Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,090 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    844

    Overall
    4,090

ตอนที่ 3 : (Zanis x Mina) มังกรกับยมทูต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

"เจ้าวิญญาณนั้นหายไปไหนแล้วนะ?" หญิงสาวร่างเพรียวพูดขึ้นอย่างหัวเสีย ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกรวบเป็นหางม้า ดวงตาโตคมสวย นัยน์ตาสีแดงทับทิบดูเข้ม จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากเรียวกระจับสีชมพูน่าจูบ ผิวขาวเนียน เธอสวมชุดรัดรูปเน้นเห็นสัดส่วนโค้งเว้าสีดำ เธอช่างดูงดงามและลึกลับ
  เธอคือ มิน่า ยมทูตนักล่าวิญญาณ
  มิน่ากำลังหัวเสียกับวิญญาณตนสุดท้ายที่หนีรอดการล่าของเธอเข้ามาในป่ามนต์ตราและตอนนี้เธอกำลังหลงป่าซะด้วย

  ย้อนไปเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน

  นรก ดินแดนแห่งความตาย
  "มิน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!"
  "โว้ย! อะไรไอ้คุณศรีไพร!!"
  "เซฟิสโว้ย!!"
  "แล้วพวกนายจะแหกปากทำเพื่อ?"
  นาครอทเอ่ยแทรกขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ กับเพื่อนยมทูตคู่นี้ มิน่าที่กำลังจัดการดวงวิญญาณหยุดหันไปสนใจสองหนุ่มยมทูตที่เดินตรงมาหาเธอ
  "มีอะไรเหรอ?" มิน่าถามเมื่อทั้งสองเดินมาถึง
  "มีงานให้ทำนะสิ" นาครอทตอบ
  "-_-*"
  "ทำหน้าน่าเบื่อไปได้ งานตรงนี้ให้โอเม็นทำแทนไปก่อนเหอะ ข้ามีงานให้เจ้าขึ้นไปทำบนโลกมนุษย์" นาครอทบอก
  "จะดีเร้อออ" มิน่าพูดพร้อมจ้องไปที่เพื่อนที่โครตซาดิสม์ซึ่งกำลังทรมานวิญญาณบาปอย่างเมามัน
  "ข้าว่าดีนะ เจ้าไม่อยากพักผ่อนรึไง?" เซฟิสเอ่ยบ้าง
  ฟุ่บ!
  "คุยไรกันเหรอ?"
  "เฮ้ย โอเม็นข้าตกใจ"
  "เป็นยมทูตส่งสารดันขี้ตกใจซะงั้น" มิน่าแขวะ
  "เธอก็พูดได้สิ อยู่กับมันจนกลายเป็นคู่หูนรกไปแล้วนิ เชอะ!"
  "อ้าว งอนเฉย" มิน่าเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเข้าไปโอบคอเพื่อนรักเป็นการปลอบ
  "ว่าแต่คุยไรกัน ข้าเผือกได้ใช่มั๊ย?" โอเม็นแทรก
  "อืม...คือว่าข้ามีงานให้มิน่าไปทำงานที่โลกมนุษย์เลยอยากให้เจ้ารับหน้าที่แทนมิน่าไปก่อนน่ะ จะได้มั๊ยโอเม็น" นาครอทตอบ
  "อืม...." โอเม็นทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะฉีกยิ้มสยอง "ข้ายินดีแน่นอน ฮี่ๆ ฮี่ๆ "
  หน้าตาโครตโรคจิตเลยครัชช
  "ดี งั้นมิน่ามากับข้า" นาครอทบอก
  "ไปเลยเด็กน้อยของข้า ฮ่าๆ ฮ่าๆ คราวนี้ได้มีวิญญาณให้ทรมานอย่างสนุกแน่"
  "= =^"
  มิน่าเดินตามนาครอทไปที่ห้องทำงานของเขา เซฟิสตามทีหลัง เธอทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาพร้อมกับสะบัดผมยาวสลวยมาพาดไหล่
  "มีอะไรก็ว่ามา"
  "งานที่ข้าให้ทำคือ....ไปตามล่าพวกวิญญาณที่หลุดออกจากนรกมาลงโทษ"
  "แค่นี้"
  "อ่ะหะ"
  "......"
  "คือ...ข้าก็จะไปกับเจ้าด้วยล่ะน่า"
  "ไปหาผีเสื้อของเจ้ามากกว่ามั้ง"
  "ก็ใช่ เอ๊ย ไม่ใช่ งาน งาน งาน"
  "เหรอ!!" เซฟิสกับมิน่าประสานเสียงกัน
  "ข้าไม่น่าเชื่อนักรึไงห๊ะ?!!" นาครอทขึ้นเสียง
  "ไม่เลย" และอีกครั้งที่มิน่ากับเซฟิสพร้อมใจกันตอบ
  "-_-+" นาครอทเริ่มฉุน
  "ไม่ต้องมาแกล้งทำหงุดหงิดไปเลยนคร เจ้าแค่อยากหาเพื่อนไปหาผีเสื้อตัวน้อยของเจ้าก็พูดมาตรงๆ เถอะพวกข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย( - - )" มิน่าเอ่ย เธอรู้ทันเพื่อนยมทูตคนนี้ดี
  "เออๆ ข้าอยากไปหาบัตเตอร์ฟราย จบมั๊ย!" นาครอทยอมตอบ
  "ไม่อ่ะ-_-"
  ไอ้สองตัวนี้มันจะรักกันขนาดไหนว่ะครับ พูดพร้อมกันเหลือเกินไปเข้าวงร้องประสานเสียงหน่อยมั๊ย -_-+ ...นาครอทคิด
  "นคร..." มิน่าเรียก
  "นาครอทเว้ย!!" นาครอทโวย
  "เออ... ถ้าข้าไปกับเจ้ามีอะไรตอบแทนข้าม่ะ*0*" มิน่าทำตาเป็นประกาย
  เขี้ยวจริงนะแม่คุณ ...นาครอทขบเคี้ยวในใจ มันจะช่วยไปด้วยกันฟรีๆ ไม่ได้เลยจริงน้า ฮี่ม!
  แต่ทำไงได้ จะชวนเซฟิสมันก็ไม่ว่างต้องไปส่งสารให้สวรรค์ (มีแวบไปหาลอเรียลด้วย ชัวว์ว์ว์) จะชวนอเลสเตอร์ก็ติดปรุงยากับวีร่า นาตาเลียไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวอเลสมันหึง ซวยอีก มิน่านี้แหละเหมาะสุด เธอไม่มีใครให้หึงให้หวง(เอาตรงๆ คือไม่มีใครเอา) ไอ้นคร!!!!//มิน่า
  "เออๆ เจ้าอยากได้อะไร หรืออยากให้พาไปไหนจะยอมทำคามคำสั่งหนึ่งอย่างเลย" นาครอทบอก
  "ไม่เอา ข้าอยากให้เพิ่มโบนัสข้าอ่ะเพราะเจ้าชอบชวนข้าไปนู่นไปนี่บ่อยๆ เพราะงั้นจ่ายมาซะ ^-^" มิน่าบอก
  "เธอนี้มัน...."
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ถ้าเกิดข้าขอให้เจ้าซื้อของหรือพาไปเที่ยวรับรองว่ายัยหนูน้อยของเจ้ามากระทื๊บข้าแน่^^"
  "กลัวเป็นกับเขาเป็นด้วยเหรอ?" เซฟิสขัด
  "ไม่ได้กลัวย่ะ ข้าแค่ไม่ชอบมีเรื่อง เข้าใจ๋?" มิน่าตอบ
  "ก็นะ...." เซฟิสหยักไหล่จึงโดนมิน่าหยิกไปแรงๆ หนึ่งที เซฟิสจึงเอาคืนด้วยการดึงผมสุดรักสุดหวงของมิน่า
  "ข้าตกลงตามนั้น" นาครอทพูดแทรกการหยอกล้อของทั้งคู่
  ขวับ!
  มิน่าหันไปมองนาครอทอย่างรวดเร็วจนคอแทบหักตาสีแดงทับทิมเป็นประกายระยิบระยับก่อนจะกระโดดกอดคอนาครอทด้วยความดีใจ
  "ข้าโครตรักเจ้าเลยนาครอท ฮ่าๆ ฮ่าๆ ^0^" มิน่าหัวเราะ นี้ถ้าหอมแก้มเขาได้เธอคงหอมไปแล้ว แต่ถึงหอมได้เธอคงโดนหักเงินเดือนแง่ม(หวงตัวไว้ให้แค่นุงเนยคนเด่ว)
  "แล้วจะไปกันตอนไหนล่ะ?" มิน่าถาม
  "ตอนนี้เลย" นาครอทตอบ
  "เอาจริงดิ..."
  "อื้ม ตามมาได้แล้ว"
  "งั้นข้าไปทำงานของข้าล่ะ แล้วเจอกันนะมินอา นาครอท" เซฟิสโบกมือให้ก่อนจะเดินออกจากห้องคนแรก
  "แล้วเจอกันพ่อศรีไพร^^/" มือโบกมือตอบ
  "เซฟิสโว้ย!" เซฟิสอดหันมาแหวไม่ได้
  "ข้าก็ มิน่า ย่ะ!" มิน่าสวนกลับก่อนจะเดินตามนาครอทไปทั้งรอยยิ้ม นาครอทได้แต่ส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ แต่กลับอมยิ้มใต้หน้ากาก
  การเรียกฉายาแทนซื่อจริงเกือบจะเป็นเรื่องปกติของพวกเขาแต่ก็อดแหวไม่ได้ ทั้งนคร ศรีไพร มินอา ไอ้เม่น(โอเม็น) มีแค่พวกเขาที่ใช้เรียกกันเพราะถ้าไม่สนิทคงไม่มีทางได้เรียกเป็นแน่
  "ว่าแต่วิญญาณที่หนีออกจากนรกเนี่ยเยอะมั๊ยอ่ะ?" มิน่าถาม
  "ไม่หรอก แต่ร้ายใช่ย่อย" นาครอทตอบ
  "อืม... น่าสนุกดี^^" มิน่ายิ้มแป้น เธอชอบตามล่าวิญญาณ
  นาครอทหยุดที่ประตูเชื่อมมิติ ตั้งจุดหมายที่จะไปก่อนจะที่ทั้งคู่จะก้าวเข้าไปในประตู เกิดแสงสีฟ้ารอบตัวทั้งสองก่อนจะหายไปยังจุดหมายปลายทาง
  โลกมนุษย์ ดินแดนผู้กล้า

