Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,834 Views

  • 143 Comments

  • 64 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    588

    Overall
    3,834

ตอนที่ 24 : (Zephy x Lauriel) เทศกาลเก็บเกี่ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

กาลละครั้งหนึ่งมีนางฟ้าหกปีกตนหนึ่งดูแลสวนเอเดนเพื่อปกป้องการรุกรานจากปีศาจ ยามเมื่อมีชีวิตใหม่ถือกำเนิดขึ้นนางจักสยายปีกทั้งหกของนางแต่ถ้าหากมีชีวิตเก่าถูกพรากนางจะหุบปีกทั้งหกลงฉับพลัน! นางคือผู้ดูแลวงเวียนแห่งชีวิตและนำทางวิญญาณ
  นางเฉลียวฉลาดอยู่เหนือเทพทั้งปวง เป็นเทพีแห่งความจริงสูงสุด
   ลอเรียล เทพีสูงสุดแห่งสรวงสวรรค์
.
.
.
.
.
.
.
   "ไยเจ้าจึงชอบลงไปที่โลกมนุษย์นักทูเลน?" เสียงหวานทรงอำนาจเอ่ยถามเทพสายฟ้าองค์ใหม่ด้วยความใคร่รู้
   "ข้าก็แค่พาอลิซไปเที่ยวเล่น" ทูเลนตอบลอเรียล
   "เหตุผลมีแค่นั้นน่ะหรือ?" ลอเรียลยังคาดคั้นถามต่อ
   ทูเลนอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกชาขึ้นจิบ "เจ้าถามด้วยความอยากรู้หรือต้องการจับผิดข้าลอเรียล"
   "ข้าจะจับผิดเจ้าเรื่องอะไร?" ลอเรียลยังคงทำไขสือถามต่อ
   "ข้าก็แค่อยากรู้ความจริง" นางเผยรอยยิ้ม
   "เฮ้อ...ยังไงข้าก็คงปิดเจ้าไม่ได้อยู่ดี" ทูเลนถอนหายใจอย่างยอมแพ้ "ก็อย่างที่เจ้ารู้ข้าก็แค่ไปหาร่องรอยของอเลสเตอร์ก็เท่านั้น"
   "ข้าคิดว่าเจ้าพูดไม่หมดนะทูเลน" ลอเรียลเอ่ยนางยกกาขึ้นรินชาใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่ม
   "ให้ข้าเดา... เจ้ากำลังตามหา 'นาง' อยู่สินะ"
   ทูเลนหลับตาลงอย่างยอมรับซึ่งนางเดาได้ถูกต้อง เขากำลังตามหา 'นาง' อยู่
   "แล้วเจอรึเปล่า?" ลอเรียลถามต่อ
   "ไม่พบอะไรเลย..." ทูเลนตอบสีหน้าหมองลงครู่หนึ่งก่อนจะปรับมานิ่งเช่นเดิม
   "พี่ทูเลน พี่ทูเลน" เสียงเล็กใสของอลิซเรียกความสนใจของเทพและเทพีให้หันไปมอง
   ร่างเล็กป้อมของเทพนักกษัตกำลังวิ่งตรงมาหาทูเลน และด้วยขาเล็กสั้นทำให้นางสะดุดล้มทูเลนจึงรีบเข้าไปอุ้มมาทันที
   "เจ้าจะรีบวิ่งมาทำไมอลิซเห็นไหมบาดเจ็บเลย" ทูเลนดุมือปัดเศษหญ้าตามขาออกให้อลิซ
   "ก็อลิซกลัวพี่ทูเลนจะไปก่อนอลิซนี้" นางตอบพร้อมพองแก้ม
   ทูเลนเผยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งพร้อมหยิกแก้มยุ้ยนั้นด้วยความหมั้นเขี้ยว
   "ข้าหรือจะไปก่อนเจ้า อย่างไรเสียข้าก็คงไม่ทิ้งเจ้าให้อยู่ผู้เดียวแล้วไปเที่ยวสนุกหรอก"
   "จริงนะ" อลิซร้องถามด้วยความดีใจ
   "อืม" เขาขานตอบ
   "พวกเจ้าจะไปไหนกัน?" ลอเรียลที่เงียบมาสักพักถามขึ้น
   อลิซจึงหันไปตอบ "ไปงานเทศกาลที่โลกมนุษย์ค่ะ"
   "งานเทลกาล...??" นางหันไปมองทูเลน
   "อลิซอยากไปน่ะ ข้าว่าก็น่าสนใจดี" เขาตอบ "เจ้าเองก็ควรไปเที่ยวเล่นบ้างก็ได้นะ"
   "เที่ยวเล่นอย่างนั้นหรือ ข้าขอปฎิเสธ"
   "ก็นั้นสินะ เจ้าต้องคอยระวังกองทัพปีศาจว่าจะบุกมาตอนไหนแต่ก็น่าเสียดายน่าดู" ว่าจบแล้วทูเลนก็หมุนตัวหายไปทิ้งให้ลอเรียลนั่งมองด้วยความงงงวย

