลินดิสแต่งเป็นเซเลอร์มูนซึ่งมันเหมาะกับลินดิสมากกกกกกกกก
   "สองคนนั้นไปยืนต้อนรับลูกค้าหน้าร้านเลย" ชูก้าสั่ง
   "ค่า~ "
   เทล'อันนาสลากลินดิสไปยืนอยู่หน้าห้องคอยยิ้มต้อนรับลูกค้า ลินดิสนั้นยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากแค่นั้นก็เรียกคนเข้าร้านได้แล้ว
   นาครอส บัตเตอร์ฟราย ทูเรน มูราด ไอริ มิน่า เซฟิส ยอร์น แวน ไวโอเล็ตเดินดูร้านตามห้องต่างๆ ไปเรื่อยๆ ในมือของมิน่ามีแต่ขนมที่แย่งจากทูเรนมาทั้งนั้น(สาวๆ ซื้อให้เลยช่วยกิน)
   "โอ๊ะ! นั้นน้องพวกนายนิ แต่งตัวน่ารักเชียว" ไวโอเล็ตชี้ไปทางเด็กผู้หญิงสองคนที่ยืนยิ้มอยู่หน้าร้าน
   "โหววว นาครอสฉันขอเปลี่ยนหน้าที่ได้มั๊ย?"ทูเรนเอ่ยขึ้น
   "อะไร?" นาครอสถามอย่างงงๆ
   "ขอเปลี่ยนจากคนดูแลไปเป็นน้องเข..." ยังไม่ทันที่ทูเรนจะพูดคำสุดท้ายจบไม้จิ้มลูกชิ้นก็พุ่งตรงเฉียดหน้าเขาไป
   "หุบปากเลยไอ้เพื่อนเวร!" นาครอสชี้หน้าทูเรน
   "หูย~ ไอ้ขี้หวง ไปหาน้องๆ กันดีกว่า" พูดจบทูเรนก็คล้องคอยอร์นเดินไปหาลินดิสกับเทล'อันนาส ทุกคนจึงเดินตามไป
   "อ๊ะ พี่ยอร์น พี่ทูเรน" เทล'อันนาสวิ่งเข้าไปกอดเอวพี่ชาย
   "พี่นาครอส พี่ทูเรน" ลินดิสเผยยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปหานาครอส
   "แต่งตัวอะไรเนี่ยน้องลินดิส น่ารักจังเลย" บัตเตอร์ฟรายเอ่ยชม
   "เอ่อ...ขอบคุณคะพี่บัต" เธอเกาแก้มแก้เขิน
   ตุบ
   "อุ๊ย! พี่นาครอสมือหนักจัง" ลินดิสร้องก่อนจะช้อนตาขึ้นมองพี่ชาย
   "ไม่เห็นน่ารักเลยแต่งตัวแบบนี้เนี่ย..." นาครอสพูดน้ำเสียงเย็นชาหากแต่มือน่ะมือหยิกแก้มน้องสาวตัวเองเพลินเชียว
   "งื้อ ปล่อยแก้มน้องนะ" ลินดิสท้วง
   "....." ยังไม่ปล่อยมือจากแก้ม
  "โอ๊ย! เบื่อบรรยากาศมุ้งมิ้งของพี่น้องจริงเล้ย" มิน่าพูดแทรกขึ้น
   "อ๊ะ! จริงสิ พวกพี่ๆ ลองเข้ามาทานขนมในร้านพวกเราก่อนสิคะ รับรองว่าอร่อยแน่นอนคะ" เทลพูดขึ้น
   "เยื่ยมเลย กำลังหิว" มิน่ายิ้มร่าแล้วเดินเข้าไปคนแรก
   "ยัยนั้นเอาไปยัดไว้ส่วนไหนของร่างกายฟ่ะ" ทูเรนกับเซฟิสพูดพร้อมกันแล้วเดินตามมิน่าไป ลำพังขนมของทูเรนมันก็เกือบโลแล้วนะ
   "ตรงหน้าอกมั้ง" มูราดแทรกก่อนจะโดนไอริดึงหู
   "โอ๊ยๆ ที่รักเบาๆ สิคร้าบ เค้าทำไรผิดอ่า??" มูราตถามเสียงอ้อน
   "ก็นายไปพูดทะลึ่งนิ" ไอริตอบก่อนจะเลื่อนมือไปจับมือมูราดเดินเข้าไปในร้าน
   "โอ้โห นี้พวกเธอพาลูกค้าระดับพรีเมี่ยมมาเลยเหรอ สุดยอดดดดด" อลิซพูดด้วยความดีใจ
