Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,131 Views

  • 155 Comments

  • 68 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    885

    Overall
    4,131

ตอนที่ 22 : (Tulen x Liliana) นายแบดบอยสุดอันตรายปะทะยัยจิ้งจอกน้อยน่ารัก(end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

อื้ม...." ลิเลียน่างัวเงียลุกขึ้นนั่ง เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องก็พบว่ามาอยู่ที่ห้องนอนคอนโดของเธอเอง
มองไปที่นาฬิกาข้างเตียงตัวเลขบอกเวลา 18 : 09 น.
"ฉันมาอยู่ที่ห้องได้ไง?" ลิเลียน่าพึมพำพลางสะบัดผ้าห่มออกจากตัวลุกขึ้นไปนั่งตรงหน้าต่างห้องนอนด้วยอาการสะลึมสะลือ
จำได้ว่าเธอกำลังจูบกับทูเลนอยู่จากนั้นก็วูบจำอะไรไม่ได้เลย พอนึกถึงลิเลียน่าก็หน้าร้อนผ่าวเธอยกมือขึ้นปิดใบหน้า
"เอาล่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า" เธอพูดขึ้นหลังจากดึงสติตัวเองกลับคืนมาเรียบร้อยขณะที่กำลังถอดเสื้อผ้ามือก็แตะโดนเสื้อแขนยาวที่ทูเลนมัดเอวเธอเพื่อปิดกระโปรงที่มันสั้นจนแทบเห็นกางเกงชั้นในให้เธอ
เสื้อแขนยาวสีน้ำเงิน...สีนำเงินเป็นสีที่เธอชอบซะด้วยสิ
"เดี๋ยวซักไปคืนวันจันทร์ก็แล้วกัน" พูดจบเธอก็ถอดชุดใส่ตะกร้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