   เสียงดนตรี เสียงหัวเราะเฮฮา การตกแต่งสถาณที่รอบๆ ด้วยไฟหลากสี ร้านค้าขายของ ผู้คนที่เดินผ่านไปมา
   ข้ามาทำอะไรที่นี้
   ลอเรียลยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างงงงวยไม่เข้าใจว่าทำไมนางต้องลงมาด้วย
   งานเทศกาลเก็บเกี่ยวนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อขอบคุณเทพีเดมิเทอร์ที่ช่วยให้ผลผลิตงอกงาม และปีนี้จะดูท่าจะงอกงามดีเสียด้วยงานจึงดูเอิกเกริกน่ารื่นเริง
   พลั่ก!
   "อ๊ะ!?"
   หมับ!
   "เดินระวังหน่อย" เสียงนั้นตะโกนบอกคนที่เดินชนลอเรียล
   "ขอโทษด้วย" เขาตะโกนกลับแล้วหายไปท่ามกลางฝูงชน
   ลอเรียลเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่มารับนางด้วยความตะลึงเพราะชายหนุ่มนั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลาจนนางอดนึกว่าเป็นเทพบุตรก่อนจะนึกได้ว่าถูกกอดอยู่จึงรีบผละออกอย่างรวดเร็ว
   "ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าไว้" นางเอ่ยบอกพร้อมก้มหน้างุดซ่อนความอาย
   "ไปตรงอื่นเถอะ" ชายหนุ่มเรือนผมสีม่วงอ่อนบอกพร้อมกับคว้าข้อมือของลอเรียลเดินออกจากบริเวณนั้นมาหยุดตรงต้นไม้ที่ประดับโคมไฟสีส้ม
   "เอาล่ะตรงนี้น่าจะโล่งแล้ว" เขาเอ่ยพร้อมหันไปยิ้มให้นาง
   "...ปล่อยมือข้า" ลอเรียลเอ่ยเสียงเรียบจ้องมือใหญ่ที่จับข้อมือนางไม่ยอมปล่อย
   ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงปล่อยนางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องมองลอเรียลที่จ้องเขากลับเช่นกัน
    "เจ้าไม่ใช่คนที่เมืองนี้ เจ้ามาเที่ยวอย่างนั้นเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ
   "เอ่อ...ข้า..." ลอเรียลอึกอัก "ใช่ ข้ามาเที่ยว"
   "งั้นเจ้าก็พึ่งมาครั้งแรกงั้นสินะ" เขาถามต่อลอเรียลจึงพยักหน้า
   "สนใจให้ข้าพาเจ้าเที่ยวมั๊ยล่ะ" ชายหนุ่มยิ้ม
   "คือข้า..." ลอเรียลหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทูเลนกับอลิซนางก็ยังหาไม่เจอจะเอาอย่างไรดี
   ถึงชายคนนี้จะดูแปลกๆ แต่ก็น่าจะไปด้วยได้ ถ้าเกิดเขาหันมาทำร้ายนางล่ะก็....หึหึหึ
   "ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน้า^^" เขายื่นมือไปตรงหน้าลอเรียล
   "ข้าไปด้วยก็ได้ แล้วทำไมข้าต้องจับมือเจ้าด้วย" ลอเรียลยกมือขึ้นกอดอกเชิดหน้าไปอีกทาง
   "เดี๋ยวเจ้าหลงไง" เขาตอบ
   "ข้าไม่ใช่เด็กเสียหน่อย" นางบ่นอุบอิบ
   "มาเถอะน้าคนเยอะเดี๋ยวเจ้าหลงข้าขี้เกียจตามหา" เขากระเซ้า
   ลอเรียลขมวดคิ้วก่อนจะยื่นมือไปจับมือกับชายหนุ่มผมม่วงเขายิ้มกระซับมือแน่นแล้วพานางเดินเที่ยวงาน
   มีร้านค้ามากมายจนไม่รู้จะแวะเข้าร้านไหนก่อนดีและยังมีร้านเกมยิงปืน ตักปลา ปาเป้า บลา บลา
   "ข้าอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวนั้น" ชายหนุ่มหยุดชี้ไปที่ร้านยิงปืนนางจึงมองตาม