  กลับมาที่ปัจจุบัน

  "โอ๊ย! อย่าให้ข้าโมโหนะเจ้าวิญญาณบ้า>0<+++" มิน่าโวยวายก่อนจะวิ่งตามวิญญาณตนนั้นไปเรื่อยๆ ถ้าเธอเอาเครื่องเทเลอร์พอตมาด้วยก็คงดีจะได้ไม่ต้องมาวิ่งตามอยู่อย่างนี้ 
  เฮ้อ!! คนสวยเซ็ง!! -^-+++
  'ไม่นะ ขอร้องล่ะ ข้าอยากกลับไปแก้แค้นให้น้องชายข้า' วิญญาณอ้อนวอนขณะหนีเข้าไปแถวที่พุ่มไม้เยอะ
  "หนวกหูเฟ้ย กลับไปรับโทษที่นรกซะดีๆ " มิน่าตะโกนด้วยความฉุนก่อนจะใช้เคียวดึงวิญญาณตนนั้นมาแต่กลับพลาด
  "ชิ!" เธอสบถอย่างหัวเสียก่อนจะกระโดดตามวิญญาณไปในพุ่มไม้
  ดาร์ก ไดม่อน!!
  'ยะ...อย่า ได้โปรด อ๊ากกกกก!!!'
  วิญญาณตนนั้นถูกเคียวเกี่ยวมาร้องโอดครวญด้วยความทรมานก่อนจะถูกส่งไปนรก
  "ฟู่~ จบสักที แล้วทางออกมันอยู่ไหนล่ะเนี่ย เฮ้อ = =^"
  ซ่อกแซ่ก ซ่อกแซ่ก
  ขวับ!
  "นั้นใครน่ะ?!"
  เธอหันไปใช้เคียวดึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในพุ่มไม้โดยสัญชาติญาณและสิ่งที่ได้คือ....
  พลั่ก!
  "โอ๊ย! อะไรว่ะเนี่ย??"
  คนนี้นา ตายล่ะโดนเห็นซะแล้ว =_=;;; แต่ว่าท่านี้มัน....
   เธอโดนกอดอยู่อย่างนั้นเหรอหรือว่าเธอกอดเขา -/////-;;
  "เจ้าเป็นใครเนี่ย ดึงข้ามากอดทำไม?" ชายหนุ่มสวมหน้ากากร้องถาม
  มิน่ารีบปล่อยมือทันทีก่อนจะขอโทษขอโพย "ข้าขอโทษ ขอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายท่านเพียงแต่ทำไปเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น(._.)"
  "อ้อเหรอ ข้าคิดว่าเจ้าเป็นพวกผู้หญิงที่หลงรักข้ามากกว่าถึงได้ใช้เล่ห์กลดึงข้ามาหาแบบนี้ ...ข้าอุตสาห์หนีมาแล้วแท้ๆ เชียวยังมาเจออีก" ชายหนุ่มบ่นอย่างหงุดหงิด
  มิน่าพอได้ยินอย่างนั้นเธอรีบเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง "เมื่อกี้นี้ท่านพูดว่าอะไรนะ อย่างข้าเนี่ยนะจะไล่ตามผู้ชายแถมข้ากับท่านยังไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ แล้วข้าจะไปไล่ตามท่านเพื่อ!! -0-++"
  "...."
  "ข้ามีหน้าที่แค่ตามล่าวิญญาณเท่านั้น ผู้ชายเรอะ ข้าไม่สนหรอก!! -0-+++" (มิน่าล่ะ ถึงไม่มีใครเอา - Caty1317) หุบปากย่ะ!!//มิน่า
  "...."
  ซานิสตะลึงกับภาพตรงตรงหน้า เพียงเธอเงยหน้าขึ้นจ้องเขา ชายหนุ่มก็ต้องหยุดชะงักจนแทบลืมหายใจ ใบหน้าเรียวสวย ผิวขาวเนียน ผมดำขลับยาวสลวย ดวงตาคมโตสีแดงทับทิมสะกดสายตา จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากกระจับสีชมพูน่าจูบ อ๊ะ! รูปร่างเพรียวเย้ายวนสวมชุดรัดรูปสีดำเหลือบม่วงเน้นสัดส่วนโค้งเว้า
  ผู้หญิงอะไรสวยชะมัด ซานิสคิดในใจ
  "นี้ท่าน ฟังข้าอยู่รึเปล่า จ้องหน้าข้าอยู่ได้มันมีอะไรติดรึไง-0-++++"
  "เอ่อ...เปล่า ( ")" ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นทันที
  เธอช่างสวยและน่ารักเสียจริง ยิ่งตอนกำลังโมโหนี้ยิ่งน่ารัก×10 เลย
  "ว่าแต่เจ้าเป็นสตรีมาทำอะไรในป่าแห่งนี้?" ชายหนุ่มถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน
  "ข้า....เอ่อ....คือ....." จะบอกว่าหลงทางก็อาย ถ้าเกิดว่าเจ้าโอเม็นกับเจ้าเซฟิสรู้คงล้อเธอเป็นเดือนแน่ -*-
  "หลงทางสินะ^_^" เขายิ้ม
  "เปล๊าาาา!!!" เสียงสูง
  "หึ!" เขาหัวเราะในลำคอ มิน่าได้แต่มองเขาด้วยความหงุดหงิด
  "ข้าซานิส ถ้าไม่รังเกียจให้ข้าพาออกจากป่านี้มั๊ย?^_^" เขาแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มกระชากใจสาว แต่เว้นมิน่าไปคนหนึ่ง(อีกไม่นานก็คงละลายเองแหละ - Caty1317) พูดมากจริงโว้ยยัยแมวผีนี้//มิน่า
  "เอ่อ...ข้าออกไปได้อยู่หรอกน่า" มิน่าปฏิเสธ
  "จะดีเร้อ ข้าเกรงว่าเจ้าจะหลงทางเดินวนไปวนมาที่เดิมนะ^^" ซานิสพูดแทงใจดำมิน่าเต็มๆ
  "..." เอาวิญญาณเจ้านี้ไปให้โอเม็นทรมานดีมั๊ยนะ กวนทรีนที่สุด-^-+
  "ถ้าเจ้าไม่ไปก็ตามใจ งั้นข้าไปล่ะ" ซานิสหมุนตัวทำท่าจะเดินแต่...
  หมับ!
  "หือ...มีอะไร?" ซานิสถามพลางมองเจ้าของมือบางที่จับชายเสื้อเขา
  "ขะ...ข้าขอไปด้วย(.///.)" มิน่าก้มหน้างุด อย่างน้อยๆ เธอก็ไม่อยากหลงอยู่ที่นี้ล่ะนะเธอยังอยากกลับไปที่นรก ยังอยากกลับไปทำงานลงโทษวิญญาณง่ะ
  "ย่อมได้^^~" ซานิสคลี่ยิ้ม 
  "(-_- )" มิน่าจึงรีบปล่อยมือจากชายเสื้อของเขาก่อนจะปรับสีหน้ามาเรียบนิ่งเหมือนเคย
  "ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรงั้นเหรอ รู้ชื่อคนอื่นแต่ไม่ยอมบอกชื่อตนเองนี้ช่างเสียมารยาทนะ^^"
  "...ข้าชื่อมิน่า พอใจมั๊ย-^-"
  "พอใจมากเลยล่ะ^^"
  "-^-+"
  มิน่าอย่างนั้นเหรอ คุ้นๆ แหะ ซานิสคิดพลางอมยิ้ม
  ซานิสพามิน่าเดินออกจากป่ามนต์ตราโดยที่มิน่าเอาแต่เงียบตลอดทางพลางครุ่นคิดว่า ออกจากป่านี้ได้แล้วเธอจะไปไหนต่อดี ต้องรอกลับพร้อมนาครอทเดี๋ยวจะไม่ได้โบนัส ระหว่างทางก็เจอกับภูติแห่งป่า
  "เฮลโล่~ ซานิส^^" ภูติสาวผมสีชมพูร้องทักขึ้น
  "คริกซี่^0^" มิน่าถลาไปกอดภูติตัวเล็กด้วยความดีใจ
  "อ้าว เอ๊ะ มิน่ามาได้ไงอ่ะ^-^" คริกซี่ยิ้มหลังจากมิน่าคลายอ้อมแขนออก
  "ข้ามาทำงานน่ะ^^" เธอตอบ
  "แล้วนางก็หลงป่าด้วย" ซานิสแทรก
  พลั่ก!!
  "อุ้ก! เจ้าต่อยข้าทำไมเนี่ย><" ซานิสล้มลงไปกองที่พื้นมือกุมท้องด้วยความเจ็บหลังจากโดนมิน่าต่อยเข้าให้
  "ปากมากจริงนะท่าน...-^-+" มิน่าแผ่รังสีอำมหิต
  "คิกๆ คิกๆ มิน่าหลงป่าด้วยเหรอเนี่ย แต่ก็นะเจ้ายังไม่ค่อยเข้ามาที่นี้ก็ต้องหลงเป็นธรรมดานั้นแหละ คิกๆ คิกๆ ^0^"
  "หยุดหัวเราะได้แล้วน้าคริกซี่ -^-++"
  "จร้าๆ ไม่หัวเราะก็ได้จ้า งั้นข้าไปก่อนนะข้าแค่มาทักทายน่ะ บ๊ายบาย(^^)/"
  "บาย(^^)/"
  มิน่าโบกมือให้คริกซี่ที่บินไปจนลับสายตาก่อนจะหันกลับมาจ้องคู่กรณีที่บังอาจพูดเรื่องที่เธอหลงป่า
  "นี้ท่าน ลุกขึ้นได้แล้วข้าไม่ได้ต่อยแรงซะหน่อยอย่ามาสำออยน่า-^-" มิน่าว่าพลางกอดอกเชิดหน้าขึ้น
  "อะ...โอ๊ย! ขะ...ข้าเจ็บท้องอ่ะ เจ้าช่วยข้าหน่อยสิ*-*" ซานิสอ้อนวอน
  "ข้าว่าท่านสำออยนะ เป็นผู้ชายแท้ๆ ดันมาเจ็บเพราะแรงผู้หญิงตัวเล็กอย่างข้า" ถึงปากจะบ่นไปอย่างนั้นแต่มิน่าก็เข้าไปช่วยพยุงซานิสขึ้น
  รู้งี้น่าจะต่อยให้เต็มแรงซะเลย
  ซานิสกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะทำท่าสะดุดขาตัวเองล้มแล้วทิ้งน้ำหนักไปที่มิน่าอย่างจงใจและเป็นไปตามแผน^^
  "ว้าย! นี้ท่าน...."
  มิน่าแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมของซานิสอยู่ใกล้เธอเพียงฝ่ามือกั้น นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจ้องมองเธอนิ่งแม้จะมีหน้ากากปิดไว้ครึ่งหน้าแต่เธอก็รู้ว่าชายคนนี้ต้องหน้าตาดี ริมฝีปากเรียวหยักสีชมพูอมส้มเคลื่อนมาใกล้เรื่อยๆ
  ตึกตัก ตึกตัก กตัก ตึกตัก
  อ๋า! เสียงหัวใจทำไมมันดังอย่างนี้นะ สงบสักทีเถอะน่า มิน่าบ่นในใจ
  "><" มิน่าหลับตาปี๋เมื่อลมหายใจอุ่นเป่ารดที่ผิวแก้มที่กำลังร้อนฉ่าจนเหมือนเป็นไข้
  ฟึ่บ!
  "??"
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ข้าขอโทษทีนะพอดีมันสะดุดขาตัวเองน่ะ^-^" ซานิสหัวเราะหลังจากลุกจากท่าคร่อมมิน่าแล้วลุกขึ้นยืน
  แกล้งหล่อนนี้สนุกจริง^^
  "นะ...นี้ท่านแกล้งสำออยจริงๆ ด้วย!-0-+" มิน่าว่าอย่างหัวเสีย เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงหมัดจะต่อยหน้าซานิส
  หมับ!
  "!!"
  "ไม่ได้กินข้าหรอก ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
  ซานิสหัวเราะขณะรับหมัดของมิน่าไว้ได้ก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่เธอตกใจดึงตัวเธอมากอดแล้วโน้มหน้าลงไปจนริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากสีชมพูของมิน่าอย่างนุ่มนวลก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร้าร้อน
  "อื้อ...." มิน่าครางในลำคอ เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งแต่ยิ่งดิ้นกลับยิ่งอ่อนแรงลงเรื่อยๆ จูบนั้นอ่อนโยนสลับกับเร้าร้อนจนแทบละลาย มิน่าที่ไม่ประสาเรื่องจูบจึงไม่มีแรงเสียดื้อๆ ยิ่งเธอพยายามอ้าปากก็ยิ่งเปิดทางให้เขาแทรกลิ้นหนาเข้ามาตักตวงความหอมหวานอันแสนบริสุทธิ์ไป กวัดลิ้นเกาะเกี่ยวกับลิ้นน้อยของเธอซึ่งเธอก็ปล่อยให้เขาจูบจนกว่าจะพอใจเพราะไม่มีแรงขัดขืน
  "อื้ม...หวาน^^" ซานิสยิ้มหวาน เขาถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งไม่อยากผละออกจากปากหวานๆ แบบนี้เลยพลางกระซับแขนกอดมิน่าเอาไว้กันเธอล้มลงไปกองกับพื้น
  "จะ...เจ้า...จูบแรกของข้า...."
  วูบ
  "อ้าวเฮ้ย! เป็นลมไปเลยเรอะ เฮ้ เจ้า!"
  ซานิสถึงกับทำอะไรไม่ถูกที่จู่ๆ มิน่าสลบไปใบหน้าของเธอแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุกงอมเลย
  ช่างดูน่ารักน่ากินจริงๆ ว่าแต่จูบแรกเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าจะหวานบริสุทธิ์ขนาดนี้ ยังไงซะจูบนั้นก็เป็นของเขาแล้วเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก
  คิดแล้วซานิสก็ซ้อนตัวมิน่าอุ้มในท่าอุ้มเจ้าสาวแล้วเดินออกจากป่ามนตราไปอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปที่ปราสาทของเขา

