Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,877 Views

  • 145 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    631

    Overall
    3,877

ตอนที่ 26 : (Tulen x Butterfly) ก็แค่เคย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 พ.ย. 61


ความรักเพียงแรกเริ่มนั้นหวานฉ่ำ หากนานวันเวลาผ่านไปก็เริ่มจืดจางและจางหายไปจากกัน
   เหมือนกับดอกไม้ที่แห้งเหี่ยวลงเรื่อยๆ

   บัตเตอร์ฟรายเก็บกวาดทำความสะอาดห้องอย่างทุกครั้ง เธอไม่ได้ทำความสะอาดมาเกือบเดือนหลังจากทำวิจัยส่งอาจารย์มาจาจบ
   "ต้องเก็บของเก่าที่ไม่ใช้ไปทิ้งแล้ว รกเป็นบ้า" เธอพึมพำขณะก้มเก็บของที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง
   กึก!
   บัตเตอร์ฟรายหยิบพวงกุญแจผีเสื้อขึ้นมาดู จี้ผีเสื้อสีเหลืองแกว่งเบาๆ กระทบกับแสงแดดที่ส่องเล็ดลอดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง
   พวงกุญแจอันนี้เป็นสิ่งที่ทูเลนให้เธอครั้งแรกที่เจอกันครั้งแรก เธอเอามันไปวางบนโต๊ะก่อนจะค้นไปที่ใต้เตียงก็เจอกล่องใบเล็กๆ ที่เก็บความทรงจำของเธอเอาไว้แล้ววางมันไว้บนโต๊ะเช่นกัน
   "ฟู่ ในที่สุดก็เก็บห้องเสร็จสักที" เธอนอนแผ่อยู่บนเตียงเปิดแอร์เร่งความเย็นก่อนที่สายตาจะเหลือบเห็นกล่องความทรงจำอยู่บนโต๊ะแล้วจึงลุกขึ้นไปหยิบมาเปิดดู
   เธอคลี่ยิ้มเมื่อเปิดฝากล่องออกผนังที่สี่ด้านก็แผ่ออก มันเต็มไปด้วยรูปที่เธอถ่ายกับทูเลนแล้วเอามาใส่กล่องนี้ไว้ สร้างช่องลับมากมายเพื่อใส่รูป
   คิดไม่ถึงว่าเธอจะประดิษฐ์เจ้ากล่องความทรงจำนี้ได้ เธอยิ้มพลางดึงรูปที่ถูกแปะไว้กับเชือกออกมาดู
   "นี้มันตั้งแต่ที่ฉันเริ่มคบกับนายนี่นา" เธอพึมพำขณะมองดูรูปแต่ล่ะใบ

