Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,952 Views

  • 147 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    706

    Overall
    3,952

ตอนที่ 36 : Quillen x Annette (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

   ฉันยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ คุณเป็นผู้ชายที่องอาจ หน้าดี สุขุม เยือกเย็น เพอร์เฟคไปในทุกๆ ด้านซึ่งแตกต่างจากเด็กอย่างฉัน
   ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนแต่กลับสร่องรอยสีแดงบนร่างกายของฉัน
   แล้วเขาจะตามมาป่วนฉันทำไมกันล่ะเนี่ย อย่าก้าวเข้ามานะ อย่านะ ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะกลายเป็นลูกแมวในสายตาของเขา และไม่อาจตัดใจจากเขาได้
.
.
.
.
.
.
   "คุณแอนเนตเต้ได้เวลาประชุมแล้วค่ะ" เลขาบอก ฉันพยักหน้ายกมือขึ้นกุมเพื่อเรียกสมาธิก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องประชุม
   "อะไรกันนี้ มีเด็กเข้าร่วมประชุมด้วยงั้นเหรอ"
   "จะไหวมั๊ยล่ะนั้น"
   "เฮ้อ...คิดยังไงถึงได้แต่งตั้งเด็กเป็นนายกนะแถมยังเป็นผู้หญิงอีก"
   อึก!
   ฉันเดินก้มหน้าไปนั่งที่เก้าอี้อย่างเงียบๆ พยายามเมินคำพูดต่างๆ ที่ได้ยิน 
   ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชินเองแหละ ไม่เป็นไร เราทำได้
   "เธอน่ะ..."
   เอ๊ะ?
   ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกและต้องตกตะลึงเพราะผู้ชายตรงหน้าหล่อมากถึงแววตาจะดูเย็นชาจนน่ากลัวก็เถอะ
   "เรียกฉันเหรอค่ะ?" ฉันถามพร้อมกับชี้นิ้วใส่ตัวเอง
   "ก็ใครล่ะที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันน่ะ" เขาพูดยอกย้อนจนฉันไม่กล้าเถียง
   "มีอะไรเหรอค่ะ?"
   "เมืองที่เธอดูแลอยู่ติดกับทะเลงั้นเหรอ?"
   "เอ่อ คะ"
   "สวยมั๊ย?"
   "ค่ะ?"
   "วิวที่นั้นสวยมั๊ย?"
   "ก็สวยนะค่ะ ทรายสีขาวกับน้ำทะเลสีฟ้ามรกต"
   "อืม...ไว้จะไปเที่ยวสักครั้ง"
   ฉันยังไม่ทันได้ถามต่อพระราชาก็เข้ามาก่อนหลังจากนั้นก็ประชุมติดต่อกันยาวถึง 8 ชั่งโมงเกี่ยวกับเรื่องการรุกรานของเผ่าพันธุ์ปีศาจและอมนุษย์ ผู้ชายที่คุยกับฉันเขามีท่าทางกระตือรือร้นกับเรื่องนี้มาก ดูท่าเขาจะเกลียดเผ่าพันธุ์เหล่านั้นจนเข้ากระดูกดำ
   หลังจากประชุมเสร็จฉันรีบตรงดิ่งกลับที่พักทันที อากาศของยามค่ำคืนมันหนาวจนฉันรู้สึกสั่นยะเยือกไปทั้งตัวและทางกลับที่พักมันก็มืดซะเหลือเกิน
   พลั่ก!
   "อ๊ะ ว้าย!!" ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจกำลังจะก้าวเท้าวิ่งก็มีมือมาคว้าแขนฉันไว้พร้อมกระชากเข้าไปหา
   "กรี๊....อุ๊บ!!!!"
   "ชู่วววว!"
   ฉันเบิกตากว้างมองคนที่ปิดปากด้วยความอึ้ง เขาเห็นท่าทางของฉันสงบลงจึงปล่อยมือออกจากปากฉัน
   "คุณ...."
   "ควิลเลน"
   "คุณมามาทำอะไรแถวนี้ค่ะ"
   "ฉันหลงทางน่ะ"
   "หลงทาง???" เขาเนี่ยนะหลงทาง
   "น่าขำมั๊ยล่ะ เอาเถอะก็ถือว่าเป็นการเดินเล่นก็แล้วกันว่าแต่เธอ..." คุณควิลเลนหันมาจ้องฉัน
   "ค่ะ?"
   "ให้ฉันไปส่งมั๊ย ทางมันเปลี่ยวนะ"
   "ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันเดินกลับเองได้ สบายมาก" ฉันยิ้มร่า เห็นอย่างนี้ฉันก็เป็นแม่มดนะมีพลังพอที่จะป้องกันตัวอยู่บ้าง
   "แน่ใจ..."
   "คะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ^^"
   ฉันโบกมือให้เขาก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปยังเขตที่พัก จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสวบสาบอยู่ด้านหลัง แมวรึเปล่านะ ช่างเถอะอยากอาบน้ำจะแย่แล้ว~
   ฟิ้ว~
   ฟุ่บ!
   ฉึก! ฉึก! ฉึก!
   ตุ้บ!!
   "หืม? คงหูแว่วไปจริงๆ นั้นแหละ" ฉันพึมพำก่อนจะเปิดประตูเข้าไปยังที่พัก รีบอาบน้ำรีบนอนพรุ่งนี้ยังมีประชุมต่ออีกหนึ่งวัน
   บริเวณด้านนอกที่พักของแอนเนตเต้ ร่างสูงของควิลเลนใช้เท้าเหยียบร่างของมือสังหารที่บังอาจจะมาทำร้ายเขาอย่างเยาะเย้ย
   "ท่านไม่เป็นอะไรนะค่ะ" เสียงหวานห้าวของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งเอ่ยถาม
   "ไม่เป็นไร มานี้สิฉันจะให้รางวัลเด็กดี"
   "ค่ะท่าน"
   วันต่อมา
   ฉันเดินไปตามโถงทางเดินเพื่อผ่อนคลายก่อนจะเข้าห้องประชุมในอีก 15 นาที มันเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องเจอความกดดันของพวกผู้ชายที่แก่งแย่งกันเป็นผู้นำทัพสู้กับพวกปีศาจ
   กึก!
   "เอ๊ะ นั้นคุณควิลเลนนี้อยู่กับใครน่ะ?" ฉันเดินไปแอบอยู่ตรงพุ่มไม้มองพวกเขาด้วยความอยากรู้ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ
   คุณควิลเลนกำลังจูบกับผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้งสุดสวย หวา รีบปะ...ไปดีกว่า
