Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,004 Views

  • 148 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    758

    Overall
    4,004

ตอนที่ 35 : (Tulen x Liliana) ลิลลี่ฤดูหนาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

   "ฟู่ว~ อากาศหนาวเย็นจัง" ลิเลียน่าพึมพำเบาๆ ไอสีขาวจางๆ พ่นออกมาขณะที่พูด
   หิมะสีขาวเริ่มโปรยปรายจากท้องฟ้าเป็นหิมะแรกของฤดูหนาว ร่างเพรียวเดินไปตามถนนสายตาเหลือบมองผู้คนที่สวมเสื้อกันหนาวตัวหนาและผ้าพันคอหลากสี หูจิ้งจอกสีน้ำเงินลู่ลงเล็กน้อยในหัวมีแต่ความคิด
   ปิ๊นๆ !!
   "อ๊ะ!?"
   โครม!!
   "เฮ้ย! เมื่อกี้ชนโดนอะไรเข้าน่ะ" คนขับรถตะโกนก่อนจะลงมาดูแต่ก็ไม่พบสิ่งที่เขาหักเลี้ยวหลบหรือชนโดน
   "อะไรว่ะ ก็เมื่อกี้เหมือนเห็นคนเดินผ่านมานี้" เขาพึมพำก่อนจะก้าวขึ้นไปขับรถต่อ
   ตุ้บ!
   "หึ อันตรายจริงๆ นะเจ้ารถยนต์เนี่ย" ลิเลียน่าในร่างของจิ้งจอกน้อยสีขาวปลอดพูดขึ้น เธอกระโดดข้ามรั่วต้นไม้เข้าไปอยู่ในสวนของบ้านของใครไม่รู้เธอลอดตัวเข้าไปอยู่ในเรือนกระจกก่อนจะมองสำรวจบริเวณรอบๆ ด้วยความสนใจ
   ลิเลียน่าหยุดชะงักจ้องบรรดาดอกไม้ที่พากันเบ่งบานในฤดูหนาวอย่างฉงนใจ ดอกกุหลาบ ดอกป๊อบปี๊ ดอกทิวลิป ดอกคาเมเลีย ดอกไฮยาซินซัส ดอกเบญจมาศ ดอกลิลลี่ ดอกทานตะวัน สารพัดดอกไม้มากมายเต็มเรือนกระจก
   ราวกับทุ่งดอกไม้เลย ...ลิเลียน่าคิดก่อนจะรีบหมอบตัวหลบเมื่อมีคนเดินเข้ามาในเรือนกระจก
   "โอ้โห ดอกไม้เต็มเลย" เสียงหวานใสของหญิงสาวผมสีเหลืองทองพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น
   "ใช่มั๊ยล่า ฉันเป็นคนปลูกมันเองทั้งหมดนี้เลยนะ" ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาผมสีเงินพูดอย่างภูมิใจ
   "นายเนี่ยสุดยอดไปเลยนะ" บัตเตอร์ฟรายชมขณะก้มลงดมดอกเดลฟิลเนียมสีม่วงสวย
   ทูเลนคลี่ยิ้มขณะที่เอื้อมมือไปเด็ดดอกกุหลาบสีชมพูยื่นไปตรงหน้าบัตเตอร์ฟราย
   "หืม ให้ฉันเหรอ?"
   "อืม..."
   "ขอบใจนะ นายเนี่ยเป็นแฟนที่น่ารักที่สุดเลย"
   บัตเตอร์ฟรายรับดอกกุหลาบก่อนจะกระโจนกอดทูเลน เขายิ้มพร้อมยกมือขึ้นกอดเธอคอบ ลิเลียน่ากระดิกหูพร้อมขยับจมูกเล็กน้อยเธอสังเกตุเห็นสีหน้าของบัตเตอร์ฟรายแวบหนึ่งว่ามันดูเศร้าสร้อยแปลกๆ
   เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้วลิเลียน่าจึงลุกขึ้นยืนกำลังจะก้าวเดินออกจากเรือนกระจกก็ต้องสะดุ้งโหย่งเมื่อเจอร่างสูงของทูเลนเดินกลับมา
   "หืม จิ้งจอกสีขาว?" ทูเลนพูดพร้อมจ้องมองลิเลียน่าด้วยสายตาเรียบนิ่ง
   "เข้ามาอยู่ในเรือนกระจกของฉันได้ไงออกไปนะ ชิ้วๆ " ทูเลนไล่
   "ฉันกำลังจะไปนี้ไงเจ้าโง่" ลิเลียน่าวิ่งลอดขาของทูเลนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อออกมาจากเขตบ้านของทูเลนแล้วเธอก็กลับร่างเป็นมนุษย์
   "ฮ้า~ ให้ตายสิ ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้ทำลายข้าวของอะไรสักอย่างเลย ...กลับไปทำลายดีมั๊ยเนี่ย" ลิเลียน่าบ่นก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นร่างเพรียวของบัตเตอร์ฟรายยืนอยู่ตรงริมฟุตบาทในมือถือดอกกุหลาบสีชมพูที่ทูเลนให้
   "หืม นั้นแฟนของเจ้าหนุ่มหล่อนั้นนิ" ลิเลียน่าพึมพำ
   "บัตรอนานมั๊ย?" เสียงหวานทักทำให้บัตเตอร์ฟรายหันไปมองพร้อมรอยยิ้ม
   "มาแล้วเหรอไอริ" เธอยกมือขึ้นปัดเศษหิมะออกให้ไอริอย่างอ่อนโยน
   "อื้ม นั้นดอกกุหลาบเธอได้มาจากไหนน่ะ?" ไอริถาม
   "ทูเลนให้มาน่ะ เอาม่ะ" บัตเตอร์ฟรายยื่นดอกกุหลาบให้ไอริ
   "ไม่ล่ะ" เธอปฏิเสธก่อนจะตีหน้าบึ้ง "เมื่อไหร่เธอจะบอกทูเลนสักทีว่าเราคบกันอยู่น่ะ"
   "ห๊ะ!?" ลิเลียน่าที่หูดีเกินไปถึงกับตกใจอุทานออกมา
   "ฉันกำลังหาทางจะบอกเขาอยู่น่ะ รอหน่อยนะ" บัตเตอร์ฟรายก้มลงจุ๊บหน้าผากของไอริอย่างอ่อนโยน
   "อื้ม..." ไอริก้มหน้าลงด้วยความเขิน
    "ไปหาที่ดื่มกาแฟกันเถอะ" บัตเตอร์ฟรายชวนพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของไอริแล้วทั้งคู่ก็เดินจากไป
   ลิเลียน่ายังอึ้งกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินเมื่อครู่ เธอยกมือขึ้นตีแก้มตัวเองก่อนจะทึ้งหูของตัวเอง สรุปง่ายๆ คือทูเลนโดนสวมเขาโดยผู้หญิง
   ช่างเป็นความรักที่แปลกดีแท้ มนุษย์นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ
   "เอาเถอะยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เราควรไปยุ่งล่ะนะ" ลิเลียน่ากระชับร่มในมือก่อนจะเดินออกไป เธอยังมีธุระที่ต้องไปทำอยูอีก