   *****************************

   "นี้ๆ เขาว่าวันนี้จะมีนักเรียนใหม่เข้ามาล่ะ" คริกซี่พูดขึ้นด้วยท่าทางดีใจ
   "แล้วไงอ่ะ..." บัตเตอร์ฟรายตีหน้านิง
   "โถ่ บัตอ่ะเธอนี้กะจะไม่สนใจอะไรเลยรึไง" คริกซี่ว่า
   "ไม่" เธอตอบสั้นๆ ขณะพลิกหน้าหนังสืออ่านต่อ
   คริกซี่ถอนหายใจอย่างหน่ายๆ บัตเตอร์ฟรายเป็นคนสวยมีผู้ชายเข้ามาหาตั้งแต่ที่เข้าเรียนแต่เธอไม่สนเมื่ออาทิตย์ก่อนก็พึ่งบอกปฏิเสธซานิสที่เข้ามาจีบอย่างเย็นชา
   ขนาดซานิสที่เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีถึงขั้นนายแบบบัตเตอร์ฟรายก็ยังไม่สนใจแถมเธอยังให้เหตุผลอีกว่าเขานิสัยเสียเลยไม่อยากคบ
   นิสัยเสียยังไงนั้นคริกซี่ก็พอจะเคยเห็นมาแล้วแต่เล่นไม่คบผู้ชายคนไหนเลยนี้เจ๊แกกะจะขึ้นคานไปตลอดชีวิตรึไงค่ะ
   ครืด~
   เสียงประตูห้องเปิดขึ้นทำให้นักเรียนที่กำลังคุยกันอยู่ต่างเงียบเสียงลงทันทีก่อนที่ร่างสูงของอาจารย์ชีเนียลจะเดินเข้ามา
   "สวัสดีนักเรียนวันนี้ห้องเรามีนักเรียนเข้ามาเรียนด้วยหนึ่งคนนะ เอาล่ะเข้ามาสิ" สิ้นเสียงอาจารย์ซีเนียลร่างสูงของผู้ชายผมสีเงินก็ก้าวมายืนหน้าห้องด้วยหน้าตาที่หล่อเหลาทำให้สาวๆ พากันกรี๊ดลั่นห้องยกเว้นบัตเตอร์ฟรายที่เท้าคางมองดูอย่างเดียว
   "แนะนำตัวสิ"
   "สวัสดี ฉันชื่อทูเลน ยินดีที่ได้รู้จัก" เขาเพียงยิ้มนิดๆ ก็ทำให้สาวๆ อ่อนระทวยกันไปหมด
   "กรี๊ด~ หล่ออ่ะ"
   "พ่อของลูก~"
   "My boy แอร๊ย!!!"
   สาวในห้องพากันส่งยิ้มหวานให้ทูเลนเพียงเขาหันไปมองก็แทบจะเป็นลมลงไปซะแล้ว คริกซี่เพียงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันมองบัตเตอร์ฟราย
   "เธอคิดว่าไง?" คริกซี่ถาม
   "ก็งั้นๆ อ่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ
   ทูเลนสังเกตุเห็นว่าบัตเตอร์ฟรายไม่มีปฎิกิริยาเหมือนผู้หญิงคนอื่นในห้องเขาจึงหันไปจ้องมองซึ่งเจ้าตัวจ้องกลับมาด้วยสายตาท้าทาย
   ยัยนี่น่าสนใจ ...ทูเลนคิด
   "เอาล่ะ นายไปนั่งข้างๆ บัตเตอร์ฟรายนะ" อาจารย์ซีเนียลบอก
   "ครับ" ทูเลนรับก่อนจะมองไปที่ว่างข้างๆ บัตเตอร์ฟรายแล้วจึงเผยยิ้ม
   "ขอนั่งข้างๆ ด้วยนะ" เขาพูดขณะยืนอยู่หน้าเธอ
   "เชิญ..." บัตเตอร์ฟรายบอกพลางปรายตาไปที่โต๊ะข้างๆ
   ไม่เคลิ้มเหมือนพวกผู้หญิงคนอื่นแถมยังเมินเขาอีก น่าสนใจดีนี่
   "สวัสดีจ้ะทูเลน ฉันชื่อคริกซี่นะ" คริกซี่ทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใสตามฉบับของเธอ
   "อื้ม ยินดีที่ได้รู้จัก" เขาตอบก่อนจะหันมองบัตเตอร์ฟราย
   "มีอะไร?" เธอถาม
   "ไม่คิดจะแนะนำตัวเลยรึไง" ทูเลนว่า
   "อาจารย์ก็บอกซื่อฉันไปแล้วนิ" บัตเตอร์ฟรายตอบเสียงเรียบมือหมุนดินสอเล่น
   "นั้นอาจารย์เรียกชื่อเธอไม่ได้แนะนำให้รู้จักสักหน่อย" เขาเถียงจะต้องทำให้บัตเตอร์ฟรายแนะนำตัวกับเขาให้ได้
