Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,080 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    834

    Overall
    4,080

ตอนที่ 30 : (Riktor x Amily) fly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

   ณ บาร์แห่งหนึ่ง
   เสียงดนตรีบรรเลงเพื่อให้นักเต้นในชุดวาบหวิวเต้นรำ เสียงโห่ร้องของบรรดาผู้ชายร่างยักษ์เรียกให้สาวบริกรยกเหล้าไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ
   "ลุงๆ ลุงเคยเห็นปีศาจรึเปล่า?" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามชายผมขาวเงินที่นั่งอยู่ข้างๆ
   "เคยเห็นสิ" เขาตอบ
   "แล้วหน้าตามันเป็นยังไงเหรอ?"
   "ข้าจำไม่ได้เพราะตอนนั้นข้าสลบไป"
   "ฮ่าๆ ลุงนี้ขี้โม้จริง ฮ่าๆ " ชายหนุ่มหัวเราะลั่นก่อนจะเดินออกไป
   "ข้าไม่ได้ขี้โม้นะเฟ้ย" ชายผมขาวเงินพึมพำพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
   ริคเตอร์เคยเป็นทหารที่ล่าปีศาจ ในช่วงสงครามมืดเขาคือหนึ่งในผู้ที่ต่อสู้กับเหล่าปีศาจแต่เมื่อโลกสงบสุขพวกเขาก็ถูกลืมเลือน งานอดิเรกของเขาคือการรอสังหารปีศาจที่ยังหลงเหลืออยู่บนโลกมนุษย์
   คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เขาจ่ายเงินให้กับนักจ้างเงอิสระเพื่อจะได้เฝ้ายามรอสังหารปีศาจ ดวงจันทร์สีเหลืองนวลส่องสว่างท่ามกลางท้องฟ้าบรรยากาศรอบตัวยังคงปกติดีเขาจึงคิดจะไปล้างหน้าที่ลำธารใกล้เพื่อทำให้สร่างอาการง่วงหงาวหาวนอน
   จ๋อม~
   "คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ข้ายังไม่พบกับมัน..." ริคเตอร์พึมพำขณะกวักน้ำล้างหน้า
   ซ่า~
   "หืม?" ริคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง
   ร่างเปลื่อยเปล่าของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งกำลังอาบน้ำอยู่ไม่ไกลจากริคเตอร์ ผมสีเงินยวงยาวสยายถึงกลางหลังกระทบแสงจันทร์ ใบหน้าคมสวยเงยขึ้นมองดวงจันทร์คล้ายกำลังเหม่อลอย
   "ปีศาจงั้นรึ..." เขาเอ่ยขึ้นทำให้หญิงสาวสะดั้งหันไปมอง นัยน์ตาคมสีเทาสวยจ้องริคเตอร์เขม็ง
   ฟิ้ว!
   "!?"
   ริคเตอร์หลบก้อนหินที่ถูกปาตรงมาที่เขาด้วยความว่องไวเมื่อมองไปที่น้ำก็ไม่พบร่างของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งแล้ว
   "ชิ! คลาดสายตาซะได้" เขาสบถก่อนจะตามหญิงสาวไป

   ตึก ตึก ตึก
   หญิงสาวผมเงินยวงกำลังวิ่งหนีบางสิ่งที่ไล่ตามเธอ ธนูมากมายถูกยิงตรงมาที่เธอซึ่งเธอก็หลบได้อย่างพริ้วไหวก่อนจะคว้ากิ่งไม้เหนี่ยวตัวขึ้นไปเตะเข้าที่คอคนที่ยิงธนูใส่เธอดาบที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าบูทของเธอตวัดตัดคอเขาขาดสะบัดเมื่อมองไปรอบๆ เธอก็ถูกล้อมไว้ซะแล้ว
   "เจ้าหนีไม่พ้นแล้วเอมิลี่" หนึ่งในกลุ่มคนที่ล้อมเธอพูดขึ้น
   "อา...ให้ตายสิข้ายังกินไม่อิ่มเลยนะ" เธอเอ่ยโดยไม่มีความเกรงกลัวใดๆ ในแววตารอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าคมสวย
   "ตายซะ!!!" สิ้นเสียงทุกคนที่ล้อมเธอก็พุ่งการโจมตีใส่เธออย่างรวดเร็ว
   ฉั๊วะ!!!
