Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,062 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    816

    Overall
    4,062

ตอนที่ 28 : (Zephys x Mina) ปลอกคอเวทมนต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

  


   "เฮ้อ....น่าเบื่อ" เสียงหวานของยมทูตสาวร่างอวบอิ่มบ่นพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
   มิน่าแกว่งเคียวของนางไปมาขณะเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของวิญญาณ
   "เดินเหม่อมาอะไรแถวนี้มิน่า?" น้ำเสียงแหบพร่าของโอเม็นยมทูตที่มิน่านับถือเป็นพี่ชายเอ่ยถามขึ้นขณะตวัดดาบฟาดฟันใส่วิญญาณที่พยายามจะหนี
   "เฮ้อ...ข้าเบื่อน่ะโอเม็น" มิน่าถอนหายใจแรงๆ จนหน้าอกกระเพื่อม
   "หืม? งานของเจ้าทำเสร็จแล้วรึไง?" โอเม็นถาม
   "เสร็จแล้ว..."
   "งั้นก็ไปเที่ยวสิ จะมาบ่นเบื่อ เบื่อ ให้หนวกหูข้าทำไม"
   "นี้เจ้าไล่ข้าเหรอ"
   "เออ!"
   "ง่าาาา เจ้ามันใจร้านที่สุดเลยโอเม็นข้าอุตสาห์มาหา" มิน่าเริ่มงอแงเหมือนเด็กมือตวัดเคียวใส่วิญญาณที่อยู่ใกล้เพื่อระบายอารมณ์
   โอเม็นยกมือขึ้นตีหน้าผากอย่างหน่ายๆ ก่อนจะชี้ไปทางถ้ำที่ทำงานของเซฟิส
   "ไปหาเซฟิสนู่นไป นี้งานข้าอย่ามาแย่งเฟ้ย!" โอเม็นโวย
   "เชอะ! เจ้าน่ะใจดีแต่กับยัยหนูเผ่าจันทรา" มิน่าบ่นอุบอิบ
   โอเม็นตวัดสายตาคมมองยมทูตสาวที่พองแก้มเดินไปที่ถ้ำของเซฟิส
   "เจ้ารู้ได้ไง?" โอเม็นตะโกนถาม
   "เห็นไง พรากผู้เยาว์นะเออ" มิน่าหันมายิ้มอย่างมึนๆ ก่อนจะรีบวิ่งกึ่งกระโดดไปหาเซฟิส
   แสบนักนะ!
   มิน่าเดินไปตามโถงทางเดินภายในถ้ำอันแสนเย็นยะเยือกที่เซฟิสทำการเกี่ยววิญญาณที่นี้ กลิ่นอายของความตายลอยฟุ้งอยู่ในอากาศผสมกับเสียงกรีดร้องอันโหยหวนของวิญญาณ
   "เฮ้ เซฟิสอยู่รึเปล่า?" มิน่าร้องทักขึ้นก่อนจะสังเกตุเห็นร่างสูงของชายสวมชุดเกราะสีเงินเหลือบม่วงนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับชายสวมชุดเกราะสีเงิน
   เซฟิสกับนาครอทนั้นเอง พวกเขาถอดหมวกและหน้ากากออกเผยใบหน้าอันหล่อเหลา
   "เจ้ามาทำไม?" เซฟิสถามมือขยับหมากเดินไปข้างหน้า
   "ว่างแล้วมาหาไม่ได้รึไง" นางตอบลากเก้าอี้ไปนั่งตรงกลางเพื่อดูการแข่งหมากรุกของเพื่อนยมทูตทั้งสอง
   "งานทำเสร็จแล้วรึไง?" นาครอทถามบ้างขณะเดินหมากไปด้านข้างกินหมากขุนของเซฟิส
   เจอหน้ากันก็ถามเรื่องงานเลยเรอะ=_=^
   "ทำเสร็จหมดแล้วค่าาาาท่านพิพากษา" มิน่าลากเสียงยาว "ข้าเบื่อเลยกะจะมาชวนพวกเจ้าไปเที่ยวโลกมนุษย์น่ะพวกเจ้า..."
   "ข้าไม่ไป..." นาครอทกับเซฟิสพูดพร้อมกันจนมิน่ารู้สึกฉุน
   "...." มิน่าขมวดคิ้วพองแก้มจนป่องเซฟิสเหลือบมองก็อดใจบีบแก้มที่พองเหมือนลูกโป่งไม่ได้
   "ทำเป็นพองแก้มเหมือนอึ่งอ่างคิดว่าทำอย่างนี้แล้วพวกข้าจะยอมไปด้วยรึไง" เซฟิสว่ามือยังบีบแก้มมิน่าอยู่ไม่ปล่อย
   "อื้อ ปล่อยแก้มข้านะเซฟิสมันเจ็บ" มิน่าตีมือเซฟิสออก "แล้วข้าก็ไม่ใช่อึ่งอ่างสักหน่อย"
   "งั้นเจ้าก็คงเป็นกบ" เซฟิสแหย่ต่อ
   "ข้าไม่ใช่กบสักหน่อย" มิน่าโวย
   "งั้น...."
   ตึก!
