Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,060 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    814

    Overall
    4,060

ตอนที่ 25 : (Zephy x Lauriel ft.TuLi)partพิเศษ งานเทศกาลลอยกระทง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

   สงครามของเทพและปีศาจจบลงแล้วเหล่าเทพได้รับชัยชนะพวกเขาจึงจัดการเฉลิมฉลองแก่ชัยชนะที่ได้รับ
   ลอเรียลดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่เพราะในสงครามนางรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องนางอยู่ตลอด
   รู้สึกขุ่นข้องใจเสียจริง
   ขณะที่นางกำลังหงุดหงิดกับตนเองพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงของทูเลนและอลิซเดินตรงมาหานางพอดี
   "พี่ลอเรียลไปเที่ยวกันค่ะ^0^" อลิซเข้ามาจับมือลอเรียลเขย่าๆ
   "เที่ยวงั้นเหรอ?" ลอเรียลถาม
   "ไปเที่ยวโลกมนุษย์กัน^0^" อลิซตอบอย่างร่าเริง
   ก็น่าจะดีเหมือนกันอยู่ที่นี้นางก็เบื่อและหงุดหงิดกับตัวเอง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อตัวเองมาสักพักแล้ว
   "อื้ม ข้าไปด้วย^^" ลอเรียลตอบตกลง
   "เย้ๆ พี่ลอเรียลตกลงแล้วงั้นเราไปกันเถอะ^0^"
   ทูเลนหันมองลอเรียล "ไม่คิดว่าจะชวนง่ายขนาดนี้"
   "ข้าแค่เบื่อ..." ลอเรียลตอบ "ว่าแต่คราวนี้จะไปที่ไหนกันเหรอ?"
   "ประเทศที่ใครๆ ต่างก็ก่นด่ามหาเทพยอร์น"
   "...."
   ประเทศไทยไงจ้ะ????

   *************************

   "โอ๊ย! ร้อน!!!" เจ้าของเสียงทุ้มร้องขึ้นขณะยกพัดในมือพัดคลายความร้อน เซฟิสนอนตีแผ่อยู่บนพื้นหญ้าอย่างหมดสภาพ
   "บ่นจริงเซฟิส..." มิน่าว่าปากเคี้ยวปลาหมึกย่างตุ๋ยๆ
   "แล้วเธอจะพาฉันมาประเทศที่มันร้อนขนาดนี้ทำไมล่ะยัยเบื้อก!-0-+" เซฟิสโวยวายก่อนจะแย่งถ้วยน้ำแข็งใสของมิน่ามากินดับร้อน
   "อากาศก็ออกจะเย็นสบายนายจะบ่นอะไรนักหนา" นาครอทว่าบ้างในมือถือไฟเย็นที่พึ่งไปซื้อมาเล่นด้วยความสนใจ
   "ทำไงได้ก็หมอนี้มันขี้ร้อนนี้นา" มิน่าพูด อีกอย่างมิน่าพึ่งใช้ให้เขาไปซื้อปลาหมึกย่างมาให้โง่ขนาดไหนไปยืนอยู่ตรงเตาไฟตรงอื่นมาให้ยืนรอไม่ยืนแล้วกลับมาบ่นว่าร้อน ร้อน เฮ้อ...