วันอาทิตย์ ฟิตเนสGarena
"ฟู่~ ฟู่~ ฟู่~ " ร่างสูงของทูเลนวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้าขณะที่มือใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อสาวๆ ที่มาออกกำลังกายแอบเนียนมาใช้ลู่วิ่งไฟฟ้าข้างๆ เขา
"โหว ทูเลนมีสาวไปรุมเต็มเลยแหะ-0-" มูราดพูดขึ้นขณะที่นอนยกน้ำหนัก
"รู้อะไรมั๊ยหมู ผู้ชายตอนมีเหงื่อน่ะเซ็กซี่ที่สุดแล้ว" อารัมบอกพลางยกดรัมเบลขึ้นลงข้างๆ มูราด
"งั้นแล้วทำไมผมถึงไม่มีสาวๆ มาหาล่ะเจ๊"
"แกยังจะถามอีกเหรอทั้งๆ ที่เป็นคนลากฉันมาฟิตเนสด้วยเนี่ย-0-+"
"แหะๆ ใจเย็นน้าเจ๊^^;"
ที่มูราดลากอารัมมาด้วยนั้นก็เพราะเอามาเป็นไม้กันหมา เอ๊ย! เอามาเป็นเพื่อนออกกำลังกาย
"ว่าแต่...เจ๊ก็มีหนุ่มๆ มองเต็มเลยนะ" มูราดบอกอารัมจึงหันไปมองพวกผู้ชายหื่นที่จ้องมาที่เธอ
"ช่างมันเถอะ เห็นแต่เอาไปไม่ได้หรอก-_-" เธอตอบ
"-^-+" มูราดมองอารัมอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ขณะเดียวกันลิเลียน่าเดินถือผ้าขนหนูตรงไปที่เครื่องเดินวงรี เธอขึ้นไปเริ่มเดินออกกำลังกายโดยไม่สนใจสายตาของพวกผู้ชายที่จ้องมองเธอด้วยตาแทะโลมรวมทั้งทูเลน
"...." ทูเลนละสายตาจากลู่วิ่งไฟฟ้าไปมองลิเลียน่าที่กำลังเดินบนเครื่องเดินวงรีด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหวานที่เริ่มพราวไปด้วยเหงื่อ ผมที่ย้อมสีดำถูกรวบมัดเป็นหางม้าแกว่งเบาๆ ชุดออกกำลังสีน้ำเงินโชว์สัดส่วนหน้าท้องแบนราบ สะโพกกลมกลึงขยับช้าๆ ตามการเคลื่อนไหวของเจ้าของร่างกายราวกับกำลังยั่วยวน
"อึก!" ทูเลนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นก่อนจะปิดลู่วิ่งไฟฟ้าเดินไปหาลิเลียน่า
"ฟู่~ เรียกเหงื่อได้ดีจริงๆ " ลิเลียน่าพึมพำพลางหยิบผ้าขนหนูขึ้นเช็ดหน้าแล้วจึงเดินเอื่อยๆ ไปที่ลูกบอลโยคะ
ลิเลียน่าหยิบลูกบอลมาถืออยู่ครู่หนึ่งเพื่อคิดว่าจะเริ่มท่าไหนก่อนดีแล้วเธอก็คิดออก ทูเลนแทบเลือดพุ่งเพราะลิเลียน่านอนแอ่นหลังไปกับลูกบอลทิ้งค้างอยู่ท่านั้น 10 วิก็มานั่งที่พื้นแล้วก็เริ่มทำใหม่อีกรอบจนครบ 20 ครั่งเธอก็เปลี่ยนท่าใหม่
แน่นอนว่าพวกผู้ชายที่เดินผ่านต่างพากันมองกันตาแทบทะลักออกจากเบ้า ทูเลนที่เล่นดรัมเบลอยู่ใกล้ๆ จึงหันไปมองตาขวางพร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้
"เมื่อไหร่ยัยนั้นจะเล่นโยคะเสร็จนะ ต้องสั่งสอนสักหน่อยแล้ว-_-" ทูเลนพึมพำขณะมองลิเลียน่าที่กำลังเล่นลูกบอลโยคะโดยไม่รู้ว่าถูกจ้องมองอยู่
"เฮ้เจ๊ ดูนั้นดิ^^" มูราดสะกิดอารัมให้หันไปมองตามนิ้วเขา
"หืม นั้นลิเลียน่านิมาฟิตเนสด้วยเหรอ" อารัมมองตามนิ้วมูราดไปก่อนจะเห็นทูเลนนั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่ไม่ห่างเท่าไหร่ "แล้วหมอนั้นไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ"
"คนหวงก้าง2018 ไงเจ๊^^" มูราดยิ้มตามฉบับเขา
อารัมจึงบรรลุทันทีเธอพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจพร้อมกับเผยรอยยิ้ม "มีอะไรน่าสนุกให้ดูแล้ว^^"
"ไม่เอาอ่ะเจ๊ ไปเป็นคู่ต่อยมวยให้ผมดีกว่าเราอย่าไปเผือกกับเขาเลย^^" พูดจบมูราดก็คล้องคอลากอารัมไปทางโซนต่อยมวยทันที
"เฮ้ยเดี๋ยว ฉันหายใจไม่ออกไอ้หมูราดข้าว!!!>0<"
"อย่ากัดแขนดิเจ๊ ผมเจ็บ!!"
หลังจากออกกำลังกายเสร็จลิเลียน่าจึงเดินไปทางห้องซาวด์น่าต่อแน่นอนว่าทูเลนต้องตาม เธอเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อคลุมแล้วเข้าไปนั่งสมาธิภายในห้องซาวด์น่า
ทูเลนมองดูลิเลียน่าที่เหงื่อออกท่วมตัวก่อนจะเข้าไปนั่งด้วยอย่างเงียบเชียบดูเหมือนว่าลิเลียน่าจะไม่รู้ตัวว่าเขาเข้ามานั่งอยู่ใกล้เธอยังคงนั่งสมาธิต่อไป
หืม? พลาสเตอร์ตรงคอนั้น ...ทูเลนจ้องพลาสเตอร์ลายจิ้งจอกสีขาวตรงคอของลิเลียน่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปดึงออก
"อ๊ะ!? นาย..." ลิเลียน่าตื่นจากสามาธิปัดมือของทูเลนออกอย่างรวดเร็วใบหน้าหวานขึ้นสีแดงอมชมพูเพราะความร้อนจากตู้ซาวด์น่าและยิ่งขึ้นสีแดงจัดเมื่อพบว่าทูเลนมีเพียงแค่ผ้าขนหนูตัวเดียวพันอยู่ที่เอวเธอจึงรีบหันหน้าหนี
"พลาสเตอร์นั้น เธอติดไว้ทำไม?" ทูเลนถามเสียงเรียบ
"มะ...ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย>/////<" เธอตอบพร้อมขยับตัวถอยหนีทูเลน
ทูเลนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างสนุก "เธอจะเอาอย่างนี้ใช่มั๊ย^^" เขาขยับตัวตามลิเลียน่าไปติดๆจนเธอจนมุมก็กางแขนกั้นไม่ให้เธอหนี
"ถอยออกไปนะ เก้าอี้ตั้งกว้างจะมาเบียดฉันทำไม><" ลิเลียน่ายกมือขึ้นดันหน้าทูเลนออกห่าง
หมับ!
"หึ~" และทูเลนก็คว้าข้อมือเธอไปตรึงอยู่เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบตั้งแต่แก้มนิ่มที่แดงปลั่งไล้มาลูบริมฝีปากเรียวสวยเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนมาหยุดตรงซอกคอขาวที่แปะพลาสเตอร์ไว้
"อย่านะ!!!" ลิเลียน่าดิ้นขัดขืนแต่เพราะเหนื่อยจากการออกกำลังกายเลยไม่ค่อยมีแรงขืนทูเลนมากนัก เธอจึงดูเหมือนลูกแมวที่กำลังดิ้นอยู่ภายใต้วงแขนเขา
"อืม ยิ่งเธอไม่ยอมให้ฉันดูมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งอยากดูมากขึ้นไปอีก" พูดจบเขาก็แกะพลาสเตอร์นั้นออกอย่างรวดเร็วก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแดงสีกุหลาบที่เขาเป็นคนประทับไว้ ลิเลียน่าหลับตาลงด้วยความอาย
"นี้คือสิ่งที่เธอไม่อยากให้ฉันเห็นเหรอ?" เขาถามพลางโน้มหน้าไปใกล้เธอ
"..." ลิเลียน่าไม่ตอบเธอได้แค่หลับตาปี๋และถ้าเธอลืมตาก็จะเจอกับแผงอกเปลือยเปล่าตรงหน้าเพราะงั้นไม่ลืมตาจะดีกว่า
"เธอจะหลับตาอยู่อีกนานมั๊ยลิเลียน่า..." ทูเลนก้มลงกระซิบข้างหูพร้อมพ่นลมหายใจแรงๆ จนเธอสะดุ้ง
"อึก! ถอยออกไปนะฉันอึดอัด" ลิเลียน่าพูดเสียงเบา
"ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันสิ" ทูเลนบอกก้มหน้าลงซุกไซร้แก้มของลิเลียน่า
"อึก! ออกไป"
"ถ้ายังไม่ลืมตาฉันจะทำอะไรเธอห้ามโวยนะ"
"...."
"นับ1 -3 "
"...."
"1"
"...."
"2...."
"!!"
ทูเลนเลื่อนมือลูบผ่านเอวของลิเลียน่าลงต่ำมาหยุดวนมือตรงน่องขาเรียวนุ่ม
"3"
พรึ่บ!
ลิเลียน่าลืมตาขึ้นและสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าเข้มของทูเลน เขาคลี่ยิ้มอย่างพอใจใบหน้าเรียวคมเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ผมสีเงินเปียกชุ่มลู่ลงปรกหน้าเขา ลิเลียน่าพึ่งสังเกตุใบหน้าของเขาแบบใกล้ๆ เป็นครั้งแรก
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
จู่ๆ หัวใจเธอก็เต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ ลิเลียน่าก้มหน้างุดซ่อนความเขินอาย
น่ารัก
ทูเลนคิดพลางปล่อยมือจากเธอแต่ยังไม่ขยับออกห่างเธอแถมยังขยับไปใกล้กว่าเดิมจนแทบจะสิงร่างกันให้ได้
"เธอรู้ตัวมั๊ยว่าเธอกำลังยั่วฉันอยู่น่ะ" เขากระซิบบอกเสียงแผ่ว
"ฉันไปยั่วนายตอนไหน" ลิเลียน่าถาม
"ตอนที่เธอเล่นบอลโยคะ..." ทูเลนว่า
"ฉันออกกำลังกาย" เธอเถียง
"ท่าของเธอมันดูยั่วเกินไป"
"จะบ้าเหรอ นั้นท่าบริหารหน้าท้อง"
"แล้วรู้มั๊ยว่าพวกผู้ชายคนอื่นมันจ้องเธอด้วยสายตาหื่นกาม"
"ฉันไม่ได้สนใจสัก...หน่อย" เธอพูดเสียงเบาพลางก้มหน้าลงเมื่อเจอกับสายตาดุๆ ของทูเลน
เขาเชยคางลิเลียน่าขึ้น "เธอคือของเล่นขอองฉัน ฉันหวง"
พลั่ก!
"ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น" พูดจบลิเลียน่าก็รีบลุกออกจากห้องซาวด์น่าแต่ดูเหมือนว่าทูเลนจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
หมับ!
"!?"
พรึ่บ!
ลิเลียน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเสื้อคลุมของเธอถูกดึงจนหลุดติดมือทูเลนเผยให้เห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด
"ยะ...อย่ามองนะ!!!" ลิเลียน่าทรุดตัวนั่งกับพื้นยกมือขึ้นปิดอกหนีบขาเขาหากันแน่นใบหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงคอและใบหู
"...." ทูเลนมองลิเลียน่าด้วยความตะลึงก่อนจะหันมองเสื้อคลุมในมือของตัวเองแล้วหันไปมองลิเลียน่าที่นั่งหันหลังให้เขาอย่างพิจารณาก่อนจะกระตุกยิ้มสนุก
"เธอกำลังยั่วฉันอยู่สินะ" เขาพูดพร้อมกับย่อตัวลงคลุมเสื้อคลุมให้ลิเลียน่าก่อนจะกอดเธอไว้แน่น
"ฉะ...ฉันเปล่านะ>///////<" ลิเลียน่าตอบเสียงสั่นมือจับสาบเสื้อคลุมแน่น
"หึ!" ทูเลนหมุนตัวลิเลียน่าให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาใบหน้าของเธอแดงจัด ทูเลนกลืนน้ำลงคออย่างยากเย็นเมื่อสายตาหลุบมองต่ำลงไปพยายามกดอารมณ์ดิบที่มันพุ่งขึ้นมา
"อื้อ!!" ลิเลียน่าหลับตาแน่นด้วยความอายเมื่อถูกทูเลนเชยหน้าขึ้นจูบอย่างเร้าร้อนบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างไม่ปราณีรุนแรงราวกับหิวกระหายลิ้นเรียวสอดเข้ากวัดเกี่ยวลิ้นเล็กของเธอดูดกลืนอากาศหายใจของเธอเมื่อจูบจนพอใจแล้วจึงผละออกแลบลิ้นริมฝีปากก่อนจะไล้ต่ำลงไปที่ซอกคอซุกไซร้ทั้งจูบและขบกัดอย่างบ้าคลั่งจนลิเลียน่าสะดุ้ง
ทูเลนดูดเม้มสร้างรอยสีกุหลาบตรงจุดเก่าแล้วเคลื่อนริมฝีปากไปสร้างรอยตรงอื่นอีกหลายจุด ลิเลียน่าสะดุ้งทุกครั้งที่ทูเลนจูบเธอพยายามกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อดึงสติในขณะที่เขาดึงเสื้อคลุมออกไล้ริมฝีปากลงต่ำ
"พะ...พอได้แล้ว" ลิเลียน่าบอกเสียงสั้นพยายามขืนทูเลนเธอข่วนหน้าเขาเพื่อเรียกสติ
"...." ทูเลนได้สติเขาหยุดชะงักทุกอย่างมองลิเลียน่าที่ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เขาจูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน
"เลินเล่อมากไป..." ทูเลนพูดพร้อมหยิบเสื้อคลุมขึ้นสวมให้ลิเลียน่า "ไปอาบน้ำซะ" เขาสั่งแกมไล่
"...." ลิเลียน่ารีบลุกออกจากตู้ซาวด์น่าทันที เมื่อเธอออกไปแล้วทูเลนก็เอนหลังพิงผนังยกมือขึ้นเสยผม
อีกครั้งที่เขาสะกดกลั้นตัวเองไม่อยู่ถ้าขืนอยู่ใกล้ลิเลียน่าอีกมีหวังเขาได้จับเธอปล้ำให้ได้แน่ๆ
"ไม่ไหวๆ อันตรายจริงๆ " เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากพร้อมรอยยิ้ม