   กึก!
   "อ๊ะ! สะดุด แว่นตาหายไปไหนล่ะเนี่ย" ฉันพยายามคว้านหาแว่นตาอย่างยากเย็น ไม่รู้ว่ามันกระเด็นไปไหน
   หมับ!
   "หาแว่นนี้อยู่เหรอ?" สะ...เสียงคุณควิลเลนนี้
   "อ๊ะ ขอบคุณค่ะ" ฉันเอื้อมมือจะคว้าแว่นมาใส่แต่คุณควิลเลนก็เอาหลบ
   "เดี๋ยว ขอฉันดูหน้าเธอเต็มๆ หน่อยสิ" คุณควิลเลนพูดพร้อมกับจับหน้าฉันเงยขึ้นจ้องมองอยู่นาน
   "..."
   "เอ่อ...คงได้เวลาเข้าประชุมแล้วล่ะมั้งค่ะ คืนแว่นฉันมาเถอะค่ะ"
   "หืม โทษที"
   คุณควิลเลนคืนแว่นให้ฉันรับมาสวมก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินผ่านตัวเขาตรงไปที่ห้องประชุมทันที ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย
   หลังจากประชุมเสร็จพระราชาก็จัดงานเลี้ยงขึ้น ฉันไม่ค่อยถูกกับงานรื่นเริงเท่าไหร่จึงหลีกเลี่ยงออกมายืนชมท้องฟ้าที่ระเบียงคนเดียว มองไปที่สวนก็ดันไปเจอภาพที่ไม่น่ามองเข้า
   ฮือ ที่ห้องพักก็มีทำไมถึงไม่ไปกันนะ
   หมับ!
   "อย่าไปมองสิเด็กน้อย" เสียงละมุนของคุณควิลเลนพูดขึ้นพร้อมกับมือที่ยื่นมาปิดตาฉันไว้
   "ทำไมไม่เข้าไปในงานล่ะ?" คุณควิลเลนถาม
   "ฉันไม่ชอบงานแบบนี้ค่ะ" ฉันตอบพลางก้มหน้าลง
   "งั้นกลับที่พักเลยมั๊ยล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปส่ง"
   "ก็ดีค่ะ"
    ฉันเดินตามคุณควิลเลนไปที่พักอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่านะ บรรยากาศรอบๆ ตัวมันดูเงียบเกินไป น่ากลัวเกินไป
   "แอนเนต"
   "คะ...ค่ะ"
   "ถ้าได้ยินเสียงอะไรก็ให้เงียบไว้ล่ะแล้วก็ถอดแว่นออกซะ"
   "ค่ะ?"
   ถอดแว่นออกฉันก็มองไม่เห็นนะสิ
   "ถอดแว่นออก"
   "ดะ...เดี๋ยวสิค่ะ"
   ฉันยังพูดไม่ทันจบคุณควิลเลนก็กระชากแว่นตาฉันโยนทิ้งพร้อมกับผลักฉันไปทางพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว ฉันได้ยินเสียงคนร้อง เสียงมีดที่กรีดผ่านผิวหนัง และกลิ่นคาวเลือด มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ
   ฉึก!
   "อ๊ะ โอ๊ย!"
   "หืม!? แอนเนตเต้!"
   "ตัวอะไรไม่รู้กัดฉันค่ะ"
   คุณควิลเลนจับแขนฉันยกขึ้นดูสีหน้าดูเคร่งเครียดมากก่อนที่เขาจะช้อนตัวฉันอุ้มราวกับกำลังอุ้มขนนก
   "ฝากจัดการที่เหลือด้วย"
   "รับทราบค่ะท่าน"
   มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวฉันร้อนไปหมดอย่างนี้ ทรมานจังเลย ใครก็ได้ช่วยด้วย
   คุณควิลเลนพาฉันมาที่ห้องเขาก่อนจะวางฉันลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา ฉันพยายามปรือตามองเขาในขณะที่สติกำลังพร่าเลือน เขาเดินไปหยิบกล่องบางอย่างมาวางในมือถือมีดเล่มเล็กๆ มาด้วย เขาในน้ำอุ่นเช็ดเลือดออกให้ฉันก่อนจะเช็ดด้วยน้ำเย็น ปลายมีดคมจดจ่ออยู่เหนือรอยเหนือรอยกัด
   "มันอาจจะเจ็บสักเล็กน้อยแต่ช่วยทนหน่อยก็แล้วกัน"
   "เอ๊ะ อะ...โอ๊ย!!!"
   คุณควิลเลนกรีดปลายมีดไปตามแผลรอยกัดแล้วใช้คีมดึงบางสิ่งที่ฝังอยู่ด้านในเนื้อของฉันออกมา
   "กรี๊ดดดด มันเจ็บ ฮือๆ " ฉันดิ้นพยายามดึงแขนที่เขาจับไว้อยู่ออกบวกกับความทรมานจากพิษทำให้ฉันกรีดร้องอย่างกลั้นไม่อยู่
   "ใจเย็นๆ เดี๋ยวมันก็หาย"
   "ฮือๆ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อย กรี๊ด!!!"
   ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นฉันทำอะไรไปบ้าง เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีฉันพบว่าแขนตัวเองมีผ้าพันแผลไว้และอาการร้อนตัวแสนทรมานก็หายไปด้วย
   "ฟื้นแล้วเหรอ?" เสียงของคุณควิลเลนพูดขึ้น
   "มัน...เกิดอะไรขึ้นเหรอค่ะ?" ฉันถาม
   "เธอโดนแมงป่องSDต่อยน่ะ มันฝังเหล็กในที่สามารถฆ่าเธอตายได้ภายใน 5 ชั่วโมงถ้าเกิดว่าไม่รีบผ่าออกเธอก็ตายสถาณเดียว"
   "...."
   "และเธอก็เป็นไข้ต่ออีก 3 วัน" คุณควิลเลนนั่งลงที่ข้างเตียง ฉันสังเกตุเห็นรอยข่วนเป็นทางยาวที่แขนของเขา นั้นใช่ฝีมือฉันรึเปล่านะ
   "ขอโทษที่ทำให้ลำบากคะ" ฉันพูดเสียงเบา
   "ช่างเถอะ ยังไงซะเธอก็ควรกลับไปได้แล้วล่ะ"
   "เอ๊ะ คะ"
   "แล้วก็ แว่นของเธอ"
   ฉันรับแว่นมาสวมด้วยความดีใจพอมองสำรวจตัวเองก็พบว่าไม่ได้อยู่ในชุดเก่าที่ฉันเคยสวมและห้องนี้ก็ไม่ใช่ห้องของฉันด้วย
   "อืม...ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน ฉันเป็นคนเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเองแหละ" เขาพูดเสียงเรียบขณะหันหน้าไปทางอื่น
   "เห็นหมดเลยเหรอค่ะ?"
   "อืม"
    "คุณ คุณ บ้าที่สุดเลย"
   ฉันหน้าแดงแปร๊ดรีบลุกจากเตียงวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนหน้าเขา
   "ก็คิดว่าเป็นเด็กอยู่นี้" ควิลเลนพูดพร้อมรอยยิ้ม