   โรงเรียนไฮสคูลRov
   เหล่านักเรียนในเครื่องแบบยูนิฟอร์มประจำโรงเรียนต่างพากันทยอยเดินเข้าโรงเรียน เสียงพูดคุยเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องการบ้าน ข้าวเช้า เย็นนี้เที่ยวไหน สารพัดเรื่องที่ผ่านเข้ามาในหูของลิเลียน่า
   ใช่แล้ว ลิเลียน่ามาที่โรงเรียนแห่งนี้เพื่อจะมาเรียนรู้ความสนุกของชีวิตนักเรียนมัธยม อย่างน้อยๆ มันก็ดีกว่ารอธุระที่เธอได้รับมอบหมายมาล่ะนะ
   "อืม...แบบนี้ก็น่าจะได้นะ" ลิเลียน่าหมุนตัวมองตัวเองในกระจกพร้อมกับคลี่ยิ้มน้อยๆ เธอแปลงเป็นเด็กสาวญี่ปุ่นที่มีหน้าตาน่ารัก ผมสีเงินแปรเปลี่ยนเป็นสีส้ม ดวงตาสีฟ้ากลายเป็นสีน้ำตาลหวาน แม้แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังฟังดูน่ารักสดใส
   "เอาล่ะไปหาห้องเรียนกันดีกว่า ฮิๆ ฮิๆ " ลิเลียน่าเดินไปตามโถงระเบียงของอาคารเรียนเธอกวาดสายตามองป้ายห้องไปเรื่อยๆ
   พลั่ก!!
   "อ๊ะ!?" แย่ล่ะ ไม่ทันมองต้องล้มแน่เลย
   หมับ!
   "อื้อ!" ลิเลียน่าจ้องคนที่มารับเธอ ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาผมสีเงินถูกเซ็ตให้ดูเท่
   "ไม่เป็นอะไรนะสาวน้อย" มูราดถามพร้อมรอยยิ้มกระล่อน เขาปล่อยแขนจากสาวน่ารักอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่
   "เธอเป็นนักเรียนใหม่สินะ น่ารักจังเลย จีบได้มั๊ยเอ่ย~"
   "เอ่อ..."
   ผั๊วะ!!
  "มายืนจีบสาวอะไรตรงนี้ไอ้หมูราดข้าว" เสียงหวานของอารัมตวาดใส่มูราดหลังจากตบหัวมูราดไปหนึ่งที
   "โอ๊ย! เบาๆ หน่อยได้มั๊ยเนี่ยเจ๊มือยิ่งหนักอยู่ด้วย" มูราดพูดพร้อมลูบหัวตัวเองป่อยๆ
   "จะเอาอีกมั๊ยล่ะ?"อารัมง้างมือเตรียมจะตบหัวมูราดอีกที
   "เฮ้ย ไม่เอาน่าเจ๊" มูราดรีบจับมืออารัมลงแนบกับตัว เธอสะบัดออกก่อนจะเหลือบมองเห็นลิเลียน่าที่ยืนมองทั้งคู่อยู่
   "ว่าแต่เธอเป็นนักเรียนใหม่เหรอ?" อารัมถาม
   "อะ..อื้ม" ลิเลียน่าตอบ "คือว่าฉันกำลัง..."
   "อ้าว มาอยู่ตรงนี้เองนักเรียนใหม่ ตามอาจารย์มาสิ" เสียงหวานใสพร้อมด้วยร่างเพรียวของอาจารย์ลอเรียลพูดขึ้น
   "งั้น...ไว้พบกันใหม่นะ" ลิเลียน่าโบกมือให้อารัมกับมูราดก่อนจะเดินตามร่างเพรียวของอาจารย์ลอเรียลไป
   "น่ารักเนอะ" มูราดพูดขึ้น
   "จีบดิ" อารัมบอกเธอหยิบลูกอมมาแกะห่อออกกำลังจะเอาเข้าปากก็โดนมูราดแย่งไปซะก่อน
   "ไอ้มูราดเอาลูกอมฉันคืนมานะ!" อารัมโวยวายไล่ตีแขนมูราดด้วยความโมโห
   "บู๋~ มาเอาสิในปากเค้าเนี่ย ฮ่าๆ ฮ่าๆ " มูราดหัวเราะร่าพร้อมวิ่งหนีอารัมไปที่ห้องเรียนทิ้งให้อารัมยืนกระฟัดกระเฟี้ยดอยู่ด้านหลังเพราะวิ่งตามไม่ทัน
   "หน็อย! ทำไมไอ้บ้านี้ถึงชอบแย่งของกินฉันตลอดเลยนะ บ้านก็รวยแต่ดันมาแย่งของกินชาวบ้าน" อารัมบ่นก่อนจะหยิบลูกอมอีกเม็ดมาแกะแล้วเดินไปยังห้องเรียน
   ห้องเรียนเกรด12
   "สวัสดีนักเรียนวันนี้เรามีนักเรียนย้ายเข้ามาเป็นเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ เอาล่ะเข้ามาเลย" สิ้นเสียงของอาจารย์ลอเรียลร่างเพรียวของลิเลียน่าก็เปิดประตูห้องเรียนเธอก้าวไปยืนตรงหน้ากระดานก่อนจะแนะนำตัว
   "Hajimemashite watashi wa Liliana desu yoroshiku one gai shimasu.
(ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อลิเลียน่า ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ)" ลิเลียน่าแนะนำตัวเสียงสดใสสายตาของเธอเหลือบไปเห็นทูเลนมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง
   "ว้าว เสียงน่ารักจัง" มูราดทำท่าเคลิ้มจนนาครอสที่นั่งอยู่ด้วยรู้สึกขยะแขยง
   "ว่าแต่เธอพูดว่าอะไรเหรอ?" บัตเตอร์ฟรายหันไปถามไอริ
   "เธอพูดว่า ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อลิเลียน่า ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ" ไอริตอบ
   "เอาล่ะแนะนำตัวเสร็จแล้วเธอก็ไปนั่งข้างๆ ทูเลนนะ" อาจารย์ลอเรียลผายมือไปทางโต๊ะเรียนที่อยู่ข้างๆ ทูเลน
   "ค่ะ" ลิเลียน่าตอบก่อนจะเดินตรงไปหาที่นั่ง ทูเลนก็ยังไม่มีท่าทางสนใจเธอเลย
   "ฟี้~"