คืนนั้นเขาฝัน ฝันว่าลิเลียน่าในชุดคลุมอาบน้ำหลวมเปิดไหล่โชว์ผิวขาวเนียนนอนเหยียดตัวอยู่บนเตียงส่งสายตาหวานฉ่ำให้เขา
'ทูเลน...กอดฉันหน่อยสิ' เธอพูดพร้อมขยับตัวมาเบียดเขา
'เธอยอมเป็นของเล่นของฉันรึไง' เขาถามพลางรั้งเอวเธอมาใกล้
'อื้อ จูบฉันนะ~' เธอบอกยกมือขึ้นคล้องคอเขาแล้วโน้มต้วเขาไปจูบ
'ฉันเป็นของนายทูเลน รักนายที่สุดเลย~♡'

"เฮือก!!" ทูเลนสะดุ้งตื่นดีดตัวลุกขึ้นนั่งเหงื่อเม็ดโตๆ ผุดเต็มใบหน้าหล่อเหลา
"ฝันบ้าบออะไรว่ะเนี่ย" เขาสบถพลางสะบัดผ้าห่มออกเจ้าตัวสำคัญดันตื่นขึ้นมาด้วย
"เวร!!" เขาสบถอีกครั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปและเริ่มจัดการธุระส่วนตัวของเขากลางดึก
แล้วทำไมฉันต้องเปิดรูปยัยจิ้งจอกด้วย

......................................