   ฉันพักต่ออยู่ที่ปราสาทอีกสองสามวันก่อนจะกลับไปที่เมืองริมทะเล ก่อนที่จะกลับฉันก็คิดจะไปขอบคุณคุณควิลเลนสักหน่อยแต่พอตามหาเขาจนมาถึงสวนของปราสาทฉันก็ต้องนิ่งอึ้งจนก้าวขาต่อไม่ออก
   "ท่านต้องการเหรอค่ะ?"
   "อืม..."
   ฉันยกมือขึ้นปิดปากน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่ทราบสาเหตุ ภาพของพวกเขากอด จูบ กันมันตราตรึงในหัวจนไม่สามารถสลัดมันหลุดออกไปได้
   บางทีฉันคงหวังอะไรมากไป ฉันไม่สมควรจะไปยุ่งกับเขาด้วยซ้ำ ควรจะรีบๆ กลับดีกว่า
   ฉันเดินถือคทากังหันมาหยุดอยู่ลานน้ำพุหน้าปราสาท ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหลังจากที่ร้องไห้มาเต็มที่ก็คงได้เวลากลับแล้ว
   "จะกลับแล้วเหรอ?"
   "!?"
   ฉันสะดุ้งโหยงมองคนที่เขามาทักก่อนจะรีบหันหนีเพื่อซ่อนตาที่ตั้งบวมทั้งแดงเหมือนกระต่าย
   "คะ ฉันจะกลับแล้ว โชคดีค่ะ"
   "งั้นก็โชคดี"
   "..."
   ฉันก้าวขึ้นขี่คทากังหันกำลังจะลอยขึ้นบนท้องฟ้าเพียงวูบหนึ่งฉันก็โดนกระชากลง
   "คุณทำอะไรของคุ...อื้อ!?" ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกดึงตัวเข้าไปจูบ ฉันดิ้นพร้อมกับออกแรงผลักเขาก่อนจะสะบัดมือฟาดใส่หน้าเขาแบบไม่ยั้งแรง
   "อย่ามายุ่งกับฉันนะค่ะทั้งๆ ที่คุณมีผู้หญิงของคุณอยู่แล้ว" ฉันตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมกับหอบเอาอากาศหายใจเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย
   "หืม...เธอเห็นงั้นเหรอ" เขาถามเสียงเรียบเย็นขณะที่ยกมือแตะแก้มที่โดนฉันตบ
   "แค่บังเอิญค่ะ" ฉันตอบ
   "แค่บังเอิญ อืม...แล้วเธอต้องการแบบนั้นรึเปล่าล่ะ" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว
   "อย่าเข้ามานะค่ะ!" ฉันร้องพร้อมกับยกมือดันแผ่นอกเขาออก
   "ทำไมล่ะ ในเมื่อฉันเป็นคนสร้างรอยไว้บนรางกายเธอแล้วนิ" เขาก้มกระซิบที่หูฉันพร้อทกับแลบลิ้นเลียจนฉันสะดุ้งโหยง
   ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจยกมือขึ้นปิดคอของตัวเองใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย
   "คุณ!!"
   "เธออยากมาเป็นของฉันมั๊ยล่ะเด็กน้อย"
   เพี๊ยะ!
   "สารเลว น่ารังเกียจที่สุด!" ฉันตบหน้าเขาก่อนจะรีบวิ่งออกมาทั้งน้ำตา
   ทั้งโกรธ ทั้งโมโห เสียใจ อารมณ์ต่างๆ มันผสมปนเปกันไปหมด ทั้งๆ ที่คิดว่าเขาเป็นคนใจดีแท้ๆ
   "เกลียดที่สุดเลย!!!"