   อ้าว หลับหรอกเหรอ เนียนจังนะขนาดอาจารย์ยังไม่สังเกตุเห็นเลย
   "Gomenashai ตื่นได้แล้วนะ" ลิเลียน่ายื่นมือไปจับแขนทูเลนแล้วเขย่าเบาๆ
   "อ้าว ทูเลนหลับอีกแล้วเหรอ?" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้นก่อนที่เธอจะเป็นเอื้อมมือไปดีดหน้าผากทูเลน
   เพี๊ยะ!
   "โอ๊ย! เรียนแล้วเหรอ?" ทูเลนงัวเงียขึ้นตื่นเขายกมือเสยผมไปด้านหลังอย่างลวกๆ
   "ก็ใช่นะสิ นายหลับได้ไงเนี่ย" บัตเตอร์ฟรายดุ
   "อา โทษทีเมื่อคืนเล่นเกมดึกไปหน่อย" ทูเลนตอบพลางปิดปากหาวก่อนจะเหลือบเห็นลิเลียน่า
   "เธอเป็นใคร?" ทูเลนถามเสียงห้วน
    "เธอเป็นนักเรียนใหม่ไง ชื่อลิเลียน่า นายนี้หลับไม่รู้เรื่องจรืงๆ " บัตเตอร์ฟรายยังคงดุต่อ
   "อา...โทษทีแล้วแล้วกัน" พูดจบทูเลนก็หันไปสนใจกระดาน
   "ใจร้ายจังนะค่ะ" ลิเลียน่าว่า
   ขวับ!
  "เมื่อกี้เธอว่าไงนะ..." ทูเลนถามเสียงต่ำ
   ลิเลียน่าหยักไหล่ก่อนจะตอบ "อย่างที่ได้ยินนั้นแหละค่ะ"
   "นี้เธอ..."
  "ข้างหลังอย่าเสียงดังจะได้มั๊ย" เสียงของอาจารย์ลอเรียลดุขึ้นจึงทำให้ทั้งคู่เมินใส่กัน
   พักกลางวัน
   ลิเลียน่าถูกเพื่อนในห้องรุมเข้ามาถามมาชวนเธอไปกินข้าวจนเธอรู้สึกอึดอัด ทูเลนที่พึ่งตื่นมองทุกคนด้วยสายตาหงุดหงิด
   "พวกนายจะมาออกันทำไมตรงนี้ อึดอัดเป็นบ้า" ทูเลนว่า
   "ยึ๋ย ทูเลนตอนนอนไม่เต็มอิ่มนี่น่ากลัวชะมัด" พวกเพื่อนต่างวงแตกและแยกย้ายกันไปโรงอาหาร ลิเลียน่าถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะหันไปขอบคุณทูเลน
   "Arigato^^" ลิเลียน่าพูดพร้อมยิ้มหวาน
   "ห๊า อะไรของเธอ" ทูเลนเกาหัวด้วยความงงปนง่วง
   "ไม่มีอะไรค่ะ^^" เธอยิ้มก่อนจะลุกเดินออกไป
   "ยัยพิลึก" ทูเลนพึมพำพลางกวาดสายตามองหาร่างเพรียวของบัตเตอร์ฟราย
   "ถ้ามองหาคุณบัตเตอร์ฟราย เธอไปทานข้าวกับคุณไอริแล้วค่ะ" ลิเลียน่าหันไปบอกทูเลนแล้วเธอก็เดินไปโรงอาหาร
   "ไปกับไอริอีกแล้วเหรอ" ทูเลนพึมพำน้ำเสียงหงอยๆ แล้วจึงเดินไปโรงอาหารบ้าง
   ลิเลียน่ามองโรงอาหารขนาดใหญ่อย่างตื่นตาแล้วจึงเดินเข้าไปต่อแถวซื้ออาหารเหมือนคนอื่น เมื่อได้ข้าวผัดทะเลกับน้ำผลไม้มาแล้วลิเลียน่าจึงมองหาที่นั่งที่ว่างๆ
   "เฮ้ ลิเลียน่ามานั่งกับพวกเราสิ" มูราดเรียกพร้อมรอยยิ้ม
   เธอจึงเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาซื่งมีอารัม นาครอส มิน่า เซฟิส คริกเนค และลินดิส
   "ว้าว นี้น่ะเหรอนักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามา" มิน่าพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น
   "สวัสดีคะ ลิเลียน่าคะ" ลิเลียน่าทัก
   "สวัสดี ฉันมิน่า"
   "ฉันมูราดนะ ส่วนยัยสิงโตนี้ชื่ออารัมแต่ฉันชอบเรียกว่าเจ๊มากกว่า" มูราดยกมือขึ้นขยี้หัวอารัม
   "น้อยๆ หน่อยย่ะ" อารัมปัดมือมูราดออกแล้วกินสปาเก็ทตี้ต่อ
   "นาครอส..."
   "ฉันเซฟิสเป็นแฟนยัยอ้วนนี้น่ะ" เซฟิสแนะนำตัวพร้อมชี้นิ้วไปที่มิน่า
   "ฉันไม่ได้อ้วนนะ" มิน่าแหว
   "ฉันคริกเน็ค"
   "ฉันชื่อลินดิสเป็นน้องสาวของพี่นาครอสค่ะ"
   "ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ" ลิเลียน่ายิ้ม แล้วพวกเขาก็กินข้าวไปคุยเล่นไปอย่างสนุก เมือกินอิ่มแล้วต่างก็แยกย้ายไปพัก
   ลิเลียน่าเดินเขวอยู่คนเดียวเธอยังรู้จักพื้นที่ในโรงเรียนไม่หมดเลย เดินดูหน่อยล่ะกัน เดินไปเดินมาเธอก็มาอยู่แถวอาคารเก่าที่ไม่ใช้ของโรงเรียนซะแล้ว
   ว่าแต่ไม่เห็นทูเลนที่โรงอาหารเลยแหะ คงไปกินข้าวกับแฟนล่ะมั้ง
   หงิงๆ หงิงๆ
   "หืม เสียงลูกหมา" ลิเลียน่าที่มีประสาทสัมผัสเร็วตามเสียงนั้นไปอย่างรวดเร็วและเห็นแม่หมาลูกอ่อนกำลังให้นมลูกในกล่องลังขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าขนหนูอย่างสะอาด ข้างนอกมีชามใส่น้ำและอาหารวางไว้อยู่
   "ว้าว ลูกของเจ้าน่ารักจังเลย" ลิเลียน่าพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆ นั่งลงมองดูแม่หมาอยู่ห่างๆ
   เธอเหลือบไปเห็นชามใส่อาหารนั้นวางว่างเปล่าจึงเสกข้าวต้มเนื้อไว้ให้