  ........................

  ณ ปราสาทของซานิส
  "ท่านซานิสพาใครมาน่ะ?"
  "เป็นผู้หญิงซะด้วย ร้อยสันพันปีท่านไม่เคยพาหญิงใดเข้าปราสาทเลยแล้วทำไม..."
  "นางเป็นใครกันนะ?"
  "น่าอิจฉา...."
  เสียวเหล่าสาวใช้ต่างพากันพูดคุยถึงนางที่ผู้เป็นนายพามาด้วยแถมยังสลบสไลในอ้อมแขนของซานิสได้ยินถึงหญิงสาวผู้หนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี
  หมับ!
  "เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ!" นางเข้าไปกระชากคอเสื้อของสาวใช้เพื่อถาม
  "ทะ...ท่านหญิงลิเลียน่า ปล่อยข้าเถิดคะ ข้าหายใจไม่ออก โอ๊ย!" (ลิเลียน่ายังไม่ได้เข้าไทยคะ นางจิ้งจอกเก้าหาง)
  ร่างของสาวใช้กระแทกกับผนังด้วยแรงเหวี่ยงของนางก่อนที่จะก้มลงไปจ้องมองสาวใช้อย่างคาดคั้น
  "ตอบมา..."
  "ทะ...ท่านซานิสพาหญิงสาวที่ไหนไม่ทราบเข้ามาในปราสาทคะ อึก!"
  "มันอยู้ไหน..."
  "ยะ...อยู่ที่ห้องทิศตะวันออกคะ โอ๊ย!"
  ลิเลียน่ากระตุกยิ้มอำมหิตก่อนจะเดินไปยังทิศทางที่สาวใช้บอก สาวใช้ทุกคนต่างเกรงกลัวนางเพราะนางคือว่าที่คู่หมั้นของซานิสหารู้ไม่ว่านางคือปีศาจจิ้งจอกที่แปลงกายเป็นมนุษย์ได้ นางต้องการพลังวิญญาณของซานิสไปเป็นของนางจึงไม่ชอบให้หญิงใดมายุ่งเกี่ยวกับเขาแต่ซานิสเองก็ไม่ได้สนใจนางเลยกลับหนีไปเที่ยวและกลับปราสาทดึกๆ ด้วยซ้ำ
  เขาต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว หากมีหญิงใดมายุ่งเกี่ยวกับเขานางจะฆ่าทิ้งซะ!
  "ข้าบอกให้ออกไป!!"
  "โอ๊ย! เจ้าจะบ้ารึไงข้าแค่จะเช็ดตัวให้เฉยๆ เอง"
  "ไม่ต้อง ไอ้คนโรคจิต!!!"
  "เดี๋ยวพ่อก็จับกดซะเลยนี้ อยู่นิ่งๆ สิโว้ย"
  "กรี๊ดดด ออกไป อย่าถูกตัวข้านะ!!"
  "ก็บอกให้อยู่นิ่งๆ ไงเล่า"
  เสียงเอะอะโวยวายของซานิสและมิน่าดังเล็ดลอดออกมานอกห้อง ลิเลียน่าหยุดยืนอยู่หน้าห้องความรู้สึกเย็นวาบนี้คืออะไร นางในห้องนั้นเป็นใคร
  แกร๊ก!
  พลั่ก!
  "โอ๊ย ถีบข้าทำไมเนี่ยห๊ะยัยบ้า!!" ซานิสโวยพลางยกมือขึ้นกุมท้อง
  ซ้ำที่เดิมอีกต่างหาก
  "ข้าบอกว่าอย่ามาแตะต้องตัวข้าไงเล่า!!" มิน่าว้ากใส่
  "ทำหวงตัวไปได้ หรืออยากถูกจูบอีกก็ได้นะข้ายังไม่อิ่มเลยน่ะ^^" ซานิสยิ้มก่อนจะลุกขึ้นไปคร่อมตัวมิน่าอย่างรวดเร็ว
  "ยะ...อย่าเข้ามานะ มะ...ไม่งั้นข้าฆ่าท่านแน่!!" เสียงมิน่าสั่นทันทีใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงหูและลำคอ
  "อ้อเหรอ งั้นเจ้าก็ลองทำดูสิรับรองว่าเจ้าต้องชดใช้คืนด้วยร่างกายและจิตใจเลยล่ะ^^"
  "ฮึ่ม เจ้าคนกระล่อน!!" มิน่าเค้นเสียงในลำคออย่างหงุดหงิด
  "หึ นึกว่าจะแน่^_^"
  "อะแฮ่ม! ขอโทษทีข้ามาขัดจังหวะคะ" ลิเลียน่ากระแอมไอทำให้ทั้งสองหันไปมองที่ประตู
   นั้นมัน....ปีศาจจิ้งจอกนี้ มิน่าคิดในใจพลางนึกถึงคำพูดของนาครอทก่อนแยกกัน

  'ถ้าเจ้าเจอปีศาจจิ้งจอกเจ้าต้องจับนางทันที นางเข่นฆ่ามนุษย์มามากแล้ว นางต้องชดใช้บาปที่นางสร้าง...'
  'แล้วหน้าตานางเป็นอย่างไรล่ะ ข้าจะได้จับถูก'
  'นี้รูปเหมือนของนาง ข้าได้ข่าวว่าตอนนี้นางกำลังอยู่กับเหยื่อรายใหม่แถวๆ ป่ามนตรา'
  มิน่าจ้องรูปเหมือนในมือก่อนจะเก็บเอาไว้ นางเป็นปีศาจจิ้งจอก ส่วนมิน่าเป็นปีศาจแมงมุมมีพลังมากที่สุด มันน่าสนุกไม่หยอกเลยล่ะ หึหึหึ^_^
  'เดี๋ยวข้าจะจัดการให้^_^~'
  'ข้าเชื่อใจเจ้ามิน่า เจ้าไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลยนอกจากเรื่องเงินเจ้าเขี้ยวสุดๆ ...'
  'เกือบจะดีแล้วนะไอ้นคร!!'
  'โอ๊ะ! ผีเสื้อของข้ามาแล้ว ข้าลาล่ะ~'

