Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,064 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    818

    Overall
    4,064

ตอนที่ 37 : Quillen x Annette (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

   "...." ฉันนั่งมองดูชาวประมงที่กำลังยกบรรดากล่องใส่ปลาวางไว้ที่พื้น
   เวลาที่ฉันไม่สบายใจฉันมักจะมานั่งปล่อยอารมณ์ที่ชายหาด เสียงคลื่นกระทบโขดหินมันทำให้จิตใจสงบไม่ว้าวุ่น
   "ท่านนายกครับ มีแขกมาหาตอนนี้อยู่ที่บ้านพักท่านครับ" เสียงคุณมาเร่ตะโกนบอกมาแต่ใกล้
   "กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" ฉันบอกก่อนจะลงจากโขดหินขึ้นขี่คทากังหันมุ่งหน้าเข้าเมืองหยุดลงจอดที่หน้าบ้านพักแล้วจึงเปิดประตูเข้าไป
    "ขอโทษที่ให้รอค่ะไม่ทราบว่า...คุณควิลเลน" ฉันอุทานชื่อของเขาอยากจะเดินหนีออกไปเหลือเกินแต่จะดูเสียมารยาท มันไม่ดีแถมคุณลงแคร็กยังอยู่ด้วย
   "สวัสดีแอนเนตเต้" เขาทักเสียงราบเรียบ
   "คุณมีธุระอะไรค่ะ?" ฉันถามพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดียว
   "มาพักผ่อน..." เขาตอบหลังจากจิบชา ขยับแก้วในมือเล่น
   "งั้นก็ตามสบายค่ะ คุณลุงแคร็กช่วยแนะนำโรงแรมให้เขาด้วยนะค่ะฉันจะไปเคลียร์เอกสารต่อ" ฉันบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน
   "โรงแรมเต็มหมดแล้ว ฉันพักที่นี้" เขาวางถ้วยชาลงก่อนจะยกมือขึ้นกุมวางไปบนเข่า
   "จะบ้ารึไงค่ะ" ฉันหันไปโวย
   "โรงแรมเต็ม รีสอร์ตก็เต็ม" เขาตอบสีหน้าดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนแต่ฉันนี้ร้อนเต็มทน
   "แต่คุณจะมาพักที่นี้ไม่ได้คะ" ฉันบอก
   "ฉันมาเที่ยวเมืองนี้ในฐานะแขกแต่เธอเป็นนายก เธอไล่แขกแบบนี้ทุกคนเหรอ"
   "ฉันไม่ได้ไล่นะค่ะ!"
   "งั้นก็แปลว่าเธอให้ฉันพักอยู่ที่นี้ได้"
   "นั้นก็ไม่ใช่เหมือนกันค่ะ!"
   "งั้นเธอรังเกียจฉัน"
   "ไม่ใช่ค่ะ!" 
   ฉันยกมือขึ้นปิดปากแก้มแดงก่อนจะหมุนตัวหนีเขายิ่งเถียงกับเขายิ่งรู้สึกเหมือนกดขี่
   "คุณลุงแคร็กฝากจัดการห้องให้เขาสองห้องด้วยคะ ฉันจะไปทำงาน" ฉันสั่ง
   "ครับ สองห้องเหรอครับ?"