   "ฉันไม่ได้เอาพวกอาหารมาด้วยเพราะงั้นเสกให้ก่อนแล้วกันนะ เก็บไว้เป็นความลับนะรู้มั๊ย" ลิเลียน่าบอกพร้อมกับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก แม่หมาให้นมลูกเสร็จมันจึงเดินไปกินข้าวต้มที่ลิเลียน่าเสกให้จนหมดแล้วนั่งมองไปด้านหลังเธอ
   "กำลังรอใครอยู่เหรอ?" ลิเลียน่าถามพร้อมกับเอื้อมมือไปเกาหูของแม่หมาก่อนจะเลื่อนไปลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน
   "เธอมาทำอะไรที่นี้?"
   "เฮือก!!?"
   ลิเลียน่าสะดุ้งหันไปมองทูเลนด้วยความตกใจ แม่หมากระดิกหางด้วยความดีใจแล้วลุกไปหาเขาอย่างคุ้นเคย
   "ไง มันนี่" ทูเลนทักพร้อมลูบหัวแม่หมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอานมเทใส่ชามให้
   "โทษทีนะวันนี้ฉันไม่ได้ไปโรงอาหาร มีแค่นมกล่องเล็กๆ ให้เธอ" เขาพูดพร้อมยกมือลูบหัวมันนี่ที่เลียกินนมอย่างเอร็ดอร่อย
   "อันที่จริงฉันพึ่งเอาข้าวให้มันไปน่ะคะ" ลิเลียน่าบอก
   "หืม ขอบใจว่าแต่เธอรู้จักที่นี้ได้ไงทั้งที่เป็นเด็กใหม่น่ะ" ทูเลนถาม
   ลิเลียน่ายิ้มเธอแอบเสกจานข้าววางไว้ข้างๆ "ฉันแค่เดินผ่านมาน่ะค่ะ แล้วถือข้าวที่กินไม่หมดมาด้วยบังเอิญเห็นแม่หมาก็เลยเอาให้น่ะคะ" เธอตอบ
   "อืม...ช่วยเก็บเป็นความลับได้มั๊ย?" ทูเลนพูดขึ้น
   "เอ๊ะ?"
   "ฉันไม่อยากให้ใครรู้มากเดี๋ยวมันนี่จะโดนรังแกเอา" ทูเลนตอบ
   "แล้วคุณบัต...." ลิเลียน่ายังพูดไม่จบทูเลนก็พูดแทรก
   "บัตเตอร์ฟรายก็ยังไม่รู้ อันที่จริงยัยนั้นเกลียดหมาน่ะ" ทูเลนตอบ
   "งั้นหรอกเหรอค่ะ" ลิเลียน่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ
   "นี้ สัญญาสิ" ทูเลนหันมาคาดคั้นกับลิเลียน่า
   "ก็ได้ค่ะ แต่ฉันต้องมาหามันนี่ได้นะค่ะ" ลิเลียน่ายื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าทูเลน
   "ตกลง" ทูเลนยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับลิเลียน่าเป็นการให้สัญญา
   นับตั้งแต่วันนั้นทูเลนและลิเลียน่าก็จะไปดูแลคอยให้อาหารกับมันนี่แม่หมาลูกอ่อน ทั้งสองสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ ลิเลียน่าได้เห็นมุมอ่อนโยนและตลกๆ ของทูเลนมากมายจนกระทั่งวันหนึ่ง...
   "คุณทูเลนวันนี้ไปมินิมาร์ทกันมั๊ยค่ะ?" ลิเลียน่าชวนน้ำเสียงร่าเริง
   "ไม่ล่ะ เธอไปคนเดียวเถอะ" ทูเลนบอกปัดแล้วเดินจากไป
   "เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอค่ะ?" ลิเลียน่าหันไปถามมูราด
   "หืม นี้เธอไม่รู้เหรอว่าทูเลนเลิกกับบัตเตอร์ฟรายแล้วน่ะ" มูราดตอบพลางกัดป๊อกกี้โยกเก้าอี้นั่งแบบสองขา
   "หืม..." ลิเลียน่าเอียงคอ
   "ได้ข่าวว่าบัตเตอร์ฟรายคบกับไอริตั้งนานแล้วน่ะ" มูราดเสริม
  "..." ก็คิดไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่เธอรู้สึกเป็นห่วงทูเลนจังเลย
   "ฉันตามเขาไปดีกว่า" พูดจบลิเลียน่าก็ออกไปตามทูเลน
   "มีเรื่องน่าสนใจซะแล้วสิ" มูราดยิ้ม
   "อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลยน่า ขืนนายไปป่วนมีหวังเละแน่ๆ " อารัมว่า
   "นี้เจ๊ว่าผมเผือกเหรอ?"
   "แล้วแต่นายจะคิด"
   "โหย มานี้ มาให้ทำโทษซะดีๆ เลย" มูราดกำลังจะลุกไปแกล้งอารัมแต่เพียงเธอปิดหนังสือที่กำลังอ่านมูราดก็ไม่กล้าแม้จะลุก
   "นั่งเงียบๆ ไปเลยฉันกำลังหาข้อมูลทำรายงานช่วยนายอยู่นะ" อารัมว่า
   "ขอโต๊ดกั๋บ" มูราดก้มหน้าอย่างสำนึกผิด(มั้ง)
   ลิเลียน่าวิ่งตามทูเลนออกมาด้านนอกอาคารเรียน เธอพยายามกวาดสายตามองหาร่างสูงท่ามกลางโรงเรียนที่กว้างขวางและนักเรียนมากมายแต่มันช่างยากซะเหลือเกิน
   "หายไปไหนของเขานะ" ลิเลียน่าพึมพำพลางพ่นไอขาวออกมาพร้อมยกมือขึ้นกอดตัวเอง เธอลืมหยิบเสื้อกันหนาวมาด้วย แย่จริง...
    "กรี๊ด!!! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยยย อ๊าย!!! หลบไปน้าาาาา"
   "หืม?" ลิเลียน่าหันไปมองต้นเสียงโวยวายและพบว่ามีเด็กหญิงผมสีชมพูควบคุมสเก็ตบอทไม่ได้พุ่งมาทางเธอ
   "จะชนแล้วววววว"
   "อันตราย!!!"
   หมับ!
   "!?"