   "ฮะๆ " ลินดิสเพียงแค่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะต้องต้อนรับกับสาวๆ ที่เป็นแฟนคลับของพวกรุ่นพี่และขนมในร้านก็หมดอย่างรวดเร็ว
  "ไปเดินเล่นกับพวกพี่มั๊ย?" ทูเรนถาม
   "ไปคะ แต่ขอน้องไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ" ลินดิสตอบ
   "ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกไปทั้งอย่างนี้เลย" เทล'อันนาสบอกพร้อมกับลากลินดิสไปเลย
   "น้องสาวนายนี้น้า" ทูเรนส่ายหน้ามองยอร์นอย่างหน่ายๆ
   พวกเขาเดินดูร้านต่างๆ อย่างสนุก มิน่าก็กินอย่างเดียวร้านไหนน่ากินคุณเธอแวะตลอดจนเซฟิสต้องคนห้ามเธอไว้
   "ไหนบอกว่าจะลดน้ำหนักไง" เซฟิสถาม
   "หนักวันเดียวเดี๋ยวก็ลดได้น้า~" มิน่าตอบพลางอ้าปากงับขนมโรตี
   "โหยยยย งี้ทู้กที แล้วก็ชอบบ่นว่าฉันน้ำหนักขึ้น ฉันอ้วนขึ้น เหอะ"
   "ความสุขของฉันน้า" มิน่าตอบ
   ลินดิสเดินเหม่อไปเรื่อยๆ ในมือถือแก้วไอติมค้างและไม่รู้ว่าหลงกับพวกพี่ๆ ตอนไหนมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ยอร์นเดินชนจนไอติมหก
   "อ๊ะ! ขอโทษที" ยอร์นบอก
   "ไม่เป็นไรคะ มันละลายแล้วล่ะ" ลินดิสตอบ
   "เอ่อ...ดูเหมือนว่าเราจะหลงกับคนอื่นแล้วสิ" เขาพูดพลางกวาดตามองหาเพื่อนแต่ก็ไม่เจอ
   "หิวจังคะ..."
   "???"
   ลินดิสไม่พูดอะไรเธอก้าวขาไปที่ร้านขายลูกชิ้นสั่งๆๆๆๆ แต่พอจะจ่ายตังค์เธอก็พึ่งนึกได้ว่าลืมเอากระเป๋าเงินมาด้วย
   "ทะ...ทำไงดีเรา" ลินดิสพึมพำ
   "นี้ครับเงินค่าลูกชิ้น" ยอร์นยื่นเงินให้คนขายที่ตอนนี้เคลิ้มไปแล้วเรียบร้อย
   "...ขอบคุณคะ" ลินดิสเอ่ย
   "อืม..." ยอร์นตอบ
   ลินดิสจิ้มลูกชิ้นขึ้นมากินอย่างมีความสุข "เดี๋ยวเอาคืนให้คะ"
   "ไปเป็นไรหรอก"
   ยอร์นบอกหากแต่ลินดิสไม่สนใจเธอสนใจแต่ร้านขนมที่อยู่ตรงหน้าและยอร์นก็ต้องจ่ายให้ตามระเบียบ
   "ขอบคุณคะ"
   "อืม..."
   "อ๊ะ! ร้านนี้น่ากินจัง"
   "ก็สั่งสิเดี๋ยวจ่ายให้"
   "จะดีเหรอค่ะ?"
   คำถามแบบเดิมแต่ก็ซื้อเหมือนเดิม เหอะๆ แต่ก็ค้มที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
   หืม...นั้นมัน ร้านดอกไม้
   "รออยู่นี้เดี๋ยวนะ ห้ามไปไหนล่ะ เดี๋ยวพี่มา"
   "คะ....?"
   ยอร์นเดินตรงเข้าไปดอกไม้ที่เขาต้องการเมื่อจ่ายเงินเสร็จก็เดินไปหาลินดิสทันทีแต่ไม่เห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงที่เดิม พอมองไปรอบๆ ก็เห็นเธอยืนอยู่ที่ร้านช้อนปลาเขาจึงเดินตรงเข้าไปหา
   "ก็บอกว่าให้รออยู่ที่เดิมไง" ทำไมน้องสาวนารรอสซนอย่างนี้นะ
   "อยากได้ปลาทองอ่ะ" ลินดิสบอกพร้อมกับจ้องปลาที่ว่ายในอ่างตาเป๋ง
   "เฮ้อ...เอ้า!"