   "รุกฆาต..." นาครอทพูดขึ้นทำให้เซฟิสหันไปมองกระดานหมากรุก
   "เฮ้ย! ได้ไงเนี่ย!!!" เซฟิสโวย
   "ก็เจ้ามัวแต่เถียงกับมิน่าอยู่นิ" นาครอทตอบเสียงเรียบมุมปากยกยิ้มให้มิน่า
   "หือ?" มิน่ามองนาครอทด้วยความงุนงง
   "ในเมื่อเจ้าแพ้ข้าแล้วเจ้าก็ต้องไปเที่ยวกับมิน่า" นาครอทบอก
   "ห๊า!? ข้ามีงานต้องทำเยอะแยะนะเฟ้ย!" เซฟิสโวยวายอย่างไม่พอใจ
   "ถือว่าพักร้อนก็แล้วกัน ส่วนข้าจะไปป่ามนตราเหมือนกัน..." นาครอทพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
   "ข้ารักเจ้าที่สุดเลย~♡" มิน่าโผกอดนาครอทแน่นเอาแก้มถูไถกับแก้มของเขาเหมือนลูกแมวคลอเคลียเจ้านาย
   "ฝากซื้อเหล้าผลไม้มาให้ด้วยนะมิน่า" นาครอทบอกพลางยกมือขึ้นลูบหัวนาง
   "ได้เลย!" มิน่าตอบน้ำเสียงแข็งขัน
   "อย่าซื้อมาผิดเชียวล่ะไม่อย่างนั้นข้าทำโทษเจ้าแน่..." เขาหรี่ตาสีแดงเลือดนกจ้องมิน่าเขม็ง
   คดีคราวก่อนที่หยิบยามาผิดยังลงโทษไม่สมใจเลย
   "คะ...ค่ะ..." มิน่าตอบยิ้มอย่างเกร็งๆ เมื่อนึกถึงคราวก่อนที่นาครอทจับกรอกยาที่ทำให้ตัวเล็กแล้วโดนเซฟิสแกล้งสารพัดมิน่าก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง
   สารพัดวิธีที่เซฟิสสรรหามิน่ามีแต่อันที่นางไม่อยากนึกถึง ฮือ...
   "เฮ้อ...ถือว่าพาเด็กน้อยไปเที่ยวพักร้อนก็ได้" เซฟิสพูดอย่างจำยอมหากแต่ในใจนึกสรรหาสารพัดวิธีแกล้งยมทูตสาวเมื่ออยู่บนโลกมนุษย์
   แค่คิดก็สนุกแล้ว หึหึหึหึ
   "เย้~ งั้นข้าไปเตรียมตัวก่อนนะ" พูดจบมิน่าก็วิ่งลั๊ลล๊าออกจากถ้ำไป
   "ทำไมต้องให้ข้าไปกับนางล่ะ?" เมื่อมิน่าวิ่งลับตาแล้วเซฟิสจึงหันไปถามนาครอท
   "ก็มิน่าติดเจ้านี้" นาครอทตอบเสียงเรียบมือหยิบหมากอัศวินขึ้นมามอง
   "มิน่าติดข้า?" เซฟิสถามด้วยความงุนงง
   "ตั้งแต่ที่นางมาเป็นยมทูตอยู่ที่นรกนี้เจ้าก็เป็นคนดูแลนางตลอดนี้ แถมเจ้ายังชอบแกล้งนางอีก" เขาตอบพลางเหลือบมองเซฟิส
   "ก็นางทำตัวน่าแกล้งนี้นา" เซฟิสตอบพร้อมคลี่ยิ้ม ท่าทางเด๋อๆ ด๋าๆ ของมิน่าดูเหมือนลูกหมาเขาเห็นก็เลยอดใจที่จะแหย่นิดแกล้งหน่อยไม่ได้
   "ยังไงก็อย่าลืมเหล้าผลไม้ที่ข้าสั่งล่ะ" นาครอทกำชับ
   "ได้ครับท่าน ทำไมไม่ไปซื้อเองว่ะครับ" เซฟิสตอบอย่างประชดประชัน
   "ก็ข้าบอกแล้วจะไปป่ามนตรา" นาครอทตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
   เซฟิสยิ้มอย่างรู้ทัน "เจ้าจะไปหานางก็พูดมาตรงๆ เถอะสหาย"
   "รู้มาก..." นาครอทว่าก่อนจะวางหมากรุกอัศวินในมือลงบนกระดาน "ไปหามิน่านู่นไป" เขาไล่
   เซฟิสหยักไหล่ก่อนจะหยิบหมวกเหล็กมาสวมศีรษะเดินออกจากถ้ำไป นาครอทมองตามสหายก่อนจะหยิบหน้ากากของเขามาสวมบ้างกลับไปทำงานของเขาต่ออีกหน่อยแล้วค่อยพักดีกว่า

   โลกมนุษย์
   "ฮ้า~ อากาศบนโลกมนุษย์นี้สดชื่นจังเลยน้า~" มิน่าพูดขึ้นขณะวิ่งไปดูร้านขายของเร่ใกล้ๆ
   "อย่าวิ่งไปมั่วซั่วสิมิน่าเดี๋ยวก็หลงหรอก" เซฟิสว่าแต่มิน่าไม่ได้ฟังเขาเลย เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างหน่ายๆ แล้วตามร่างเพรียวไป
   "เซฟิสเจ้าดูสิ กำไลนี้สวยมากเลย" มิน่าหยิบกำไลหยกขึ้นมาดูด้วยสายตาชื่นชม
   "อยากได้ก็ซื้อสิ" เขาบอกขณะหยิบปลอกคอหนังขึ้นมาดูแล้วสวมให้มิน่าอย่างรวดเร็ว
