Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,486 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    625

    Overall
    7,486

ตอนที่ 38 : fic rov specia ยำรวมมิตรไม่ใส่หอมใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

   ห้องนั่งเล่นรวมของหอไฟท์เตอร์/แอสซาซิน
   "คุณควิลเลนเอาแว่นฉันคืนมานะค่ะ!!!" แอนเนตเต้ร้องโวยวายขณะที่เขย่งตัวเยื้อแย่งแว่นจากควิลเลน
   "ก็เอาให้ถึงสิยัยหนู" ควิลเลนบอกปนหัวเราะ
   "นายก็ขยันแกล้งเธอจังเลยนะ ชอบรึไง?" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้นพลางยกมือเท้าแก้มอย่างเบื่อหน่าย
   "ฉันว่าเขาชอบแอนเนตนะ ชอบหายไปทุกทีที่เขาบวกกัน" แอสทริกเสริม
   "หุบปากพวกเธอซะ..." ควิลเลนหันไปพูดเสียงเหี้ยมใส่บรรดาสาวๆ 
   หมับ!
   "ได้แล้ว~" แอนเนตเต้คว้าแว่นมาสวมก่อนจะวิ่งกลับหอซัพพอร์ตเตอร์อย่างรวดเร็ว
   "เพราะพวกเธอนั้นแหละ" ควิลเลนโวยวาย
   บัตเตอร์ฟรายหยักไหล่อย่างไม่แยแส "ไม่ตามไปรึไง?"
   "ไม่ล่ะ จะไปนอนแล้ว" คสิลเลนเดินสะบัดผ้าคลุมไปที่ห้องของเขาอย่างเซ็งๆ
   เอมิลี่ที่พึ่งมาถึงสีหน้างงที่เห็นควิลเลนทำหน้าเบื่อหน่าย
   "เขาเป็นอะไรอ่ะ?" เอมิลี่ถาม
   "หงุดหงิดที่ไม่ได้แกล้งคนน่ะอย่าใส่ใจเลย ว่าแต่ไอริจังล่ะ~" บัตเตอร์ฟรายลุกขึ้นวิ่งกึ่งเดินไปหาสาวสวยผมเงินสวมผ้าปิดปากก่อนที่เธอจะกระโดดกอดร่างเพรียว
   "โอ๊ะ บัตเตอร์ฟรายซัง" ไอริร้องก่อนจะปลดผ้าปิดปากลงเผยรอยยิ้มหวานน่ารัก
   "ลงแรงค์ชนะมาใช่มั๊ยเนี่ย" บัตเตอร์ฟรายถามพลางบีบจมูกของไอริเบาๆ
   "ถูกแล้วค่ะ" ไอริยิ้มร่าพลางปรายตามองไปที่มูราดซึ่งนอนแผ่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ
   "เฮ้อ...เบื่อชะมัดยาด" มูราดบ่น เขาแพ้ติดกัน 5 ตาจึงคิดที่จะหยุดพักตาสุดท้ายนี้ก็แค้นไม่หายทั้งๆ ที่อุตสาห์ทำเกมนำได้แต่ดันพลาดเกมพลิกเลย
   อารัมเป็นไงบ้างน้า รายนั้นน่าสงสารสุดเพราะเป็นคนรับดาเมจจนตัวเองต้องตายบ่อยจนกลายเป็นแจกเลยคงจะเครียดน่าดู
   "นายดูไม่รู้สึกอะไรที่แพ้เลยนะ" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้น
   "ห๊า ทำไมฉันต้องรู้สึกอะไรด้วย" มูราดตอบกลับเขารู้ว่าบัตเตอร์ฟรายจะพูดแขวะเขาเพราะดันเป็นคู่จิ้นของไอริ
   "ได้ข่าวว่าแพ้มา 5 ตาติดนี้กระจอกชะมัด"
   "อืม...แล้วไงต่ออ่ะเดี๋ยวก็เก็บคืนได้"
   "อย่ามาเสียเวลาพูดแขวะฉันเลยยัยฟองน้ำหันไปดูแลคู่จิ้นของเธอเถอะ" ที่มูราดพูดถึงคือทูเลน
   "ห๊า นี้นาย!!!" บัตเตอร์ฟรายเดือด
   "ก็ทำสกินคริสมาสต์ออกมาคู่กันนี้ก็หัดไปดูแลบ้างสิ ไอริน่ะคู่จิ้นฉัน" มูราดยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
   "ลองแกพูดอีกทีสิฉันจะสับแกให้เป็นข้าวหน้าหมูเลยคอยดู" บัตเตอร์ฟรายชักดาบจ่อที่คอมูราด
   "คู่จิ้นของเธอคือทูเลน เพราะงั้นอย่ามายุ่งกับไอริเธอเป็นคู่ของฉัน" มูราดยังคงพูดต่อ
   "ตายซะเถอะแก!!!"