ลิเลียน่าเอาเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินไปคืนทูเลนโดยเอาไปใส่ล็อคเกอร์เขาไว้แล้วเขียนโน๊ตใส่ไว้ด้วยจากนั้นทั้งอาทิตย์ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยแม้แต่วิชาพละเขาก็โดดไม่เข้าเรียน เธอจึงไม่มีคู่สอบเทนนิส
"หมอนั้นหายไปไหนนะ" ลิเลียน่าพึมพำพลางเดาะลูกเทนนิสเล่นอย่างเซ็งๆ พอเหลือบมองไปทางเพื่อนของเธอคริกซี่ก็พยายามรับส่งลูกเทนนิสกับนาครอทอย่างมุ่งมั่น บัตเตอร์ฟรายก็เล่นกับมูราดอย่างสนุก
"นั่งเหงาๆ แบบนี้แสดงว่าคิดถึงทูเลนอยู่ใช่ม่าาา~^^" อารัมพูดขึ้นทำให้ลิเลียน่าสะดุ้งโหยง
"ใครบอกว่าฉันคิดถึงหมอนั้นกัน!" ลิเลียน่าว่าเสียงเข็ง "อย่างหมอนั้นมีอะไรให้คิดถึง-_-+"
"ล้อเล่นน้าล้อเลน ทำจริงจังไปได้^^" อารัมหัวเราะพลางตบไหล่ลิเลียน่า
"-^-+"
"ว่าแต่เธอจะสอบยังไงล่ะทีนี้คู่ก็ไม่อยู่ด้วย"
"...ช่างมันเถอะ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
พูดจบลิเลียน่าก็เดินออกจากโรงยิมไปอารัมได้แต่มองตามจนเธอเดินลับสายตาไปก่อนจะถอนหายใจหนักๆ
"เฮ้อ...ทูเลนนะทูเลนนายก็ช่างเลือกเล่นกับหัวใจของผู้หญิงจริงๆ น้า" เธอพึมพำ
"เจ๊บ่นไรของเจ๊อ่ะ?" มูราดโผล่มาเกาะไหล่เธอ
ไอ้นี่ก็อีกคนชอบคุยกับผู้หญิงไปทั่ว
"หึ เรื่องของฉันไอ้หมู^^" อารัมยิ้มพลางยกมือขึ้นขยี้ผมมูราดจนกระเซิง
แต่เขาดีกว่าทูเลนตรงที่ไม่ทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่คุยด้วย เป็นเพลย์บอยที่ใส่ใจกับอารมณ์ของผู้หญิง
"โหว เจ๊ผมเสียทรงหมดแล้วเนี่ย><" มูราดโวย
"ช่างผมแกสิไปให้บัตหวีให้ไป๊-_-" เธอไล่
"อยู่แล้วล่ะ ผมไม่ให้เจ๊ทำผมให้หรอกเจ๊มือหนักจะตาย แอ้ก!!"
พลั่ก!
โครม!
"อะ...เอ่อ" มูราดเบิกตากว้างเมื่อหน้าชนกับความนุ่มนิ่มเหมือนพุดดิ้งของคริกซี่
"หึ!"
อารัมกระตุกยิ้มเหี้ยมหลังจากฟาดฝ่ามือใส่หลังมูราดอย่างแรงจนเซไปชนหน้าอกของคริกซี่พลันรอบๆ ตัวนาครอทก็เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
เพี๊ยะ!!
">////////<" คริกซี่ตบหน้ามูราดก่อนจะวิ่งออกไปจากโรงยิมด้วยความอาย
ตึง! ตึง! ตึง!
"แกอยากตายสินะมูราด..." นาครอทพูดเสียงเหี้ยมขณะเดาะลูกเทนนิสแรงๆ
"เฮ้ย ใจเย็นเพื่อนฉันโดนเจ๊ผลักมา ว้าก!!!!"
"ตายซะ...."
นาครอทหวดลูกเทนนิสไล่อัดมูราดที่วิ่งหลบด้วยความโมโหอารัมกับบัตเตอร์ฟรายนั่งดูด้วยความสนุกแถมยังหยิบขนมมานั่งกินไปดูไปด้วย
เมื่อเห็นว่าลูกเทนนิสเริ่มไปโดนเพื่อนในห้องอารัมจึงตะโกนบอกนาครอท "เฮ้ นาครอทรีบไปหาคริกซี่เถอะไม่รู้ขวัญกระเจิดกระเจิงไปถึงไหนแล้ว-0-"
กึก!
นาครอทหยุดทิ้งไม้เทนนิสแล้วออกไปตามคริกซี่ตามที่อารัมบอก มูราดถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ บัตเตอร์ฟราย
"ฟู่ว นึกว่าจะโดนไอ้นาครอทฆ่าซะแล้ว=3="
กลับมาทางด้านลิเลียน่า เธอล้างหน้าเสร็จสรรพก็เดินออกมาขณะที่กำลังจะเลี้ยวไปกดน้ำที่ตู้กดน้ำใหล้พลันหางตาเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างตรงซอกกำแพง
"ฮิๆ เอาอีกนะทูเลน"
"อื้ม เธอน่ารักที่สุดเลย"
ลิเลียน่ามองดูทูเลนที่กำลังนัวเนียกับสาวน่ารักตรงหน้าก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย
"โหว นี้ฉันมาขัดจังหวะรึเปล่านะ..." เธอพูดขึ้นทำให้ร่างสูงหันไปมองอย่างรวดเร็ว
"ลิเลียน่า..." ทูเลนเรียกชื่อเธอ
"เอ๊? เจ้าหญิงสอง?" สาวน่ารักมองดูเธออย่างเหยียดหยามพร้อมรอยยิ้มหวานน่าสะอิดสะเอียน "ไม่ดีเลยนะค่ะ^^"
"อื้ม ฉันแค่เดินผ่านมาน่ะเชิญต่อได้เลย..." เธอส่งยิ้มหวานตอบกลับก่อนจะเดินออกไป
"คิกๆ นี้นะเหรอลิเลียน่า ไม่เห็นสวยตรงไหนเลย^^" เธอหัวเราะพร้อมกอดคอทูเลนแน่น "มาต่อกันเถอะค่ะ^^"
"ไม่ล่ะ ฉันหมดอารมณ์แล้ว..." เขาพูดเสียงเย็นพร้อมกับดันร่างเล็กออกมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "เธอน่ะไรสชาตินิ่งกว่าเศษขนมปังเน่าซะอีก"
"ทูเลน...เดี๋ยวสิ..."
ทูเลนเดินออกไปโดยไม่สนใจใยดีสาวน่ารักภาพใบหน้าของลิเลียน่าเมื่อกี้ติดตาเขาจนไม่สามารถลบออกจากหัวได้
นัยน์ตาสีฟ้าจางของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวังกับเขา รอยยิ้มเหยียดเยาะเย้ยนั้นราวกับประชดประชัน
กึก!
ไอ้ความรู้สึกสับสนนี้มันบ้าอะไรกัน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้อีกเลยนับตั้งแต่เลิกกับบัตเตอร์ฟรายแล้วทำไมมันถึงได้หวนกลับมาอีก
"ไม่ชอบเลยเว้ย!!"
ลิเลียน่าเดินก้าวยาวๆ โดยไม่สนใจอะไรเธอไม่รู้ว่าเธอเดินมาถึงส่วนไหนของโรงเรียนเมื่อหยุดเดินเธอก็ทรุดนั่งกับพื้นดวงตาสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด
"ฮึกๆ ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วย ฮือๆ "
ภาพของทูเลนตอนที่กำลังนัวเนียกับสาวน่ารักหวนเข้ามาในหัวของเธอวนเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งรอยยิ้ม คำพูด ราวกับหนังที่รีเพลย์
"ฮึกๆ ฮึกๆ ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ "
ทำไมมันเจ็บอย่างนี้นะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับหมอนั้นสักหน่อย
ใช่! หมอนั้นเห็นฉันเป็นของเล่นพอเบื่อแล้วก็ทิ้งไปหาอันใหม่ที่ดูน่าสนุกกว่า
ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคิดจะไปชอบคาสโน่ว้านิสัยเสียทำไม ตลกสิ้นดี...บัตเตอร์ฟรายบอกว่าเขาก็มีมุมดีๆ ฉันไม่เห็นจะมีเลยสักอย่างมีแต่จะรังแกฉันอย่างเดียวกอบโกยผลประโยชน์แล้วก็ไป
"ฮือ....." แต่ว่ามันหยุดร้องไม่ได้เลย