   "เฮ้อ...นายนี่น่ารำคาญชะมัด ฉันชื่อบัตเตอร์ฟราย พอใจยัง" เธอหันไปตอบน้ำเสียงติดรำคาญ
   "ยังไม่พอใจอ่ะ" ทูเลนยังคงกวนต่อ
   "เอ่อ ทั้งสองคนจ้ะอาจารย์สอนแล้วนะ เรียนจ้ะเรียนอย่าพึ่งกัดกันเลย" คริกซี่เข้าห้ามทัพ
   ทั้งคู่ตวัดสายตามองคริกซี่อย่างขุ่นเคืองก่อนจะพูดพร้อมกันจนคริกซี่นึกว่านัดกันมา
   "ฉันไม่ใช่หมา!"
   บัตเตอร์ฟรายหันมองหน้าทูเลนอย่างหงุดหงิด "นายพูดพร้อมฉันทำไม"
   "เธอนั้นแหละที่พูดพร้อมฉัน" ทูเลนตอบพร้อมหยักไหล่
   "ชิ!" บัตเตอร์ฟรายไม่อยากสาวความต่อเธอจึงสะบัดหน้าหนีทูเลนหันมาตั้งใจเรียน
   ทูเลนเพียงยกยิ้มมุมปากแล้วจึงสนใจเรียน คริกซี่ที่เป็นคนกลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
   นึกว่าจะกัดกันจริงๆ ซะแล้ว
   พักกลางวัน
   สาวๆ พากันมารุมอยู่ที่โต๊ะของบัตเตอร์ฟรายเพราะต้องการมาชวนทูเลนไปทานข้าวด้วย
   "ทูเลนไปทานข้าวกับฉันนะ"
   "ไม่ ทูเลนไปทานข้าวกับฉันดีกว่า"
   "ฉันดีกว่านะทูเลน"
   "ทูเลนต้องไปกับฉันย่ะ"
   "ฉันต่างหาก"
   "ฉัน!"
   "ฉัน!"
   เส้นเลือดผุดขึ้นตรงหน้าผากของบัตเตอร์ฟรายคิ้วเรียวโค้งขมวดเข้าหากันจนแทบจะเอามาผูกโบว์ได้ เธอกำลังพยายามอดทนแบบสุดๆ เพราะเพื่อนๆ ในห้องต่างมารุมจนเธอหาทางออกไปทานข้าวไม่ได้
   ตึง!
   "เฮือก!!!"
   ทุกคนหันไปจ้องบัตเตอร์ฟรายตาเดียวรวมทั้งทูเลนด้วยความตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องทุกคนด้วยสายตาหงุดหงิด
   "ช่วยหลบออกไปก่อนได้มั๊ยฉันหิวข้าว..." บัตเตอร์ฟรายพูดเสียงเย็นยะเยือก
   เมื่อทุกคนหลีกออกจากโต๊ะให้บัตเตอร์ฟรายจึงลุกไปคว้าข้อมือคริกซี่ออกจากห้องตรงไปที่โรงอาหาร
   ทูเลนมองตามพลางระบายยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเองก็ควรไปหาอะไรทานบ้าง
   "หมอนั้นมันมีอะไรดีกันทำไมทุกคนถึงชอบ" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้นขณะใช้มีดกรีดสเต็กแกะอย่างหงุดหงิด
   "ก็เพราะเขาหน้าตาดีไงแถมพึ่งเข้ามาใหม่ด้วย" คริกซี่ตอบเสียงใสพลางจิ้มสลัดผักทาน
   "ขี้เก๊กล่ะสิไม่ว่า เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด"
   "ใจเย็นน่าบัต"
   "ก็มันน่าโมโหจริงนี้"
   หลายสัปดาห์ต่อมา
   บัตเตอร์ฟรายอึ้งที่ทูเลนสอบได้ที่หนึ่งของห้อง ทำโจทย์เลขที่ยากๆ แก้โจทย์วิย์ได้อย่างง่ายดาย กีฬาก็เป็นเลิศ
   นอกจากหน้าตาดีแล้ว กีฬาก็เด่น เรียนก็เก่งอีกด้วย แถมยังบ้านรวยอีกต่างหาก
   เพอร์เฟคเกินไปแล้วโว้ย!!!
   "เฮ้! ยัยเนยบิน" ทูเลนเรียก
   "อย่ามาเรียกชื่อฉันอย่างนี้นะ" เธอโวย
   "ไมอ่ะ ฉันขี้เกียจเรียกชื่อเธอนี้" ทูเลนตอบขณะแกะกล่องขนมออกกินหน้าตาเฉย
   "ฮึ่ม!" บัตเตอร์ฟรายขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด "แล้วนายเรียกฉันทำไม?" เธอถามอย่างใจเย็น
