Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,566 Views

  • 249 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    705

    Overall
    7,566

ตอนที่ 34 : (Prayta x Payna) พลาสเตอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

"เฮ้ย! มองหน้าหาเรื่องเหรอว่ะ!"
   "จะวัดกันมั๊ยล่ะเฮ้ย!"
   "ก็มาดิคร้าบ"
   "เอามันเว้ย!!!"
   ตุ้บ!!!!
   ตั้บ!!!
   พลั่ก!!!
   โครม!!!
   "เฮ้ย! ประธานนักเรียนมา!!!"
   สิ้นเสียงตะโกนเหล่านักเรียนที่กำลังตีกันอยู่ต่างพากันแตกฮือออกราวกับฝูงมด
   "ไอ้เพรย์ต้ามาทางนี้เว้ย" ชายสวมหน้ากากตัวตลกคว้าแขนเพื่อนวิ่งไปทางซอกตึกอย่างรวดเร็ว
   "ฟู่ น่าจะหนีพ้นแล้วนะ" มาแกงก้าถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเหลือบมองเพรย์ต้าที่สภาพเต็มไปด้วยแผล
   "ฉันว่าเราไปห้องพยาบาลกันเถอะ" มาแกงก้าบอกซึ่งเพรย์ต้าก็พยักหน้าเห็นด้วย
   ครืด~
   เสียงเลื่อนประตูทำให้ร่างเพรียวของอาจารย์ห้องพยาบาลหันไปมองและต้องตกใจกับสภาพนักเรียนที่สะบักสะบอม
   "ไปทำอะไรกันมาจ้ะเนี่ยถึงได้มีสภาพแบบนี้" เพย์น่าถามขึ้นพร้อมกับหยิบบรรดาอุปกรณ์ทำแผลไปวางบนโต๊ะก่อนจะเริ่มทำแผลให้เพรย์ต้า
   "คงไปมีเรื่องกับพวกห้องอื่นมาอีกแล้วสิท่า" อาจารย์เพย์น่าพูดขณะใช้สำลีชุบแอลกอล์ฮอลเช็ดแผลตรงมุมปากออกอย่างเบามือ
   "ถูกแล้วครับ 'จารย์ไอ้บ้านี้ชอบหาเรื่องเค้าไปทั่วเลย" มาแกงก้าตอบ
   "หุบปากน่า โอ๊ย!" เพรย์ต้าร้องขึ้นเพราะอาจารย์เพย์น่าจงใจกดสำลีตรงแผลแรงๆ
   "เจ็บใช่มั๊ย ถ้าเจ็บแล้วก็อย่าไปทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกรู้มั๊ยว่ามันส่งผลต่อการเรียนของเธอ" อาจารย์เพย์น่าบ่น
   "ก็พวกนั้น..." เพร์ย์ต้าพูดงึมงำ
   "หืม?"
  "เปล่า ไม่มีอะไร"
   "ที่ฉันบ่นเนี่ยก็เพราะเป็นห่วงเธอนะ"
   "...ก็ไม่ได้ให้มาห่วงสักหน่อย"
   "จ้าๆ "
   เพรย์ต้าเหลือบมองพลาสเตอร์สีมิ้นที่ติดตรงข้างแก้ม คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ขณะที่อาจารย์อิลูเมียกำลังสอนวิชาอังกฤษ
   "หมอนั้นเป็นอะไรไปน่ะ?" มิน่าถามมาแกงก้า
   "หงุดหงิดที่โดนอาจารย์เพย์น่าดุล่ะมั้ง" มาแกงก้าตอบ
   "เห~ " มิน่าลากเสียงอย่างสนใจ
   "อะแฮ่ม ตรงนั้นน่ะอย่าคุยกัน" เสียงดุของอาจารย์อิลูเมียดังขึ้นทำให้มิน่ากลับมานั่งตั้งใจเรียนต่อ
   พักกลางวัน
   "อร๊าย~ เซฟิสนายซื้อให้ฉันจริงเหรอเนี่ย" มิน่าจ้องเค้กสตอเบอร์รี่ตาเป็นประกาย
   "อื้ม...เงินมันเหลือฉันเลยซื้อมาให้คนอ้วนแถวๆ นี้น่ะ" เซฟิสตอบ
   "นายน่ารักที่สุดเลย~" มิน่าโผกอดเซฟิสเอาแก้มถูกับแก้มของเซฟิสเหมือนลูกแมวกำลังคลอเคลียเจ้าของ
   "เค้กนี้ดูน่าอร่อยจัง" โอเม็นพูดขึ้นทำให้มิน่าที่กำลังกอดเซฟิสอยู่หันไปมองตาขวาง
   "เอามือออกจากเค้กฉันเดี๋ยวนี้...." มิน่าพูดเสียงเย็นยะเยือกจนโอเม็นต้องยอมถอยแต่โดยดี
   "สยอง..." โอเม็นพึมพำ
   "ว่าแต่มีใครเห็นเพรย์ต้าบ้างมั๊ยอ่ะ?" มาแกงก้าถามขึ้น
   "ไม่เห็นนะ คงออกไปกินข้าวคนเดียวล่ะมั้ง" อาดูอินตอบ
   "นั้นสิ ปกติก็เห็นไปทุกวัน"
   "หมอนั้นไปกินข้าวที่ไหนกันนะ"
   "อย่าไปยุ่งเรื่องของหมอนั้นเลยดีกว่า" มิน่าบอกพลางจิ้มเค้กเข้าปาก
   ดาดฟ้าของอาคารเรียน