   อีกเหตุที่มิน่าลากเซฟิสมาก็เพราะมาหาของกินในงานเทศกาลยังไงล่ะ งานเทศกาลทีไรมีแต่ของกินอร่อยๆ เยอะแยะเลยโดยเฉพาะประเทศไทยเนี่ยของอร่อยเพียบ(ไม่ค่อยจะอวยประเทศตัวเองเลยเว้ย555+)
   "ว่าแต่นี้งานอะไรนะ จำไม่ได้..." เซฟิสถาม
   "งานลอยกระทงไงล่ะ" มิน่าตอบพลางตักเส้นสีขาวราดน้ำแกงกิน(ขนมจีนแกงเขียวหวาน)
   เจ๊แกไปเอามาตอนไหนว่ะครับ=_=^
   "เป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมดีจังเลยน้า-_-" นาครอทพูดขณะคว้าลูกโป่งที่ลอยมาทางเขาไว้
   "อ๊ะ! ลูกโป่งของหนู" หนูน้อยทักผมเปียสวมชุดสไบสีส้มหน้าตาน่ารักจ้องลูกโป่งในมือนาครอท
   "เอ้า" นาครอทยื่นลูกโป่งคืนให้หนูน้อย
   "ขอบคุณค่ะ" เธอยกมือขึ้นไหว้ก่อนจะรับลูกโป่งแล้ววิ่งไปหากลุ่มเพื่อนของเธอ
    "ทำไมต้องยกมือไหวด้วย?" เซฟิสยังคงถามด้วยความสงสัย
    "เด็กทำความเคารพผู้ใหญ่ไงแสดงถึงความนอบน้อม" มิน่ายังเป็นคนตอบคำถามของเซฟิส
    ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
   เซฟิสสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของประทัดดังอยู่ใกล้ๆ ตัวเมื่อหันไปก็เจอกับกลุ่มเด็กผู้ชายกำลังสนุกอยู่กับการจุดชนวนของประทัดและพลุเล็กให้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดวงจันทร์ดวงโตสว่างสไวราวกับเม็ดกระดุมเรืองแสงเม็ดใหญ่บนเสื้อสีดำยังไงยังงั้น
   "แล้วทำไมถึงจัดงานลอยกระทงอะไรนี้ขึ้นล่ะ?"
   "นายมากับมิน่าแทบทุกปีทำไมไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ" นาครอทว่าอย่างรำคาญกับคำถามของเซฟิสนิดๆ
   "ไม่รู้ขี้เกียจจำ..." เซฟิสตอบหน้ามึน
   มิน่ากลืนก๊วยจั๋บลงคอก่อนจะตอบ "ฉันได้ยินมาว่าพวกมนุษย์จัดงานนี้ขึ้นเพื่อขอขมาพระแม่คงคาน่ะ"
   "พระแม่คงคา...มนุษย์ประเทศนี้มีเทพให้บูชาด้วยงั้นเหรอ"
   "ก็มีนะสิ พระแม่คงคาเป็นเทพที่ดูแลแม่น้ำทุกสายและยังมีพระแม่ธรณีที่เป็นเทพดูแลแผ่นดิน ...เคยได้ได้ยินป่ะเพลงธรณีกรรแสงอ่ะ"
   "ความรู้เยอะดี ...เพลงนั้นเดี๋ยวฉันเปิดให้เธอโดยเฉพาะเลยมิน่าตอนนี้เลยเป็นไง"
    เซฟิสกับมิน่าจ้องตากันเขม็งพร้อมที่กระโจนฟัดกันได้ทุกเมื่อ นาครอทยังคงสนใจไฟเย็นในมือ
   เอาไปเป็นของฝากให้คริกซี่ดีมั๊ยนะ...
   หลังจากที่เลิกทะเลาะกับมิน่าแล้วเซฟิสก็โดนทิ้งให้ยืนโด่เด่อยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินถือกระทงที่เอาใบตองมาทำเป็นกลีบคล้ายดอกบัวมีธูปเทียนปักและมีดอกไม้ประดับให้สวยงาม บ้างก็มาเป็นคู่ บ้างก็มากับครอบครัว บ้างก็มากับกลุ่มเพื่อน น้อยนักที่จะเห็นเดินคนเดียวถือกระทงคนเดียวจะว่าไปแล้ว...
   "เดี๋ยวฉันจะไปลอยกระทงกับนาครอทนายอยากไปไหนก็ไปเลย ชิ้วๆ =3="
   ยัยนั้นเลยเอาตัวนาครอทไปคนเดียวแถมยังทิ้งเขาให้ยืนอยู่แบบนี้อีก รู้สึกเหมือนคนไม่มีคู่เลยโว้ย
   พลั่ก!
   "เดินยังไ..."