   "เจ้าเป็นเด็กรึไง"
   "เด็กไม่เด็กข้าก็อยากได้อยู่ดี"
   ชายหนุ่มผมม่วงลากลอเรียลตรงไปที่ร้านยิงปืนจ่ายเงินแล้วจึงหยิบปืนมาเสียบลูกดอก
   "เจ้าจะเอาจริงงั้นเหรอ?" ลอเรียลถาม
   "มาแข่งกันมั๊ยล่ะข้ากับเจ้าใครแม่นกว่ากัน" เขาหันไปท้านางขณะยกปืนขึ้นเล็ง
   ลอเรียลคิ้วกระตุกยื่นเงินจ่ายพ่อค้าแล้วหยิบปืนเสียบลูกดอกยกขึ้นเตรียมเล็งเขายิ้มอย่างสนุก
   "เจ้าเตรียมแพ้ได้เลย" ลอเรียลว่าเสียงเรียบ
   "เจ้าต่างหากที่จะต้องแพ้" เขายิ้ม
   ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
   ตุ๊กตาบนชั้นทยอยร่วงลงอย่างรวดเร็วเขากับลอเรียลแย่งกันยิงอย่างเอาเป็นเอาตายจนกระทั่งเหลือตุ๊กตาตัวสุดท้าย
   "ตัวนี้ข้าขอแล้วกัน" ลอเรียลยกปืนขึ้นเล็ง
   ปัง!
   "ตัวนี้เป็นของข้าต่างหาก" เขาหันไปส่งยิ้มกวนให้ลอเรียล
   "ชิ!" นางวางปืนลงเดินหนีไปอีกร้านหนึ่งเขามองตามอย่างขำๆ ก่อนจะเอาตุ๊กตาทั้งหมดแลกเป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่
   "อยู่นี้เอง...เซฟิส" เสียงหวานเอ่ยเรียกทำให้เขาหันไปมอง
   หญิงสาวผมสีดำขลับมัดหางม้าสูงรูปร่างอวบอัดในชุดกระโปรงแนบตัวในมือถือสายไหมอันใหญ่และขนมอื่นอีกมากมายเต็มมือ
   "มีอะไรงั้นรึมิน่า?" เขาถาม
   "เปล่า ข้าก็นึกว่าเจ้ากลับแล้ว" นางตอบพลางกัดสายไหม
   "แล้วโอเม็นล่ะ?"
   "เล่นปาลูกโป่งอยู่นู่นแน่น" มิน่าชี้ไปทางผู้ชายผมขาวมัดหางม้าสูงที่กำลังตั้งสมาธิกับการปาลูกโป่ง
   "อืม งั้นข้าไปก่อนนะ" เขาบอกลามิน่าเมื่อเห็นลอเรียลนั่งเล่นอยู่ที่ร้านช้อนปลา
  "เดี๋ยว เจ้าคิดจะทำอะไรกับนางกันแน่ดูท่าทางเหมือนไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาเลย" มิน่าถาม
   "ก็นางเป็นเทพีนะสิ" พูดจบเซฟิสก็รีบเดินไปหาลอเรียล
   "ทั้งที่รู้ว่าเป็นเผ่าเทพเจ้าก็ยังจะยุ่งอีกงั้นเหรอ" มิน่าพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
   ลอเรียลกำลังจดจ่ออยู่กับกระชอนบุกระดาษที่บางแสนบางช้อนปลาทองตัวโตใส่กระป๋องอย่างรวดเร็วโดยที่กระดาษไม่ขาด
   "ว้าว เจ้านี้เก่งจังช้อนปลาได้ตั้งเยอะแน่ะ" เซฟิสเอ่ยชมขณะนั่งลงข้างๆ ลอเรียล
   "หึ มันแน่อยู่แล้ว" ลอเรียลยกยิ้มมุมปากพลางยื่นกระป๋องไปให้พ่อค้าเอาปลาใส่ถุง
   "เจ้าอยากไปไหนต่อมั๊ย?" เซฟิสถาม
   "ข้าเบื่อจะเล่นเกมแล้ว ได้ยินว่าจะมีพลุด้วยข้าอยากรอดู" ลอเรียลตอบ
   "อืม...งั้นมานี้สิ" เซฟิสจับมือลอเรียลเดินไปแถวลานเต้นรำ
   "เจ้าพาข้ามาที่นี้...ทำไม" เมื่อลอเรียลหันมาก็พบว่าเขาโค้งตัวให้
   "ไม่ทราบว่าเป็นเกียรติเต้นรำกับข้าได้หรือไม่หญิงสาวผู้งดงาม" เซฟิสเอ่ย
   ลอเรียลตะลึงค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะวางมือลงบนมือของเซฟิส ในเมื่อได้ลงมาเที่ยวโลกมนุษย์แล้วก็ขอสนุกเสียหน่อยก็แล้วกัน