   "อ๊าก!!!"
   พริบตาเดียวร่างของทุกคนก็ล้มลงกับพื้นกลิ่นคาวเลือดส่งกลิ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณคือเอมิลี่ สัญลักษ์ตรงหน้าผากเรืองแสง ผมสีเงินกลายเป็นสีส้มอมทอง ใบหน้าคมสวยไร้ความรู้สึกใดๆ ดูเย็นชาน่ากลัวก่อนที่จะกลับเป็นเหมือนเดิม
   "เฮ้อ...เปื้อนเลือดไปหมด แถวนี้จะมีลำธารหรือบ่อน้ำไหมนะ" เอมิลี่พึมพำแล้วเดินหาแหล่งน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย
   "ฮ้า เจอแล้ว" เธอร้องด้วยความดีใจก่อนจะถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปล้างตัวในน้ำนัยน์ตากลมโตสีเทาเหลือบมองดวงจันทร์สีนวลบนท้องฟ้าด้วยความเหม่อลอย
   เอมิลี่ผู้ทรยศ เธอถูกองค์กร Shadow of handsและนักล่าค่าหัวตามล่า ตั้งแต่ที่เธอหนีออกจากองค์กรก็ราวกับว่าเธอได้รับอิสระภาพโซ่ที่เคยพันธะนาการเธอไว้ถูกทำลายด้วยมือของเธอเอง
   ถึงแม้ว่าจะเรียกว่าอิสระได้ไม่เต็มปากแต่เธอก็รู้สึกดีที่ได้หลุดจากการฝึกฝนที่โหดร้ายเหล่านั้น ตอนนี้เธอก็จะได้เริ่มหาตัวน้องสาวได้สักที
   จ๋อม~
   "ปีศาจงั้นรึ..."
   ขวับ!
   เอมิลี่หันไปมองต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ชายร่างสูงวัยผมสีเงินยวงยืนอยู่ตรงตลิ่งไม่ไกลจากเธอกำลังจ้องมองมาที่เธอเขม็ง
   ชิ! ยังมีพวกมันอีกรึไงเนี่ย
   เอมิลี่หยิบก้อนหินปาใส่ชายตรงหน้าอาศัยจังหวะที่เขาหลบก้อนหินขึ้นจากน้ำคว้าเสื้อผ้ามากอดแล้ววิ่งเข้าไปในเงามืดของป่าแต่ดูเหมือนว่าชายผมเงินนั้นจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆ
   "หายไปไหนแล้วนะ" ริคเตอร์สบถกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
   เอมิลี่ที่หลบอยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวเขากำลังสวมเสื้อผ้าอย่างรีบร้อนเธอเหลือบมองริคเตอร์อย่างพิจารณา
   "เฮ้อ...ดูท่าว่าเจ้านั้นจะไม่ไปง่ายๆ แหะ" เอมิลี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ข้าวก็กินไม่อิ่ม น้ำก็ยังอาบไม่สะอาดก็โดนขัดจังหวะตลอด เธอตัดสินใจกระโดดลงจากต้นไม้พุ่งเข้าโจมตีใส่ริคเตอร์โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
   เคร้ง!