   ควิลเลนยืนนิ่งอยู่หน้าลานน้ำพุอยู่นานจนเอมิลี่เดินมาหาเขา
   "ทำไมท่านไม่คว้าเธอเอาไว้ล่ะค่ะ"
   "หึ สายลมไม่อาจจะเอามาครองได้หรอกนะ"
   "...."
   เอมิลี่ไม่พูดอะไรเธอเดินตามร่างสูงของควิลเลนไปในใจนึกถึงตอนที่เขาดูแลแอนเนตเต้อย่างดี พยายามเก็บกดอารมณ์ดิบยามที่เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ
   ดีเท่าไหร่ที่เขาไม่ปล้ำเด็กคนนั้นซะตอนนั้นเลย แค่สร้างรอยความเป็นเจ้าของแล้วเก็บกลั้นอารมณ์ได้ก็ดีแค่ไหน ถึงจะมาระบายกับเธอแต่ว่าเขาก็มักจะหยุดเพียงแค่จูบเสมอซึ่งมันก็ดีต่อเอมิลี่ แต่ว่าเด็กคนนั้นเธอจะเป็นยังไงบ้างนะ
   ควิลเลนชอบเด็กคนนั้นแต่ไม่ยอมรับก็เท่านั้นเอง
   "ท่านจะไปไหนต่อมั๊ยค่ะ?" เอมิลี่ถาม
   "เมืองริมทะเล..." ควิลเลนตอบเสียงเรียบ