   "ก็เอาสิยัยฟองน้ำ..."
   เคร้ง!!!
   "พอได้แล้วคะ..." ไอริที่เข้าไปรับกมรโจมตีของทั้งคู่พูดเสียงเย็นยะเยือก
   "ชิ!" บัตเตอร์ฟรายยอมถอยแต่โดยดีเธอเก็บดาบเข่าปลอกก่อนจะสะบัดหน้าหนีมูราดไปสงบสติอารมณ์
   "หึ" มูราดเค้นเสียงหัวเราะก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเดินออกไปนอกหอพัก
   ไอริเดินไปจับมือบัตเตอร์ฟรายมากุมพร้อมส่งยิ้มบาง "ใจเย็นลงยังค่ะ?"
   "ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้อยากมีสกินคู่กับไอ้ทุเรียนนั้น" บัตเตอร์ฟรายตอบเสียงกระเง้ากระงอด
   "ค่า ค่า งั้นเราก็ไปหาอะไรเย็นทานกันดีกว่าเนอะ" ไอริบอกพร้อมรอยยิ้มเธอจูงมือบัตเตอร์ฟรายเดินออกไปนอกหอตรงไปยังร้านไอศครีม
   "ฉันกินเธอแทนได้ม่ะ" บัตเตอร์ฟรายถามหน้ามึนๆ
   "ไม่ได้คะ!" ไอริว่า

   เขตหอพักเมจ
   ลิเลียน่านั่งหย่อนขาในน้ำปล่อยให้ใจลอยไปเรื่อยๆ โดยไม่ทันได้รู้ว่ามีคนมาเดินมานั่งข้างๆ
   "คิดอะไรอยู่เหรอ?" ทูเลนถามขึ้น ลิเลียน่าถึงกับสะดุ้งแล้วหันไปมองด้วยความงุนงง
   "คุณมาตั้งแต่ตอนไหน?" เธอถาม
   "มาเมื่อกี้น่ะ" เขาตอบพลางเสกเกล็ดหิมะเล่น
   "สวยจัง..." ลิเลียน่ามองเกล็ดหิมะอย่างสนใจ
   "ลองเอาดอกบัวของเธอมารวมกับน้ำแข็งของฉันดูสิ" ทูเลนเสนอลิเลียน่าลองยื่นมือออกไปเสกดอกบัวขึ้นมาทูเลนจึงแช่แข็งแล้วทำให้แตกสลายกลายเป็นเกล็ดหิมะผสมกับกลีบบัว
   "ว้าว~ สวย" ลิเลียน่าแบมือรับกลีบบัวที่กลายเป็นน้ำแข็งแล้วสลายไปอย่างรวดเร็ว
   "ยื่นมือเธอมานี้สิ" ทูเลนบอก
   "หืม มีอะไรจะโชว์อีกเหรอ?" ลิเลียน่าถามหากแต่ยื่นมือไปตรงหน้าทูเลน
   ทูเลนกุมมือลิเลียน่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยปรากฏตุ๊กตาจิ้งจอกน้ำแข็งลอยอยู่ในมือของลิเลียน่า
   "น่ารักจัง~" ลิเลียน่าชม
   "ชอบมั๊ย?" ทูเลนถามพลางขยับหน้าไปใกล้ลิเลียน่า
   "ชอบคะ" เธอตอบพลางพริ้มตารับจูบอันแสนหวานของทูเลน
   "ถึงฉันจะมีสกินคู่กับยัยแบนแต่ฉันก็รักเธอคนเดียวนะ" ทูเลนกระซิบบอกพลางแนบหน้าผสกับลิเลียน่า
   "คะ" ลิเลียน่าตอบเพียงสั้นๆ