   "อ้อ ก็...แป๊บนะ..." ทูเลนล้วงเข้าไปในกล่องขนมหยิบเอาพวงกุญแจรูปผีเสื้อออกมา
   "ว้า พวงกุญแจอีกแล้ว..." ทูเลนพูดขึ้นอย่างเซ็ง
   บัตเตอร์ฟรายจ้องพวกกุญแจนั้นด้วยความอยากได้เพราะจี้ผีเสื้อสีเหลืองทองนั้นดูน่ารักจนเธออดใจมองมันไม่ได้
   "อ๊ะ! ฉันให้" เขายื่นมันมาให้บัตเตอร์ฟราย
   "ห๊ะ!? เดี๋ยวสิ นายให้ฉันทำไมอ่ะ" เธอถามด้วยรวามงงปนตกใจแต่ก็แอบดีใจ
   "เห็นกระเป๋าเธอดูโล่งๆ ไม่มีอะไรให้เลยให้" ทูเลนตอบก่อนจะวางพวงกุญแจลงที่โต๊ะแล้วเอาห่อขนมมาแกะกิน
   "ยังไงก็ขอบคุณนะ" เธอพูดพลางหยิบพวกุญแจมาดู
   "อื้ม ฉันได้จนเบื่อแล้วล่ะ" ทูเลนตอบเอนหลังพิงเก้าอี้กินขนมสบายใจ
   "ว่าแต่นายเรียกฉันทำไมอ่ะ?"
   "นั้นสิ ฉันอยากรู้น่ะ..."
   "หืม?"
   "ว่าเธอไม่มีคนที่ชอบเลยรึไงแถมคนเพอร์เฟคอย่างฉันอยู่ใกล้เธอขนาดนี้เธอยังเมิน"
   "หลงตัวเองชะมัด..." บัตเตอร์ฟรายพูดเสียงเรียบ
   "เฮ้ๆ ฉันพูดความจริงนิ" ทูเลนว่าพร้อมหยักคิ้วกวนจนบัตเตอร์ฟรายรู้สึกหมั้นไส้
   "ย่ะ!" เธอแลบลิ้นให้ทูเลนอย่างหมั้นไส้ก่อนจะหันไปอ่านหนังสือต่อ
   "เธอนี้มัน..."
   บัตเตอร์ฟรายอมยิ้ม เธอก็พอรู้อยู่ว่าทูเลนพยายามจีบเธอแต่เธอเพียงใจแข็งไม่ยอมรับเขาง่ายๆ จนกระทั่งวันที่ฝนตกหนัก
   "ว้า วันนี้ฝนตกหนักชะมัดดีนะที่เอาร่มมาด้วย" เธอพูดขณะกางร่มออกเดินกลับบ้านระหว่างทางเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตากำลังหอบบางอย่างไว้เนื้อตัวเปียกชอกไปด้วยฝน
   "ทูเลน นายมายืนตากฝนบ้าอะไรอยู่นี้" บัตเตอร์ฟรายร้องก่อนจะเดินไปหาเขา
   "มี้~" ลูกแมวขนสีน้ำตาลทองตาสีฟ้าร้องขึ้นมันซุกตัวอยู่ในเสื้อแขนยาวของทูเลนและเขาก็กอดมันเอาไว้ไม่ให้โดนฝน
   "ลูกแมว..." บัตเตอร์ฟรายจ้องลูกแมวก่อนจะมองทูเลน
   "มันมีเจ้าของ" ทูเลนตอบตัวเริ่มสั่นด้วยความหนาว
   "เอ่อ...ไปบ้านฉันก่อนแล้วกันอยู่ใกล้นี้เอง ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยหาเจ้าของให้แมวตัวนี้" เธอบอกทูเลนจึงพยักหน้ายอมเดินไปกับเธอ
   เมื่อมาถึงบ้านของบัตเตอร์ฟรายทูเลนก็รีบอาบน้ำทันทีเขาแต่งตัวโดยใส่เสื้อผ้าของพ่อเธอ
   "แมวเป็นไงบ้าง?" ทูเลนถามพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้แห้งแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ บัตเตอร์ฟราย
   "ฉันให้กินปลาทูน่ากระป๋องนึงแล้วล่ะตอนนี้หลับไปแล้ว" เธอตอบ
   "ก็แล้วไป..." ทูเลนเอนหลังพิงเบาะอย่างเหนื่อยๆ
   "แล้วทำไมนายไปยืนตากฝนได้ล่ะ?" บัตเตอร์ฟรายถาม
   "ฉันกำลังหาเจ้าของแมวแล้วฝนมันก็ตกมาพอดีนะสิ" ทูเลนตอบ
   "อย่างนั้นหรอกเหรอ?"
   "อื้อ..."
   บัตเตอร์ฟรายเดินไปถ่ายรูปลูกแมวสองสามรูปก่อนจะอัพลงเฟซบุ๊ก ลงกลุ่มของโรงเรียนทูเลนชะโงกหน้ามามองดู