   "เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!!" มิน่าโวยพยายามถอดปลอกคอออก
   "ฮะๆ ดูสิตอนนี้เจ้าเหมือนลูกหมาเลย" เซฟิสหัวเราะพลางยกมือขึ้นลูบหัวมิน่าอย่างเอ็นดู
   "อื้อ มันถอดไม่ออก" มิน่าพูดขึ้นพยายามแกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออก
   "โอ้ แย่ล่ะนั้นเป็นปลอกคอเวทมนต์ที่ทำให้บรรลุความปราถนา" พ่อค้าหันมาพูดขึ้นด้วยความตกใจ
   "ห๊า หมายความว่าไง?" เซฟิสถาม
   "อะแฮ่ม! ปลอกคอนั้นจะหลุดออกเมื่อพวกท่านบรรลุความปราถนาอันแรงกล้า" พ่อค้าตอบ
   "ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" เซฟิสหยิบเงินยื่นให้พ่อค้าค่าปลอกคอและกำไลหยกก่อนหยิบสวมให้มิน่าแล้วจูงนางเดินออกจากร้านไป
   "เมื่อพวกท่านหลอมรวมกันเป็นหนึ่งปลอกคอนั้นจึงจะหลุด..." พ่อค้าเอ่ยตามเสียงแผ่วเบา
   "แกะยังไงก็แกะไม่ออก เพราะเจ้านั้นแหละเซฟิส" มิน่าหันไปโวยใส่เซฟิส
    "สวมไว้แบบนี้ก็ดีแล้วจะได้ไม่มีใครมายุ่งกับเจ้า" เซฟิสเอ่ยเสียงเรียบ
   "ห๊า???" มิน่าลากเสียงกระพริบตามองเซฟิสด้วยความสงสัย
   เขาเพียงยกยิ้มมุมปากลูบหัวมิน่า นางได้แต่มองด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อพลันดวงตากลมโตก็เหลือบไปเห็นร้านขนมหวานซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
   "เซฟิสข้าจะไปร้านขนม" มิน่าชี้นิ้วไปที่ร้านขนม
   "ก็ไปสิ ใครห้ามเจ้า" เซฟิสบอกก่อนจะโดนมิน่าลากวิ่งไปที่ร้านขนมหวาน
   "เจ้าต้องมากับข้าด้วย^^" มิน่าหันมาส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะผลักประตูเข้าไป
   เฮ้อ....ข้ามากับเด็กใช่มั๊ยเนี่ย เซฟิสคิดพลางถอนหายใจยาว
   กลิ่นหอมของขนมปังลอยอบอวลไปทั่วร้านมิน่าปล่อยมือเซฟิสเดินไปดูบรรดาขนมที่จัดเรียงไว้บนชั้นตู้กระจกดวงตาสีแดงทับทิมเปล่งประกายระยิบระยับ
   "ยินดีต้อนรับค่าาา เชิญเลือกได้ตามใจเลยนะค่ะ^^" พนักงานพูดทักทายด้วยเสียงสดใส
   "เอาโดนัท วาฟเฟิล มาการองซ์ เค้กช็อกโกแลต โมจิ คัพเค้ก แล้วก็...." มิน่าเดินไปดูตู้ขนมอีกด้านหนึ่ง
   "นี้เจ้าสั่งเยอะขนาดนี้กินหมดเหรอ?" เซฟิสถาม
   "หมดสิ" มิน่าตอบ
   "ห๊า เจ้าเอาไปยัดไว้ส่วนไหนกัน" เซฟิสกวาดสายตามองมิน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหยุดจ้องอยู่ที่หน้าอกที่ใหญ่เกินหน้าเกินตา
   "จ้องอะไรของเจ้า..." มิน่าหรี่ตามองเซฟิสเขม็ง
   "น้ำหนักเจ้าขึ้นอีกแล้วนะมิน่า" เซฟิสพูดพร้อมจิ้มหน้าอกของนางเล่น
   นุ่มดีแหะ
   "เจ้าว่าไงนะ!!!" มิน่าโกรธจัดปัดมือเซฟิสออกก่อนจะกระทื๊บเท้าเขาแล้วเดินไปสั่งขนมต่อ
   "เจ็บนะเฟ้ย!" เซฟิสโวยวายตามหลัง มิน่าจ่ายเงินรับห่อขนมมาอุ้มแล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่สนใจเซฟิส
   "แฟนคุณน่ารักจังเลยนะค่ะ^^" พนักงานแซวพร้อมรอยยิ้มหวาน
   "เพื่อนต่างหากล่ะ" เซฟิสตอบก่อนจะตามมิน่าไป
   มิน่าเดินกินขนมชมเมืองอย่างอารมณ์ดีถึงเมื่อกี้จะถูกเซฟิสแหย่ด้วยคำพูดที่ว่าน้ำหนักขึ้นแต่พอได้กินขนมแล้วอารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลก็หายไป
   "มาการองซ์นี้อร่อยจังเลยน้า เดี๋ยวขากลับต้องแวะซื้ออีกดีกว่า^^"
   ตึก ตึก ตึก ตึก
  หมับ!