   ลิเลียน่าถูกใครบางคนกระชากไปกอดหลบแอนเนตเต้ที่ควบคุมสเก็ตบอทไม่ได้อย่างฉิวเฉียด
   "หวา แอนเนตเต้ ใครก็ได้ช่วยหยุดที" ร็อกซี่วิ่งตามแอนเนตเต้ไปด้วยความเป็นห่วง
   "ไม่เป็นอะไรนะ" ทูเลนถามขึ้น
   "อื้ม..." ลิเลียน่าตอบพลางเงยหน้าเขา "จู่ๆ ก็เดินออกมาฉันเป็นห่วงนะ"
   "โทษที พอดีอยากอยู่คนเดียวนะ" ทูเลนตอบก่อนจะสังเกตุว่าลิเลียน่าไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวออกมาข้างนอก
   "แล้วทำไมเธอไม่ใส่เสื้อกันหนาว..." ทูเลนดุ
   "เอ่อ...พอดีรีบตามคุณออกมาเลยไม่ได้หยิบน่ะ" ลิเลียน่าตอบและเริ่มสั่นด้วยความหนาว
   "เฮ้อ...เธอนี้น่า" ทูเลนถอนหายใจก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวของเขาคลุมไหล่ให้ลิเลียน่า
   "ใส่ซะมันยังอุ่นอยู่" เขาบอกแกมบังคับ
   "แล้วคุณล่ะค่ะ"
   "ช่างฉันเถอะ เดี๋ยวก็เข้าไปข้างในแล้ว"
   "ขอบคุณนะค่ะ" ลิเลียน่าพูดพลางซุกจมูกกับเสื้อกันหนาวของทูเลนที่มีไออุ่นของเขาติดอยู่พร้อมกลิ่นตัวที่หอมจางๆ
   "เข้าไปข้างในกันเถอะ" ทูเลนบอกก่อนจะจับมือลิเลียน่าจูงเข้าไปในอาคารเรียน
   ทางด้านแอนเนตเต้
   "อ๊าย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!" เธอร้องโวยวายในขณะที่ยืนสั่นบนสเก็ตบอทที่ไถลไปตามทาง
   ด้านหน้าของเธอคืออาจารย์คิลเลน รุ่นพี่ประธานเอมิลี่ และอาจารย์ริกเตอร์ ทำไงดี ม่ายน้าาา!!!
   "อาจารย์หลบไปค่าาา" แอเนเตเต้ตะโกนบอกทำให้ทั้งสามหันไปมองด้วยความตะลึง
   "เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย" อาจารย์ริกเตอร์พึมพำกำลังจะก้าวไปหยุดแอนเนตเต้แต่อาจารย์คิลเลนไวกว่า
   "ระวังด้วยนะค่ะอาจารย์" เอมิลี่บอก
   "แง อาจารย์หลบไปค่าาาา" แอนเนตเต้ตะโกนบอก
   "เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลย" อาจารย์คิลเลนพูดพร้อมกับยื่นเท้าไปหยุดสเก็ตบอทไว้ทำให้ร่างของแอนเนตเต้ลอยละลิ่วเข้าสู่อ้อมแขนของอาจารย์คิลเลนอย่างปลอดภัย(ล่ะมั้ง)
   "ฮือ อาจารย์" แอนเนตเต้กอดอาจารย์คิลเลนแน่นความตกใจเมื่อครู่ยังไม่หาย เธอกลัวแทบตายที่จู่ๆ ก็โดนหยุดแล้วตัวลอยจะกระแทกพื้นดีที่อาจารย์มารับเธอไว้ไม่งั้นมีเจ็บตัวแน่ๆ
   "เธอเล่นอะไรของเธอรู้มั๊ยว่ามันอันตราย" อาจารย์คิลเลนดุแอนเนตเต้เสียงเข้ม
   "งื้อ...." แอนเนตเต้หดคอลงราวกับลูกแมว
   "แฮ่กๆ ในที่สุดก็ตามทันสักที" ร็อกซี่หอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นบอกอาจารย์ "มันเป็นอุบัติเหตุค่ะอาจารย์ แอนเนตเต้เดินยังไงก็ไม่รู้ไปเหยียบสเก็ทบอทของหนู"
   อาจารย์คิลเลนก้มหน้ามองแอนเนตเต้ที่ใช้เสื้อกันหนาวของเขาเป็นผ้าเช็ดน้ำตา
   "ซุ่มซ่ามจริง" เขาว่า
   "หนูไม่ได้จะให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย" แอนเนตเต้เถียงเสียงอุบอิบ
   "เถียง นับตั้งแต่พรุ่งนี้เธอต้องไปช่วยงานฉัน 1 เดือนเป็นการทำโทษที่ทำให้คนอื่นตกใจและเกือบเป็นอันตราย เข้าใจมั๊ย"
   แอนเนตเต้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น 1 เดือนกับการถูกทำโทษของอาจารย์สุดโหด ตายแน่
   "ตอบ..."
   "คะ...ค่ะ! เข้าใจค่ะ"
   "แล้วก็...." อาจารย์คิลเลนก้มมองแอนเนตเต้ที่กอดเขาไม่ปล่อย "จะอยู่อย่างนี้อีกนานมั๊ย?"
   แอนเนตเต้มองหน้าคิลเลนด้วยความงงก่อนจะสังเกตุเห็นว่าเธอกอดอาจารย์อยู่จึงรีบผละออกจากเขาอย่างรวดเร็ว
   "ขอโทษค่ะอาจารย์" แอนเนตเต้บอกแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน
   "งะ...งั้นพวกหนูของตัวค่ะ" แอนเนตเต้กับร็อกซี่พูดพร้อมกันก่อนจะรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
   "...." คิลเลนคลี่ยิ้มบางจนเอมิลี่กับอาจารย์ริกเตอร์มองเขม็ง
   "อาจารย์ยิ้ม!!" เอมิลี่อุทาน
   "อะไรเล่า" เขาว่า
   "รอให้เธอบรรลุนิฒภาวะก่อนนะอาจารย์" อาจารย์ริกเตอร์พูดพร้อมตบบ่าเขาแรงๆ แล้วเดินไป
   "ฉันพึ่งรู้ว่าอาจารย์มีรสนิยมชอบสาวแว่น" เอมิลี่พูดบ้างก่อนจะถอดแว่นตากรองแสงของเธอออก
   "จะไปไหนก็ไป ไป๊!" อาจารย์คิลเลนไล่