   "เผื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาด้วยคะ"
   "คะ...ครับ"
   ฉันหันไปมองคุณควิลเลนแวบหนึ่งแล้วสะบัดหน้ากลับเดินตรงไปที่ห้องทำงานทันที ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากคุยด้วยเลย
   "ชานี้อร่อยดีนะ" ควิลเลนเอ่ยขึ้นหลังจากดื่มชาจนหมดแก้ว
   "ครับ ชานี้คุณหนูเป็นคนชงเองครับ" พ่อบ้านแคร็กบอก
   "เหรอ..." ควิลเลนมองตามแผ่นหลังบางของเด็กสาวเดินหายไปจนลับสายตาแล้วจคงปรายตากลับมาที่ถ้วยชาลายนกกำลังกางปีกโผบิน
   "งั้นเดี๋ยวผมไปเตรียมห้องให้นะครับ" พ่อบ้านแคร็กบอกพร้อมกับโค้งให้แล้วเดินไปที่ชั้นสองซึ่งมีแม่บ้านวาเรียกำลังทำความสะอาดอยู่
   "หึหึหึ" ควิลเลนหัวเราะในลำคอขณะมองลวดลายบนถ้วยชา
   "..." เอมิลี่ยืนมองเขาอย่างเงียบๆ ไม่ปริปากอะไร
   "เฮ้อ...." ฉันถอนหายใจหลังจากที่นั่งอ่านเอกสารอย่างเอาเป็นเอาตายรู้ตัวอีกทีก็ค่ำซะแล้ว
   อยากดื่มชาจังเลย
   ก๊อกๆ ก๊อกๆ
  "เข้ามาเลยค่ะ" ฉันบอกขณะบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบแล้วหลับตาลง
   แอ๊ด~
   ตึก ตึก ตึก
   กึก
   เสียงวางถ้วยชาดังเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยขึ้นแตะจมูกชวนเคลิ้มถึงอยากจะดื่มแต่อยากนอนมากกว่า
   หมับ!
   "อ๊ะ ขอบคุณค่ะที่นวดให้" ฉันนอนเหยียดตัวบนเก้าอี้ปล่อยให้คุณลุงแคร็กนวดไหล่ให้ รู้สึกสบายสุดๆ เลย
   แต่ทำไมคุณลุงแคร็กไม่พูดอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ ถ้าเป็นปกติก็จะบอกให้ฉันไปนอนหรือไม่ก็ไล่ไปอาบน้ำ
   พรึ่บ!
   "คะ...คุณควิลเลน" ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบเด้งตัวนั่งตรงดิ่งจ้องเขาเขม็ง
   "ความรู้สึกช้าจริงนะ" เขาพูดพร้อมหมุนเก้าอี้ให้หันไปหาเขาก่อนจะยกแขนเท้าคร่อมตัวฉันไว้
   "ทะ...ทำไมคุณถึงเข้ามาในห้องทำงานของฉัน" ฉันถามเสียงเข้มยกจ้องเขาอย่างไม่กลัว
   "เดินเข้ามา..."
   "...."
   "พ่อบ้านของเธอวานฉันยกชามาให้เธอ"
   โกหกชัดๆ คุณลุงแคร็กไม่มีทางใช้เขาแน่นอน
   "งั้นก็ขอบคุณเชิญคุณออกไปได้แล้วฉันจะทำงานต่อค่ะ" ฉันบอก
   "แล้วถ้าไม่ล่ะ..." คุณควิลเลนโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันเรื่อยๆ จนฉันต้องถอยหนีโดนอัตโนมัติ
   "คะ...คุณจะทำอะไร ถะ...ถอยออกไปนะ...คะ" ฉันพูดเสียงสั่นเมื่อหน้าของคุณควิลเลนอยู่ใกล้ฉันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันล่ะกัน
   กึก!
   "!?" ฉันสะดุ้งรู้สึกเจ็บนิดๆ ตรงสันจมูก
   "...แว่นตาเธอนี้เกะกะจริง" คุณควิลเลนบ่นเสียงขุ่นก่อนจะผละออกไป
   ฉันแอบถอนหายใจพร้อมยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่หัวใจมันเต้นระรัวราวกับกลอง ไม่รู้ว่าเขาได้ยินรึเปล่า
   จุ๊บ!
   "!?" ฉันมองคุณควิลเลนอย่างความตะลึงจู่ๆ เขาก็จุ๊บหน้าผากฉันแถมยังลูบหัวฉัน
   "คุณ..."
   "แผลที่แขนเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่รึเปล่า" เขาถาม
   "เอ่อ ก็ไม่เจ็บแล้วล่ะค่ะ" ฉันตอบ
   "ดีแล้วล่ะ"
   "...." เขาเป็นห่วงฉันเหรอ
   "อะไร?"