   "ขอโทษค่ะ พอดีสะดุด"
   เซฟิสกลืนคำพูดลงคอทันทีเมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าสวยเจ้าของใบหน้าสวยสง่าทรงอำนาจ
   ไม่คิดว่าจะเจอเทพีลอเรียลในชุดประจำชาติของชาวมนุษย์ที่นี้ เธอดูสวยมาก
   "เอ่อ...นายที่เจอเมื่อตอนนั้นใช่มั๊ย?" ลอเรียลถาม ดูท่าทางเธอจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
   "อื้ม ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี้" เขาตอบเสสายตาไปมองอีกทาง
   "ทำไมนายต้องมองไปทางอื่นด้วยล่ะ หรือว่าฉันในชุดนี้ดูตลก" ลอเรียลจับชุดสไบสีเหลืองทองของเธอแล้วทำท่าจะถอดทิ้ง
   คิดไว้แล้วว่ามันต้องไม่เหมาะกับเธอทูเลนนะทูเลนแกล้งเธอมาได้
   "เปล่า คือ...เธอสวยมากจนฉันไม่กล้ามองน่ะ" เซฟิสตอบพลางยกนิ้วขึ้นเกาแก้มแก้เขิน
   "จริงเหรอ" ลอเรียลถามแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อดูน่ารักขึ้นไปอีก
   "อื้ม" เขาพยักหน้า
   "แกๆ ดูนั้นดิผู้หญิงใส่ชุดไทยอย่างสวยอ่ะ" ผู้หญิงคนหนึ่งสะกิดบอกเพื่อนข้างๆ ให้หันไปมอง
   "ฝรั่งซะด้วย สวยกว่านางนพมาพอีกมั้ง" อีกคนเสริม
   "ข้างๆ นั้นแฟนป่าวว่ะโคตรหล่ออ่ะ หล่อแบบแบดๆ อ่ะ สเปคเลย" ผู้หญิงอีกคนชมเซฟิสพร้อมทำหน้าเคลิบเคลิ้มจนลอเรียลรู้สึกหงุดหงิด
   "แxดนะย่ะ!" เพื่อนของเธอว่าพร้อมกัน
   "เออ ไปลอยกระทงกันดีกว่าป่ะๆ " ถึงเธอจะโดนว่าแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกอดคอเพื่อนเดินไปซื้อกระทงเพื่อเอาไปลอย
   "แกนี้เนอะเค้ามีแฟนแล้วยังจะมึน"
   "อาหารตาๆ อย่าคิดมากน่า~"
   "คนโสดก็งี้แหละ"
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ "
    "เอ่อ...งั้นเราไปเดินเที่ยวงานกันหน่อยมั๊ย" เซฟิสชวนพร้อมยื่นมือไปตรงหน้าลอเรียล
   "อื้ม...ไปสิ" ลอเรียลยื่นมือไปจับกับเซฟิสหัวใจกลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง

    "พี่ทูเลนหายไปไหนแล้วง่า อลิซกลัวนะ ฮือ..." อลิซกอดตุ๊กตาในอ้อมแขนแน่นดวงตาสีเขียวมรกตเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
   ตึก
   "หืม เด็กน้อยหลงกับพ่อแม่เหรอจ้ะ?" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำให้อลิซเงยหน้าขึ้นมองแม้ดวงตาจะพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตาแต่หนูน้อยก็พอจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นสวยมาก
   "ให้ฉันช่วยไหมจ้ะ?" เธอถามพลางยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาออกให้อลิซอย่างอ่อนโยน
   "พี่สาวเป็นใครน่ะ?" อลิซถาม
   "ฉัน...." เธอกำลังจะตอบก็ต้องหยุดไป
   "อลิซอยู่นี้เองฉันตามหาแทบแย่" ทูเลนวิ่งมาหาอลิซพลางหอบเบาๆ
    "คุณเป็นพ่อของเด็กคนนี้งั้นเหรอค่ะ?" เธอถาม
   "เปล่า ฉันเป็นพี่ต่างหาก" ทูเลนตอบก่อนจะอุ้มอลิซขึ้น
   "อย่างงั้นเหรอคะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะค่ะ" เธอโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป
   "เดี๋ยวสิ..." ไม่รู้เพราะอะไรทูเลนถึงเรียกเธอไว้
   "มีอะไรงั้นเหรอค่ะ?" เธอหันมาถาม
   "เอ่อ...." เขาอึกอักอลิซจึงกระซิบบอก
   "ชวนพี่สาวมาเดินเที่ยวด้วยกันสิค่ะพี่ทูเลน" อลิซบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้ทูเลน
   "จะดีเหรออลิซ" เขาถาม
   "ดีสิค่ะ อลิซชอบพี่สาวคนนี้" อลิซตอบพร้อมยิ้มแฉ่ง
   "เอางั้นก็ได้" เขาหันไปมองผู้หญิงที่ย้อมผมสีเงินสวยตรงหน้า
   อึก! เธอสวยชะมัด พึ่งสังเกตุว่าเธอมีดวงตาสีฟ้าสวยน่ามอง ใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อน่าลิ้มลอง
   "จ้องกันแบบนี้เดี๋ยวฉันก็ท้องหรอกค่ะ" เธอกระเซ้าเย้าแหย่
   "เอ่อ ขอโทษที คุณอยากจะเดินเที่ยวงานกับพวกเรามั๊ย?" เขาถามพลางเบือนหน้าหนีเธอซ่อนความอาย
   "คิกๆ คุณนี้น่ารักจังเลยนะค่ะ^^" เธอหัวเราะทูเลนจึงหันไปมอง "ฉันยินดีไปด้วยค่ะ"
   สวย...