   เสียงการกระทบกันของเหล็กดังไปทั่วบริเวณ เอมิลี่ถอยออกไปตั้งหลักจ้องมองริคเตอร์ที่ชักดาบออกมารับการโจมตีของเธอได้อย่างรวดเร็ว เธอรับรู้ได้ว่าชายตรงหน้าคนนี้ไม่ธรรมดา
   "คงต้องเอาจริงแล้ว" เธอเอ่ยแล้วจึงเข้าสู่โหมดต่อสู้ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีใส่ริคเตอร์อย่างรวดเร็ว
   "เชอะ!" ริคเตอร์สบถขณะที่หลบมีดดาบที่ซ่อนอยู่ในบูทของเอมิลี่ คมดาบปาดเฉี่ยวแก้มเขาเป็นทางยาวเลือดสีแดงซึมออกจากบาดแผลเขายกมือขึ้นเช็ดแล้วใช้ดาบรับการโจมตีของเธอที่เตะใส่เขาไม่ยั้ง
   เขารู้สึกเหมือนกับว่านางไม่ใช่ปีศาจแต่การโจมตีเต็มไปด้วยจิตสังหารเหมือนปีศาจ
   "เกมโอเวอร์" เอมิลี่เอ่ยเสียงเย็นชาขณะหมุนตัวเตะเข้าที่คอของริคเตอร์หมายจะตัดให้ขาดตอนที่เขาเผลอก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่การโจมตีถูกหยุดไว้ได้
   "เจ้าต่างหากที่เกมโอเวอร์" ริคเตอร์เอ่ยพร้อมตวัดดาบฟันใส่เอมิลี่หากแต่เธอไหวตัวทันถอยหลบแต่เธอก็ได้แผลเป็นทางยาวที่ไหล่
   "อึก! บ้าจริงนี้ข้าจะมาจบลงตรงนี้งั้นเหรอ" เอมิลี่กุมแผลตรงไหล่เรี่ยวแรงค่อยๆ หมดลงจากการที่ได้ได้กินอะไรมาหลายวันบวกกับที่เธอพึ่งสังหารหมู่พวกนักล่าที่ถูกส่งมาฆ่าเธอมาหมาดๆ
   "เอาล่ะ...หมดเวลาของเจ้าแล้ว" ริคเตอร์เอ่ยขณะก้าวตรงไปหาเอมิลี่ที่พยายามแข็งใจยืนผมสีส้มอมทองเริ่มกลับกลายเป็นสีเงินเช่นเดิม
   "ท่านพ่อท่านแม่ข้า...ขอโทษ..." เอมิลี่เอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนที่เธอจะหมดสติไปเธอได้ปามีดใส่ชายตรงหน้าแล้วจึงล้มลงนอนที่พื้น
   "หืม?" ริคเตอร์รับมีดที่พุ่งตรงจะเสียบหัวเขาได้หยุดมองดูร่างของเอมิลี่อย่างพิจารณาไม่มีไอใดๆ ปรากฏขึ้นซึ่งหมายความว่าเธอ...
   ไม่ใช่ปีศาจ!!!
   ริคเตอร์รีบเช็คชีพจรของหญิงสาวก่อนจะถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเธอยังไม่ตายเพียงแค่สลบไป
   เขาเกือบฆ่ามนุษย์ด้วยกันซะแล้ว
   ริคเตอร์จึงตัดสินใจอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นแนบอกเพื่อกลับไปทำแผลอยู่ที่พักของเขาแอบเหลือบมองใบหน้าคมที่หลับพริ้มอยู่
   "ขนาดหลับยังทำหน้าตาหน้ากลัวได้เจ้าเป็นใครกันนะ" ริคเตอร์พึมพำ

   จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ
   เสียงนกน้อยส่งเสียงร้องต้อนรับยามเช้าอันสดใส แสงแดดอ่อนๆ เล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่างกระทบกับใบหน้าคมสวยที่กำลังนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงสีขาว

   'ข้าจะปกป้องเจ้าเอง'
   ฉึก!
   'ทะ...ทำไมเจ้า...'
   'อย่างเจ้าน่ะเหรอจะปกป้องข้า อย่าให้ข้าขำเลยข้าน่ะต้องเป็นที่หนึ่งส่วนเจ้าน่ะ...ตายไปซะ!'

   พรึ่บ!
   "เฮือก!!!" เอมิลี่สะดุ้งสุดตัวลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตื่นตระหนกใบหน้าคมสวยมีเม็ดเหงื่อผุดเต็มเธอลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ
   "นี้ข้ายังไม่ตายอีกเหรอแล้วที่นี่ที่ไหนกัน?" เธอพึมพำเหลือบมองผ้าพันแผลสีขาวสะอาดที่พันอยู่ที่ไหล่ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกจากตัวลุกขึ้นเดินเปิดประตูลงไปที่ชั้นล่างซึ่งมีร่างสูงของชายผมเงินนั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟากลางบ้าน
   "อ้าว ฟื้นแล้วรึ" ริคเตอร์เอ่ยถามพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวที่จ้องเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจ
   "เจ้าช่วยข้าทำไม ทำไมไม่ฆ่าข้าล่ะ" เอมิลี่ถามขณะอยู่ในท่าเตรียมต่อสู้
   "ดูเหมือนว่าจะมีการเข้าใจผิดนะ..." ริคเตอร์เอ่ยเสียงเรียบเขาวางแก้วกาแฟลงกับจานรองแก้วจนเกิดเสียงกึกดังเบาๆ เอมิลี่มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
   "ข้าคือนักล่าปีศาจ ริคเตอร์ ขอโทษที่เมื่อคืนเกือบฆ่าเจ้าเพราะเข้าใจผิดนึกว่าเป็นปีศาจ"
   "...."