   เพรย์ต้าแกะห่อขนมปังออกกัดกิน ความนุ่มนิ่มและความหวานของไส้ผลไม้ไม่ค่อยทำให้เพรย์ต้ารู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ เขารีบกินขนมปังนั้นจนหมดแล้วดื่มน้ำอัดลมตามก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย
   "มาอยู่ที่นี้นี่เอง" เสียงหวานใสทักขึ้นทำให้เพรย์ต้าหันไปมอง
   ร่างเพรียวของอาจารย์เพย์น่าเดินตรงมาทิ้งตัวนั่งข้างๆ เขาในมือถือห่อข้าวมายื่นให้เขา
   "กินแค่ขนมปังอย่างเดียวไม่ทำให้อิ่มท้องหรอกนะจ้ะ"
   "...เรื่องของผมน่า 'จารย์อย่ายุ่ง" เพรย์ต้าพูดพร้อมกับเบือนหน้าไปอีกทาง
   "งั้นอาจารย์ไม่ยุ่งกับเธอก็ได้แต่จะวางข้าวกล่องไว้ตรงนี้นะ" พูดจบอาจารย์เพย์น่าก็ลุกขึ้นยืนเดินลงจากดาดฟ้า
   เมื่อลับสายตาจากอาจารย์เพย์น่าแล้วเพรย์ต้าที่ไม่สนใจใยดีข้าวกล่องก็หันกลับมาหยิบข้าวนั้นไปเปิดกิน
   เมื่อกินจนหมดเขาก็นำกล่องข้าวไปล้างจนสะอาดแล้วแอบไปวางไว้ในห้องพยาบาลพร้อมกับโน๊ตที่ว่า
   'รสชาติห่วยแตกขนาดหมายังไม่กินเลยนะ 'จารย์ ผมสงสารหมาเลยต้องกินแทน'
   อาจารย์เพย์น่าเพียงยิ้มน้อยๆ ขณะที่มือถือกระดาษโน๊ตแผ่นนั้น
   ใครๆ ต่างก็ว่าเพรย์ต้านั้นเป็นพวกนิสัยนักเลง เกเรไปทั่ว ไม่สนใจการเรียน แต่จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้ว่าที่เขาทำนั้นมีเหตุผล เพย์น่าเคยเห็นตอนที่เพรย์ต้ามีเรื่องชกต่อยกับรุ่นพี่เพราะเพื่อนภายในห้องโดนไถ่เงินหลังจากนั้นรุ่นพี่นั้นก็ไม่มาหาเรื่องเพื่อนที่โดนไถ่เงินอีกเลย
   เบื้องหลังนิสัยกร้าวร้าวคือความอ่อนโยนที่ใครๆ ต่างก็มองข้าม น้อยคนนักที่จะได้เห็นว่าเขาเป็นคนยังไง
   "ชิ...." เพรย์ต้าสบถเบาๆ ขณะเอาเท้ายันหน้ารุ่นพี่คนหนึ่งที่ริอาจมาทำร้ายลูกแมวซึ่งหลงมาจากไหนไม่รู้
   "เอาทรีนแกออกไปนะเว้ย"
   พลั่ก!
   "หุบปากแกซะไอ้สวะ!" เพรย์ต้าตะคอกขณะลูบลูกแมวออย่างปลอบโยน
   "แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" เพรย์ต้ากำลังจะยกเท้าขึ้นกระทื๊บซ้ำก็ต้องชะงักลงเมื่อเหลือบเห็นร่างเพรียวระหงของอาจารย์เพย์น่า
   "นี้พวกเธอ!!"
   "ชิ! อาจารย์มา"
   พวกรุ่นพี่พากันรีบหนีไปทันทีเพรย์ต้าเหลือบมองอาจารย์เพย์น่าด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะยื่นลูกแมวไปให้
   "ฝากดูแลด้วยไม่รู้ว่าบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า" เขาบอกก่อนจะหันหลังเดินออกไป
   "เดี๋ยวก่อนสิ" อาจารย์เพย์น่าเรียกทำให้เพร์ต้าหยุดชะงัก
   "มีอะไรอีก?" เพรย์ต้าหันไปถามเสียงห้วนๆ
   "ที่มีเธอมีแผลนี้ ยื่นมาสิ"
   "...."
   อาจารย์เพย์น่าหยิบพลาสเตอร์ออกมาติดแผลตรงมือให้เพร์ย์ต้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา
   "สัญญากับอาจารย์ได้มํยว่าจะไม่มีเรื่องชกต่อยอีกเพื่ออนาคตของเธอเอง"
   "ทำไมผมต้อง..."
   "สัญญาสิ..."
   "....."
  "....."
   "ก็ได้ครับ..."
   "ขอบคุณนะ"
   "อย่าพึ่งรีบขอบคุณเลย ผมอาจจะทำผิดสัญญาก็ได้"
   "ฉันเชื่อว่าเธอไม่ทำอย่างนั้นหรอก"
   เพรย์ต้าสบตากับอาจารย์เพย์น่าเนิ่นนานก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเบือนหนี
   "...ก็เรื่องของ 'จารย์แล้วกัน"
   อาจารย์เพย์น่าเพียงยิ้มตอบ เธอเชื่อถ้าเพรย์ต้าไม่ทำผิดสัญญาแน่นอนเหมือนกับพลาสเตอร์ที่แปะอยู่