   "อ๊ะ! ขนมของข้า เอาคืนมานะ!!!" มิน่าร้องขณะมองตามเด็กผู้ชายที่สวมเสื้อมิดชิดวิ่งหายลับไปกับฝูงคน
   "เจ้าบังอาจมากที่ขโมยขนมของข้า รับรองว่าเจ้าได้ตายศพไม่สวยแน่!!!" มิน่าเข่นเขี้ยวก่อนจะตามเด็กคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว
   "เฮ้ เดี๋ยวก่อนมิน่า" เซฟิสตะโกนเรียกแต่ไม่ทันซะแล้ว
   มิน่าวิ่งตามเด็กชายขโมยมาจนถึงตรอกไร้ผู้คน นางเรียกเคียววิญญาณของนางออกมาเมื่อวิ่งตามทันนางจึงใช้เคียวกระชากร่างของเด็กชายแล้วเหวี่ยงใส่กำแพงอย่างแรง
   "กล้ามากนะที่มาขโมยขนมของยมทูต..." มิน่าพูดเสียงเย็นยะเยือกมือขยับเคียวไปจ่อคอของเด็กน้อยจอมขโมย
   "ดะ...ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้ามีน้องสาวต้องกลับไปหา" เด็กน้อยยกมือขึ้นร้องอ้อนวอนน้ำตาไหลอาบแก้ม
   "แล้วมาขโมยของข้าเนี่ยนะ..." มิน่ายังไม่หายโกรธ
   "ข้าจำเป็นจริงๆ ข้ากับน้องไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ได้โปรดเถอะ" เด็กน้อยก้มลงกราบมิน่าหลายรอบพูดอ้อนวอนน้ำเสียงปนสะอื้น
   มิน่ามองดูเด็กน้อยอยู่ครู่นึง นางดูออกอยู่ว่าเด็กชายพูดความจริงจึงถอนหายใจเก็บเคียวยมทูต
   "ก็ได้ ขนมทั้งหมดนั้นข้ายกให้เจ้า แล้วก็นี้...ข้าให้ไว้ซื้อของกินให้น้องเจ้าด้วย" นางยื่นห่อเงินให้กับเด็กชาย
   "ขะ...ขอบคุณท่านมากครับ ขอบคุณ ขอบคุณ" รับห่อเงินมาก่อนจะก้มหน้าไหว้มิน่าอีก
   "อย่าพูดมาก ทีหลังเจ้าก็อย่าขโมยอีกหากเจ้าฉลาดหน่อยรู้จักนำเงินนี้ไปตั้งทุนขายของจะดีกว่าการขโมยมาก" มิน่าบอกพร้อมลูบหัวเด็กน้อย
   "ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณท่านเลย ท่านยมทูตสุดสวย" เด็กชายบอกก่อนจะวิ่งหายลับสายตาไป
   ยมทูตสุดสวยเหรอ ฮิฮิฮิ
   "เอาล่ะ ข้าก็กลับบ้างดีกว่า" มิน่าเดินออกจากตรอกและต้องชะงักเท้ากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก
   ที่นี้ที่ไหนเนี่ย!!!!!?
   มิน่าเดินวนไปวนมาแถวนั้นอยู่นานก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยบวกกับความหิว ตอนนี้นางคิดได้อย่างเดียวคือ....
   นางหลงทางซะแล้ว
   "อ้าว ทำไมมีสาวงามมานั่งทำหน้าเศร้าแถวนี้" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเหนือหัวทำให้มิน่าเงยหน้าขึ้นมอง
   "เจ้าเป็นใครอ่ะ" มิน่าถามจ้องชายหนุ่มสวมหน้ากากด้วยสายตาใสซื่อ
   "ข้าชื่อซานิสน่ะ แล้วเจ้าล่ะ?" เขายื่นมือไปให้มิน่าจับลุกขึ้นยืน
   "ข้าชื่อมิน่า" นางตอบเอื้อมมือไปจับมือซานิสลุกขึ้นยืนก่อนจะหัดไปปัดเศษดินออกจากกางเกง
   "ดูเจ้ากำลังมีปัญหาออยากให้ข้าช่วยมั๊ย?" ซานิสถามแอบสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชม
   "ข้าหลงทางน่ะ" มิน่าตอบน้ำเสียงเซ็งๆ
   "เจ้าพักอยู่ที่ไหนล่ะเดี๋ยวข้าพาไปส่ง" ซานิสอาสาไปส่ง
   "ข้าพักอยู่ที่...." ยังไม่ทันที่มิน่าจะพูดจบประโยคนางก็ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคย
   "มิน่า อยู่นี้เองข้าตามหาแทบแย่" ร่างสูงของเซฟิสวิ่งมาหยุดตรงหน้า
   "เซฟิส" มิน่าเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจก่อนจะโดนมะเหงกลูกโตๆ จากเซฟิสหนึ่งที
   "เจ้าเขกหัวข้าทำไมเนี่ย" มิน่าร้องพลางยกมือลูบหัวตัวเองป่อยๆ