   ทูเลน อลิซและหญิงสาวสุดสวยเดินเที่ยวงานกันสามคนดูเผินๆ คล้ายพ่อแม่ลูกพากันมาเที่ยวงานยังไงยังงั้น
   ทูเลนแอบชำเลืองมองดูหญิงสาวผมเงินอยู่เป็นระยะๆ เมื่อเธอหันมามองเขาก็เบือนหน้าไปอีกทาง
   "พี่ทูเลนเป็นอะไรค่ะหน้าแดงจัง" อลิซถามเสียงใส
    "เอ่อ ร้อนน่ะ" เขาโกหกได้ไม่เนียนเอาซะเลย
   "ร้อนตรงไหนอากาศออกจะเย็นสบาย" อลิซว่า
   "อื้อ ก็เดินผ่านร้านลูกชิ้นเลยร้อนไง" ทูเลนแถจนสีข้างถลอก
   "ดื่มน้ำหน่อยมั๊ยค่ะ?" เธอยื่นแก้วน้ำอัดลมไปตรงหน้าทูเลนพร้อมรอยยิ้ม
   เขายื่นมือไปรับมาดื่ม "ขอบคุณ..."
   "อุ๊ย! พี่ทูเลนจูบกับพี่สาวทางอ้อม" อลิซยกมือขึ้นปิดปากส่งสายตาวิบวับล้อเลียนทูเลน
   "อึก!" ทูเลนแทบสำลักน้ำ
   "คุณรังเกียจงั้นเหรอ?" เธอถามพลางเอียงคอน้อยๆ
    "คือ...เปล่าหรอก..." เขาตอบยกมือขึ้นปิดปากซ่อนความเขิน
   น่ารักเกินไปแล้ว
   "ฮิๆ จูบกันแล้วก็ต้องเป็นแฟนกันนะ" อลิซยังคงพูดต่อทูเลนหันไปจ้องอย่างดุๆ
   "เป็นแฟนกันไม่ได้หรอกจ้ะ ยังไม่ได้รู้จักกันดีเลย^^" เธอบอก
   "อ๊ะ! จริงด้วย ว่าแต่พี่สาวชื่ออะไรเหรอค่ะ หนูชื่ออลิซนะส่วนนั้นพี่ทูเลน^0^"
    เดินมาด้วยกันตั้งนานพึ่งถามชื่อเรอะ...
   "ฉันชื่อ...ลิลลี่จ้ะ^^" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน
   "...เป็นชื่อที่เพราะดีนะ" ทูเลนชมหัวใจข้างซ้ายเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่มองหน้าเธอ
   "ค่ะ^^" เธอยิ้ม
   "ไปลอยกระทงกันเถอะค่ะ" อลิซบอกพร้อมจับมือของทูเลนและลิลลี่เขย่าแรงๆ
    "อื้ม ไปสิ"

    "พวกมนุษย์นี้ช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ นะ" ลอเรียลพูดขณะที่ยกกระทงที่จัดกลีบเหมือนดอกขึ้นสำรวจ
   "พูดอย่างกับเธอไม่ใช่มนุษย์..." เซฟิสแกล้งพูดลองเชิง
   "ก็ไม่ใช่นะสิ อุ๊บ!" เธอปิดปากตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรออกไป
   "ฮะๆ ฉันเองก็ไม่ใช่มนุษย์" เซฟิสหัวเราะ
   ลอเรียลกระพริบตามองเซฟิสอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้านายไม่ใช่มนุษย์แล้วนายเป็นใคร?"