  "อ้าว ลิเลียน่า เจ้าเข้ามาที่นี่ทำไมไม่ไปเตรียมตัวล่ะ" ซานิสถามน้ำเสียงเย็นชาพลางโป๊ะผ้าใส่หน้าของมิน่า
  "ก็ข้าได้ยินว่าท่านกลับมาพร้อมหญิงคนหนึ่งข้าก็ต้องมาดูสิค่ะ" ลิเลียน่าเข้าไปเกาะแขนซานิสพร้อมทำท่าออดอ้อน
  "อ้อ นางหลงป่าจนสลบข้าก็เลยพามาด้วยน่ะ ทำความรู้จักไว้สิ" ซานิสแกะมือของลิเลียน่าออกก่อนขยับไปใกล้มิน่า
  "สวัสดีคะ ข้าชื่อลิเลียน่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของท่านซานิสคะ^^" ลิเลียน่ายิ้มอย่างเสแสร้ง ความรู้สึกขนลุกนี้ยังไม่หายไปกลับยิ่งทวีคูณขึ้น ยิ่งมองเธอยิ่งรู้สึกอึดอัด
  "อ้อ ว่าที่คู่หมั้นเหรอคะ?" มิน่าหันหน้าไปมองซานิสก่อนจะหันไปยิ้มให้ลิเลียน่า "ข้าชื่อมิน่าคะ ยินดีที่ได้รู้จัก^^"
  นี้สินะ เหยื่อรายใหม่ที่ว่า ปล่อยให้นางกินพลังวิญญาณของเจ้าบ้านี้แล้วค่อยจับดีมั๊ยนะ ไม่ได้ๆ เดี๋ยวนาครอทว่าข้าแน่แถมโดนหักเงินอีก ไม่ดีแน่ๆ แต่จะเอาไงต่อดีล่ะเนี่ย เฮ้อ...
  "ข้าว่านางหายดีแล้วนะค่ะท่านซานิส ดูสิยิ้มเก่งเชียว ให้นางกลับบ้านนางเถอะคะ^^" ความหมายกรายๆ คือคิดจะไล่นั้นเอง
  นังจิ้งจอกบ้าข้าไม่ใช่เด็กนะเฟ้ย! เดี๋ยวได้รู้ ฮึ่ม!
  "อะ...โอ๊ย ขะ...ข้ายังมึนๆ หัวอยู่เลยคะท่าน " มิน่ากุมหัวตัวเองพร้อมกับแกล้งเซไปหาซานิส และเขาก็ประคองเธอไว้อย่างรวดเร็ว
  "เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย นอนลงพักผ่อนเถอะคงเพลียมาก" รับมุกอย่างว่องไว เขาประคองมิน่าลงนอนกับเตียงอย่างอ่อนโยน
  "คะท่าน แต่ว่าท่านช่วยเช็ดตัวให้ข้าได้มั๊ยคะ ข้าเหนื่อยเหลือเกิน..." เธอพูดเสียงแผ่วเบาคล้ายคนจะหมดแรงจริงๆ
  "ได้สิ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีเลย^^"  ซานิสยิ้มหวานพลางเอาผ้าชุบน้ำมิดหมาดๆ เช็ดหน้าให้มิน่า
  "นี้ท่าน ทำไมต้องสนใจนางมากกว่าข้า" ลิเลียน่าโวย
  "ก็นางเป็นคนเจ็บข้าก็ต้องดูแลสิ ส่วนเจ้าน่ะออกไปเตรียมตัวสำหรับงานเต้นรำได้แล้ว ข้าจะดูแลนางดี๋ยวจะตามไปอีกที-_-" ซานิสตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
  "หึ เชอะ!"
  ลิเลียน่าเดินกระทื๊บเท้าออกจากห้องด่วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าลิเลียน่าออกไปแล้วมิน่าจึงลุกขึ้นนั่งพร้อมปัดมือซานิสออก
  "ไม่ต้องมาถือโอกาสแตะตัวข้าเลย นางไปแล้ว-^-" มิน่าว่า
  "อ้าว ก็เจ้าพูดเองนี้ว่า ท่านช่วยเช็ดตัวให้ข้าได้มั๊ยคะ ข้าเหนื่อยเหลือเกิน ยังไงล่ะ"  ซานิสแกล้งเลียนเสียงของมิน่า
  "หึ มันก็การแสดงเท่านั้นแหละ มันเรียกว่ามารยาหญิง จำเอาไว้ซะ!" มิน่าว่า
  "เหรอ เจ้าแสดงได้เยี่ยมจริงๆ ข้าอยากให้เจ้าทำอย่างนี้กับข้าคนเดียวจัง^^" ซานิสยิ้มกริ่ม
  "จะ...เจ้าบ้า!>/////<" มิน่าหน้าแดงแจ๋
  "ข้าพูดจริงนะ ลองเจ้าไปทำแบบนี้ให้ผู้ชายคนอื่นนะข้าไม่เอามันไว้แน่ บอกไว้ก่อนว่าข้านะหึงแรง"
  "ขอโทษ ข้าเป็นอะไรกับท่านตอนไหนมิทราบ"
  "ตอนที่จูบแรกของเจ้าเป็นของข้า^^"
  "0///////////0"
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ข้าชอบตอนเจ้าหน้าแดงจังเหมือนลูกมะเขือเทศเลย กินได้ป่าวครับ? ^^"
  "เจ้าบ้าออกไปห่างๆ ข้าเลยนะ>//////<"
  ซานิสหัวเราะอย่างชอบใจในขณะที่มิน่าใช้มือดันหน้าเขาออก
  "จริงสิมิน่า เจ้าสนใจร่วมงานเต้นรำของข้ามั๊ย?" ซานิสถาม
  "ไม่ดีกว่า ข้าไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย แถมท่านก็ต้องเต้นคู่กับแม่นางลิเลียน่าอยู่แล้วข้าไปก็จะเกะกะเอาเปล่า" มิน่าตอบ
  "เจ้าหึงข้างั้นเหรอ ข้าจะบอกอะไรให้อย่างนะ ข้าไม่ได้รักนางเลยแม้แต่น้อย" ซานิสบอก
  "บอกข้าทำไมอ่ะ?" ไม่ได้อยากเลยสักหน่อยแต่ทำไมหัวใจมันถึงได้เต้นแรงอย่างนี้นะ
  "มันเกิดเหตุสุดวิสัยข้าเลยจำยอมรับนางมาอยู่ในฐานะคู่หมั้นเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง"
  "พิสูจน์อะไร?" มิน่าสงสัย
  "พิสูจน์ว่านางท้องกับข้าจริงรึเปล่า" ซานิสตอบน้ำเสียงเย็นชา "ข้าไม่เคยนอนกับนางเลยด้วยซ้ำ ข้าดื่มหนักแต่ก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็ปรากฏว่าข้ากับนางอยู่ในสภาพตัวเปลื่อยทั้งๆ ที่ข้าไม่เคยทำแบบนี้กับใครไม่ว่าจะเมาหนักขนาดไหน นางบอกว่าต้องรับผิดชอบนางข้าเลยจำใจรับนางมาอยู่ในปราสาทในฐานะว่าที่คู่หมั้น ข้านี้มันโง่ที่สุด" ซานิสทึ้งหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด
  "ใช่แล้วท่านมันโง่ โง่จนดูไม่ออกว่ามันคือมารยาหญิงที่ต้องการครอบครองผู้ชาย" มิน่าพูดขึ้นมันทิ่มแทงใจของซานิสได้เจ็บแบบสุดๆ
  "เอาเป็นว่าข้าตกลงไปร่วมงานของท่านก็ได้ แต่ข้าไม่มีชุดนี้สิ-^-" มิน่าถอนหายใจ
  "จริงดิ! เรื่องชุดนั้นไม่ต้องสนใจเดี๋ยวสาวใช้จะเอามาให้ เจ้าก็ไปอาบน้ำเถอะข้าเองก็จะไปเตรียมตัวเช่นกัน^^" ซานิสมีท่าทีร่าเริงขึ้นเขาขยี้ผมของมิน่าเล่นก่อนจะเผ่นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
  "เจ้าบ้านี้...." มิน่าพึมพำตามหลังก่อนจะลุกจากเตียงมายืดแข้งเหยียดขา
  ข้าต้องฉวยโอกาสนี้จัดการนังปีศาจจิ้งจอกนั้นแต่ก่อนอื่นต้องติดต่อไปหานาครอทก่อน ว่าแล้วมิน่าก็ขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงเพ่งกระแสจิตไปหานาครอท

  'นาครอท!!' มิน่าเรียก
  'อ๊ะ! มิน่ามีอะไร?' นาครอทตอบรับกระแสจิตของมิน่า
  'ข้าเจอตัวปีศาจจิ้งจอกแล้ว' มิน่าบอก
  'หาจริงเหรอแล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ข้าจะได้ไปหาเดี๋ยวนี้'
  'ปราสาทของซานิสอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของป่ามนตรา ข้าว่าเจ้ามาได้นะมันไม่ห่างจากจุดที่เจ้าอยู่สักเท่าไหร่'
  'ปราสาทของซานิสงั้นเหรอพอดีเลย ข้าได้บัตรเชิญให้ไปร่วมงานเต้นรำของเจ้านั้นอยู่'
  'ดีเลย ข้าจะรอเจ้าอยู่แถวๆ งานล่ะ'
  'ตกลง งั้นแค่นี้ก่อนนะบัตเริ่มงอนข้าแล้วอ่ะ'
  'เออๆ เชิญ...'