   "ก็มันน่านักมั๊ยล่ะ วิ่งตามโจรมาโดยไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วเป็นไง หลงทาง" เซฟิสดุเสียงเข้มก่อนจะสังเกตุเห็นซานิส
   "เจ้าเป็นใคร?" เขาถามจู่ๆ ก็รู้สึกไม่ถูกชะตาด้วย
   "ข้าชื่อซานิส บังเอิญเห็นมิน่ากำลังหลงทางอยู่ว่าจะพานางไปส่งที่พัก" ซานิสตอบพร้อมส่งสายตามองมิน่า
   เซฟิสรู้สึกหงุดหงิดจึงโอบไหล่มิน่ามาใกล้ "อ้อ ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วล่ะในเมื่อข้ามารับนางแล้ว"
   "ว้า น่าเสียดายที่ท่านมาก่อน" ซานิสยกยิ้มมุมปากในใจไม่รู้สึกชอบชายดวงตาสีม่วงเย็นชาเลยสักนิด
   เซฟิสกับซานิสจ้องตากันอย่างเข่นเขี้ยวรังสีอำมหิตแผ่รอบตัวทั้งสอง
   "เซฟิสพาข้าไปซื้อขนมใหม่อีกนะ" มิน่าหันไปอ้อนเซฟิสตาแป๋วไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าพวกผู้ชายกำลังสู้กันทางสายตาอยู่
   "อื้ม ได้สิ" เซฟิสตอบยกมือขึ้นลูบหัวมิน่าอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันไปมองซานิสอย่างผู้ที่เหนือกว่า
   "นี้มิน่าข้ารู้จักร้านขนมอร่อยๆ เจ้าสนใจรึเปล่า?" ซานิสเอ่ยถามมิน่า
   "จริงเหรอ อยู่ไหนเหรอซานิส?" มิน่าหันไปถามด้วยความสนใจ
   "ข้าจะบอกเมื่อเจ้ามากับข้า"
   "ไปสิ ข้าจะได้รู้จักเส้นทางมากขึ้น"
   ซานิสส่งยิ้มอย่างผู้ชนะให้เซฟิสก่อนจะยื่นมือตรงหน้ามิน่า
   "มาสิเดี๋ยวข้าพาไป"
   มิน่ากำลังจะยื่นมือไปจับมือซานิสเซฟิสก็คว้าไว้ก่อนพร้อมกระชากมาใกล้
   "อะไรอ่ะเซฟิส?" มิน่าถาม
   "เจ้าจะไปกับคนแปลกหน้ารึไง มันอันตราย" เซฟิสว่า
   "เอ๊ะ แต่เขาก็ไม่ได้ดูอันตรายสักหน่อย" มิน่าเถียง
   "เฮ้อ...เดี๋ยวข้าเลี้ยงขนมเจ้าเองอยากได้อะไรจะซื้อให้หมดเลย"
   มิน่าคลี่ยิ้มหวาน "เจ้าพูดแล้วห้ามคืนคำนะ"
   "อื้ม" เซฟิสขานตอบ
   "ฮี่~ เยี่ยมเลย" มิน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันไปโบกมือให้ซานิส "ไว้คราวหน้านะสหายสุดหล่อ"
   "ไม่มีคราวหน้า..." เซฟิสเอ่ยแทรกเสียงขุ่นก่อนจะลากมิน่าเดินออกมา
   ซานิสมองดูตามร่างเพรียวของมิน่าจนลับสายตาพลางถอนหายใจแรงๆ ...นกตัวเบ้อเร้อเลยคับ
   เซฟิสพามิน่าเที่ยวเมืองทั้งวันโดยที่ยอมจ่ายทุกอย่างที่มิน่าอยากได้และยังถูกใช้ให้ถือของให้นางอีก ...คิดผิดคิดถูกเนี่ยที่ยอมนาง
   เทพส่งสาร์นแห่งนรกกลายเป็นคนถือของซะแล้ว
   "เซฟิส อ้าม~" มิน่าตักไอศครีมจ่อริมฝีปากของเซฟิส
   "อ้ำ..." เขางับไอศครีมหวานฉ่ำแล้วกลืนลงคออย่างรวดเร็วเพราะเขาเป็นพวกที่ไม่ชอบกินของหวานเหมือนนาครอท อยากดื่มเหล้ามากกว่า
   "อร่อยมั๊ย?" มิน่าถามเสียงใสขณะตักไอศครีมกินบ้าง
   "หวาน..." เซฟิสตอบเสียงเรียบ
   "อื้ม ลืมไปว่าเจ้าไม่ชอบของหวาน" มิน่ายิ้มก่อนจะตักไอศครีมกินอย่างมีความสุขโดยไม่สนใจเซฟิสที่เอาแต่จ้องนาง
   เซฟิสจ้องมิน่าที่ตักไอศครีมกินอย่างมีความสุขด้วยความเพลินตาก่อนจะสังเกตุเห็นว่ามุมปากของนางเปื้อนไอศครีม ความคิดสนุกหนึ่งแวบเข้ามาในหัวเซฟิส
   "มิน่าข้าอยากกินไอศครีมน่ะ" เซฟิสเรียก
   มิน่าหันไปมองพร้อมกับตักไอศครีมขึ้นจ่อริมฝีปากเขาแต่เซฟิสไม่สนไอศครีมที่นางตักให้เขาโน้มหน้ามาใกล้นางเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดผิวแก้มของนาง
   แผล่บ
   "!?" มิน่ากระพริบตาปริบๆ มองเซฟิสที่แลบลิ้นเลียริมฝีปากนางก่อนจะผละไปนั่งเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
   "อร่อย"
   "...."