   "นั้นสิ ฉันเป็นใครกันน้าาาา" เซฟิสส่งยิ้มยียวน
   "...."
   "อ๊ะๆ ใบ้ให้นิดนึงก็ได้" เขายื่นหน้าไปใกล้ลอเรียล "เป็นเผ่าพันธุ์ที่ตรงข้ามกับเธอไง"
   "...."
   เขารู้ว่าเธอเป็นเทพ ถ้าตรงข้ามกับเธอแสดงว่าเขาคือ ปีศาจ!!
   หมับ!
   "!?"
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ดูทำหน้าเข้าสิตลกชะมัด ฉันไม่กินเธอหรอก" เซฟิสยิ้มมือยังคงบีบแก้มของลอเรียลอย่างสนุก
   "ฮึ่ม! ปล่อยได้แล้วน้า" เธอปัดมือเขาออกก่อนจะยกมือลูบแก้มตัวเองป่อยๆ
   "แก้มนิ่มเหมือนขนมเลย^_^" เซฟิสยิ้มร่าทำท่าจะบีบแก้มลอเรียลอีก
   "อย่านะ แก้มฉันย้วยหมดแล้วเนี่ย" ลอเรียลแหวไล่ตีมือเซฟิสที่พยายามบีบแก้มเธอ
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ " เซฟิสหัวเราะพลางหลบมือลอเรียลเมื่อจับเธอได้เขาจึงดึงเข้าไปใกล้
   "อะ...เอ่อ" ลอเรียลพูดไม่ออกหัวใจของเธอเต้นอีกแล้วและเต้นแรงกว่าครั้งที่แล้วอีก เขายื่นหน้ามาใกล้แล้ว!!
   "ไปลอยกระทงกันเถอะ" เซฟิสยื่นกระทงมากั้นกลาง ลอเรียลกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
   "บันไดนี้ชันมากเธอเดินระวังหน่อยนะ" เซฟิสบอกขณะจับมือลอเรียลเดินลงบันไดซึ่งคนก็เยอะจนแออัดกันแทบเบียดกันตกน้ำ
   "อื้ม" ลอเรียลตอบจับมือเซฟิสแน่นกลัวลื่นตกบันได
   เซฟิสจุดเทียนและธูปให้ลอเรียลก่อนจะหันมาจุดให้ตัวเองแล้วจึงวางลงน้ำปล่อยให้มันลอยไป ลอเรียลกวักน้ำไล่ให้กระทงลอยไปไกลๆ บ้างมันลอยไปหากระทงของเซฟิสแล้วลอยไปด้วยกัน
   "พ่อจ๋า พ่อจ๋า ทำไมต้องเอาเหรียญใส่กระทงแล้วอธิษฐานด้วยล่ะ?" หนูน้อยถามพ่อของเธอเสียงใส
    "ก็เราจะได้ลอยความทุกข์ทั้งหมดไปกับกระทงและอธิษฐานให้เจอกับสิ่งดีๆ ไงลูก" พ่อของหนูน้อยตอบ
   "ปล่อยความทุกข์ไปกับกระทงแล้วอธิฐานให้เจอแต่สิ่งดีๆ "
   "อยากขอได้อะไรก็อธิษฐานได้เลย"
   "งั้นหนูขออธิษฐานให้ได้อยู่กับพ่อตลอดไป^^"
    "ฮ่าๆ เดี๋ยวเราโตก็ต้องไปจากพ่ออยู่ดีนั้นแหละ"
   "หนูไม่ทิ้งพ่อของหนูแน่นอน"
   ลอเรียลมองดูพ่อลูกที่ลอยกระทงเสร็จแล้วพากันเดินเล่นต่อ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขเหล่านั้นทำให้เธออดยิ้มตามไม่ได้
   "ยิ้มอะไรของเธอ"
   ลอเรียลผงะเพราะหน้าของเซฟิสอยู่ใกล้เธอมากแค่หลอดกั้น เธอผงะถอยหลังเบือนหน้าหนีเขา
   "ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่...อดมีความสุขไม่ได้น่ะ" เธอตอบ
   "มีความสุข อย่างกับเธอมีความทุกข์ตลอด"
   "ก็เปล่า ฉันคิดว่ามนุษย์พวกนี้ต่างก็มีความทุกข์ที่แตกต่างกันแต่ก็มีวิธีที่ค้นพบความสุขได้เหมือนกัน"
   เซฟิสยกมือขึ้นประสานกันไว้ที่หลังหัวฟังลอเรียลพูดต่อ
   "ถึงมีชีวิตไม่ยาวนานแต่ก็สามารถสร้างสิ่งต่างๆ ไว้เพื่อคนรุ่นต่อไป เป็นกลุ่มชนเผ่าที่น่าจับตามองอยู่เหมือนกันนะ"
    "มีใครบางคนคอยสำรวจพวกเขาอยู่แล้วล่ะ" เซฟิสพูดถึงลิเลียน่า
   "อืม..." ลอเรียลลากเสียง
   หมับ!