"ฟู่~" ทูเลนพ่นควันสีขาวจนลอยคลุ้งระบายความอัดอั้นออกไปพลางมองเหม่อขึ้นบนท้องฟ้าสีคราม
"โอ๊ย! ให้ตายสินายเครียดอะไรว่ะถึงได้มาพึ่งบุหรี่อีกเนี่ย" มูราดพูดขึ้นพลางวางกระป๋องน้ำโค๊กไว้ข้างตัวแล้วโยนอีกกระป๋องให้เอลสุ นาครอทนั่งสัปหงกอยู่ไกลๆ พวกเขาตัดสินใจโดดเรียนคาบบ่าย
"ฉัน...ก็ไม่รู้เหมือนกัน..." ทูเลนตอบก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นดูดเอาควันอัดปอด
"สภาพนายเหมือนตอนที่เลิกกับบัตเตอร์ฟรายใหม่ๆ เลย" เอลสุเปรยขึ้นขณะเปิดน้ำอัดลมขึ้นดื่ม
มูราดพยักหน้าเห็นด้วยกับเอลสุ ทูเลนตอนนี้เหมือนคนตายซากไม่มีความคิดจะทำอะไรดูราวกับหุ่นยนต์ที่ถ่านกำลังจะหมด
"ถ้าเกิดว่า ถ้าเกิดว่านะ เราแกล้งผู้หญิงคนหนึ่งด้วยความสนุกแล้วคิดว่าตอนเธอหน้าแดงและร้องไห้ดูน่ารักแสดงว่าเราชอบเธอใช่มั๊ยว่ะ?" ทูเลนถาม
"ก็...ไม่เชิง" นาครอทที่เงียบมาตั้งนานตอบ
"แล้วถ้าเธอมาเห็นตอนที่เราเล่นกับผู้หญิงคนอื่นเหมือนตอนที่เล่นกับเธอ พวกนายคิดว่าเธอจะคิดอะไรมั๊ย"
"คิดสิว่ะ จิตใจของผู้หญิงน่ะบอบบางเหมือนแก้วเจออะไรที่กระทบกระเทือนหน่อยก็แตกแล้ว" มูราดตอบน้ำเสียงจริงจัง
"ที่นายถามแบบนี้แสดงว่ากำลังทะเลาะกับลิเลียน่าสินะ" นาครอทถามได้จี้ใจดำทูเลน
ทูเลนพ่นควัน "ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับยัยนั้นสักหน่อย ทำไมฉันต้องสนใจด้วย"
ทะเลาะกันจริงๆ ด้วย ...นาครอท มูราดและเอลสุคิดเหมือนกัน
"ก็แค่ของเล่น..."
"ฉันให้นายพูดอีกครั้ง..." เอลสุพูดเสียงเย็น เขาสังเกตุเห็นว่าช่วงอาทิตย์ก่อนทูเลนดูมีความสุขแต่อาทิตย์นี้กลับทำตัวเหมือนพยายามหนีบางอย่างอยู่
"ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับยัยนั้น จบนะ..." ทูเลนพูดเสียงแข็งก่อนจะอัดบุหรี่เต็มปอด
"นายโกหกพวกฉันได้แต่โกหกใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ" มูราดบอกพลางกระดกโค๊ก
"ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากเพลย์บอย-_-" นาครอทกับเอลสุพูดพร้อมกัน
"เว้ย! ฉันก็มีหัวใจนะเว้ย รักเป็น เจ็บเป็นเหมือนกัน-0-++" มูราดโวยพลางนึกถึงใบหน้าที่ดูดื้อดึงของหญิงสาวผมทองมัดหางม้าสูงทาสแมว
"...." ทูเลนพ่นควันบุหรี่พลางหรี่ตาลงนึกถึงคำพูดของบัตเตอร์ฟราย

'นายไม่เคยรักษาของที่ฉันให้เลย ถ้าเป็นอยู่อย่างนี้สักวันนายจะเสียของสำคัญที่สุดไป'

เขาเสียบัตเตอร์ฟรายไปแล้วและตอนนี้กำลังจะปล่อยให้ลิเลียน่าหลุดมือไป เขานี้มันบ้าจริงๆ
"ถ้าไม่รีบระวังจะมีคนแย่งไปก่อนนะเว้ย" มูราดบอก "ลิเลียน่าก็เป็นผู้หญิงสวยใครก็ชอบเธอ"
"ก็ลองดูสิ พ่อจะอัดให้จำบ้านไม่ได้เลย..." ทูเลนพูดเสียงเหี้ยม
ตอนเย็นลิเลียน่าพยายามแบกร่างของตัวเองเดินกลับคอนโดด้วยสภาพจิตใจที่บอบช้ำดวงตาบวมและแดงก่ำเหมือนกระต่าย
ตึก ตึก ตึก ตึก
กึก!
ลิเลียน่าหยุดหันไปมองด้านหลังเธอรู้สึกเหมือนถูกสะกดรอยตามจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินกลับคอนโดเมฆฝนก็กำลังตั้งเค้ามา ถ้าถามว่าทำไมไม่โบกแท็กซี่นั้นก็เพราะวันนี้ดันไม่มีวิ่งสักคันเลยนะสิ
ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!
ขวับ!
เธอหันไปมองด้านหลังพยายามกวาดสายตาดูว่ามีใครตามมารึเปล่าเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเธอจึงหันกลับมา
พลั่ก
หมับ!!
"อื้อ!!!?" ลิเลียน่าพยายามขัดขืนคนที่เอาผ้ามาปืดปากเธอ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนพร้อมกับเรี่ยวแรงที่หายไปซะดื้อๆ แล้วทุกอย่างก็เข้าสู่ความมืด
ทูเลน...ช่วยด้วย...