   มีต่อจ้ะ...


Caty1317 talk
จู่ๆ แมวผีก็มีอารมณ์แต่งฟิคคู่นี้ขึ้นมาแต่คิดชื่อตอนไม่ออก ว่าจะวาดแก็กแต่ขี้เกียจ เดี๋ยวไปวาดดีกว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #135 jaz123 (@jaz123) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:07

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-12.pngดาเมจรุุนเเรงเกินไปและ

    #135
    0
  2. #66 vovoka (@vovoka) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:50

    แปปนะสรุปคือ คิลเลนชอบแอนเน็ตแต่ที่จูบกับเอมีลี่เพราะแค่ต้องการระบายเหรอ
    #66
    1
    • #66-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 36)
      15 ธันวาคม 2561 / 21:46
      ก่อนที่ไม่เจอแอนเนตเต้เอมิลี่คือคู่ขาของควิลเลนค่ะ แต่พอเจอแอนเนตเต้ควิลเลนก็ไม่อยากจะทำอะไรกับเอมิลี่ มากสุดก็แค่จูบค่า ตอนนี้เขาต้องการแค่แอนเนตเต้คนเดียว คุคุคุ //พล็อตประมาณนี้นะจ้ะ
      #66-1
  3. #65 23052548 (@23052548) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:05

    มาจริงด้วยยยรักไรท์
    #65
    1
    • #65-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 36)
      15 ธันวาคม 2561 / 21:46
      คุคุคุ กลายเป็นคู่ที่แมวผีรักอีกคู่ไปซะแล้ว
      #65-1
  4. #64 YUSUI'05 (@0819961596) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:15
    งืออบอยหากยก่ดนทแวแมป เป็นตอนที่ให้กำลังใจในการสอบวันจันนี้เลยค่ะ เห็นปุ๊บเข้ามาอ่านเลยสมกับที่รอTT
    #64
    1
    • #64-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 36)
      15 ธันวาคม 2561 / 18:50
      คุคุคุ ขอให้โชคดีในการสอบนะค่ะ
      #64-1