   "มานี้สิ อีกเดี๋ยวก็จะมีการจุดพลุแล้วฉันเจอที่ดูพลุดีๆ ด้วยล่ะ" เซฟิสบอกพร้อมกับจูงมือลอเรียลเดินสวนกับกลุ่มผู้คนออกไปมาหยุดอยู่ที่เนินสูงไม่มีคนพลุกพล่านแต่เห็นบริเวณงานชัดเจน
   "มองจากตรงนี้เห็นวิวสวยจัง" ลอเรียลพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองเซฟิสที่ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วและค่อยๆ หักลง
   "3....2....1....."
   ฟิ้ว~
   ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
   "ว้าว ตรงนี้เห็นพลุชัดมาก" เธอชมขณะจ้องมองพลุสีต่างๆ ที่ถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าด้วยความตื่นเต้นใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มจนเซฟิสอดตะลึงไม่ได้
   เธอเองก็สวย...
   เขากุมมือของลอเรียลแน่นเธอหันมามองพร้อมรอยยิ้มแล้วหันไปดูพลุต่อ
   ถ้าไม่ใช่เผ่าที่เป็นศัตรูกันก็คงจะดี เขาคงสามารถรักเทพีองค์นี้ได้แต่ด้วยกฏของสวรรค์นั้นห้ามมีความรักต่อเผ่าปีศาจเขาจึงไม่อาจเอื้อมไปแตะต้องเธอมากนัก
   "พลุหมดแล้ว เรากลับกันเถอะ" ลอเรียลหันไปบอกเซฟิสที่ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ
    พอมานึกดูถ้าเธอกลับไปแล้วจะได้เจอเขาอีกรึเปล่า พลันความเศร้าก็เข้ามาแทรก
    "อย่าทำหน้าเศร้าสิ" เซฟิสพูดขึ้นลอเรียลจึงเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเขากำลังยิ้มให้อยู่
   "เดี๋ยวก็ต้องได้เจอกันอีกอยู่แล้ว^^"
   เซฟิสยกมือเธอขึ้นจุมพิตพร้อมรอยยิ้มลอเรียลจึงยิ้มตอบเธอไม่รู้สึกรังเกียจผู้ชายตรงหน้า
   "อื้ม ต้องได้เจอกันอีกแน่^^" เธอพูดเสียงแผ่วขณะซุกตัวกอดร่างสูง
   จะจำช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันไม่มีวันลืมเลย

   ไม่ไกลจากเซฟิสและลอเรียล
   "เราไม่ควรไปขัดจังหวะเขาใช่มั๊ย?" มิน่าถามพลางใช้ช้อนตักไอติมกิน
   "อื้ม..." นาครอทตอบขณะเคี้ยวลูกชิ้นแก้มป่อง
   "งั้นเราไปหาอะไรกินต่อเถอะ" มิน่าชวน
   "ดี" นาครอทพยักหย้าเห็นโดยไม่ขัดขืน เริ่มติดใจอาหารโลกมนุษย์ซะแล้ว

   ปัง!