   "นี้ ลิเลียน่าเธอชอบดอกลิลลี่ใช่มั๊ย?" ทูเลนถามขึ้น
   "เอ๊ะ รู้ได้ไงค่ะ?" ลิเลียน่าถามกลับด้วยความงง
   "ก้อ..." ทูเลนกวาดสายมองตั้งแต่พวงกุญแจดอกลิลลี่ สติ๊กเกอร์ที่ติดตามสมุดแต่ล่ะวิชา หรือแม้กระทั่งกิ๊บก็เป็นดอกลิลลี่ สร้อยข้อมือยังมีดอกลิลลี่เลย
   ดอกลิลลี่เต็มตัวขนาดนั้นใครไม่รู้ก็โง่เต็มทนแล้ว
   "ที่บ้านฉันมีเรือนกระจก เธอ เอ่อ อยากไปดูมั๊ย?" ทูเลนเบือนหน้าไปมองด้านข้าง
   โธ่ ทำไมต้องรู้สึกประหม่าด้วยนะ
   "ไปค่ะ^^" ลิเลียน่ายิ้ม
   "งั้นพรุ่งนี้มาที่บ้านฉันนะ"
   "ค่ะ"
   ลิเลียน่ายิ้มรับ ทูเลนฟุ่บหน้าลงกับโต๊ะเพื่อซ่อนความเขิน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกใจเต้นเมื่ออยู่กับเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าบัตเตอร์ฟราย
   ลิลลี่จะบานยังนะ ...ลิเลียน่าคิดพลางอมยิ้ม
   วันต่อมา ลิเลียน่ามาอยู่ที่บ้านของทูเลนเธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยขณะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่
   "อะ ดื่มนี้หน่อยจะได้อุ่นขึ้น" ทูเลนยื่นแก้วโกโก้ให้ลิเลียน่า
   "ขอบคุณค่ะ" ลิเลียน่ารับมาดื่มแล้วยิ้มขอบคุณทูเลน
   "คุณอยู่บ้านคนเดียวเหรอค่ะ" เธอถาม
   "อื้ม...พ่อกับแม่อยู่ต่างประเทศน่ะ" เขาตอบ
   "บ้านตั้งใหญ่แต่อยู่คนเดียวคุณคงเหงาแย่"
   "ก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ"
   โฮ่ง!
   "อ๊ะ มันนี่" ลิเลียน่ากระโจนไปหามันนี่อย่างรวดเร็ว มันเลียหน้าด้วยความดีใจ
   หลังจากที่ลูกๆ ของมันแข็งแรงขึ้นบ้างแล้วทูเลนก็รับมาเลี้ยงที่บ้าน
   "ฮิๆ ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอ" ลิเลียน่าลูบหัวมันนี่
   "..." ทูเลนมองดูลิเลียน่าที่กำลังเล่นกับมันนี่อย่างสนุกด้วยความเพลินตา พอเธอหันมามองเขาก็เสมองไปอีกทาง
   "อะแฮ่ม! ไปเรือนกระจกกันมั๊ย" เขาชวนขณะจิบโกโก้
   "ค่ะ^^" ลิเลียน่าตอบ
  ทูเลนเดินนำลิเลียน่าไปทางเรือนกระจกที่อยู่หลังบ้าน เขาเคยพาบัตเตอร์ฟรายมาแล้วครั้งหนึ่งและสุดท้ายก็เลิกกัน ถ้าพาลิเลียน่ามาจะเป็นยังไงต่อนะ
   พลั่ก!
   "อ๊ะ ขอโทษค่ะไม่ทันระวัง" ลิเลียน่าที่เดินไม่ทันระวังเดินชนทูเลนที่จู่ๆ ก็หยุดเดิน
   "อืม..."
   นี้เขาคิดอะไรของเขาอยู่นะ
   ทูเลนไขกุญแจเปิดประตูเรือนกระจกออกกลิ่นหอมของดอกไม้ชนิดต่างๆ ลอยฟุ้งไปทั่ว
   "ว้าว ดอกไม้เต็มไปหมดเลย"
   "เรือนกระจกนี้เป็นของแม่นะ เมื่อก่อนฉันชอบมาเล่นที่นี้กับแม่บ่อยๆ "
   "งั้นเหรอค่ะ"
   ลิเลียน่าเดินไปหยุดที่แปลงดอกลิลลี่สีขาว เธอยื่นมือไปแตะกลีบละมุนแสนบอบบางอย่างเบามือ