   เอมิลี่นิ่งเงียบไปด้วยด้วยความอึ้ง งั้นเธอก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นนักฆ่าองค์กรนะสิ อา...เกือบไปแล้ว
   "ข้าให้อภัยท่านก็ได้ถือว่าเมื่อคืนข้ากับท่านหายกัน" เอมิลี่เอ่ยขึ้นเธอลดท่าป้องกันตัวลงแต่ยังไม่เดินไปนั่งใกล้ๆ ริคเตอร์
   "อืม...ว่าแต่เจ้าเป็นใครระหว่างที่ข้าพาเจ้ากลับที่พักมีศพของคนที่ถูกฆ่าอยู่แถวๆ นั้น"
   "...."
   "หืม...ทำไมเจ้าเงียบไปล่ะ?" ริคเตอร์ถาม
   "ข้าถูกตามล่าน่ะ...ข้าบอกท่านได้แค่นี้" เอมิลี่ตอบ "ยังไงซะข้าก็ขอบคุณที่ท่านช่วยพาข้ามานอนเตียงอุ่นๆ นะ งั้นก็ขอตัวลา"
   ริคเตอร์มองเอมิลี่ที่เดินโซเซไปเปิดประตูถ้าหูเขาไม่ฝาดเขาได้ยินเสียงท้องร้องของหญิงสาวที่ร้องดังมากและร้องหลายรอบจนเจ้าตัวคงอายไปแล้วล่ะ
   "สนใจไปกินข้าวกับข้าก่อนไปมั๊ยล่ะเด็กน้อย" ริคเตอร์พูดขึ้นพลางยกกาแฟขึ้นจิบ
   "อย่ามาเรียกข้าว่าเด็กน้อยนะตาแก่!" เอมิลี่หันไปแว้ดใส่ริคเตอร์ด้วยความโมโห
   "เดี๋ยวข้าเลี้ยง..."
   "....."
   ต่อมาริคเตอร์พาเอมิลี่มานั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารไม่ไกลจากที่พักของริคเตอร์ เมื่อพนักงานเอาอาหารมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะเธอมองมันด้วยสายตาเป็นประกาย
   "กินสิ..." ริคเตอร์บอก
   เอมิลี่ไม่รอให้บอกเป็นครั้งที่สองเธอจัดการอาหารแสนอร่อยตรงหน้าลงท้องอย่างรวดเร็วความหิวโหยที่อดทนมาหลายวันทำให้เธอสามารถกินอาหารมากมายบนโต๊ะหมดไปอย่างรวดเร็ว
   "ฮ้า~ อิ่มเลย" เอมิลี่วางแก้วน้ำเปล่าลงบนโต๊ะเหลือบมองริคเตอร์ที่เพียงสเต็กแกะจานเดียวที่เหลือปล่อยให้เธอกินจนหมด
   "อิ่มแล้วก็จ่ายเงินเลยล่ะกัน" เขาบอกก่อนจะเรียกพนักงานของร้านมาคิดเงินค่าอาหารและจ่ายไป
   "ขอบคุณท่านที่เลี้ยงข้าวข้านะ" เอมิลี่เอ่ยขอบคุณเขาหลังจากที่เดินออกจากร้านแล้ว
   "ข้าไม่อยากเห็นเด็กน้อยสลบตรงหน้าเป็นครั้งที่สองเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันอีกน่ะ" เขาตอบเสียงราบเรียบหากแต่สร้างความหงุดหงิดให้เอมิลี่
   ตึก!
   "เจอตัวแล้วเอมิลี่คนทรยศ~" เสียงเล็กน่ารักเอายขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของเด็กน้อยผมสีแดงเพลิงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาใบหน้าจิ้มลิ้มเผยรอยยิ้มที่แสนน่ากลัว
   "เจ้า..." เอมิลี่เตรียมท่าต่อสู้ซึ่งเด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะชอบใจก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีเอมิลี่ด้วยมีดเธอกระโดดหลบอย่างรวดเร็วแล้วโจมตีกลับด้วยการเตะเข้าที่กลางลำตัวของเด็กหญิง
   หมับ!