   "ยัยจิ้งจอกของฉัน"

   "อลิซหายไปไหนนะ?" ร่างบอบบางของอิลูเมียกวาดสายตามองหาร่างเล็กของอลิซก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นพุ่มไม้ไหวเธอจึงเดินตรงไปหาทันที
   "มาแอบอยู่ตรงนี่นี้เอง ว้าย!" อิลูเมียร้องเสียงหลงเมื่อสะดุดเข้ากับยอดหญ้า(?)ล้มลงเข้าไปในพุ่มไม้
   "หืม!?" ซีเนียลมองร่างบอบบางที่ล้มลงมาซบอกเขาด้วยความงุนงงก่อนจะค่อยๆ พยุงเธอขึ้นอย่างเบามือ
   "เราขอโทษพอดีสะดุดน่ะ" อิลูเมียบอกพลางเบือนไปอีกทางพยายามเชิดหน้าวางอำนาจกลบเกลื่อนอาการบางอย่างที่วาบหวิวแปลกๆ ภายในอก
   "คุณไม่เป็นอะไรมากใช่มั๊ย?" ซีเนียลถามเสียงเรียบพลางกวาดสายตาสำรวจร่างบอบบาง
   "ฉันไม่เป็นอะไร ว่าแต่ทำไมนายถอดหน้ากากล่ะ" เธอถามเพราะน้อยมากที่ซีเนียลจะถอดหน้ากากเผยใบหน้าอันหล่อเหลา
   "อ้อ...อากาศมันร้อนน่ะครับ ...นี้หน้าหนาวจริงใช่มั๊ยร้อนเป็นบ้า" ซีเนียลตอบพลางอมยิ้ม "คุณเองก็น่าจะถอดบ้างนะ"
   "มะ...ไม่ล่ะ" เธอปฏิเสธ
   "ไม่เห็นเป็นไรเลย คุณก็ได้เห็นหน้าผมให้ผมเห็นหน้าคุณบ้างสิจะได้ยุติธรรม" ซีเนียลบอก
   "เอ่อ..." อิลูเมียอึกอัก
   "อืม ถ้าคุณไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไรนะครับผมไม่บังคับ"
   "อึก..."
   อิลูเมียนิ่งไปครู่นึงก่อนที่เธอจะปลดหน้ากากของตัวเองออกเผยใบหน้าเต็มๆ ของเธอให้เห็น ซีเนียลมองด้วยความตะลึงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน
   "อะไรกันทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วย" อิลูเมียว่าแก้มทั้งสองแดงจัด
   น่ารัก
   "ป่าว ก็แค่คิดว่าซุสมีภรรยาที่สวยขนาดนี้ทำไมถึงได้เจ้าชู้นัก" ซีเนียลตอบ
   "ความต้องการของผู้ชายมันไม่มีที่สิ้นสุดหรอกนะ" อิลูเมียว่าแวบหนึ่งซีเนียลเห็นร่องรอยความเจ็บปวดในแววตาของเธอ
   "...." เขาเอื้อมมือจะไปกุมมือเล็กของอิลูเมีแต่ก็ต้องหดกลับเพราะไม่กล้าจะแตะต้องเธอ
   "ความสวยไม่ได้หยุดผู้ชายไว้ได้หรอกนะ เจอคนใหม่ที่สวยถูกใจก็กระริกกระรี้เข้าไปหาแล้ว" อิลูเมียพูดน้ำเสียงสั่นเครือ
   หมับ!
   จุ๊บ!