  การสื่อสารผ่านจิตถูกตัดไปมิน่าได้แต่ส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ กับความกลัวเมียของนาครอทก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตู
  ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ
  "ใครน่ะ?" มิน่าถาม
  แกร๊ก!
  "พวกข้าคือสาวใช้คะ ท่านซานิสสั่งให้มาดูแลคุณผู้หญิงคะ" สาวใช้ผมสีน้ำตาลอ่อนตอบ
  "อื้ม...ขอบใจนะ ว่าแต่ห้องอาบน้ำอยู่ไหนเหรอข้าเหนียวตัวจะแย่แล้วสิ" มิน่าพูดพร้อมบิดตัวไปมา
  "เชิญทางนี้คะคุณผู้หญิง" สาวใช้ผมสีดำสั้นผายมือไปอีกทาง
  "เรียกข้าว่ามิน่าเถอะ เรียกคุณผู้หญิงแล้วรู้สึกแปลกๆ " มิน่าบอกขณะเดินตามสาวใช้ไป
  "มิบังอาจคะ" สาวใช้ผมสีแดงอมส้มกล่าว
  "เฮ้อ...แล้วแต่พวกเจ้าแล้วกัน ข้าไม่ได้บังคับ"
  "ถึงแล้วคะคุณผู้หญิง"
  มิน่าตะลึงกับห้องอาบน้ำที่ใหญ่โตราวกับห้องนอนมีอ่างหินขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางน้ำไหลจากปากรูปปั้นมังกรทั้งสี่มุมของอ่างมีกลีบดอกกุหลาบโรยเอาไว้
  "เอาล่ะพวกเจ้าออกไปได้แล้วข้าจะอาบน้ำ" มิน่าหันไปบอกสาวใช้ให้ออกไป
  "มิได้คะ พวกข้าต้องอาบให้ท่านคะ มาคะข้าจะถอดชุดท่านให้คะ" ว่าจบสาวใช้ก็เข้าไปรุมถอดชุดของมิน่าออก
  "นะ...นี้เดี๋ยวสิ ข้าทำเองได้น่า" มิน่าท้วง
  "ไม่ได้คะ พวกข้าเป็นสาวใช้ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดคะท่านซานิสสั่งมาคะ"
  "ว้าย! พวกเจ้า ฮึ่ม! เจ้าซานิสสสส!!!"
  มิน่าร้องจนซานิสที่กำลังแต่งตัวสะดุ้งเฮือก เธอถูกสาวใช้ฆาตกรรม เอ๊ย! ขัดสีฉวีวรรณจนขาวสะอาดหมดจดแถมมีกลิ่นหอมอ่อนของลาเวนเดอร์และมันยังไม่จบแค่นั้น มิน่าถูกจับแต่งหน้าแต่งตัวจนเธอแทบไม่เชื่อว่าเงาที่สะท้อนในกระจกคือตัวเธอเอง
  ผมยาวสลวยของเธอถูกปล่อยสยาย หน้าแต่งเติมด้วยสีชมพูอ่อนเหลือบม่วง ริมฝีปากทาลิปสีชมพูอมแดง ส่วนชุดเป็นชุดราตรีรัดรูปสีดำเกาะอกและผ่าข้าง ถุงมือยาวสีดำและรองเท้าส้นสูงสีดำ
  ข้าก็สวยเหมือนกันนิหวา มิน่ายิ้มพลางหมุนตัวเพื่อดูตัวเอง
  "งามมากคะ..." สาวใช้ผมดำชม
  "ขอบใจจ้ะ^^" มิน่ายิ้มรับ
  ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ
  "เสร็จรึยังมิน่า ข้าเข้าไปนะ" เสียงของซานิสนั้นเอง
  สาวใช้ผมสีน้ำตาลเดินไปเปิดประตูให้ซานิส เขาอยู่ในชุดสูทสีขาว ใบหน้าหล่อคมไร้หน้ากากมาบดบัง ผมยาวสีน้ำตาลถูกเซ็ตไปข้างหลังแล้วรวบมัดเอาไว้
  ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
  "0/////////////0"
  เป๊าะ!
  เฮือก!=^=;;
  มิน่าสะดุ้งกระพริบตามองซานิสที่ดีดนิ้วเรียกสติเธออย่างมึนงง
  "จ้องข้าตาค้างเชียวนะ ข้าหล่อใช่มั๊ยล่ะหืม..." ซานิสเข้าไประชิดตัวมิน่า สาวใช้รีบออกไปอย่างรู้หน้าที่
  "ปละ...เปล่าซะหน่อย ถอยออกไปนะ( -/////-)" มิน่าผลักอกของซานิสออกก่อนจะหันหน้าหนีเขาเพื่อซ่อนหน้าเขินอาย
  "เจ้าก็สวยนะ สวยมากเลยล่ะ^^" ซานิสเอ่ยขึ้นยิ่งทำให้มิน่าเขินเข้าไปอีก
  "ท่านซานิสค่ะ แขกมากันแล้วนะค่ะ" ลิเลียน่าที่โผล่มาจากไหนไม่รู้เข้ามาแทรกกลางพลางเกาะแขนซานิสแน่น
  "ไหนว่าเจ้าไม่สบายไงแล้วทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้แถมยัง...."
  "ก็แหม...ข้าได้คนดูแลข้าอย่างดีข้าก็ต้องหายอยู่แล้วสิ ใช่มั๊ยค่ะท่านซานิส^^" มิน่าถามเสียงหวานพลางเกาะแขนอีกข้างของเขา
  "อะ...อื้ม^_^" เริ่มกลัวบรรยากาศของผู้หญิงแล้วสิ
  "หายแล้วก็กลับไปสิเสนอหน้าอยู่ที่นี้ทำไม"
  "ก็ท่านซานิสชวนข้าอยู่ร่วมงานเต้นรำด้วยนะสิ จริงมั๊ยค่ะ" และอีกครั้งที่มิน่าโยนความกดดันไปให้ซานิส
  "อะ...อื้ม^_^;"
  "ชิ! แต่ข้าเป็นว่าที่คู่หมั้นของท่านนะคะท่านต้องเต้นรำกับข้าคนเดียวเท่านั้น!" ลิเลียน่าย้ำพร้อมกับจับหน้าซานิสให้หันมามองเธอ
  มิน่ารู้ทันว่าลิเลียน่าจะใช้มนต์สะกดจึงจับหน้าซานิสหันมาแล้วโน้มลงมาจะ...หอมแก้ม
  "มิน่า^^" ซานิสยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะแกะมือของลิเลียน่าออกแล้วหันไปโอบเอวมิน่าออกไปข้างนอก
  "ชิ! เกือบจะได้อยู่แล้วเชียว ฮึ่ม! นังมิน่าข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!!" ลิเลียน่ากัดฟันแน่นด้วยความแค้นก่อนจะเดินตามทั้งคู่ไป
  "เกือบไปแล้วสิ..." มิน่าพึมพำก่อนจะดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนของซานิส
  "จะดิ้นทำไมล่ะไปทั้งอย่างนี้แหละ เจ้าเป็นคนเริ่มเองนะ^^" ซานิสว่าพร้อมกระชับแขนกอดมิน่าเข้าไปในงาน
  "ถ้าข้าไม่ทำแบบนั้นท่านก็จะ...." มิน่ารีบหยุดทันทีถ้าเกิดเธอพูดไปเขาต้องไม่เชื่อแน่
  "ข้าจะเป็นอะไร ตอบมาสิ" ซานิสถามด้วยความอยากรู้
  "อ๊ะ! นั้นวูคอง เฮ้!" มิน่าวิ่งตรงไปหาชายหนุ่มผมสีทองมีรัดเกล้าอยู่บนศรีษะ
  "อ้าวเฮ้ย เจ๊มิน่ามาอยู่นี้ได้ไงอ่ะ" วูคองเกือบสำลักน้ำแน่ะเมื่อกี้
  "ข้ามาทำงาน" มิน่ากระซิบ วูคองจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ว่าแต่เจ้าเป็นเพื่อนกับซานิสเหรอ?"
  "เอ่อ...ก็ไม่เชิง ข้าถูกคริกซี่ลากมาให้เป็นคู่เต้นรำน่ะ" วูคองตอบแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ
  "อะจร้า ว่าแต่เจ้าเห็นนาครอทมายัง" มิน่าถาม
  "มาแล้ว เห็นคุยกับพวกไวโอเล็ตทางนู้นน่ะ" วูคองชี้ไปมิน่าจึงเดินไปยังทิศทางนั้นทันที
  "เมื่อกี้เจ้าคุยอะไรกับมิน่าอ่ะ?" คริกซี่ถาม
  "มิน่าถามหานาครอทน่ะ" วูคองตอบ
  ซานิสเห็นมิน่าเดินไปหานาครอทด้วยอาการดีใจเขาก็รู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ และทำท่าจะเดินตามแต่ก็โดนลิเลียน่าขวางไว้ก่อน
  "ท่านกับข้าเรามีเรื่องต้องคุยกัน" ลิเลียน่าเอ่ยเสียงเฉียบ
  พลั่ก!
  นาครอทที่กำลังคุยกับแวนและไวโอเล็ทอยู่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยแรงฝ่ามือที่กลางหลังเขาจึงหันไปมองอย่างเอาเรื่อง แต่ว่าพอหันไปคนที่กล้าตบหลังเขาก็คือหญิงสาวผมดำยาวสลวยงดงาม
  "ไงนาครอท เดทกับผีเสื้อน้อยเป็นไงบ้าง^^" มิน่าทัก
  "เฮ้ย! นี้เจ้าคือมิน่างั้นเหรอ0[]0" นาครอทและทุกคนร้องลั่น
  "อะไร ทำไม ข้าประหลาดรึไง" มิน่าถามเสียงฉุน
  "เปล่า เจ้าสวยมากเลย" ไวโอเล็ตชม
  "ไม่คิดว่าเจ้าจะปล่อยผมนะเนี่ยแล้วดูแต่งตัวเข้าสิ หนุ่มๆ มองตามเป็นแทบๆ เชียว^^" บัตเตอร์ฟรายเสริม
  "ฮะๆ พวกเจ้าก็สวยเช่นกันน้า ข้าชักเขินแล้วสิ^///^" มิน่าเกาแก้มตัวเองแก้เขิน
  "ว่าแต่เรื่องนั้นเป็นไงบ้าง นางรู้ตัวรึยัง" นาครอทถาม
  "ดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้ตัวนะ ตอนนี้น่าจะล่อซานิสไปที่ลับตาคนแล้วล่ะคงคิดจะรวบรัดที่เห็นว่ามีข้าคอยขัด" มิน่าตอบ
  "เจ้าตามนางมาเหรอ?" นาครอทถาม
  "เปล่า ซานิสพาข้ามาเองน่ะ" มิน่าส่ายหน้าเธอไม่อยากเล่ารายละเอียดนัก
  "ไม่น่าเชื่อว่าซานิสจะพาผู้หญิงเข้าปราสาท" แวนพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อ
  "แล้วเจ้าอยากให้ซานิสพาเจ้าเข้าปราสาทรึไง เดี๋ยวข้าจะยิงเจ้านั้นไส้แตกเลยคอยดู" ไวโอเล็ตพูดเสียงเหี้ยม
  "โธ่ ที่รักจ๋าข้าเป็นของเจ้าคนเดียวนะ*0*"
  "ไม่ต้องมาอ้อนเลย"
  "แล้วจะเอายังไงต่อดีล่ะ?" บัตเตอร์ฟรายถาม
  "ก็คงต้องไปจัดการนางตอนนี้ล่ะนะ ไม่อย่างนั้นซานิสโดนกินพลังวิญญาณแน่" มิน่าเอ่ย
  "ไง พวกเจ้ามาคุยอะไรกันตรงนี้" เสียงของซานิสแทรกขึ้นทุกคนจึงหันไปมองเขาเป็นจุดเดียว
  ลิเลียน่ายิ้มหวานเธอเกาะแขนของซานิสเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ นาครอทกับมิน่ารู้ทันทีว่าซานิสโดนมนต์สะกดเข้าไปแล้ว
  "ท่าน..." มิน่าเรียกพร้อมกับเอื้อมมือจะไปแตะแขนของซานิสแต่ก็ถูกสะบัดออกอย่างรังเกียจ
  "อย่ามาแตะตัวข้า..."
  ชัดเลย! มิน่าคิดแต่เธอรู้สึกเจ็บปวดหนึบๆ ที่หัวใจ
  "อีกเดี๋ยวงานก็จะเริ่มแล้วอย่ามัวแต่คุยกันตรงนี้เลยคะ เราไปกันเถอะคะ" ลิเลียน่าบอกก่อนจะดึงแขนซานิสเข้าไปด้านใน นางรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเมื่ออยู่ต่อหน้าชายผมขาวดวงตาสีแดงนั้น ความรู้สึกกดดันมากกว่ามิน่าซึ่งน่ากลัวมาก
  "เอาไงดีล่ะทีนี้ดูเหมือนจะโดนมนต์สะกดไปซะแล้ว" นาครอทเอ่ย
  "ข้าพอจะมีแผนแล้ว...." มิน่ายิ้มเย็นยะเยือกจนแม้แต่นาครอทก็ยังขนลุก
  แรงหึงของผู้หญิงช่างน่ากลัว
  "....ก็ประมาณนี้ล่ะนะ พวกเจ้าเข้าใจรึเปล่า?" มิน่ากล่าวหลังจากอธิบายแผนคร่าวๆ ที่เธอคิดขึ้น
  "เข้าใจ!" ทุกคนพูดพร้อมกัน
  "อะห่ะ พวกเจ้าก็ระวังนางสะกดจิตด้วยโดยเฉพาะพวกผู้ชายน่ะระวังไว้ให้ดี" มิน่าเตือน
  "ได้อยู่แล้ว^^" แวนยิ้ม
  "ข้าเกรงว่าเจ้าจะโดนมนต์นางคนแรกอ่ะ" บัตเอ่ยขัด
  "บัตเตอร์ฟราย-^-" แวนงอน
  แผนทั้งหมดนั้นหญิงสาวคนหนึ่งได้ยินมันหมดก่อนที่เธอจะเดินออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
  "เตี่ยวเสี้ยนเจ้าหายไปไหนมา ข้าตามหาแทบแย่" ชายร่างสูงบึกบึนเอ่ยขึ้นเมื่อสตรีร่างเพรียวมาเดินมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
  "ท่านลิโป้ ทำอย่างไรดีคะซานิสแย่แล้ว" เตี่ยวเสี้ยนเอ่ยขึ้น
  "เกิดอะไรกับน้องข้า?!" ลิโป้ถามจนเกือบจะตะคอกเมื่อได้สติจึงปรับน้ำเสียงเป็นเหมือนเดิม "ซานิสเป็นอะไร?"
  "คือว่า....ท่านช่วยย่อตัวลงมาทีสิค่ะ" เตี่ยวเสี้ยนบอกพร้อมกระตุกเนคไทลิโป้ลงมาก่อนจะกระซิบบอกทุกอย่างที่นางได้ยินมาให้ลิโป้รู้
  "อื้ม...." ยิ่งฟังลิโป้ยิ่งขมวดคิ้วจนแทบจะเอามาผูกเป็นโบว์ได้เลยเมื่อฟังจบลิโป้ก็โกรธจนแทบฉุดไม่อยู่
  "ข้าจะไปฆ่ามัน!!"
  "ใจเย็นๆ ก่อนสิค่ะท่านลิโป้ เราลองดูพวกเขาไปก่อนดีกว่านะค่ะถ้าไม่ไหวจริงๆ เราค่อยเข้าไปช่วยนะค่ะ"
  "อื้ม...นั้นสินะ เจ้าฉลาดมากแม่ยอดยาหยีของข้า^^"
  "ก็แน่ล่ะ..."
  ลิโป้เชยคางของเตี่ยวเสียนขึ้นจูบเป็นรางวัลจนสาวๆ หนุ่มๆ แถวนั้นพากันอิจฉาและตอนนั้นเองที่ซานิสควงลิเลียน่าเต้นรำเปิดฟลอร์
  มิน่ายืนถือแก้วไวน์อยู่ข้างๆ กำแพงห้องโถงคล้ายกำลังรอใครบางคนอยู่ มีชายหนุ่มหลายคนมาขอเต้นรำด้วยเธอก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลจนกระทั้ง....
  "แม่สาวคนสวย ช่วยให้เกียรติเต้นรำกับข้าสักเพลงเถิด ...เลี่ยนว่ะ! ข้าพูดได้ไงเนี่ย" ท้ายประโยคนั้นบ่นกับตัวเองแต่มิน่าได้ยิน
  "ยินดีค่ะท่าน^^"
  มิน่ามองโอเม็นในชุดสูทสีแดงอย่างขำๆ ก่อนจะวางมือเรียวบนมือหนา เขาจึงรวบตัวมิน่าไปใกล้แล้วเดินไปที่ฟลอร์เต้นรำเหล่าหนุ่มต่างมองมิน่าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
  หญิงงามมีรสนิยมชอบชายหน้าเหี้ยมงั้นหรือ
  "เจ้าพูดเกือบจะดีล่ะ ตกม้าตายตรงท้ายประโยคนี้แหละ" มิน่าว่าโอเม็น
  "ก็ข้าไม่ชอบก้มตัวให้สตรีนิ เจ้าคนแรกเลยนะหนูน้อย หึหึหึ" โอเม็นยิ้ม
  "แหวะ! :P" มิน่าล้อเลียนโอเม็น
  "ว่าแต่...เจ้าเห็นของเล่นที่ข้าบอกรึยัง" มิน่าถามขณะหมุนตัว
  "เห็นแล้ว...น่ารักดีนะ ข้าอยากได้เร็วๆ จัง" โอเม็นกระตุกยิ้มมุมปาก
  ใช่แล้ว แผนการนี้มีโอเม็นเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเพราะถ้าลองคิดๆ ดูลิเลียน่าคงกินพลังวิญญาณมาเยอะเลยต้องมีพลังมาก ถึงมิน่ากับนาครอทจะกดดันนางด้วยรังสียมทูตสุดท้ายถ้าเกิดนางสู้แบบหมาจนตรอกนางก็ต้องหนีไปได้ดังนั้นมิน่าเลยติดต่อไปหาโอเม็นและยกลิเลียน่าให้เขาทรมาน เอ๊ย! ลงโทษตามใจ ให้พวกบัตกับไวโอคอยดึงความสนใจของลิเลียน่าออกจากซานิส ให้แวนพาออกห่างจากนางให้มากที่สุดแล้วให้ดื่มยาสลายมนต์สะกดของวีร่าจากนั้นมิน่า นาครอทและโอเม็นก็จะจัดการนางเพื่อไม่ให้คนในงานแตกตื่นก็จำเป็นต้องล่อนางไปในที่ลับตาคน
  มิน่ากับโอเม็นเต้นรำด้วยกันหลายเพลงโดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเธอ พอมิน่าหันไปกลับไม่เจออะไรจึงเต้นรำต่อ
  "นี้ยัยหนูข้าเริ่มเหนื่อยแล้วนะ อยากดื่มไวน์แรงๆ แล้วเนี่ย" โอเม็นบ่น
  "จบเพลงนี้ก่อนสิเจ้าเม่น" มิน่าดุ
  "โอเม็น เดี๋ยวพ่อจับไปทรมานบนเตียงเลยนิ" โอเม็นกล่าวพรั้อมยิ้มเหี้ยม
  พลั่ก!
  "อ๊ะ! ตายแล้ววว 'โทษที อ้าว...มิน่า?" ลิเลียน่าส่งเสียงวี้ดว้ายจนมิน่าอยากหาอะไรอุดหู
  "โทษที ข้าน่าจะกระแทกให้แรงกว่านี้" มิน่ากล่าวเสียงเย็นหากแต่ยิ้มหวานขัดกับน้ำเสียงเสียจริง
  "ใจร้ายจังคะ แต่คู่เต้นรำของเจ้าก็ดูเหมาะกับเจ้าดีนะ" ลิเลียน่ายิ้มหวานอย่างเสแสร้ง
  มิน่ากับโอเม็นลบรังสียมทูตออกเพื่อไม่ให้คนอื่นกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้รวมถึงนาครอทด้วย(มีรังสีหวงของนุงเนยก็พอแล้วล่ะ)
  "แหม...ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิ ข้ากับเขาเป็นคู่รักกันมาตั้งนาน" มิน่าเกาะแขนโอเม็นอย่างออดอ้อน
  "ข้าหยะแหยงอ่ะ..." โอเม็นกระซิบบอกจึงถูกมิน่ากระทื๊บเท้าด้วยส้นเข็มไปหนึ่งที
  "ขอแรงกว่านี้ได้มั๊ยจ้ะ~"
  "หุบปาก!" มิน่าหยิกเอวโอเม็นไปอีกที หยิกกันจนเนื้อแทบหลุดกันเลยทีเดียว
  ซานิสจ้องมิน่าด้วยสายตาเหม่อลอย ภายในจิตใจของเขากำลังหงุดหงิดและเสียใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เขาขัดคำสั่งมนต์สะกดของลิเลียน่าไม่ได้
  "ท่านว่าทั้งสองเหมาะกันอย่างข้าว่ามั๊ยค่ะ?" ลิเลียน่าถามซานิส
  "ข้าว่า....ก็เหมาะสมกันดีนะ อย่างกับกิ่งทองใบหยก"
  เปล่าเลย เหมือนตาลุงโรคจิตสายM ชอบทรมานเด็กมากกว่า จิตใจของซานิสคิดขัดแย้งกับคำพูดของเขา
  "แหม...ขอบคุณที่ชมคะท่าน^^" รอยยิ้มของมิน่าแฝงไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต
  พร้อมที่จะวางมวยทุกเมื่อ
  "ยะฮู้ว ซานิสอยู่นี้เองข้าตามหาแทบแย่" บัตเตอร์ฟรายกระโดดกอดคอซานิส
  "อย่ามาแตะต้องข้านะ" ซานิสเอ่ยพร้อมสะบัดบัตเตอร์ฟรายออก นาครอทเกือบจะเข้ามาซัดเขาแล้วถ้ามิน่าไม่มองเขาอย่างปรามๆ
  ข้าขอโทษนะบัตเตอร์ฟราย ข้าไม่ได้ตั้งใจ
  "แหมๆ เดี๋ยวนี้หวงตัวจังเลยน่า^^" บัตเตอร์ฟรายยิ้มอำมหิต
  "นี้ใครหรือค่ะท่านซานิส?" ลิเลียน่าถาม
  "เพื่อนของข้านะ" ซานิสตอบ
  "สวัสดี ข้าบัตเตอร์ฟราย^^"
  "ส่วนข้าไวโอเล็ตนะ ยินดีที่ได้รู้จักว่าแต่เจ้าล่ะเป็นใคร?"
  ลิเลียน่าเผยอริมฝีปากเพื่อยิ้ม "ข้าชื่อลิเลียน่าคะ"
  "ว้าว~ ชื่อเจ้าเพราะจังเลยลิเลียน่า ข้าว่าเราไปคุยกันทางนั้นกันดีกว่าเนอะ คุยกันตามประสาผู้หญิง^^" บัตเตอร์ฟรายเข้าไปควงแขนลิเลียน่าแล้วไวโอเล็ตก็ช่วยกันลากไปทางระเบียง
  "ดะ...เดี๋ยวสิ ท่านซานิส...." ลิเลียน่าหันมองซานิสที่กำลังถูกแวนจับกรอกยาสลายมนต์ใส่ปาก
  "พวกเจ้า....คิดจะทำอะไรกัน" ลิเลียน่าพูดด้วยความโมโห มีหูและหางของจิ้งจอกงอกออกมา
  "แย่ล่ะนางรู้ทันซะแล้ว บัต ไวโอถอยออกมาเดี๋ยวนี้!!" มิน่าตะโกนบอกแต่ว่า...
  "ตายซะนังพวกแพ****" ลิเลียน่าเหวี่ยงพลังใส่สองสาวจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงก่อนที่หล่อนจะโดดออกไปนอกปราสาท
  "บัต!/ไวโอ!" นาครอทและแวนรีบเข้าไปประคองร่างของคนรัก
  "ชิ! โอเม็นมากับข้า นาครอทเจ้าก็มาด้วยปล่อยนางให้แวนดูแลก่อน คริกซี่ก็อยู่ในงานให้นางรักษาให้!" มิน่าสั่งก่อนจะคลายร่างปีศาจแมงมุมออกแล้วตามลิเลียน่าไป
  "ฮึ่ม! ข้าจะฆ่ามันนังปีศาจจิ้งจอก!!" นาครอทเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธก่อนจะตามมิน่ากับโอเม็นไป
"โอ้ ไม่นะคริกซี่อยู่ไหนนะช่วยรักษาไวโอกับบัตที ฮือ..." แวนร้องไห้พลางกอดไวโอเล็ตแน่น
  "เรียกข้าเหรอ?" เสียงสดใสของภูตคริกซี่เอ่ยขึ้นเรียกความสนใจของแวน
  "คริกซี่ วูคอง ลิโป้ เตี่ยวเสี้ยน" แวนร้องด้วยความดีใจ
  "ไม่ต้องพูดมากรีบพาสามคนนี้ไปที่ห้องกันก่อน" เตี่ยวเสี้ยนบอก
  "อะ..อื้ม" แวนพยักหน้าจึงซ้อนร่างของไวโอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินไปทางห้องพัก
  ลิโป้อุ้มซานิสขึ้นพาดไหล่ วูคองจึงอุ้มบัตเตอร์ฟรายแล้วทั้งหมดก็ตรงไปที่ห้องพัก
  "อะ...อื้อ มิน่า ข้าขอโทษ...มิน่า...." ซานิสเพ้อ