   "??"
   "ให้....ถือ"
   "อ้ออออ คะ"
   ลินดิสรับดอกทานตะวันมาถือยอร์นจึงจ่ายเงินแล้วรับที่ช้อนปลามาก่อนจะเริ่มช้อนแต่กรดาษก็ขาดซะก่อน ยอร์นพยายามช้อนปลาอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่สำเร็จ
   "ขอลองหน่อยคะ" ลินดิสคว้าที่ช้อนปลามาจากยอร์นก่อนจะค่อยๆ ช้อนปลาใส่กระแป๋งทีละตัวกระดาษไม่ขาดเลย
   "พอแค่นี้ล่ะคะ" ลินดิสยิ้มก่อนจะยื่นกระแป๋งที่มีปลาทองว่ายอยู่ให้ยอร์นดู
   "โหว สุดยอด" ยอร์นชม
   "จ่ายเงินด้วยคะ" ลินดิสบอกพร้อมกับยื่นปลาไปให้คนขายใส่ถุงให้
   เกือบดีล่ะ
   "อ๊ะ ปลาตัวสีขาวช่วยแยกใส่อีกถุงด้วยนะคะ" ลินดิสบอก
   "ครับ"
   เมื่อได้ปลามาแล้วพวกเขาก็เดินไปเจอกับพวกนาครอสที่กำลังยิงตุ๊กตาพอดีพวกเขาจึงกลับมาเดินด้วยกันจนเริ่มเย็น พวกลินดิสต้องแยกไปเปลี่ยนชุดเพื่อกลับบ้าน
   "เอ่อ...พี่ยอร์นคะ" ลินดิสเรียก
   "หืม?" ยอร์นมองลินดิสด้วยความสงสัย
   "ให้คะ..." ลินดิสยื่นถุงใส่ปลาสีขาวให้ยอร์น
   "ขอบใจนะ" แต่เงินเขาจ่าย
   "ส่วนเงินที่พี่จ่ายให้เดี๋ยวฉันเอาคืนให้พรุ่งนี้นะค่ะ"
   "อื้ม..."
   "งั้นฉันไปล่ะ อ๊ะ ดอกไม้นี้"
   "พี่ให้เธอ"
   "เฮ๊!"
   "ให้เลย"
   "ขอบคุณคะ" ลินดิสยิ้มหวานส่งให้ก่อนจะรีบวิ่งไปห้องเพื่อเปลี่ยนชุดและกลับบ้านพร้อมนาครอสและทูเรน

   "โหววว ทำไมพี่ดูปลาไม่ยอมไปไหนสักทีอ่ะ" เทล'อันนาสถามขึ้น
   "พี่ว่าพี่จะตั้งชื่อมัน เธอช่วยคิดหน่อยสิ" ยอร์นบอก
   "เห~ ทไวท์ไลด์ หรือว่า ไวท์ อเดล เอล อุลเทียน่า"
   "พอเลย พี่คิดเองดีกว่า" ยอร์นบอกพลางจ้องปลาในตู้กระจกจู่ๆ ภาพตอนที่ลินดิสยืนมองดวงจันทร์ก็แวบเข้ามาในหัว
   "ไดอาน่า"
   "เห~"
   "อะไรเล่า"
   "ชอบก็พูดมาเถ๊อะ"
   "ชอบอะไร ไม่ได้ชอบสักหน่อย"
   "หูย เพิ่มแอร์หน่อยมั๊ย เหงื่อออกเชียว"
   "ยัยน้องบ้า ไปนอนเลยไปพี่ก็จะนอนแล้ว"
   "ค่า~"
   หลังที่เทลออกไปแล้วยอร์นก็กลับมานั่งดูปลาต่อพลางอมยิ้มก่อนจะปิดไฟนอน
   ไดอาน่า ดวงจันทร์ที่เยือกเย็นและอ่อนโยนเหมือนกับลินดิสที่ดูเหมือนเข้าถึงยากแต่ก็ไม่ยากอย่างที่คิดแถมได้เห็นมุมที่น่ารักๆ ของเธออีก แต่ว่า...
   นาครอสหวงอย่างกับอะไรดี เขาก็คงเป็นฝ่ายแอบรักล่ะนะ
   ขอแอบรักแล้วมีความสุขแบบนี้ไปตลอดดีกว่าแล้วกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น