   "!?" อิลูเมียมองซีเนียลด้วยความตะลึงที่จู่ๆ เขาก็คว้ามือเธอไปจุมพิต
   "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเอง จะคอยอยู่ปกป้องคุณเอง ด้วยปีกทั้งหกที่ผมภูมิใจ" ซีเนียลพูดน้ำเสียงหนักแน่น
   อิลูเมียอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยรอยยิ้ม "แน่ล่ะ นายต้องทำอย่างนั้นอยู่แล้ว"
   "ผมพูดจริงนะ! ผมจะปกป้องคุณเอง" ซีเนียลย้ำเสียงหนักแน่น
   "อืมๆ ขอบคุณจ้าพ่อหนุ่มกล้ามโต" อิลูเมียยิ้มขัน
   "นี้คุณล้อผมเหรอ?" ซีเนียลแหวมือคว้าเอวบางมาใกล้
   "อ๊ะ!? จะทำอะไรน่ะ" อิลูเมียยกมือดันหน้าซีเนียลไว้
   "ก็เปล่านิ" ซีเนียลตอบพลางยกมือลูบกลุ่มผมสีทองนุ่มมืออย่างอ่อนโยน
   ตัวเล็กบอบบางขนาดนี้ผมต้องปกป้องอยู่แล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเธอเป็นอันขาด

   อะแฮ่ม! ลืมจุดประสงค์หลักรึเปล่าอิลูเมียจ๋า

   อลิซกอดอกพองแก้มอย่างงอนๆ ที่แม็กซ์ทำของขวัญที่เธอจะเอาไปให้ทูเลนจนพังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
   "อลิซยังโกรธอยู่เหรอ?" แม็กซ์ถามน้ำเสียงอ่อย
   "อย่ามายุ่งกับฉัน!!" อลิซตวาดก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง
   "อลิซมีเหตุผลหน่อยสิ..." แม็กซ์ว่า
   "มีเหตุผลเหรอ มีสิ มีแน่นอน เพราะนายทำของที่ฉันอุตสาห์ตั้งใจทำให้พี่ทูเลนพังหมดเลยนี้ไง!!!" อลิซตะโกนใส่หน้าแม็กซ์พร้อมกับผลักเขาออกด้วยความโมโหแล้วเจ้าตัวก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วทั้งใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา
   พลั่ก!
   "อะ...โอ๊ย! ชนอะไรเข้าล่ะเนี่ย" อลิซบ่นอุบอิบพลางเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเจอร่างสูงของชายหนุ่มผมม่วงตวงตาสีมรกต
   "หืม...เธอทำหน้ากากฉันหลุดนะหนูน้อย" มาแกงก้าว่า
   "เอ่อ นะ...หนูขอโทษคะ ไม่ได้ตั้งใจ" อลิซพูดเสียงตะกุกตะกักพลางก้าวถอยหลังหนีมาแกงก้าเมจที่โรคจิตด้วยความหวาดกลัว
   "อะไรกัน นี้กลัวฉันเหรอยัยหนู" มาแกงก้าเดินตามร่างเล็กโดยจงใจแกล้ง
   "อะ...เอ่อ ยะ...อย่าเข้ามานะคะ" อลิซพูดเสียงสั่นมือจับคทาแน่นด้วยความกลัว
   "ไม่ต้องทำท่ากลัวฉันขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่สนใจเด็กแบบเธอหรอก" มาแกงก้าบอก
   "แต่คุณก็ดูน่ากลัวอยู่ดี..." อลิซพูดเสียงเบาหวิว
   "อืม...ขนาดนั้นเชียว" มาแกงก้าจับครางตัวเองก่อนจะนึกอะไรออก
   "เอ้า ฉันมีลูกอมเอามั๊ยคงจะทำให้เธอกลัวฉันน้อยลงนะ" มาแกงก้ายื่นอมยิ้มสีชมพูไปตรงหน้าอลิซ
   อลิซมองมันด้วยความไม่ไว้ใจเพราะอิลูเมียสอนว่าห้ามรับของจากคนที่เราไม่ไว้ใจ
   "อืม...เดี๋ยวจะกินให้ดูก็ได้ อ้ำ! อ๊ะ! ลืมแกะเปลือกนี้นา" มาแกงก้าโวยแล้วจึงแกะเปลือกลูกอมออกอม
   "คิกๆ คุณดูตลกจัง" อลิซหัวเราะ
   มาแกงก้ายิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยยิ้มในที่สุดเขายื่นลูกอมอีกอันไปให้อลิซ "ไม่มีพิษหรืออันตรายแน่นอน"
   "ขอบคุณคะ" อลิซรับลูกอมมาแกะเปลือกออกแล้วเอาเข้าปากอมแก้มป่อง
   "น่ารักจริง" มาแกงก้ายิ้มพลางลูบหัวอลิซอย่างอ่อนโยน
   "สนใจมาฟังนิทานกับฉันมั๊ย?" มาแกงก้าชวน
   "คะ" อลิซพยักหน้าแข็งขัน
   "มาสิ" มาแกงก้ายื่นมือไปตรงหน้าหนูน้อยอลิซเธอยื่นมือไปจับกับเขาแล้วทั้งคู่ก็เดินไปทางสวนที่เป็นที่พักผ่อน

   "อา...แย่แล้วๆ ท่านมาร์จาต้องกำลังโกรธอยู่แน่ๆ เลย" คริกเน็คบ่นขณะรีบบินตรงไปหานายของเขา
   "ลั๊ลล๊า~ ในที่สุดก็ปรุงยาสนุกๆ ขึ้นมาได้" อเลสเตอร์ฮัมเพลงจ้องน้ำยาสีน้ำเงินแวววาวในมืออย่างภูมิใจและกำลังจะเดินเลี้ยวที่หัวมุมเพื่อกลับหอแต่ว่า...