  ตัดไปที่สามยมทูตที่กำลังไล่ตามปีศาจจิ้งจอกสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งสามปลดผนึกรังสีและพลังของยมทูตมันทำให้ลิเลียน่ายิ่งกลัวเข้าไปอีก ไม่คาดคิดว่าจะมียมทูตถึงสามตนมาตามล่าเธอ
  "อย่าเข้ามานะ!!" 
  ลิเลียน่าซัดพลังใส่ทั้งสามคนแต่มิน่าเข้าไปรับคนเดียว นาครอทใช้จังหวะนั้นพุ่งความเร็วไปดักหน้าลิเลียน่าและโอเม็นดักข้างหลัง เมื่อไม่หนทางจะหนีเธอจึงคิดที่ปล่อยพลังทั้งหมด มิน่าเห็นดังดังจึงกระโดดเข้าไปตรงกลางวงแล้วเป็นคนรับการโจมตีทุกอย่างของลิเลียน่า โอเม็นเห็นจังหวะดีเลยใช้โซ่มัดและตรึงร่างของลิเลียน่าเอาไว้ นาครอทจึงใช้ดาบฟันเป็นกากบาทใส่ลิเลียน่ารัวๆ ตามด้วยโอเม็นที่ใช้ตาบฟันอย่างไม่ยั้งมือ
  "จริงสิลิเลียน่า ข้าลืมบอกเจ้าไปอย่างแน่ะ ว่าข้าคือปีศาจแมงมุมและเป็นยมทูตล่าวิญญาณน่ะ หึหึหึ" มิน่าบอก
  "กรี๊ดดดดดดดดดด ไม่น่าาาาาาาาาาา" ลิเลียน่ากรีดร้องลั่น
  "โอ้~ เป็นเสียงร้องที่เพราะดีทีเดียว หึหึหึ" โอเม็นยิ้มก่อนจะรับร่างที่สลบสไลของลิเลียน่าและร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลลึก
  "หึ! สนใจแต่ของเล่นใหม่ไม่สนใจเพื่อนเล้ย!" มิน่าบ่นพลางจับไหล่ของนาครอทเพื่อพยุงตัวเอง
  "หึหึหึ งั้นข้ากลับก่อนนะ มีอะไรสนุกให้ข้าทำแล้ว^^~" โอเม็นพูดจบก่อนจะหายตัวกลับไปที่นรก
  มันไม่สนใจเพื่อนจริงๆ ด้วยเว้ย -^-++ กลับไปเมื่อไหร่ข้าจะยึดวิญญาณไปให้ยมทูตตนอื่นลงโทษ ฮึ่ม!!
  "เฮ้อ...เจ้าไหวมั๊ยมิน่า?" นาครอทถามก่อนจะพยุงมิน่า
  "ก็พอไหวน่ะ แต่ดูท่าจะเดินกลับไม่ไหว..." มิน่าเซ็ง
  "มาขี่หลังข้ามา" นาครอทบอกพร้อมกับหันหลังย่อตัวให้มิน่าขึ้นขี่
  "อื้อ ข้ารักเจ้าที่สุดเลยนคร????"
  "พูดมากไม่ต้องขึ้นเลย!"
  "อุ๊ย! ขอโทษค่าท่าน แบร่~"
  เมื่อมิน่าขึ้นขี่หลังนาครอทแล้วเข้าจึงกระโดดขึ้นดาบที่เขาทำเป็นกรงจักรแล้วจึงพากันบินกลับปราสาทของซานิส
  "นาครอทกลับมาแล้ว เอ๊ะ มิน่าเจ้าเป็นอะไรไปน่ะ" บัตเตอร์ฟรายถาม
  นาครอทวางร่างของมิน่าลงนั่งที่เตียงก่อนจะหันไปตอบบัตเตอร์ฟราย "นางเข้าไปรับพลังทั้งหมดแทนพวกข้าเพื่อให้พวกข้าโจมตีลิเลียน่า ว่าแต่เจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง หายดีแล้วใช่มั๊ย รู้รึเปล่าว่าข้าเป็นห่วง"
  "ซ้าๆ ก็ได้มั่งนาครอทนางก็ยืนหึงเจ้าอยู่นั้นไม่ได้ไปไหนสักหน่อย" มิน่าแซวขณะที่คริกซี่รักษาร่างกายให้
   "ใครหึงนาครอทพูดให้ถูกนะมิน่า!!>/////<" บัตเตอร์ฟรายหน้าแดง
  "ก็เห็นๆ อยู่นิ....-_-"
  "บ้าไปแล้ว!!"
  "ว้าว เจ้าหน้าแดงนี้น่ารักที่สุดเลยบัตเตอร์ฟราย^^" นาครอมจิ้มแก้มบัตเตอร์ฟรายเล่น
  "ไปหวานกันไกลๆ ข้าเลยไปพวกเจ้า ฮึ่ม!" มิน่าไล่
  "โด่ว ไปก็ได้แม่คนโสด" แวนแซวมิน่าคืนก่อรที่เธอจะโยนของแถวๆ นั้นใส่หน้าแวนไวโอเล็ตหัวเราะอย่างสะใจ
  "ซานิสเป็นไงบ้าง?" มิน่าถาม
  "ยังไม่ฟื้นเลย..." ลิโป้ตอบพลางมองซานิสที่นอนสลบบนเตียง
  "แล้งงานล่ะเป็นไงบ้าง?"
  "ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกข้าไปจัดการเอง^^" เตี่ยวเสี้ยนบอกก่อนจะควงแขนลิโป้ออกไป
  "งั้นข้าไปบ้างดีกว่า อยากเต้นรำกับบัตแล้ว" นาครอทยิ้มให้บัตเตอร์ฟรายแล้วพากันเดินควงแขนกันออกไป
  "พวกข้าก็ไปบ้างดีกว่า เนอะไวโอ^^" แวนพูดพร้อมกับโอบไหล่ไวโอเล็ตเดินออกไปบ้าง
  "เอาล่ะ รักษาเสร็จแล้วเจ้าก็พักผ่อนด้วยล่ะ ข้าไปเต้นรำกับวูคองล่ะ^^" และคริกซี่ก็ออกไปกับวูคองเป็นคู่สุดท้าย
  เหลือแต่มิน่าและซานิสที่นอนอยู่บนเตียง เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปดูซานิสที่นอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องอะไร
  "ผลของยาสลายมนต์มันทำให้หลับงั้นเหรอ?" มิน่าพึมพำพลางนั่งลงข้างเตียง
  รู้จักกันไม่ถึงวันก็เจอเรื่องซะแล้ว เฮ้อ... แถมเธอยังเสียจูบแรกให้เขาอีกน่าหงุดหงิดซะจริง-^-+ มิน่าได้แต่หงุดหงิดในใจ เธอก้มหน้าลงมองใบหน้าคมคายของซานิสอย่างพิจารญา
  ใบหน้ายามหลับดูผ่อนคลายไม่มีพิษภัยไม่เหมือนยามตื่นที่ชอบเข้ามารุ่มร่ามเธอ
  "รีบๆ ตื่นขึ้นมาล่ะเจ้าคนขี้เซา ข้ารอเต้นรำกับเจ้าอยู่นะ" มิน่ากระซิบที่ข้างหูซานิสก่อนจะลุกขึ้น
  หมับ!
  "!?"
  ตุ้บ!!
  จู่ๆ มิน่าก็โดนกระชากแขนอย่างแรงจนต้องเซล้มไปทับคนที่อยู่บนเตียง
  "เมื่อกี้นี้เจ้าพูดว่าอะไรนะมิน่า^^" ซานิสถามพร้อมยิ้มกริ่มมือหนาโอบเอวบางของมิน่าไว้แน่น
  "ซานิส นี้เจ้าไม่ได้หลับอยู่งั้นเหรอ" มิน่าร้องก่อนจะดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง
  "หลับสิ หลับตาเฉยๆ อ่ะนะแต่หูนี้ได้ยินหมดเลยล่ะ^^" ซานิสยิ้ม
  "เจ้านี้มัน..." มิน่าทุบอกซานิสเพื่อระบายความอาย
  "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
  "....."
  "....."
  เมื่อเห็นว่ามิน่าไม่เล่นด้วยแถมยังเงียบซานิสจึงเงียบตาม เธอซบอกซานิสพลางแอบยิ้มด้วยความดีใจ
  "ดีใจด้วยที่เจ้าไม่เป็นอะไร...ดีใจจริงๆ " มิน่าพึมพำ
  "ขอบใจเจ้านะที่เข้ามาช่วยข้าให้รอดจากปีศาจจิ้งจอก"
  "มันเป็นหน้าที่ของยมทูตอยู่แล้ว..."
  "ยมทูต?" ซานิสสงสัย
  "อ้าว นาครอทไม่เคยบอกรึไงว่าเขาเป็นยมทูต" มิน่าเงยหน้าขึ้นมองซานิส แต่ที่ตกใจนั้นคือดวงตาของมิน่ามีเส้นขีดสีดำตรงกลางดวงตาสีแดงเหมือนตาของปีศาจ
  "ข้าคือปีศาจแมงมุมและเป็นยมทูตล่าวิญญาณ ...ข้าว่าเหมือนข้าเคยพูดเกริ่นๆ ไว้นะ" มิน่าตอบก่อนจะลุกขึ้นจากตัวซานิส
  "เจ้าต้องล้อข้าเล่นแน่ๆ เลย" ซานิสลุกขึ้นตาม
  "ข้าไม่ได้ล้อเจ้าเล่นซานิส" มิน่าย้ำเสียงเข้ม
  "ข้า..."
  "ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ตามใจของเจ้า ข้าออกไปหาอะไรกินล่ะ" มิน่าลุกขึ้นกำลังจะก้าวเดินแต่ว่า....
  หมับ!!
  "ข้าเชื่อและข้าก็รู้ตั้งแต่ที่เจอเจ้าในป่าแล้ว" ซานิสกระซิบที่ข้างหูมิน่ามือโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง
  "เจ้าใจกล้ากว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะเนี่ย กล้าพูดความจริงออกมาโดยไม่กลัวว่าจะโดนรังเกียจ" 
  "ข้าโดนรังเกียจจนชินแล้วล่ะ..." มิน่าตอบน้ำเสียงเย็นชาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด
  "เจ้าไม่น่ารังเกียจเลยมิน่า เจ้างดงามที่สุด" ซานิสชมพลางหมุนตัวมิน่าให้หันมาหาเผชิญหน้ากับเขา "งดงามจนข้าอดใจไม่ไหว มอบหัวใจให้เจ้าตั้งที่เจอเจ้า"
  "...."
  "เป็นของข้าเถอะนะมิน่า" พูดจบซานิสก็กดร่างของมิน่าลงบนเตียง
  "ห๊ะ! ดะ...เดี๋ยวสิ ข้ากับเจ้าพึ่งรู้จักกันยังไม่ถึงวันเลยนะ0/////0" มิน่าดิ้น
  "เจ้ารู้จักรักแรกพบไหมล่ะ ข้าก็เป็นแบบนั้นแหละ^^" ซานิสยิ้มขณะพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน
  "ตะ...แต่แบบนี้มันเร็วไปนะ อื้อ!!"
  ซานิสไม่ปล่อยให้มิน่าพูดต่อเขาประกบริมฝีปากจูบมิน่าอย่างดูดดื่มมอบความเร้าร้อนและความหวานจนแทบละลายให้เธอก่อนจะถอนออกอย่างช้าๆ แล้วเลื่อนริมฝีปากไปตรงซอกคอระหงกัดเม้มจนมิน่าสะดุ้งสร้างรอยแดงสีกุหหลาบตรงคอแสดงถึงความเป็นเจ้าของ
  "ใช่แล้ว แบบนี้มันเร็วไปแต่ถ้ามีรอยนี้..." ซานิสแตะที่รอยแดงนั้นพร้อมยิ้มละไม "เจ้าเป็นของข้าคนเดียว ถ้ามีใครมาสร้างรอยใหม่ทับก็ต้องผ่านศพข้าไปก่อน"
  "0////////////////////////////////0" มิน่าหน้าแดงเถือกร้อนหน้าอย่างกับโดนไฟลน เธอได้แต่เอียงหน้าหลบซานิสด้วยความเขินอาย
  "ว่าแต่คนที่เต้นรำกับเจ้าเป็นใคร คงไม่ใช่คนที่เจัาคบจริงๆ หรอกนะ" ซานิสถามพลางเลื่อนมือไปลูบต้นขาของมิน่า
  "นั้นโอเม็นเพื่อนข้าต่างหากเล่า" มิน่าตอบเสียงหลง
  "อ่า ก็แล้วไป^^" ซานิสยิ้มก่อนจะลุกขึ้นพร้อมดึงมิน่าขึ้นมาด้วย
  "สนใจเป็นคู่เต้นรำให้ข้ามั๊ย?" ซานิสถามพร้อมซ้อนมิน่าขึ้นจุมพิต
  "คะ..." มิน่าตอบ
  ซานิสยิ้มก่อนจะจูงมิน่าไปที่ระเบียงซึ่งมีดวงจันทร์ส่องแสงเด่นอยู่กลางฟ้า เสียงดนตรีเบาๆ ดังเข้ามาในห้อง ซานิสและมิน่าจึงเต้นรำกันท่ามกลางแสงจันทร์นวลจบด้วยการจูบอันแสนหวาน