   พลั่ก!
   "อั่ก!"
   "เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ยมาเลียปากข้าทำไม" มิน่าโวยวายหลังจากที่ต่อยเสยคางเซฟิสจนหงายหลังไปนอนแผ่ที่พื้น
   "กินไอศครีมไง ตรงปากเจ้าอ่ะ" เซฟิสตอบยกมือกุมคางตัวเองด้วยความเจ็บ
   "เจ้านี้มัน...พวกฉวยโอกาสรึไงกัน" มิน่าแตะริมฝีปากตัวเองมองค้อนเซฟิสอย่างเคืองๆ
   ข้าเป็นกับเจ้าคนเดียวนั้นแหละมิน่า ...เซฟิสคิดในใจพร้อมยกยิ้มมุมปาก
   หลังจากกินไอศครีมจนหมดแล้วเซฟิสก็นึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อเหล้าผลไม้ไปให้นาครอทจึงแวะที่ร้านเหล้า
   "เอาเหล้าผลไม้ลังหนึ่ง" เซฟิสสั่งขณะทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ขาเดียวหน้าบาร์เทนเดอร์มิน่าเบ้หน้าก่อนจะนั่งลงข้างเซฟิส
   "ซื้อเหล้าแล้วรีบกลับกันเถอะนะเซฟิส" มิน่าบอกเขาพลางบีบจมูกนางไม่ถูกกับพวกกลิ่นเหงื่อไคลเหม็นสาบของพวกผู้ชายร่างยักษ์และกลิ่นเหล้าเหม็นฉุน
   เซฟิสเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นานๆ ทีมาร้านเหล้าข้าขอนั่งดื่มสักหน่อยแล้วกัน"
   "เซฟิส!" มิน่าร้อง
   "ว๊อตก้า 2" เขาหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์
   "ข้าไม่ดื่มนะ" มิน่าบอก
   "อื้ม...ข้าอยากให้เจ้าชิมดูสักนิดน่ะ"
   "นิดนึงข้าก็ไม่เอา"
   "งั้นรึ...." เซฟิสเลิกสนใจมิน่าหยิบแก้วว๊อตก้าขึ้นดื่ม
   มิน่าถอนหายใจยกมือขึ้นเท้าคางหรี่ตามองดูเซฟิสที่ละเมียดละไมกับน้ำสีอำพันกลิ่นฉุนอย่างมีความสุข สักพักก็มีเสียงโห้ร้องที่ด้านเวทีเสียงดนตรีบรรเลงขึ้นพร้อมแสงไฟที่ฉายไปที่ร่างอรชนอวบอึ๋มของสตรีนักเต้นรำ
   "วิ้ว~ มีนักเต้นรำด้วยงั้นรึเนี่ยน่าสนุก" เซฟิสยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มพลางจ้องสาวนักเต้นรำด้วยความชื่นชม
   "...." มิน่าขมวดคิ้วเรียวเข้ากันอย่างหงุดหงิดนางเริ่มเบื่อเต็มทีแล้วมือเรียวคว้าแก้วน้ำข้างตัวกระดกดื่มด้วยความกระหายก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามันคือเหล้า!
   "ฮ่าๆ เยี่ยมเลย" เซฟิสปรบมือให้นักเต้นรำก่อนจะสังเกตุเห็นมิน่าเดินตรงไปที่เวที
   "ขอข้าเต้นด้วยคนสิ" มิน่าเอ่ยเสียงหวานพร้อมขยับร่างกายเต้นด้วยท่าทางยั่วยวน
   "เฮ้ย! มิน่า" เซฟิสร้องลั่นกำลังจะพุ่งไปหานางแต่...
   "อ้าว เจ้าเมานี้" ซานิสเอ่ยขึ้นคว้าตัวมิน่ามาจับไว้
   มิน่าจ้องหน้าซานิสอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอานิ้วไปจิ้มแก้มเขาเล่นดวงตาสีแดงทับทิมหวานเยิ้มจนคนมองแทบละลาย
   "เจ้านั้นเอง ขนาดให้หน้ากากเจ้าก็ยังหล่อนะเนี่ย ฮิๆ ฮิๆ " นางหัวเราะคิกคักแล้วนางก็สะดุดขาโต๊ะเซถลาไปกอดซานิสหน้าอกอวบอิ่มแนบกับแผ่นอกกว้างของเขา
   "คิกๆ สะดุดขาโต๊ะ"
   "เจ้าเมามากไปแล้วนะ"
   "ข้าไม่ได้เมาสักหน่อย ฮิๆ ฮิๆ "
   เพล้ง!!
   เซฟิสบีบแก้วในมือแตกคามือสายตาคมจ้องร่างเพรียวของมิน่าที่กำลังคลอเคลียซานิสด้วยความขุ่นเคือง
   "มิอท่านไม่เป็นอะไรนะค่ะ?" สาวพนักงานเสิร์ฟเอาผ้ามาเช็ดเหล้าออกให้เซฟิส
   "อย่ามายุ่งกับข้า" เขาสะบัดร่างเล็กออกก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปคว้าตัวมิน่าออกจากซานิส
   "กลับที่พักได้แล้วมิน่า" เซฟิสเอ่ยเสียงเย็น
   "เอ๊? ไหนเจ้าบอกจะดื่มก่อนไง" มิน่าหันไปถามเขาเสียงหวาน
   "ข้าหมดอารมณ์แล้วตอนนี้อยากกลับ..."