   "ฉลาดดีนิ" เขาชม
   "อยู่แล้วย่ะ" บัตเตอร์ฟรายหันไปยิ้มเชิดหน้าให้ทูเลนแต่หันเร็วไปหน่อยริมฝีปากของเธอจึงสัมผัสโดนริมฝีปากของทูเลนเข้าและค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน
   ตริ๊ง!
   เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้นเรียกสติของบัตเตอร์ฟรายเธอจึงรีบหันไปดูทันที ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย
   "อ๊ะ มีคนมาแสดงตัวเป็นเจ้าของแล้ว" เธอพูดขึ้น
   "ใคร?" ทูเลนถาม
   "อารัม เธอบอกว่าเจ้าแมวนี้หายไปสองวันแล้วเป็นห่วงมาก แล้วเธอยังส่งรูปของเจ้าแมวนี้มาอีกด้วย" เธอลองเอารูปไปเทียบกับแมวที่นอนอยู่ "เหมือนมาก"
   "งั้นก็เอาไปให้ทีโรงเรียนพรุ่งนี้เลย"
   "อื้ม..."
   เช้าวันต่อมาบัตเตอร์ฟรายเอาแมวไปให้อารัมที่ห้องเรียนของเธอ(ทูเลนกลับบ้านไปโดยฝากแมวไว้ที่บ้านเธอ)
   "เป็นห่วงแทบแย่แน่ะเจ้าแมวซน" อารัมกอดเจ้าเลโอของเธอแน่น
   "เธอเจอมันได้ไงอ่ะ" มูราดถาม "เจ้าเลโอเป็นแมวสุดรักสุดหวงของเจ๊เลย"
   "ฉันไม่ได้เจอหรอก ทูเลนต่างหากที่เจอ" บัตเตอร์ฟรายตอบ
   "งั้นฉันฝากนี้ไปขอบคุณเขาทีนะ" อารัมยื่นขนมไปให้บัตเตอร์ฟราย
   "อื้อ" เธอรับถือก่อนจะขอตัวกลับห้องของตัวเอง
   เมื่อมาถึงห้องเรียนก็พบว่าทูเลนนอนฟุ่บอยู่ที่โต๊ะเธอจึงเข้าไปปลุกเพราะอีกไม่นานก็จะเข้าเรียนวิชาแรกแล้ว
   "เฮ้! ทุเรียนตื่น" บัตเตอร์ฟรายปลุกและมันก็ได้ผล
   "เธอเรียกใครว่าทุเรียนห๊ะยัยเนยบิน"
   "ช่างเหอะน้า เอ้า อารัมฝากมาขอบคุณ"
   "โอ้ นี่มันขนมของโปรดฉันเลย"
   บัตเตอร์ฟรายมองดูทูเลนที่มีท่าทางร่าเริงเมื่อเจอขนมโปรดและรู้สึกว่าเขาดู...
   น่ารัก
   จากนั้นไม่นานบัตเตอร์ฟรายก็ค่อยๆ มองเห็นด้านดีๆ ของทูเลนและไปจับพัดจับพลูกลายเป็นแฟนกันเฉย
   วันวาเลนไทน์ทูเลนก็เอาดอกกุหลาบสีชมพูมาให้ ซึ่งเธอดีใจมากแต่แล้วความสุขนั้นก็อยู่ไม่นานทูเลนมีปัญหากับที่บ้านแล้วเริ่มเปลี่ยนไป ความรักที่เคยหวานฉ่ำก็เช่นกัน
   "ถ้านายยังเป็นอย่างนี้อยู่เราก็เลิกกันเถอะทูเลน" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห่างเหินก่อนจะหันหลังเดินจากไปทั้งน้ำตาโดยไม่รู้ว่าตอนนั้นทูเลนเองก็แทบจะไม่เหลือใครให้เป็นที่พักใจเลย
   ถามว่ารู้สึกผิดไหม? ก็รู้สึกผิดสิแต่เสียใจมากกว่า
   เทอมต่อมาทูเลนก็ได้ย้ายห้องเรียนและเริ่มห่างเหินจากบัตเอตร์ฟรายเรื่อยๆ จนมันไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้อาวรณ์อีกต่อไป ทูเลนกลายเป็นคาสโน่ว่าและถูกแต่งตั้งให้เป็นหนึ่งในสี่ของเจ้าชายของโรงเรียน
   ตอนที่เจอกับทูเลนอีกครั้งบัตเตอร์ฟรายก็สามารถคุยกับเขาได้อย่างปกติแล้วแม้เพียงแวบนึงเธอก็เห็นความเจ็บปวดนั้นในสายตาของ เขาแต่ว่าตอนนี้เขาก็กำลังคบกับลิเลียน่าและไปได้ดีเลยทีเดียว