   "คุณมาเพราะเรื่องแค่นี้เหรอค่ะ?"
   "ใครว่า ฉันบอกแล้วไงว่ามาเที่ยว"
   โอ้โห ตอบเร็วยิ่งกว่าแสง
   "คะๆ งั้นเชิญคุณออกไปได้แล้วค่ะฉันจะทำงาน" ฉันชี้นิ้วไปทางประตูเป็นการไล่
   "พรุ่งนี้เธอต้องพาฉันเที่ยว"
   "ขอปฏิเสธคะ ฉันมีงานต้องจัดการนะค่ะ"
   "ฉันสั่ง... "
   "ขอปฏิเสธคะ"
   "ยัยเด็กดื้อ"
   "คะ"
   "งั้น..."
   หมับ!
   "อ๊ะ! เอาแว่นฉันคืนมานะค่ะ" ฉันพยายามคว้าเอาแว่นตาของฉันคืนแต่คุณควิลเลนเอามันไปซ่อนข้างหลัง
   "ถ้าอยากได้คืนก็มาที่ห้องฉันสิ" เขาเดินถือแว่นของฉันออกไปแล้ว
   จะบ้ารึไง ฉันไม่มีแว่นจะเดินไปถูกมั๊ยเนี่ย
   "เฮ้อ..." สุดท้ายก็ต้องเดินมาจนได้ ฉันเดินเรียบกำแพงไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าห้องที่คิดว่าคุณควิลเลนน่าจะนอนที่ห้องนี้
   ก๊อก ก๊อก ก๊อก
   ฉันยกมือขึ้นเคาะประตูสามครั้งรอฟังเสียงคนด้านในแต่ก็เงียบ
   ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ
   ฉันเคาะอีกครั้งและรอฟังเสียงแต่ก็เงียบเหมือนเดิม เขาคิดจะปั่นหัวฉันรึไงกันนะ ฮึ่ม! ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเคาะอีกครั้ง
   ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ ปังๆ ปังๆ
   เปลี่ยนจากเคาะเป็นทุบเพราะเขาไม่ออกมาสักที
  แกร๊ก!
   "อ๊ะ!?"
  วูบ
  พลั่ก
  อะไรกันล่ะเนี่ย ฉันเซไปชนอะไรเข้าทำไมรู้สึกนุ่มๆ หอมๆ ชื่นๆ เหมือนคนพึ่งอาบน้ำพอลองไล้มือขึ้นไปก็แตะโดนแก้มของคนตรงหน้า ฉันเขย่งขึ้นมองหน้าเขาชัดๆ
   "หวา คุณควิลเลน!!" ฉันรีบผละออกจากเขาด้วยความตกใจ
   "พึ่งรู้ว่าเธอชอบลูบร่างกายผู้ชาย เดี๋ยวฉันจะให้เธอลูบทั้งคืนเลยดีมั๊ย" เขาก้มกระซิบข้างหู
   ฉันหน้าร้อนวูบวาบส่ายหน้ารัว "อย่ามาพูดบ้าๆ นะค่ะฉันมาเอาแว่นของฉันคืนช่วยเอามาคืนด้วยค่ะ"
   "เข้ามาเองสิ ฉันวางไว้บนเตียงนู่นขี้เกียจไปหยิบให้"
   ขี้เกียจไปหยิบให้แล้วเอาของฉันมาทำไมล่ะเนี่ย
   ฉันก้าวยาวๆ ผ่านตัวเขาเข้าไปในห้องพยายามกวาดสายตามองหาเตียงแล้วเดินตรงไปหยิบแว่นที่วางอยู่กลางเตียงโดยไม่ทันเห็นว่าคุณควิลเลนยิ้มขณะที่เดินตามฉันมา
   นกน้อยติดกับดัก
   "ทำไมคุณต้องเอาของของฉันมาไว้บนเตียงด้วยค่ะ" ฉันบ่นขณะที่ปืนขึ้นไปจะเอื้อมมือหยิบแว่นตามาสวม
   หมับ!
   "!?"