   มิน่ายกนิ้วแตะริมฝีปากก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิดก่อนจะผละจากซานิสไปเกาะแขนเซฟิส
   "กลับบ้านกัน~"
   "ดีมาก..." เซฟิสยกมือลูบหัวมิน่าอย่างเอ็นดูก่อนจะหันไปสั่งให้พนักงานเอาเหล้าที่สั่งไปส่งที่โรงแรม
   ซานิสรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่มิน่าจากไปความนุ่มนิ่มและความหอมของนางยังติดจมูกเขาอยู่เลย
   "เซฟิสๆ ขี่หลัง ขี่หลัง" มิน่าอ้อนพร้อมกระโดดจะขึ้นหลังเขา
   "ไม่เอาน่า" เขาปรามแต่มิน่าไม่ฟังกระโดดเกาะคอเขาได้ก็ไม่ยอมลงเขาเลยต้องจำใจยอมให้นางขี่หลัง
   "ฮิๆ ฮิๆ ฮิๆ " มิน่าหัวเราะพลางอิงหัวกับเซฟิส
   "หัวเราะอะไรของเจ้า" เซฟิสถาม
   "ก็...ข้ามีความสุขมากเลยนะวันนี้ ได้มาเที่ยวกับเจ้า พอข้าหลงทางเจ้าก็ตามหาข้า ตอนข้าเมาเจ้าก็ดูแลข้าให้ขี่หลังด้วบ"
   "แน่ล่ะก็เจ้ามันซนนี้"
   "ข้าน่ะชอบเจ้าที่สุดเลยเซฟิส ชอบมากๆ เลย"
   เซฟิสหยุดเดิน "เจ้าว่าไงนะมิน่า"
   "ข้าบอกว่า ข้า-ชอบ-เจ้า!!" นางตะโกนใส่หูเซฟิสก่อนจะอิงหัวคลอเคลียเขา
   "เจ้ารู้ตัวมั๊ยว่าพูดอะไรออกมา"
   "รู้สิ ข้าน่ะชอบเจ้าตั้งแต่มาเป็นยมทูตที่นรกแล้ว"
   "..." เซฟิสกลืนน้ำลายลงคอใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน
   "เจ้าเสร็จข้าแน่คืนนี้..." เขาเอ่ยแล้วจึงเดินกลับโรงแรมต่อ
   เมื่อถึงโรงแรมเซฟิสวางตัวมิน่าลงที่โซฟาแล้วต้องหน้าคม่ำเพราะโดนนางดึงไปจูบอย่างไม่ประสาสักพักเซฟิสก็เป็นฝ่ายนำ เขาสอดลิ้นเรียวเข้ากวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กกวาดไปทั่วโพรงปากและกระพุ้งแก้มมือใหญ่ลูบสะเปะสะปะไปตามร่างกายเพรียวที่เต็มไปด้วยสัดส่วนโค้งเว้าสอดมือไปใต้เสื้อเชิ้ตสีดำขยุ้มเข้าหน้าอกอิ่ม
   "อื้อ เซฟิส..." มิน่ายกแขนกอดคอเซฟิสใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความเขินบวกกับฤทธิ์เหล้า
   "เจ้าแน่ใจนะว่าจะให้ข้าทำ?" เขาถามเพื่อความแน่ใจขณะที่มือเอื้อมไปปลดตะขอชั้นในของมิน่าออก
   "อื้อ!!!" มิน่าตอบพร้อมพยักหน้าอย่างแข็งขัน
   "เด็กน่ารัก" เขายิ้มหวานโน้มหน้าไปมอบจูบอันหอมหวานและเร้าร้อนก่อนจะผละไล้ลงมาที่ซอกคอระหงจูบเม้มสร้างรอยสีแดงกุหลาบ จูบซ้ำๆ ย้ำๆ ไล่ลงมาเรื่อยๆ สร้างรอยความเป็นเจ้าของเต็มร่างกายของนาง
   ไม่นานเสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างทั้งสองไปกองอยู่ที่พื้นห้องอย่างไร้เยื่อใย ร่างเปลือยเปล่ากอดกันแน่นและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจับมือสอดประสานกันเดินทางไปสู่ดินแดนสีขาวอันบริสุทธิ์
   ปลอกคอเวทมนต์ที่คอมิน่าสลายหายไปกับสายลม

   เช้าวันต่อมา
   "งื้อ...เช้าแล้วเหรอ" มิน่างัวเงียลืมตาตื่นขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีม่วงของเซฟิสที่จ้องมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน
   "ตื่นแล้วเหรอ?" เขาถามเสียงแหบพร่ายกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าผากมิน่าออกทัดหู
   "อื้อ..." นางตอบเสียงอู้อี้แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ
   "เจ้าจำเรื่องเมื่อคืนได้รึเปล่า?"
   "จำได้หมดเลย..."
   "เหรอ แล้วตอนนี้เจ้าเจ็บตรงไหนรึเปล่าข้าขอโทษที่เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย"
   "ข้าเจ็บสะโพก..." มิน่าตอบเสียงเรียบหรี่ตามองเซฟิสอย่างเคืองๆ
   "อา...ขอโทษ อ๊ะ!"