   "เสร็จล่ะ..." หนูน้อยนักฆ่าจับขาเอมิลี่ไว้แน่นเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะเอมิลี่มองไปรอบตัวมีดมากมายพุ่งเข้าโจมตีใส่เธอ
   "เจ้าต่างหากล่ะ..." เอมิลี่เผยรอยยิ้มเย็นชาจนขนลุกหนูน้อยนักฆ่ากำลังจะปล่อยขาเธอแต่ก็โดนเกี่ยวไว้เพื่อเป็นเกราะกันมีดที่พุ่งใส่เอมิลี่
   "อั่ก! ประมาทไป...ขอโทษด้วยค่ะท่านคิลเลน"
   เอมิลี่ปล่อยร่างเล็กของหนูน้อยนักฆ่าที่เต็มไปด้วยใบมีดลงพื้นก่อนจะหันไปมองริคเตอร์ที่ยืนดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นยันจบ
   "ข้าว่าเจ้าต้องบอกข้าสักหน่อยแล้วล่ะเด็กน้อย" เขาเอ่ยขึ้น
   "...." เอมิลี่จ้องเขาตาขวางด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะเล่าเรื่องราวอย่างคร่าวๆ ให้ริคเตอร์ฟัง
   "สรุปว่าเจ้าหนีออกจากองค์กรนั้นได้และกำลังตามหาน้องสาวสินะ" ริคเตอร์สรุป
   "ใช่ แต่ข้าก็โดนไล่ล่าอยู่เรื่อยๆ " เอมิลี่ตอบ
   "อยากให้ข้าช่วยมั๊ยล่ะเด็กน้อย"
   "ข้าชื่อเอมิลี่ ข้าไม่ใช่เด็กน้อยตาแก่!"
   ริคเตอร์ยกมือขึ้นลูบหัวเอมิลี่พร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อน
   "เจ้าน่ะเก่งมากที่ยังมีมนุษยธรรม เก่งมากที่อดทนจนมีชีวิตและทำตามความปราถนาได้ เจ้าเก่งมาก"
   เอมิลี่นิ่งต่อสัมผัสอันอ่อนโยนที่เหมือนกับท่านพ่อความอบอุ่นนั้นทำให้เธอร้องไห้โผกอดริคเตอร์ราวกับเด็กน้อยขี้แยเขายอมให้เธอกอดร้องไห้จนพอใจ
   "อยากให้ข้าช่วยเจ้ามั๊ยล่ะ?" ริคเตอร์ถามพร้อมยื่นมือไปตรงหน้าเอมิลี่
   "อื้ม ขอฝากตัวด้วย" เอมิลี่ตอบพร้อมยื่นมือไปจับมือกับริคเตอร์เพราะอะไรไม่รู้เธอถึงได้ไว้ใจตาลุงมาดเซ่อ เธอแค่รู้สึกว่าอยู่กับเขาแล้วต้องดีแน่ๆ
   การเดินทางของนกน้อยเริ่มขึ้นแล้ว...สยายปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

   End.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
ฉับ! ตัดจบซะ ถึงจะยังไม่หายดีเท่าไหร่แต่ก็มาเขียนที่ดองไว้จนจบแล้วค่า หวังว่าจะชอบนะค่ะรีดที่น่ารัก
ที่แมวผีมีไอเดียแต่งฟิคอาจเป็นอาจเป็นเพราะสกินMelodyของลิเลียน่าลดราคาก็เป็นได้555+ ตอนนี้ซื้อมาแล้วเรียบร้อยได้เวลาเก็บดาวคืนแล้ววววว คุคุคุคุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #46 magefern12 (@magefern12) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:25
    อรั้ยยยยยย ขอบคุณค่าาา ไรท์หายป่วยค่อยมาแต่ก็ได้นะค่ะ อย่าฝืนตัวเอง
    #46
    1
    • #46-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 30)
      1 ธันวาคม 2561 / 21:17
      ดีใจที่ชอบนะค่ะ และก็ขอบคุณที่เป็นห่วงค่า
      #46-1