   End.

Fin~

  "เน่ๆ พี่ชายหน้ากากตัวตลก" เสียงเล็กหวานทักมาแกงก้า
   "หืม ว่าไง" เขาหันไปมองเด็กผู้หญิงมัดผมแกละสีชมพูในชุดนักเรียนประถมในมือถือดอกกุหลาบสีแดงยื่นให้ต่อหน้าเขา
   "หนูโดนเพื่อนทำโทษมาน่ะ" เธอกระซิบบอกเขา
   "อลิชพูดดังๆ เลยนะ" เสียงของวิส์ปตะโกนบอกในมือถือโทรศัพท์เตรียมอัดคลิป
   "คะ...คือว่า"
   "หืม?"
   "หนูชอบรุ่นพี่ค่ะ!!!"
   มาแกงก้าเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปหยิบดอกกุหลาบมาถือ ใบหน้าของอลิชแดงก่ำด้วยความเขินอายก่อนที่เด็กหญิงจะวิ่งกลัยไปหาเพื่อนอย่างรวดเร็ว
   "แหมๆ เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะครับคุณเพื่อน" เสียงหวานของนาตาเลียพูดขึ้น
   "หืม ก็น่ารักดีออกนะ" มาแกงก้ายิ้มหลังจากที่ถอดหน้ากากตัวตลกออกเผยใบหน้าหล่อเหลาจนสาวๆ ที่เดินผ่านต้องละลาย
   "พรากผู้เยาว์นะแก"
   "ก็รอให้โตก่อนสิยัยบื้อ"
   มาแกงก้าเดินผิวปากไปตามทางเดินทิ้งให้นาตาเลียอึ้งค้างกับคำตอบที่ได้ยิน
   "แกจะจีบน้องเค้าจริง"

   "เจ๊ๆ ผผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่อ่ะ" มูราดพูดขึ้นขณะที่มือกดโทรศัพท์เล่นเกม
   "ฉันอยากรู้จังว่าผู้หญิงโชคร้ยคนนั้นเป็นใคร?" อารัมหัวเราะ
   "ให้เดา"
   "ไอริ"
   "ไม่ใช่"
   "บัตเตอร์ฟราย"
   "นั้นผัวไอริเลยนะ" 
   "งั้น นาตาเลีย"
   "โหว เจ๊คิดได้ไงเดี๋ยวอเลสมันมาฆ่าผมพอดีดิ"
   "เอ หรือว่าแอสแซนก้า" อารัมยิ้มแฉ่งจนมูราดตีหน้าผากตัวเองอย่างเซ็งสุดขีด
   "นั้นผู้ชาย"
   "นาครอส"
   "นั้นแฟนคริกซี่ ผมไม่กินเพื่อนตัวเองหรอกเห้ย"
   "งึมๆ แล้วใครล่ะที่นายสนใจ"
   มูราดไม่ตอบเขาเพียงคลี่ยิ้มตามแบบฉบับของเขาพลางมองอารัมด้วยสายตาอ่อนโยน
   "นี้ บอกมานะว่าใคร"
   "ไม่บอก ปล่อยให้งง ฮ่าๆ ฮ่าๆ " มูราดคว้าไอศครีมในมืออารัมมากินตอนเธอเผลอก่อนจะรีบวิ่งหนีเธอไปอย่างรวดเร็ว
    "ไอ้มูราดเอาไอศครีมฉันคืนมานะโว้ย!!!"