   I found a love for me
Darling, just dive right in and follow my lead
Well, I found a girl, beautiful and sweet
Oh, I never knew you were the someone waiting for me
‘Cause we were just kids when we fell in love
Not knowing what it was
I will not give you up this time
But darling, just kiss me slow, your heart is all I own
And in your eyes, you’re holding mine

   "เจ้าพึ่งเต้นรำครั้งแรกรึเปล่า?" ลอเรียลเอ่ยถาม
   "เคยแต่เต้นกับสหายน่ะ" เซฟิสตอบ มิน่าลากมาทุกปีแล้วยังลากเขามาเต้นรำอีกเลยพอจะเต้นได้บ้างล่ะนะ
   "เจ้ามีสหายด้วยงั้นเหรอ"
   "เจ้าหาว่าข้าไม่มีคนคบรึ"
   ลอเรียลหมุนตัวพร้อมอมยิ้ม "ข้าคิดว่าเจ้าคงมีสาวๆ รายล้อมมากกว่า"

   Baby, I’m dancing in the dark with you between my arms
Barefoot on the grass, listening to our favourite song
When you said you looked a mess, I whispered underneath my breath
But you heard it, darling, you look perfect tonight

   "ข้าไม่สนใจหญิงสาวนักหรอก" เซฟิสตอบ
   ลอเรียลเอียงคอเล็กน้อย "ไม่สนใจหญิงสาวงั้นหรือ?"
   "ก็มีอยู่คนหนึ่งนะ"
   "หืม..."
   เซฟิสยกยิ้มมุมปากโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูลอเรียลแผ่วเบาแต่นุ่มนวล
   "เจ้าไง"
   พลันลอเรียลก็ร้อนผ่าวทั่วใบหน้านางก้มหน้างุดด้วยความเขินอายหัวใจที่เคยสงบนิ่งเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

   Well I found a woman, stronger than anyone I know
She shares my dreams, I hope that someday I’ll share her home
I found a love, to carry more than just my secrets
To carry love, to carry children of our own
We are still kids, but we’re so in love
Fighting against all odds
I know we’ll be alright this time
Darling, just hold my hand
Be my girl, I’ll be your man
I see my future in your eyes

   "เจ้า...ล้อข้าเล่นสินะ" นางเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก
   "นั้นสินะ...เจอกันครั้งแรกใครจะไปรักกันเลยล่ะ" เซฟิสเปรยจ้องมองลอเรียลที่เอาแต่ก้มหน้างุดหลบสายตาเขา
   "แต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้ายืนเอ๋ออยู่ท่ามกลางผู้คน เจ้าดูน่ารักดีนะ"
   ลอเรียลเงยหน้าขึ้นจ้องเซฟิสอย่างเอาเรื่อง
   "เจ้าว่าข้าเอ๋อเหรอ"
   "ก็มันจริง"
   นางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจเซฟิสเพียงยิ้มและหัวเราะ
   "น่ารักดีออก"

   Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms
Barefoot on the grass, listening to our favorite song
When I saw you in that dress, looking so beautiful
I don’t deserve this, darling, you look perfect tonight

    เป็นอีกครั้งที่ลอเรียลหน้าแดงแต่นางเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจเต้นรำกับเซฟิสต่อ
   คำว่าสวย สง่างาม นางเคยได้ยินมาหมดแล้วแต่ไม่มีใครชมนางว่าน่ารักเลยสักคน
   เขาคือคนแรกที่ชม

  Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms
Barefoot on the grass, listening to our favorite song
I have faith in what I see
Now I know I have met an angel in person
And she looks perfect
I don’t deserve this
You look perfect tonight