   "นั้นสิน้า ทำไมกันนะ"
   "ปละ ปล่อยนะค่ะ"
   ฉันดิ้นในอ้อมแขนของคุณควิลเลนที่เข้ามากอดจากด้านหลัง เขากดฉันนอนราบไปกับเตียงพร้อมเกยคางกับไหล่ฉัน
   "ขอนอนกอดเธอสักคืนนะ" เขากระซิบบอกเสียงนุ่มจนฉันเผลอใจอ่อน
   "ตะ...แต่ว่า"
   "แต่ว่าอะไร?"
   "คุณมีผู้หญิงของคุณอยู่แล้วนะค่ะ มากอดคนอื่นไปทั่วแบบนี้เดี๋ยวเธอก็เสียใจหรอก"
   "ไม่เสียใจหรอก"
   "หมายความว่าไง?"
   "เธอเป็นแค่...ลูกน้องคนสนิทก็เท่านั้น"
   "เจ้านายที่ไหนเขามีอะไรกับลูกน้องตัวเอง"
   "มีออกเยอะแยะ..."
   "งั้นคุณก็เป็นเจ้านายที่แย่มากๆ เลย"
   "อยากลองมั๊ยล่ะว่าฉันแย่ขนาดไหนเด็กน้อย"
   ฉันขมวดคิ้วแน่นรู้สึกว่าเขาจะพูดวกไปแต่เรื่องใต้สะดืออย่างเดียวเลย เฮ้อ...ฉันคงต้องยอมให้เขากอดแบบนี้ไปจนกว่าเขาจะหลับแล้วค่อยหนีพร้อมเอาแว่นคืน
   "จะว่าไปแล้ว...ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะค่ะ" ฉันพูดขึ้น
   "อืม ไม่เห็นมีกลิ่นเหงื่อเลยตัวเธอหอมดีออก" คุณควิลเลนกดจมูกลงกับแก้มฉัน
   "คุณควิลเลน..."
   "ชู่ว~"
   ฉันนอนนิ่งให้คุณควิลเลนกอดอยู่นานแสร้งหลับตาว่าหลับไปแล้วแต่จริงๆ แล้วฉันกำลังรอให้คุณควิลเลนหลับโดยฟังเสียงหายใจที่ตอนนี้หายใจในจังหวะสม่ำเสมอ
   "...." ฉันค่อยๆ แกะมือของคุณควิลเลนออกจากเอวฉันแล้วจึงลุกขึ้นนั่งพยายามคว้านหาแว่นมาสวมพอหันมามองคุณควิลเลนที่กำลังหลับพริ้มก็อดมองไม่ได้ ถึงตอนตื่นจะดูนิ่งๆ เย็นชาและดูน่ากลัวแต่พอหลับก็ดูอ่อนโยนเหมทอนกัน พอเหลือบมองผ้าห่มก็อยู่ตรงเข่าด้วยความเป็นห่วงก่อนจะออกไปฉันจึงหยิบมันเคลื่อนมาห่มจนถึงคอให้เขาก่อนจะหมุนตัวจะลงจากเตียงแต่ว่า...
   หมับ!
   "อ๊ะ!?"
   "อืม..."