   พลั่ก!
   โครม!
   เพล้ง!!
   "อะ...โอ๊ย อะไรกันล่ะเนี่ย เฮ้ย! ยาช้านนนนนน!!!" อเลสเตอร์ร้องลั่นเมื่อเห็นเศษแก้วแตกกระจายบนพื้น
   "อู๊ย~ ขอโทษทีอเลสเตอร์ฉันกำลังรีบน่ะ" คริกเน็คบอกก่อนจะรีบบินไปหามาร์จาต่อโดยที่ตัวเปียกไปด้วยน้ำยาของอเลสเตอร์
   "อะฮ่า อยู่ๆ ก็มีหนูทลลองยา" อเลสเตอร์ยิ้มสนุกก่อนจะตามคริกเน็คไป
   "ขอโทษที่มาช้าครับท่านมาร์จา" คริกเน็คบอกกับร่างเพรียวที่นอนเหยียดตัวบนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำ
   "หืม มาช้านะไหนครีมของฉ... นายเป็นใคร!!! " มาร์จามองผู้ชายผมเขียวหน้าม้าสีแดงด้วยความตกใจเพราะตอนนี้เขาเปลือยอยู่
   "ผมเองไงครับท่านมาร์จา" คริกเน็คบอกพลางก้าวเดินไปหามาร์จาวางขวดครีมที่โต๊ะ เขารู้สึกว่าตัวเองตัวสูงขึ้นและรู้สึกโล่งแบบแปลก
   "นายคือคริกเน็คเหรอ?" มาร์จาถามใบหน้าแดงระเรื่อ
   "ครับ แล้วทำไมคุณหน้าแดงไม่สบายเหรอครับ?" คริกเน็คถามก่อนจะยกมือขึ้นเสยที่รู้สึกจะรุงรัง เดี๋ยวนะ ผม!???
   คริกเน็คยกมือขึ้นมาดูด้วยความตะลึง เขามีมือเหมือนมนุษย์ มีแขนขา มีร่างของมนุษย์
   "กะ เกิดอะไรขึ้นกับฉัน!!" คริกเน็คร้องลั่น
   "ฉันสิต้องถามนาย อย่ามัวแต่ตะลึงรีบหาอะไรปิดซะ!!!" มาร์จาโยนผ้าขนหนูใส่หน้าคริกเน็คด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
   "ที่นายเป็นอย่างนั้นก็เพราะยาของฉัน" อเลสเตอร์พูดขึ้น
   "หมายความว่าไง??" คริกเน็คหันไปถามหลังจากสวมผ้าขนหนูเรียบร้อย
   "ก็เมื่อกี้นายดันมาชนฉันน้ำยาที่ถือมาด้วยก็เลยหกใส่นายไง" เขาอธิบาย
   "แล้วมันจะมีอะไรอีกมั๊ย?" คริกเน็คถาม
   "ไม่มีหรอกก็แค่กลายร่างเฉยๆ พอฤทธิ์มันหมดเดี๋ยวนายก็กลับเป็นเหมือนเดิม" อเลสเตอร์ตอบพร้อมยิ้มตามฉบับเขา
   หลังจากอเลสเตอร์ไปคริกเน็คก็ขอตัวไปหาเสื้อผ้าแบบมนุษย์ใส่ มาร์จาแอบถอนหายใจอย่างโล่งๆ
   นานแค่ไหนที่เธอไม่ได้มองหุ่นผู้ชายแบบตรงๆ อย่างนี้นอกจาก 'เขา' แล้วเธอก็ไม่สนใจใครอีกเลย
   "มาแล้วครับท่านมาร์จา" เสียงของคริกเน็คพูดขึ้นทำให้เธอหันไปมอง
   คริกเน็คสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสามส่วนรองเท้าฟองน้ำธรรมดา ผมหน้าม้าสีแดงถูกมัดจุกขึ้นทำให้เขาดูเป็นหนุ่มหล่อมาดซึน
   "มาแล้วก็มาทาครีมให้ฉันสิ" มาร์จาสั่งก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำหน้า
   "เอ่อ...ครับ" คริกเน็ครับคำสั่ง เขาหยิบครีมไปเทใส่มือแล้วทาหลังให้มาร์จาอย่างสั่นๆ เพราะเขาไม่เคยได้แตะต้องตัวของมาร์จาเลยในร่างด้วง
   พอทาครีมเสร็จคริกเน็คก็รีบเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนอาการเขินอาย มาร์จาหยิบนิตยสารมาอ่านโดยที่แอบเหลือบมองคริกเน็คเป็นระยะ