   'เจ้าน่ะเหมาะกับดอกไม้สีขาวมากกว่าดอกกุหลาบสีแดงเสียอีก'

   ความทรงจำหลายร้อยปีก่อนไหลเข้ามาในหัวเธอ ลิเลียน่าก้มลงดมกลิ่นหอม

   'ดอกลิลลี่ดูเหมาะกับเจ้าที่สุด ดอกไม้สีขาวกับความเยือกเย็นของฤดูหนาว เหมือนเจ้ามากเลยนะ'

   จู่ๆ น้ำตาของลิเลียน่าก็ไหลโดยไม่ทราบสาเหตุความเจ็บปวดจากความทรงจำมันทะลักออกมาราวกับน้ำรั่ว

   'นางฟ้าก็ไม่ใช่ จิ้งจอกก็ไม่ใช่ เจ้าเป็นใครกันนะ'

   "ทูเลน..." ลิเลียน่าพูดชื่อทูเลนขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปมองเขา
   "หืม มีอะไรเหรอ?" เขาถามด้วยความงงพร้อมกับยื่นมือเช็ดน้ำตาออกให้เธออย่างอ่อนโยน

   'รอข้านะลิเลียน่า ข้าได้เป็นเทพสายฟ้าแล้ว'

   "คุณคิดยังไงกับฉันเหรอค่ะ?"
   ทูเลนหน้าแดงแปร๊ดเขารีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความอาย
   "ทำไมจู่ๆ เธอถึงมาถามล่ะ"
   "ก็ฉันอยากรู้นี้ค่ะ"
   "ก็แบบ เอ่อ...."
   "รังเกียจฉันรึเปล่าค่ะ?"
   "ไม่นะ ไม่เลย"
   "เกลียดฉันรึเปล่าค่ะ?"
   "ไม่! ฉัน..."
   "ถ้าจู่ๆ ฉันหายไปคุณจะโกรธฉันรึเปล่าค่ะ?"
   "เธอจะหายไปเหรอ ไม่เอานะ อย่าหายไปอีกนะ" ทูเลนคว้าตัวลิเลียน่ามากอดแน่น
   "ขอร้องล่ะอย่าหายไปอีกคนเลย" ทูเลนกระซิบ
   "...ไม่ไปไหนแล้วค่ะ" ลิเลียน่ากอดทูเลนตอบ
   ในที่สุดก็เจอเขาแล้ว
   "เพราะงั้นเลิกปิดกั้นพลังและความทรงจำของตัวเองได้แล้วค่ะ" ลิเลียน่าพูดขึ้นเธอเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของทูเลนให้สบตากับเธอ
   "!?" ทูเลนเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ก็มีความทรงจำมากมายเอ่อล้นเต็มหัว ร่างกายเปล่งแสงสีทองและมีประกายของสายฟ้า
   เขาจำได้แล้ว เขาคือเทพสายฟ้า ทูเลน ตรงหน้าของเขาคือเทพที่เกิดตั้งแต่ที่โลกยังวุ่นวาย ลิเลียน่าคือเทพที่ชอบแปลงร่างเป็นสิ่งต่างๆ เพื่อเรียนรู้และร่างจิ้งจอกคือร่างที่ใช้
   "เจ้าหาข้าเจอจนได้นะ" ทูเลนเอ่ยขึ้นขณะที่ลูบแก้มของลิเลียน่าอย่างอ่อนโยน
   "ข้าขอโทษที่จู่ๆ ก็หายไป" ลิเลียน่าบอก
   "ข้าไม่เคยโกรธเจ้าเลยลิเลียน่า" ทูเลนคลี่ยิ้ม
   ลิเลียน่าหรี่ตามองเขาอย่างเคืองๆ "นี้คือเจ้าไม่โกรธใช่มั๊ย"
   "ก็..."
   "ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ที่รู้ว่าเจ้าหนีจากสวรรค์ลงมาที่โลกมนุษย์ ข้าตามหาเจ้าทั่วไม่คิดว่าจะแปลงเป็นมนุษย์ใช้ชีวิตแบบธรรมดาแล้วยังปิดกั้นพลังและความทรงจำของตัวเองด้วย"
   "ก็ข้าน้อยใจนี้" ทูเลนพองแก้ม
   "เจ้าโตแล้วนะ ที่ข้าหายไปก็เพราะมีเรื่องที่ข้าต้องไปจัดการไม่ได้ไปเที่ยวเสียหน่อย" ลิเลียน่าดุ
   "เชอะ!"
   "แต่ข้าก็ขอโทษที่ไปโดยไม่บอกเจ้านะ" ลิเลียน่ากอดทูเลนด้วยความคิดถึง
   "อื้ม...ถ้าเจ้าหาข้าไม่เจอข้าก็คงมีเมียเป็นมนุษย์แล้วล่ะ" ทูเลนแหย่พลางลูบกลุ่มผมสีเงินนุ่มมือของลิเลียน่า
   "ก็ลองดูสิ ได้เห็นดีกันแน่" ลิเลียน่าเข่นเขี้ยว
   "ฮะๆ ดุจริงแม่คุณ" ทูเลนหัวเราะก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมอบจูบอันแสนอ่อนหวานละมุนก่อนจะเร่งจังหวะเป็นเร้าร้อนแสนคนึงหา
   "ลิลลี่ของข้า"
  