   "มันก็ผ่านมาตั้งปีนึงเลยนี้เนอะ" บัตเตอร์ฟรายแกว่งพวงกุญแจรูปผีเสื้อไปมาก่อนจะเอาใส่กล่องความทรงจำแล้วทิ้งลงถังขยะ
   มันก็แค่ความรู้สึก
   ก็แค่คนเคยรัก
   ก็แค่เคย...
   ตอนนี้เธอเองก็เริ่มต้นใหม่เหมือนกัน เธอกำลังคบกับมูราดผู้ชายที่ได้ชื่อว่ากระล่อนที่สุดในหมู่เจ้าชายทั่งสี่
   ติ๊ง!

   Murad: จัดห้องเสร็จไปกินข้าวกันยัยเนยบิน

   เธออ่านข้อความก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวและรอมูราดมารับไปทานข้าว
   ความรักครั้งที่แล้วสอนให้เธอต้องคอยเติมความหวานให้กันและกันแล้วความรักนั้นจะยั่งยืน

   End.
.
.
.
.
.
.
.
fin.

ดอกไม้

Murad: ที่รักดอกไม้ครับ //ยื่นช่อดอกไม้ช่อโตให้พร้อมยิ้มหวาน
Butterfly: ขอบคุณนะ //ยิ้มหวานกอดช่อดอกไม้แน่น
Murad: จูบทีนึง //ดึงบัตมาใกล้
Butterfly: ไม่เอา อื้อ!!! //โดนจูบไปแล้วเรียบร้อย
Murad: หวานจุง ขออีกได้ป่ะ♡
Butterfly: นายมันบ้าที่สุดเลย!!! //หน้าแดง
Liliana: ..... //มองคู่มูบัตอย่างอิจๆ
Tulen: เฮ้! ยัยจิ้งจอก //โยนช่อดอกไม้ให้ลิเลียน่า
Liliana: นี้มัน....//มองช่อดอกไม้อย่างอึ้งๆ น้ำตาคลอที่หางตา
Krixi: ดอกซ่อนกลิ่น
Liliana: นายแช่งฉันสินะ ได้ฉันจะไปตายเดี๋ยวนี้แหละ //เดินออกที่ถนน
Tulen: เฮ้ย! หยุดเลยนะยัยจิ้งจอกซื้อบี้อ! //วิ่งไปคว้าตัวลิเลียน่ามากอดแน่น
Liliana: ฮือๆ ปล่อยฉันนะ นายมันใจร้ายที่สุดเลย ฮือๆ //ทุบอกทูเลน
Nakroth: ความหมายของดอกซ่อนกลิ่นนั้นหมายถึงอะไรเหรอคริกซี่? //หันมองคริกซี่
Krixi: มันหมายถึง ฉันหลงรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น นะสิ
Liliana: เอ๊ะ? //มองหน้าทูเลน
Tulen: ก็ตามที่ได้ยินนั้นแหละยัยจิ้งจอกซื้อบี้อ//บีบจมูกลิเลียน่าช้อนหน้าเธอขึ้นจูบ
Nakroth: แล้วดอกยิปโซล่ะ//จ้องช่อดอกไม้ของบัตเตอร์ฟราย
Krixi: รักบริสุทธิ์หรือรักแรกพบ แต่อีกนัยก็เป็นการขอแต่งงานเลยนะ
Nakroth: อย่างนั้นเหรอ
Krixi: อื้ม...//ลากเสียงขุ่นๆ พร้อมพองแก้ม
Nakroth: ......//ดึงคริกซี่มาจูบ
Krixi: นาย...นาย...//หน้าแดงพูดไม่ออกได้แต่ก้มหน้างุด
Nakroth: เธอก็คือดอกไม้ที่สวยและหอมที่สุดดึงดูดให้ฉันเข้าหาจนไม่สามารถไปไหนได้ //พูดเสียงเรียบกอดตัวคริกซี่แน่น
Krixi: นายมันไม่โรแมนติกเอาซะเลย...//ซุกหน้ากับอกนาครอทเพื่อซ่อนความเขิน

Ps.รูปนั้นคาดว่าจะเป็นสกินใหม่ของทูเลนและบัตเตอร์ฟรายในวันคริสมาสต์ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น