   "ไปเอาแชมเปญมาให้หน่อยสิ" เธอสั่ง
   "ครับ"
   เมื่อได้แชมเปญมามาร์จาก็สั่งต่อและคริกเน็คก็ทำหมดทุกอย่างจนเขาเริ่มเหนื่อย
   "ไง อยู่ในร่างมนุษย์นายก็ดูคล่องดีนี้" มาร์จาพูดพลางยื่นมือไปเชยคางคริกเน็คขึ้นมอง
   "อยู่ในร่างนี้ก็ดีอยู่หรอกครับแต่ว่า..." คริกเน็คก้มหน้าลงซ่อนความเขินอายเพราะข้างล่างมันรู้สึกแปลกๆ ตอนนี้เขากำลังพยายามระงับอารมณ์นั้นอยู่
   "หืม..." มาร์จามองตามคริกเน็ค เขาหนีบขาเข้าหาตัวเองแน่น
   "นายมีอารมณ์รึไง?" เธอถาม
   "ผะ...ผมไม่รู้" คริกเน็คตอบ
   "ทรมานรึเปล่า"
   "ทรมาน..."
   มาร์จายกยิ้มเล็กน้อยขณะเลื่อนมือไล้ไปตามร่างกายของคริกเน็ค
   "เด็กน้อย...เดี๋ยวฉันจะช่วยหน่อยก็แล้วกัน" ปลายนิ้วเรียวแตะอยู่กลางเป้ากางเกงของคริกเน็ค
   "ทะ...ท่านมาร์จา"
   "ทำตัวให้สบายข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์..."

   เฮ้ยๆ ทำไมเริ่มเรทฟ่ะ!!!

   มีต่อจ้า~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #73 23052548 (@23052548) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:17
    ยอร์นอยู่ไหนนน
    #73
    1
    • #73-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 38)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:52
      เดี๋ยวก็มาแล้ว มหาเทพเชียวนะ
      #73-1
  2. #71 magefern12 (@magefern12) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:43
    เรือที่ข้าพเจ้าขอหาย😂 ไม่เป็นไร ยังมีมาร์จากับคริกแน็ตให้ฟิน😂
    #71
    2
    • #71-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 38)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:50
      ไม่หายจ้าแค่ลืม เอ๊ย!!! ไม่ทันได้แต่ง แหะๆ
      #71-1
  3. #70 sasrikran9 (@sasrikran9) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:30
    เอาอีกๆๆๆแต่อยากได้ริบัตอะไม่อยากได้บัตริ
    #70
    1
    • #70-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 38)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:52
      คุคุคุ เนยบินกะมังกรน้อย ติดตามตอนต่อไป
      #70-1
  4. #69 Blackskull19919 (@Blackskull19919) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:58
    marja kriknak ดีต่อใจสุดๆ
    #69
    1
    • #69-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 38)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:51
      คุคุคุ ออกเรทนิดๆ
      #69-1