   "โถ คุณควิลเลน" ไม่ยอมให้ฉันไปง่ายๆ เลย
   ฉันกรอกตามองคุณควิลเลนอย่างครุ่นคิดในขณะที่เขายกแขนขึ้นพาดผ่านตัวฉันกอดไม่ยอมให้ไปง่ายๆ แถมยังแน่นอีกต่างหาก
   "เฮ้อ...นี้แขนคนหรือหนวดปลาหมึกคราเคนนะหนักเป็นบ้า" ฉันบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะหลับตาลง
   นอนก็นอน ชิๆๆๆๆ
   "ฟี้~"
   ควิลเลนลืมตามองเด็กสาวในอ้อมแขนที่หลับไปก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาลูบกลุ่มผมสีทองนุ่มมืออย่างอ่อนโยน
   เธอเป็นเหมือนลูกนกในกำมือ จะกินตอนไหนก็ได้แต่ก็กินยากอยู่พอสมควร
   ดูไร้เดียงสาหากว่าเธอทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจ ช่างเถียง แต่ก็ยังสู้เขาไม่ได้หรอก หึหึหึ แต่แบบนี้แหละเธอถึงน่าสนใจ
   "งึมๆ เอาแว่นฉันคืนมานะค่ะ"
   ขนาดหลับยังละเมอว่าเขาแย่งแว่นอีกเหรอเนี่ย เด็กน้อย

   จิ๊บๆ จิ๊บๆ
   "อื้ม~ เช้าแล้วเหรอเนี่ย" ฉันพยายามบิดตัวเพื่อบิดขี้เกียจแต่รู้สึกหนักๆ ที่ตัวพอหันไปก็จ๊ะเอ๋กับหน้าของคุณควิลเลน
   ตื่นยังนะ ...ฉันยื่นมือไปจิ้มแก้มเขาเล่นก่อนจะเลื่อนไปบีบโด่งเป็นสันจนน่าหมั่นไส้ของเขา
   เพราะคุณคนเดียวฉันเลยไม่ได้กละบไปนอนห้องเลย!!
   "สนุกมากมั๊ย..."
   "กรี๊ด!!!"
   พลั่ก!
  โครม!
   "โอ๊ย! ยัยเด็กบ้าถีบกันมาได้"
   "อ๊ะ ขอโทษคะพื้นห้องฉันเป็นไงบ้างค่ะ"
   "พื้นห้องเธอสบายดี... เป็นห่วงฉันก่อนมั๊ยห๊ะ"
   ฉันแลบลิ้นให้คุณควิลเลนก่อนจะหยิบแว่นมาสวมแล้วลุกเดินออกจากห้องของเขา
   "ฉันไม่สนคุณหรอกค่ะ แบร่"
   ฉันหัวเราะหลังจากเดินออกมาพ้นห้องคุณควิลเลน
   "หัวเราะอะไรครับคุณหนู?" เสียงทักของคุณลังแคร๊กทำเอาฉันสะดุ้ง
   "อ้อ เปล่าค่ะ" ฉันตอบแบบปัดๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด
   ในตอนสายๆ ฉันต้องพาคุณควิลเลนเดินชมเมืองอย่างจำยอมเพราะเขาเล่นมากวนตอนที่ฉันกำลังทำงาน
   ถามจริงนี้ใช่ผู้แทนราษฎรที่แสนสุขุมรึเปล่าเนี่ยทำไมถึงได้เข้ามากวนฉันดีเหลือเกิน เฮ้อ...
   "ที่นี้คือตลาดสดของเมืองค่ะ พวกของทะเลที่หามาได้ก็จะเอามาขายที่นี้ แล้วที่เมืองแห่งนี้จะส่งพวกอาหารทะเลแปรรูปไปยังเมืองต่างๆ เพื่อขายคะ
   "อืม...ปลาหมึกคราเคนนี้มีขายมั๊ย" เขาถามขณะสนใจปลาหมึกบนแผงลอย
   "ที่นี้ไม่มีขายหรอกคะ อีกอย่างมันไม่ใช่สัตว์ที่จะจับมาขายด้วย" ฉันว่า
   "เหรอ..."
   อะไรของเขา?
   วันทั้งวันฉันพาเขาเที่ยวรอบเมืองงโดยพาเขานั่งคทากังหันชมเมืองจากมุมด้านบนด้วยและรู้สึกว่าเขาจะกอดฉันแน่นเกินไป
   "วิวข้างบนเนี่ยสวยดีนะ" เขากระซิบพูดที่ข้างหูฉัน
   "คะ สวยมาก" ฉันตอบ
   "เธอคงชอบมากเลยสินะ"
   "คะ ชอบ"
   ฉันมักชอบขี่คทากังหันมองดูเมืองริมทะเลจากมุมที่สูงๆ และเพื่อดูสภาพอากาศด้วย
   "แล้วเธอชอบฉันรึเปล่า"
   "คะ ชอบมาก"
   เอ๊ะ!? เดี๋ยวนะ
   "พูดแล้วนะ" คุณควิลเลนยิ้ม ฉันหน้าแดงแจ๊หันไปโวยวายใส่คุณควิลเลน
   "ขี้โกงนี้ค่ะ" ฉันโวย
   "ขี้โกงยังไง ฉันถามเธอก็ตอบนิ"
   "อึก! ไม่สนใจแล้วคุณมันบ้าที่สุดเลย!!!"