  ที่หน้าประตู
  แวน บัตเตอร์ฟราย และลิโป้แนบหูฟังเสียงที่ประตูแต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
  "พวกเจ้าโรคจิตรึไง แอบฟังอยู่ที่ประตูเนี่ย" นาครอทว่าก่อนจะลากบัตเตอร์ฟรายออกมาห่างจากประตู
  "เดี๋ยวสินาครอท ก็ข้าอยากรู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นทำนั้นเอง" บัตเตอร์ฟรายดิ้น
  "ไม่ต้องอยากรู้เรื่องคนอื่นเลย ถ้าอยากได้ยินเสียงแบบนั้นเดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าร้องเองเป็นไง^^"
  "นะ...นาครอท เจ้าบ้า!!"
  บัตเตอร์ฟรายโวยวายก่อนจะถูกนาครอทอุ้มแยกไปเข้าห้องส่วนตัว
  "ออกมาจากประตูได้แล้วแวน ข้าง่วงแล้วนะ" ไวโอเรียกก่อนจะลากแวนออกมาให้ห่างจากประตู
  "นี้ๆ ไวโอเรามาทำเรื่องอย่างว่ากันม่ะ?" แวนอ้อนไวโอ
  "จะ...จะบ้ารึไงเจ้าคนทะลึ่ง!!" ไวโอโวยวายแต่ก็โดนแวนอุ้มไปแล้วเรียบร้อย
  "เราไปทำลูกกันมั๊ยเตี่ยวเสี้ยน?" ลิโป้หันไปถามเตี่ยวเสี้ยนเอาซะดื้อๆ
  "ก็แล้วแต่ท่านสิค่ะ...(.///////.)" เตียวเสี้ยนตอบก่อนที่ลิโป้จะช้อนร่างบางมาอุ้มแล้วเดินไปยังห้องพักของเขา
  คืนนี้มีจัดหนักแน่นอน