   เซฟิสยกตัวลอเรียลขึ้นหมุนก่อนจะวางลงพื้นนางเอนตัวลงมือยกเกาะคอเซฟิสในขณะที่เขาก็รั้งเอวบางไว้โน้มหน้ามาใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่น
   ใบหน้าเรียวคม ผิวขาวเกือบซีด เรือนผมสีม่วงอ่อนยิ่งขับให้ผิวสว่าง ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวนัยน์ตาสีเดียวกับผม จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักเข้ารูปน่าหลงใหล ทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูเหมาะเจาะลงตัวรวมเป็นเขา
   "เจ้าจ้องหน้าข้าแบบนี้หมายความว่าเจ้าก็ชอบข้าเหมือนกันสินะ" เซฟิสเอ่ยขึ้น
   ลอเรียลดึงสติกลับมาได้ปล่อยมือจากเซฟิสกลับมายืนเหยียดตัวเต็มความสูงดั่งเดิม
   "ใครว่าข้าชอบเจ้าที่เป็นคนแปลกหน้ากันล่ะ แม้แต่ชื่อข้าก็ยังไม่รู้จักเลย" นางเอ่ยตอบเสียงแข็ง
   เซฟิสยิ้ม "ไม่รู้จักชื่อของกันและกันน่ะดีแล้ว"
   "หมายความว่ายังไง" ลอเรียลหันไปถามก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของเซฟิสที่ยื่นมาใกล้นางเมื่อตอนไหนไม่รู้
   "สักวันเราคงได้เจอกันอีก..." เขาเอ่ยเสียงเบาจนแทบกระซิบ
   ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
   พลุถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าดอกแล้วดอกเล่าเซฟิสจับมือลอเรียลเงยหน้าขึ้นมองด้วยความชื่นชม
   ข้าเองก็เชื่อว่าสักวันเราคงจะได้พบกันอีกและข้าจะจดจำช่วงเวลาที่สวยงามนี้อยู่ในความทรงจำไม่มีทางลืม

   .............................................

   "ท่านลอเรียลครับกองทัพปีศาจมันบุกมาถึงหน้าสรวงสวรรค์แล้วขอรับ" ทหารเทพรายงานแก่นาง
   "เตรียมตัวออกรบข้าจะนำทัพเอง" นางประกาศก้องอยู่ในชุดรบพร้อมนำทัพทหารไปหยุดยั้งเหล่าปีศาจ
   "สวรรค์นี้ช่างน่าทำลายเสียจริง" เซฟิสเอ่ยขึ้นเขายืนเคียงคู่กับนาครอทอยู่หน้ากองทัพปีศาจ
   "ทำลายสวรรค์ให้ย่อยบับ!!!" นาครอทสั่งกองทัพปีศาจบุกเข้าโจมตีใส่เหล่าทหารเทพที่เข้ามาสะกัดกั้นไว้
   เพียงพริบตาเดียวเหล่าสมุนปีศาจก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้นเหนือขึ้นไปปรากฏร่างเพรียวอรชรของเทพีสูงสุด นางสยายปีกทั้งหกของนางเหนือกองทัพสวรรค์
   "พวกเจ้าบังอาจบุกสรวงสวรรค์ ข้าจะทำลายพวกเจ้าให้หมดสิ้น!" ลอเรียลประกาศก้องแล้วกองทัพปีศาจและกองทัพสวรรค์ก็กรูเข้าโจมตีใส่กัน
    "ข้าบอกแล้วว่าสักวันเราจะได้เจอกัน..." เซฟิสเอ่ยขณะใช้หอกกระชวกทหารสวรรค์ลงไปนอนที่พื้นสายตาจับจ้องไปที่ลอเรียล

End.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #35 0990671099 (@0990671099) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 16:51
    part.2 นีัจะ happy end ไหมน้า^^
    #35
    0
  2. #34 ~•王丽房•~ (@lolioipopscandy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 00:10
    ตัดจบโหดร้ายมาก จะมีต่อใช่มั้ยคะ><
    #34
    1
    • #34-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 24)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 13:44
      มีแน่นอนค่า
      #34-1
  3. #32 หัวม่วงคุง (@Darkraigamer) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 18:47

    อยากได้yorn กับ lindis อีก
    #32
    1
    • #32-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 24)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 08:58
      เดี๋ยวเอาเพิ่มในลิสนะค่ะ
      #32-1
  4. #31 Royal_highness (@Royal_highness) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:53

    พาร์ท 2 เถอะ พลีสสสสส
    #31
    1
    • #31-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 08:43
      มีแน่นอนค่า
      #31-1