   "เฮ้ยๆ ต้นไม้ หลบเร็วแอนเนตเต้!!!"
   "อ๊ะ!? กรี๊ด!!! จะชนแล้ววววว"
   "หลบเร็ว!"
   ไม่ทันแล้ว!!!
   โครม!!
   ฉันหลบต้นไม้ไม่ทันชนเข้าอย่างจังร่วงลงหล่นบนพื้นทราย ยังดีที่ฉันร่ายเวทย์ลมรองเอาไว้ทันเวลาหล่นเลยไม่เจ็บมากนักและยังดีที่เป็นพื้นเป็นทรายแต่ว่า...ตอนนี้ฉันนั่งคร่อมอยู่บนตัวคุณควิลเลนอยู่นี้สิ
   "อู๊ย! ระวังหน่อยสิยัยเด็กบ้า" คุณควิลเลนบ่นพลางยกมือขึ้นกุมหัว
   "เอ่อ...ขอโทษค่ะ" ฉันบอกก่อนจะลุกออกจากตัวเขา
   "เฮ้อ...อันตรายจริง"
   "ขอโทษค่ะ" ฉันก้มหน้าอย่างสำนึกผิด
   "ช่างเถอะ ว่าแต่เธอชอบฉันจริงรึเปล่า?" เขาจ้องหน้าฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ดูล้ำลึก
   "ฉะ...ฉัน..." ฉันก้มหน้าลงซ่อนความเขิยอายหัวใจก็เต้นเร็วจนแทบออกมาเต้นนอกอก
   "...."
   "ฉัน....ชอบ..."
   "...."
   ฉันสูดหายใจเข้าปอดลึกทำใจให้สงบครู่หนึ่งก่อนจะหันไปจ้องเขา
   "ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวนะค่ะ"
   "พูดมาสิฉันรอฟังอยู่"
   "ฉัน..."
   "...."
   "ฉันชอบคุณค่ะ!"
   "...."
   ทะ...ทำไมเงียบไปล่ะ หรือฉันคิดผิดที่พูดอะไรบ้าๆ ออกไป แน่ล่ะเขามีผู้หญิงรายล้อมคงเห็นฉันเป็นเด็กที่ตลกในสายตาเขา
   หมับ!
   "อื้อ!!" ฉันเบิกตากว้างที่ถูกดึงไปจูบก่อนจะหลับตาลงรับจูบของคุณควิลเลน
   "นับตั้งแต่วันนี้เธอคือผู้หญิงของฉัน เมื่อเธออายุครบ 20 ปีฉันจะมารับเธอไปเป็นเจ้าสาวของฉันระหว่างนั้นห้ามเธอมีใจให้ผู้ชายคนอื่นไม่อย่างนั้นฉันจะตามไปฆ่ามันให้หมด..."
   "...." ฉันยิ้มแห้งๆ กำหนดไว้เองหมดเลยแหะ
   "เข้าใจมั๊ยยัยเด็กน้อย" เขาบีบจมูกฉันเบาๆ
   "ค่า รับทราบค่า"
   ตาลุงขี้หึง เชอะ!
   "เด็กดี^^"

   จบจ้ะจบ.

.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
แต่งตามอารมณ์ตัวเอง รู้เรื่องไม่รู้เรื่องบ้าง555 ง่วงจัดแต่ว่ามีนัดลงแรงค์ไปล่ะ บรั๊ย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #67 Jeon JK0113 (@Lovegift123456) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:56
    น่าร๊ากกกกกกกกกก หนกทำนสกนแสกตหสปสกรำาวกมหาปมหยห
    #67
    0