  "อ้าว ทุกคนหายไปไหนกันหมด?" มิน่าถามขึ้น
  "คงไปนอนกันหมดแล้วล่ะมั้ง ข้าเจ้าก็ควรนอนได้แล้วนะ^^" ซานิสบอก
  มิน่าพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของเธอแต่โดนซานิสรั้งไว้ก่อน
  "ข้าไม่อยากนอนเหงาคนเดียวอ่ะ นอนเป็นเพื้อนข้าหน่อยนะ*0*" ซานิสอ้อน
  "มะ...ว้าย!" ยังไม่ทันทีที่มิน่าจะตอบซานิสก็กดตัวมิน่าลงเตียงแล้ว
  "นอนนี้ล่ะ ข้าไม่ลักหลับเจ้าหรอก^^"
  "เฮ้อ...ก็ได้เจ้าคนกระล่อน"
  "มาตรงนี้สิ^^" 
  ซานิสเหยียดแขนออก มิน่าจึงขยับเข้าไปนอนบอย่างกล้าๆ กลัวๆ เหมือนกระต่ายน้อยเลย
  จุ๊บ~
  มิน่าสะดุ้งเฮือกเมื่อซานิสจูบหน้าผากเธอ
  "เจ้า..."
  "จุ๊ๆ นอนได้แล้ว^^"
  มิน่าจึงทุบอกซานิสไปสองสามทีก่อนจะค่อยหลับตาลง กลิ่นหอมอ่อนของซานิสทำให้มิน่าเคลิ้มหลับไปซานิสเห็นอย่างนั้นจึงคลี่ยิ้มอ่อนโยนพลางกระชับแขนกอดมิน่าไว้แล้วจึงหลับไป
.
.
.
.
.
.
  "มิน่า เจ้าจะขึ้นไปบนโลกมนุษย์กับข้ามั๊ย?" นาครอทเอ่ยถาม
  "อื้ม...ไปสิ" มิน่าตอบ
  "แหม เดี๋ยวนี้ไม่มีคิดค่าบริการจากนาครอทเลยแหะ ปกติต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอนิ" เซฟิสแซว
  "มิน่ามีคู่แล้วนะ^^" คริกเน็คเอ่ยแทรกก่อนจะรีบหลบวิถีเคียวของมิน่า
  "ว้าว~ เพื่อนเราขายออกสักที ยินดีด้วย ฮ่าๆ ฮ่าๆ " เซฟิสหัวเราะจึงโดนมิน่าเขกหัวไปหนึ่งที
  "หนวกหู ข้าไปแล้ว" มิน่าเอ่ยก่อนจะเดินนำนาครอทไปที่ประตูมิติ
  เมื่อกำหนดจุดหมายเรียบร้อยทั้งคู่จึงไปโผล่บนโลกมนุษย์ แต่มิน่าผิดพลาดไปหน่อยเธอดันไปตกที่ห้องอาบน้ำของซานิส
  "กรี๊ด!!"
  ตู้ม!!
  "แค่กๆ แค่กๆ โอ๊ย! ประตูมิติมันเกิดอะไรขึ้นว่ะเนี่ย" มิน่าบ่นพลางลุกขึ้นแต่แล้วเธอก็ต้องปล่อยเคียวลงด้วยความตกใจแล้วรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง
  "เจ้าเป็นพวกโรคจิตสินะที่โผล่มาตอนที่ข้ากำลังอาบน้ำเนี่ย^^" ซานิสยิ้มกริ่มพร้อมกับเดินไปหามิน่า
  "ยะ...อย่าเข้ามานะซานิส ว้าย!" มิน่าร้องลั่นห้องอาบน้ำเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับหน้าอกเปลื่อยเปล่าของซานิส หน้าเธอเห่อแดงด้วยความเขินอาย
  "อยากอาบน้ำกับข้าก็ไม่บอก งั้นมาอาบด้วยกันเนอะ หึหึหึ^^" 
  "ดะ...เดี๋ยวสิ เดี๋ยววววววว!!!!"
ซานิสยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะลากมิน่ามาอาบน้ำกับเขาโดยมีเสียงหวานคอยประท้วงเป็นระยะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นครางกระเส่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #85 RouEmpire-D (@RouEmpire-D) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 12:23
    ด้านมืดของคนเขียนทำไมชอบมาตอนท้ายๆล่ะ
    #85
    0
  2. #42 Gee_attano (@angeza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 17:09
    เราเล่นมินะ ซานิสนี่เจอเป็นวิ่งอ่ะ ดึงกูอยู่ได้ เพื่อนก็ไม่เอากูเล้ยยยย
    #42
    1
    • #42-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 3)
      28 พฤศจิกายน 2561 / 17:53
      5555กรรม
      #42-1