   พริบตาเดียวมิน่าก็นั่งคร่อมบนตัวเซฟิสร่างแลบลิ้นให้เขาพร้อมหัวเราะคิกคักขณะที่มือบางลูบไล้ตามแผงอกกว้างของเขาอย่างซุกซน
   "อื้ม...เจ้าจะเอาอย่างนี้ใช่มั๊ยมิน่า" เซฟิสครางเสียงแหบพร่าก่อนจะพลิกตัวนางลงไปนอนราบอยู่ใต้ร่างเขาอย่างรวดเร็วจ้องมองนางด้วยสายตากระหาย
   "เจ้าเหมือนหมาป่าเลย" มิน่าว่าพร้อมยิ้มน่ารัก
   "งั้นเจ้าก็คงเป็นกระต่ายน้อยที่ถูกหมาป่าจับกินนะสิ" พูดจบเขาก็ก้มลงมอบจูบเร้าร้อนกับมิน่าก่อนจะเลื่อนลงมากัดคอของนางอย่างหมั้นเขี้ยว
   "ข้าชอบเจ้าที่สุดเลย~" มิน่าเอ่ยเสียงปนหอบพร้อมยิ้มหวานนางกอดเซฟิสแน่นจิกเล็บกับแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์
   "ข้าจะทำให้เจ้าลุกไม่ขึ้นเลยเชียวเด็กน้อย" เซฟิสคลี่ยิ้ม

   .........................................................

   "ขอบคุณสำหรับเหล้านะเซฟิส" นาครอทเอ่ยขึ้นขณะรินเหล้าให้แก้ว
   "อื้ม..." เซฟิสตอบสั้นๆ
   "ว่าแต่ทำไมเจ้าดูเพลียๆ จังล่ะ" นาครอทสังเกตุเห็นขอบตาของเซฟิสดูคล้ำๆ คล้ายคนไม่ได้นอน
   "เพราะมิน่าน่ะ..." เซฟิสตอบพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
   ผู้หญิงบ้าอะไรถึกชะมัด หึหึหึ
   "ว่าแต่ข้าแล้วเจ้าล่ะทำไมถึงมีรอยข่วนที่คอ?" เซฟิสจ้องรอยข่วนเป็นทางยาวตรงคอนาครอทด้วยความสงสัย
   นาครอทกระตุกยิ้มมุมปาก "เล่นไล่จับผีเสื้อมาน่ะ"
   "หืม..." เซฟิสมองนาครอทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผยยิ้มอย่างรู้ทัน
   "ผีเสื้อตัวนั้นสวยมากมั๊ย?" เขาถาม
   "สวยสิ สวยและน่ารักมากเลย" นาครอทยกมือขึ้นปาดริมฝีปาก
   "แล้วทำไมไม่จับมาล่ะถ้าถูกใจขนาดนั้นน่ะ"
   "ไม่ล่ะ เดี๋ยวสิงโตโกรธเอา"
   "...แบบนี้มันดีสำหรับเจ้าแล้วเหรอ?"
   "...." นาครอทไม่ตอบเพียงแต่ยกเหล้ากระดก
   "เซฟิสสสสสสสสส~" เสียงหงานของมิน่าดังมาแต่ไกลก่อนที่ร่างของนางจะกระโดดกอดเซฟิส
   "มีอะไร?" เซฟิสถามเสียงเรียบพลางยกมือลูบหัวนาง
   "ไปแช่น้ำพุร้อนที่โลกมนุษย์กัน" มิน่าชวน
   "ไว้จะไปคิดดู..."
   "ง่า เจ้าก็ไปด้วยกันนะนาครอท ไปแช่น้ำพุร้อนกัน"
   "ไม่ล่ะ อยู่ที่นี้ก็มีบ่อลาวาให้แช่"
   "เจ้านี้มัน...." มิน่าพองแก้มอย่างงอนๆ
   "น่าๆ เอาแบบนี้สิ..." เซฟิสกระซิบบอกบางอย่างกับมิน่า นางเผยยิ้มและพยักหย้าเห็นด้วยกับเขา
   "งั้นข้าไปก่อนนะ" มิน่าออกไปกลับไปทำงานของนางต่อ
   "พวกดูสนิทกันดีนะ" นาครอทเอ่ยขึ้น
   เซฟิสยิ้มกรุ่มกริ้ม "แน่นอนอยู่แล้ว"

   The end.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
ไฮ~ ฟิคคู่นี้เกิดเพราะน้องแมวผีไปอ่านฟิคของNaKriมาแล้วติดใจคู่เซฟิสกับมิน่าเลยให้แมวผีแต่งคู่นี้ขึ้นมา ซึ่งแมวผีก็ชอบคู่นี้เหมือนกันค่ะ คุคุคุ คู่ริกเตอร์กะเอมิลี่นี้แต่งค้างไว้เลยเดี๋ยวต้องไปต่อแล้ว555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #41 magefern12 (@magefern12) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 18:56
    อรั้ยยยย ขอบคุณที่จะแต่งให้นะค่าา เรือนี้หนูก็ลงอิอิ
    #41
    1
    • #41-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 28)
      28 พฤศจิกายน 2561 / 08:11
      คุคุคุ
      #41-1