   ห้องสมุด
   "...."
   ร่างสูงเพรียวของหญิงสาวผมสีเงินกำลังมุ่งมั่นอยู่กับการอ่านหนังสือที่อยู่ในมือโดยมีสายของชายหนุ่มผมสีเงินเข้มแอบมองลอดผ่านหนังสืออยู่
   ทุกกิริยาของเธอถูกจับจ้องจากสายตาสีฟ้า ทูเลนจ้องมองลิเลียน่าอยู่อย่างนี้มาเป็นเวลาเกือบชั่วโมงได้แล้ว
   แกร๊ก~
   เสียงพลิกกระดาษหน้าหนังสือดังขึ้นแผ่วเบา ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพลันสายตาก็ไปสบเข้ากับทูเลน
   "...." ลิเลียน่าคลี่ยิ้มบางพลางยกนิ้วชี้ตรงไปที่หนังสือของทูเลน
   "!?" ทูเลนมองตามนิ้วเรียวและต้องตกใจเมื่อพบว่าเขาถือหนังสือกลับหัว
   "คิก~" ลิเลียน่าหัวเราะเบาๆ ทูเลนหน้าแดงด้วยความอายเขาจึงไม่อ่านหนังสือต่อแล้วเลือกหยิบกระดาษกับดินสอมาวาดรูปเล่น
   วาดไปวาดมาไหงถึงกลายเป็นว่าเขากำลังวาดลิเลียน่าที่กำลังอ่านหนังสือยู่เลย ทูเลนกำลังจะเอาใส่สมุดไว้ก็ต้องชะงักเมื่อมีคนมายืนอยู่ข้งหลัง
   "วาดรูปสวยจังเลยนะค่ะ" ลิเลียน่าชมพร้อมคลี่ยิ้มบางก่อนจะเดินถือหนังสือออกจากห้องสมุด
   ทูเลนยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองก่อนจะรีบวิ่งตามลิเลียน่าไป
   "เฮ้ เธอเดี๋ยวก่อนสิ" ทูเลนเรียก
   "ว่าไงค่ะ?" ลิเลียน่าหันมาถาม
   "เอ่อ...อ๊ะ ฉันให้" ทูเลนยื่นรูปที่พึ่งวาดเมื่อกี้ให้ลิเลียน่า เธอรับไปมองก่อนจะยิ้มให้เขา
   "ไว้คราวหน้าฉันจะวาดคุณบ้าง"
   "จะรอแล้วกัน" ทูเลนยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขินอาย ลิเลียน่าเพียงยิ้มบางตอบ

   "อา...เหนื่อยจังเลยวิชาเกษตรเนี่ย" เสียงบ่นเล็กๆ ของแอนเนตเต้ดังขึ้นก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนั่งตรงโคนต้นไม้พลางหลับตาลงเพื่อนอน
   ตุ้บ!
   "!?"  แอนเนตเต้สะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมองบางสิ่ง ไม่สิ คนที่มานอนหนุนตักเธออย่างถือวิสาสะ
   "ออกไปนะค่ะ" เธอบอกพร้อมยกหัวของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาออกจากตัก
   "อื้อ ขอนอนหน่อยนะ" คิลเลนพึมพำเสียงอู้อี้ก่อนจะหลับไป
   "คะ...คุณ โธ่!!" แอนเนตเต้ถอนหายใจแล้วปล่อยให้คิลเลนนอนตักเธอจนตัวเธอเองก็หลับไปด้วย
   แชะ!
   "หุหุหุ ได้รูปดีๆ มาด้วยแหละ" นาคาเลียยิ้มหวานขณะมองรูปที่พึ่งถ่ายแล้วเหลือบมองไปที่ทั่งสองคนที่กำลังหลับสนิท
   "ก็เป็นคู่ที่น่ารักดีนะ"

   จบเถอะ พี่ง่วง....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #60 magefern12 (@magefern12) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:46
    โอ้ยยย น่ารักอ่า//เซเฟียร่า×วิโร่ได้มั้ยคะ //จิ้นใจมันจับจิ้นเฉยเลย
    #60
    2
    • #60-1 magefern12 (@magefern12) (จากตอนที่ 34)
      11 ธันวาคม 2561 / 19:46
      จิตใจ*
      #60-1
    • #60-2 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 34)
      12 ธันวาคม 2561 / 07:50
      อืม....ตามนั้นค่ะ คุคุคุ 👍
      #60-2
  2. #59 Praw (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:03


    ฟินแต่งได้เยี่ยมมากเลยคัแมวผี เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^

    #59
    1
    • #59-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 34)
      11 ธันวาคม 2561 / 19:35
      ขอบคุณที่ชมค่าาาา คุคุคุ ง่วง~
      #59-1