   ตุ๊กตาบนชั้นร่วงลงพื้นพ่อค้าหยิบมันมายื่นให้ทูเลนเขาหันไปมองลิลลี่กับอลิซที่กำลังสนุกกับเกมตักไข่ ของรางวัลที่เธอได้เธอก็จะยกให้อลิซหมด
   "พี่ลิลลี่สุดยอดเลยตักไข่ได้แต่อันที่อลิซอยากได้พอดีเลย" อลิซพูดพร้อมชูนิ้วโป้งให้เธอ
   "คิกๆ ถือว่าเป็นของขวัญกับเด็กน่ารักๆ อย่างเธอไงจ้ะ^^" เธอยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืน "เอาล่ะได้เวลากลับแล้ว"
   "พี่ลิลลี่จะกลับแล้วเหรอ?" อลิซถามน้ำเสียงเศร้าลงทันที
   "จ้ะ^^"
   "อลิซคงคิดถึงพี่ลิลลี่แย่เลย"
   ทูเลนเองก็รู้สึกโหวงๆ แปลกๆ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมมันถึงได้เหงาราวกับว่าเขาได้เจอสิ่งที่ตามหาอยู่ตั้งนานแล้วสิ่งนั้นก็หายไปอีก
   "ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ ยังไงเราก็ต้องได้เจอกันอีก^^" เธอยิ้มยกมือลูบหัวอลิซอย่างอ่อนโยน
   "จริงเหรอ" อลิซถาม
   "จริงสิ ฉันไม่โกหกหรอก"
   "งั้นอลิซจะรอนะค่ะ"
   เธอเพียงยิ้มอ่อนโยนแล้วหมุนตัวเดินออกไปหายลับไปท่ามกลางผู้คนมากมาย ทูเลนได้สติจึงบอกให้อลิซรอเขาอยู่ตรงต้นไม้แล้วจึงรีบตามเธอไป
   "ลิลลี่ ลิลลี่ เดี๋ยวก่อน!!!" เขาตะโกนเรียกจนเห็นเธอหยุดยืนรอ
   "มีอะไรงั้นเหรอค่ะ?" เธอถาม
   ทูเลนหยุดหอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นตุ๊กตาที่เขายิงปืนได้มาให้เธอ
   "ฉันให้เธอ..." เขาพูดพลางเสหน้าไปมองด้านข้าง
   "ตุ๊กตาจิ้งจอก..." เธอพูดน้ำเสียงเนิบนาบก่อนจะยื่นมือมารับตุ๊กตาไปมอง
   "ขอบคุณนะค่ะ^^" เธอส่งยิ้มหวาน ทูเลนกลืนน้ำลายลงคอจ้องมองเธอราวกับต้องมนต์
   "อื้ม" เขาตอบเพียงสั้นๆ
   "สักวันเราคงได้เจอกันอย่างแน่นอนค่ะ โชคชะตามันบอกอย่างนั้น" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้ทูเลนมองตามร่างเพรียวจนลับสายตา
   "แล้วฉันจะรอ..."
   เมื่อพ้นสายตาผู้คนแล้วลิลลี่ก็กลับร่างเป็นร่างเดิม หูและหางจิ้งจอกสีเงินปรากฏขึ้นและแกว่งเบาๆ ตามสายลมที่พัดมาปะทะ ดวงจันทร์ดวงโตสีเหลืองนวลสาดแสงลงมาที่ร่างของนางยิ่งทำให้ดูน่าหลงใหล
   ลิเลียน่ามองตุ๊กตาในมือพลางยิ้มละไมนึกถึงใบหน้าของผู้ที่มอบให้ก่อนจะเสกให้มันหายไปแล้วจึงกลายร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางกระโจนหายไปท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง
   โชคชะตาจะนำพาให้พวกเราได้พบกันอีก

   End.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
จบของจริง วันลอยกระทงนอนอืดอยู่บ้านอย่างเดียวจ้าตามประสาคนโสด ตังค์ก็ไม่มีเที่ยว ไม่มีเปย์สกินใหม่ของลิเลียน่ารอเงินเดือนเดือนหน้าอย่างเดียว ฮือๆ ช่างจนเหลือเกิน จะแข่งออกแบบกระทงกับrovก็ขี้เกียจ มีไอเดียในหัวนะแต่ขี้เกียจ555+ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #37 0990671099 (@0990671099) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 07:05
    ไหงจบงี้555
    #37
    1
    • #37-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 25)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 07:46
      คุคุคุ
      #37-1