   ทูเลนกับลิเลียน่าลบความทรงจำของทุกคนออก ไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีทูเลนและลิเลียน่าเรียนอยู่ที่โรงเรียนRov แล้วทั้งคู่ก็กลับไปยังสวรรค์ Temple of light มีความสุขด้วยกัน

   Happy ending.

แถมอีกหน่อยล่ะกัน...
   "อา หนาวชะมัด" อารัมพึมพำขณะถูมือแล้วเป่า
   "ไง เจ๊จะกลับบ้านแล้วเหรอ?" มูราดเดินมาคล้องคออารัม
   "หนาว" เธอพูดเสียงสั่น
   "ผ้าพันคอไปไหนอ่ะ" เขาถาม
   "ปลิวไปไหนไม่รู้" อารัมตอบเธอปล่อยผมให้ปรกลำคอเพื่อกันความหนาว
   "เธอเนี่ยจริงๆ เลยนะ" มูราดบ่น เขาถอดผ้าพันคอของเขาออกพันให้อารัมส่วนหนึ่ง
   "นะ...นายทำบ้าอะไรเนี่ย อายคนอื่นเค้านะ" อารัมตะโกนถามหน้าแดงแจ๊
   "พันด้วยกันนี้แหละจะได้ไม่หนาว" มูราดตอบพร้อมรอยยิ้มเขาเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของอารัมมาแนบตัว
   "ป่ะ กลับบ้านจะไปส่ง"
   "อะ...อื้อ"
   มูราดยิ้มในขณะที่อารัมเกาะเสื้อกันหนาวเขาไว้ไม่ให้เดินแยกออก
  
   "เอากล่องนั่นวางตรงโต๊ะนั้นแหละ" อาจารย์คิลเลนชี้นิ้วบอกแอนเนตเต้
   "ค่ะ" แอนเนตเต้ยกกล่องไปวางตรงโต๊ะตามคำสั่งของคิลเลนก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อตรงหน้าผาก
   "กล่องอะไรค่ะเนี่ย?" เธอถาม
   "กบทดลอง" เขาตอบขณะจัดวางอุปกรณ์การเรียนการสอน
   "กะ...กบ" แอนเนตเต้กระเถิบไปหาอาจารย์คิลเลนอย่างรวดเร็ว
   "เธอกลัวกบงั้นเหรอ?"
   "เรียกว่าทั้งเกลียดทั้งกลัวเลยก็ได้คะ"
   "เหรอ ทั้งๆ ที่ลงเรียนวิชาชีวะวิทยาแต่ดันกลัวกบที่ต้องใช้ชำแหละ" อาจารย์คิลเลนพูดน้ำเสียงเรียบขณะที่ใช้มีดกรีดท้องกบออกเผยให้เห็นบรรดาเครื่องใน
   "อื้อ...." แอนเนตเต้น้ำตาร่วงก่อนจะเป็นลมล้มลง ดีที่อาจารย์คิลเลนรับเธอไว้ได้
   "แกล้งแค่นี้ก็เป็นลมเลยเหรอเนี่ย" เขาหัวเราะก่อนจะอุ้มแอนเนตเต้ไปนอนตรงโซฟา
   อาจารย์คิลเลนแกล้งหนู ฮือๆ

  End.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #61 selena (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:09

    ฟิน แต่งได้เยี่ยมมากเลยคะ^_^

    #61
    2
    • #61-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 35)
      14 ธันวาคม 2561 / 22:36
      ดีใจทีชอบค่า
      #61-1
    • #61-2 Black Melody (@BlackMdy) (จากตอนที่ 35)
      17 ธันวาคม 2561 / 03:02
      คู่นี้คือ The Best ค่าาา
      ฟินกัดหมอน ดิ้นไปดิ้นมา
      รักไรท์ที่สู๊ดดดดดด
      #61-2