กึก!
"อุ๊บ! หนามกุหลาบตำมือ" ทูเลนพูดพลางมองช่อกุหลาบสีแดงเอานิ้วเข้าปากดูดเลือดที่ซึมออกมาเล็กน้อย
"ว่าแต่ยัยจิ้งจอกหายไปไหนแล้วนะ" เขากวาดสายตาไปทั่วก่อนจะเห็นผู้ชายผิวดำเข้มกำลังอุ้มร่างเพรียวคุ้นตาเข้าไปในซอยเปลี่ยว ทูเลนสบถทันทีเมื่อสังเกตุว่านั้นคือลิเลียน่า
เขาพุ่งตัววิ่งข้ามถนนตามผู้ชายผิวเข้มนั้นไปอย่างรวดเร็วและก็มาถึงทางตันก็ไม่เจอผู้ชายผิวเข้ม ทูเลนสบถอย่างหัวเสียก่อนจะหมุนตัวหันมาและเจอเข้ากับชายผิวเข้มกำลังง้างไม้เตรียมฟาดใส่เขา
พลั่ก!!!
"ช้าไปไอ้หน้าหมึก!!" ทูเลนพูดหลังจากที่เตะเข้าที่ซี่โครงชายผิวเข้มหน้าบากก่อนจะหลบวิถีของไม้ที่ฟาดลงมา
"ตอนนี้ฉันกำลังหงุดหงิดมากเลยว่ะแกมาเป็นกระทรายให้ฉันหน่อยแล้วกัน" เขาพูดเสียงเย็นยะเยือกพลางสะบัดข้อมือก่อนจะต่อยเสยคางจนร่างใหญ่นั้นถอยเซไปข้างหลัง
"แกรู้มั๊ยว่าฉันน่ะเป็นคนหวงของมากและแกบังอาจมาแตะต้องของเล่นของฉันโดยพละการ ยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดมากกว่าเดิม" ทูเลนหลบไม้ที่ฟาดใส่เขาแล้วจึงอาศัยจังหวะต่อยเข้าที่ท้องแล้วจับแขนที่ถือไม้มาใส่เข่าจนได้ยินเสียงกระดูกหัก
"แก แก แก กล้ามาขัดเวลาความสุขของฉันแกต้องตาย!!" ผู้ชายผิวเข้มหยิบมีดขึ้นมาพร้อมกับพุ่งไปจะแทงทูเลนหากแต่เขาหลบทันแต่มีดกลับเฉียดแขนเขาไป
"ชิ! น่ารำคาญจริง" เขาไม่ชอบเล่นมีดซะด้วยสิ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นลิเลียน่าที่นอนหมดสติอยู่ด้านหลังเสื้อผ้าของเธอถูกฉีกออกจนเหลือแต่ชุดชั้นใน เขากัดฟันกรอดก่อนจะเตะไม้หน้าสามที่หล่นอยู่ใกล้ๆ ลอยขึ้นแล้วคว้าไว้ฟาดใส่แขนของผู้ชายผิวเข้มอย่างแรงจนมีดกระเด็นไปไกล
"แก แก แก" ผู้ชายผิวเข้มสติหลุดพุ่งตัวเข้าใส่ทูเลนอย่างรวดเร็วกระหน่ำหมัดต่อยใส่เขาโดนบ้างไม่โดนบ้าง
"ถุ้ย! น่ารำคาญจริงโว้ย!!!" ทูเลนถ่มเลือดลงพื้นก่อนจะตวัดไม้หน้าสามฟาดใส่ต้นคอของผู้ชายผิวเข้มแล้วใช้โอกาศตอนที่มันเซลงจะล้มกระหน่ำฟาดใส่โดยไม่ยั้งมือจนเลือดกระเซ็นมาโดนหน้าเขา
เมื่อร่างนั้นแน่นิ่งไปแล้วทูเลนจึงยกแขนขึ้นเช็ดเลือดออกจากหน้าแล้วจึงเดินไปหาร่างของลิเลียน่าถอดเสื้อแขนยาวของเขาคลุมร่างเพรียวไว้พร้อมกับหยิบช่อกุหลาบขึ้นมาด้วยและรู้สึกว่ามันเกะกะจึงหยิบเอาดอกกุหลาบดอกที่สวยที่สุดออกมาหนึ่งดอกแล้วจึงช้อนตัวลิเลียน่าขึ้นอุ้มเดินออกจากซอย
ครืน!!
ซ่าาาา
"เวร ฝนตก" เขาสบถพลางมองลิเลียน่าในอ้อมแขน
"อะ...อื้อ...ทู...เลน..." ลิเลียน่าตรางพร้อมกับลืมตาขึ้นมองเขา
"ฟี้นแล้วเหรอ?" เขาถาม
หมับ!
"ฮือๆ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ฉันกลัว ฮือๆ ฮือๆ " ลิเลียน่าโผกอดทูเลนแน่นพร้อมกับปล่อยโฮ
ทูเลนกระชับอ้อมแขนกอดลิเลียน่าอิงหน้าผากกับลิเลียน่ากระซิบบอกเสียงอ่อนโยนเพื่อปลอบ "ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว"
"ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ " ลิเลียน่าปล่อยโฮซุกตัวกอดทูเลนแน่นท่ามกลางฝนที่เทลงมาเรื่อยๆ

"ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วนายเข้าไปอาบต่อได้เลย" ลิเลียน่าบอกพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าผู้ชายให้ทูเลน "เสื้อนี้เป็นของเฟนนิคน้องชายฉันนายใส่ไปก่อนนะ"
"อื้ม...ขอบใจ" ทูเลนรับเสื้อมาถือไว้
"ว่าแต่...นายเป็นอะไรมากรึเปล่า บาดเจ็บตรงไหนมั๊ย?" เธอมองสำราวจตามตัวทูเลนด้วยความเป็นห่วง
"นิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จเธอทำแผลให้ทีแล้วกัน" เขาตอบพลางยกมือขึ้นขยี้ผมเธอแรงๆ "รีบเช็ดผมให้แห้งเดี๋ยวเป็นหวัด"
"อื้อ นายก็รีบไปอาบน้ำเถอะ"
ทูเลนพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ ลิเลียน่าหยิบไดรฟ์มาเป่าผมให้แห้งแล้วจึงเดินไปเอากล่องยาปฐมพยาบาลออกมาเตรียมไว้
สักพักใหญ่ๆ ทูเลนก็เดินออกมานั่งข้างๆ ลิเลียน่าพลางเช็ดผมให้แห้ง
"ทำแผลก่อนนะ" ลิเลียน่าบอกพร้อมหยิบสำลีชุบแอลกอล์ฮอลเช็ดแผลมุมปากเขาอย่างเบามือแล้วเลื่อนไปเช็ดแผลตรงแขนทายาและติดพลาสเตอร์ให้
"....." ทูเลนมองลิเลียน่าที่กำลังทำแผลให้เขา มือเธอสั่นตอนที่กำลังทายาให้แสดงว่าเธอยังกลัวอยู่
"ขอบคุณนะ..." เธอพูดขึ้น "ถ้าไม่ได้นายช่วยไว้ฉันก็ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อ"
"...ฉันก็แค่เจอเข้าโดยบังเอิญเท่านั้นแหละ" เขาเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนความเขิน
"ถ้าเกิดว่านายมาช้ากว่านี้ ถ้าเกิดว่ามันข่มขืนฉัน ฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป..."
"....."
หมับ!
"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่เป็นไรแล้ว..." ทูเลนดึงตัวลิเลียน่ามากอดยกมือขึ้นลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน
อ้อมแขนอบอุ่นกับคำพูดปลอบโยนทำให้ลิเลียน่าดีขึ้นแม้จะเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าดีเธอซุกตัวกอดทูเลนแน่น
ขออยู่อย่างนี้สักพักเถอะ ขอที่พึ่งจิตใจหน่อยนะ...
"อื้อ ขอบคุณนะ"
"เธอเป็นของของฉัน ฉันไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บอีกแน่" ทูเลนยังคงประกาศกร้าว
ลิเลียน่าเงยหน้ามองทูเลน "ฉันไม่ใช่สิ่งของสักหน่อย"
ทูเลนเผยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดที่เธอพึ่งเห็นพลางปัดผมเธอไปทัดหูแล้วค่อยๆ โน้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากเธอไล้ลงมาที่แก้มเนียนก่อนจะหยุดตรงริมฝีปาก
"เธอไม่ใช่สิ่งของแน่นอน..." พูดจบเขาก็เชยคางลิเลียน่าขึ้นจูบมอบความหวานล้ำเกินบรรยาย เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน อ่อนหวานและเร้าร้อนจนแทบละลายลิเลียน่าพริ้มตารับโดยไม่ขัดขืน
"อื้มม์ เธอนี้ทำให้ฉันหิวตลอดเลยแหะ" ทูเลนพูดขึ้นหลังจากผละออกจาริมฝีปากของลิเลียน่า
"หิว??" ลิเลียน่ามองหน้าเขาด้วยนัยน์ตาใสซื่อ ทูเลนจึงขย้ำก้นงอนของเธออย่างแรงใบหน้าของลิเลียน่าแดงแปร๊ด
"อย่ามาทะลึ่งนะ!!" เธอโวยก่อนจะรีบลุกออกจากตัวทูเลนแต่เขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขาผลักตัวเธอนอนราบไปกับโซฟาแล้วขึ้นมาคร่อมเธออย่างรวดเร็ว
"ขอกินหน่อยสิ~" ทูเลนยิ้มระรื่นพร้อมกับโน้มหน้าลงไปใกล้เธอเรื่อยๆ
"อื้อ อย่านะ..." ลิเลียน่าพยายามดันทูเลนออกแต่แรงแต่เธอสู้เขาไม่ได้
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
จุ๊บ!
"0//////0" ลิเลียน่ากระพริบตาปริบๆ ที่ทูเลนจูบหน้าผากและไม่ลวนลามเธอ ซึ่งก็ดี
"หึ! เป่าผมให้หน่อยสิ^^" ทูเลนบอกพร้อมชูไดรฟ์เป่าผม
"อะ...อื้ม" ลิเลียน่ารับไดรฟ์เป่าผมมาถือทูเลนจึงลงไปนั่งพื้นให้เธอเป่าผมได้ง่าย
"เธออยู่ที่คอนโดนี้คนเดียวเหรอ?" ทูเลนถาม
"อื้ม ฉันขอพ่อมาอยู่เพราะไม่อยากวุ่นวายที่บ้าน" ลิเลียน่าตอบ
"แล้วน้องชายเธอล่ะ?"
"เฟนนิคอยู่ที่บ้านจะมาค้างกับฉันตอนที่ทะเลาะกับพ่อหรือบ้างครั้งฉันก็ชวนมานอนเป็นเพื่อน"
"นอนเป็นเพื่อน..." ทูเลนพูดเสียงต่ำ
"นอนคนล่ะห้องน่ะ นายคิดอะไรของนาย" ลิเลียน่าว่าพลางหวีผมจัดทรงให้ทูเลน
"ก็แล้วไป..."
หึงแม้กระทั่งน้องชายเรอะ!!
"แล้วทำไมเธอไม่ซื้อรถมาไว้" แม้ว่าลิเลียน่าจะเป่าผมให้เขาเสร็จแล้วเขาก็ยังไม่ขึ้นไปนั่งด้านบนพลางเอนหลังพิงโซฟาซบหัวกับขาของลิเลียน่าอย่างสบายใจ
"ตอนแรกฉันก็จะซื้อแต่พอมาคิดดูฉันก็อยู่แต่คอนโดไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลยไม่ซื้อน่ะ" เธอตอบขณะเล่นผมของทูเลน
"ต่อไปนี้เธอไปโรงเรียนกับฉัน กลับบ้านก็กลับพร้อมฉัน ห้ามปฎิเสธ!!" ทูเลนสั่งแกมบังคับ
"เอ๊ะ!?" ลิเลียน่ามองทูเลนด้วยความงุนงง
ทูเลนลุกขึ้นเดินไปหยิบดอกกุหลาบตรงโต๊ะอ่านหนังสือยื่นให้ลิเลียน่าอย่างทื่อๆ พร้อมเสหน้าไปอีกทางแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ
"อะไรน่ะ?" เธอถามยังไม่ยื่นมือไปรับดอกกุหลาบ
"ตอนแรกฉันซื้อเป็นช่อแต่มันเกะกะตอนอุ้มเธอมาเลยเอามาให้ได้แค่ดอกเดียว..." ทูเลนตอบ
"....." ลิเลียน่าไม่พูดอะไร
"คือ...ฉัน...เอ่อ....ทำไมมันพูดยากจังว่ะ"
"....."
"ฉันขอโทษและก็...คบกับฉันซะ!" ทูเลนพูดเสียงเข้มหากแต่หน้าหันไปมองทางอื่นด้วยความเขิน
"คิกๆ เป็นการขอคบที่หยาบคายที่สุด" ลิเลียน่าว่าก่อนจะยื่นมือไปรับดอกกุหลาบมาถือ
"แล้วคำตอบ..."
"ตกลง^^" ลิเลียน่าตอบพร้อมรอยยิ้มหวานน่ารักจนทูเลนอดใจไม่อยู่คว้าเธอมากอด
"เด็กดี..." เขากระซิบบอกข้างหูเล็กก่อนจะขบเบาๆ จนเธอสะดุ้ง
ลองเธอตอบ ไม่ ดูสิพ่อจะลากขึ้นเตียงทำให้ยอมตอบ ตกลง ให้ได้เลย-_-*
จ๊อก~
"เดี๋ยวฉันไปทำอะไรมาให้กินนะ" ลิเลียน่ารีบลุกวิ่งไปห้องครัวทันที
"ให้เร็วเลยไม่อย่างนั้นฉันกินเธอแทนแน่..." ทูเลนตะโกนบอกก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา
ท้องเวรมาร้องขัดจังหวะซะได้

................................................

"เหะเห~ ลิเลียน่าคบกับทูเลนแล้วงั้นเหรอ?" อารัมพูดขึ้นมือหมุนอมยิ้มเล่น
"อื้ม แถมหวานกันจนมดขึ้นแน่ะ" มูราดตอบ
"แกอิจฉา" อารัมชี้อมยิ้มใส่มูราด
"เปล่าเลย ผมไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด" เขางับอมยิ้มของอารัมไปอมพร้อมกับฉีกยิ้มกวน
"ไอ้หมูราดข้าวเอาลูกอมฉันคืนมานะ!" อารัมโวยหยิบสมุดปาใส่มูราด
"ฮ่าๆ ผมอมแล้วเจ๊ยังจะเอาอีกเหรอ?"
"เอา!"
"อ๊ะๆ งั้นมาเอาคืนไปดิ^^"
มูราดดึงอมยิ้มออกจากปากซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำลายของเขาชูขึ้นสูงล่ออารัมให้กระโดดยื้อแย่ง
"เอาคืนมานะ อันนั้นเป็นลูกอมแบบสอดไส้อันสุดท้ายนะ!!"
"เอาให้ถึงดิเจ๊^^"
"ไอ้มูราด เอาคืนมาาาาา" อารัมเริ่มหงุดหงิดมูราดยิ้มสนุกขณะหลบมืออารัม
"คนเตี้ยนี้น่าสงสารจริงๆ " มูราดว่าพร้อมยิ้มกวนยิ่งทำให้อารัมโมโหกว่าเดิม
"ไอ้มู...!!!"
หมับ!
จุ๊บ~
"0///////0" อารัมเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆ ถูกจูบ เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองด้วยความมึนงง
"ผมแบ่งลูกอมให้แล้ว อันนี้ผมขอนะเจ๊~^^" พูดจบมูราดก็เดินอมลูกอมไป
"อ้าวเฮ้ย! ไอ้มูราดเจ้าเล่ห์จริงนะแก!!!" อารัมโวยวายตามหลังมูราด เขาเดินยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดีไป

ตอนเย็น ณ สนามเทนนิสของโรงเรียน
"คริกซี่ถ้าเธอทำลูกเทนนิสตกพื้นฉันจะจูบเธอลูกล่ะครั้ง-_-" นาครอทพูดหน้านิ่ง
"ห๊า!? นายพูดอะไรบ้าๆ น่ะล้อเล่นใช่มั๊ย??" คริกซี่ถาม
"...เตรียมตัว" นาครอทโยนลูกเทนนิสขึ้นกลางอากาศก่อนจะหวดส่งให้คริกซี่
"ดะ...เดี๋ยวสิ" คริกซี่ลนลานและเธอก็รับลูกไม่ได้
"1 ครั้ง"
นาครอทยิ้มมุมปากขณะหวดลูกเทนนิสลูกต่อไป คริกซี่พยายามเข้าไปรับแล้วตีส่งนาครอทคืนแต่ลูกต่อมาก็มาเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัวและแล้ว...
"ทั้งหมด 20 ครั้ง" นาครอทพูดเสียงเรียบ
"ฮือ...นายมันใจร้ายที่สุดเลยTT^TT"
"ไม่พูดมาก มารับโทษซะดีๆ " พูดจบนาครอทก็คว้าตัวคริกซี่มาจูบ
"อื้อ!!!" เธอครางอู้อี้พยายามขืนนาครอทแต่จูบของเขาเหมือนดูดเรี่ยวแรงของเธอไปหมดเธอจึงได้แต่อยู่นิ่งให้นาครอทจูบจนครบ
และวันต่อมาคริกซี่ก็ต้องสวมแมสปิดปากมาโรงเรียนเพราะนาครอทจูบเธอจนปากบวมเจ่อเหมือนไปต่อยกับใครมาส่วนการสอบเก็บคะแนนก็ดีขึ้นทันตา
"ก็ถือว่าทำได้ไม่เลว" นาครอทพูดพร้อมอมยิ้มอย่างพอใจ

ณ คอนโดของลิเลียน่า
"ทูเลนนายอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั๊ยฉันจะทำให้" ลิเลียน่าถามขณะเตรียมวัตถุดิบ
"กินเธอ..." ทูเลนตอบพร้อมกับเดินไปกอดลิเลียน่าจากด้านหลังเกยคางกับไหล่บอบบาง
"อย่ามาหื่นนะตาบ้า!" ลิเลียน่าโวยหน้าแดง
"หึ! ฉันอยากกินสปาเก็ตตี้" เขาตอบ
"อื้ม นายช่วยถอยออกก่อนได้มั๊ยฉันทำไม่ถนัด"
"ไม่เอาล่ะ ฉันจะกอดเธอแบบนี้ดูเธอทำอาหารอยู่อย่างนี้แหละ"
"...เอาแต่ใจชะมัด"
จุ๊บ!
"ทูเลน!" ลิเลียน่ายกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองมองทูเลนอย่างเคืองๆ
"ทำไปอย่าบ่น^^" เขายิ้มขณะเกยคางกับไหล่ของลิเลียน่ามองดูเธอหยิบนั้นจับนู่นอย่างเพลินตา
"พี่ลิเลียน่าวันนี้ผมว่าจะมานอ...." เฟนนิคหยุดมองลิเลียน่ากับทูเลนยืนกอดกันในครัว
"อ้าว เฟนนิคจะมานอนค้างที่นี้เหรอ?" ลิเลียน่าหันไปทักเธอกระทุ้งทูเลนให้ปล่อยเธอ
"ผมว่าผมไม่อยู่เป็นก้างขวางคอพี่ดีกว่า คืนนี้ผมไปนอนค้างบ้านสลิมนะ บายครับพี่~" เฟนนิครีบ(เผ่น)ออกมาจากห้องทันที
ลิเลียน่าหันมองทูเลนซึ่งเขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เอาเส้นสปาเก็ตตี้ไปต้มให้ลิเลียน่า
"คืนนี้ฉันจะนอนค้างกับเธอที่นี้..." ทูเลนพูดเสียงเรียบ
"ห๊ะ!? เดี๋ยวสิ..."
"ฉันรับรองได้ว่าเธอไม่ท้องแน่นอนแต่ถึงท้องฉันก็รับผิดชอบอยู่ดี..." เขายังพูดต่อด้วยท่าทางสบายๆ
"นาย..." ลิเลียน่าหน้าแดงแปร๊ด ทูเลนกระตุกยิ้มยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากลิเลียน่า
"เธอหนีไม่พ้นหรอก^^" เขายิ้มหวาน
ลิเลียน่าเพิ่มอีกนิยามหนึ่งให้กับทูเลนนั้นคือ หื่นกาม!!!

End.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
จบแล้วคร้า ตอนนี้ไม่ค่อยมีฉากฮาร์ดคอร์กระชากอารมณ์เท่าไหร่เลยเนอะ เอลสุยังได้บทนิดเดียวไอริกับร็อกซี่ยิ่งไม่มีบทเลย5555+ ไม่รู้จะแทรกยังไง^^;

เล่าเหตุการณ์ในเกมนิดนึง ตอนที่เราหยิบลิเลียน่ามาไต่แรงค์ก็มักจะเจอเมจฝั่งตรงข้ามเป็นทูเลนตลอดสามตาติดและก็แพ้สามตาติด555+ แล้วมีอยู่ตาหนึ่งที่ทูเลนฝั่งตรงข้ามหิวจัดกระโดดเข้ามาฆ่าเราในป้อม เราเลยโป๊กสกิลอัดหน้าเข้าไปแล้วกดฮ่าๆ ไม่เลว ใส่เขาพิมพ์กลับมาว่า 'กุอ่อนให้เฉยๆหรอก' เราหัวเราะลั่นและเกมก็จบโดยที่เราแพ้T.T

แถมอีกสักนิด
ลิเลียน่า: ได้ข่าวว่าสกินคริสมาสต์ของคุณทูเลนกับคุณบัตเตอร์ฟรายจะทำออกมาคู่กันสินะค่ะ
ทูเลน: อื้อ เห็นว่างั้น
บัตเตอร์ฟราย: ชุดของโมเดลก็ทำคล้ายกันนะ
ลิเลียน่า: งั้นเหรอค่ะ...//หุบร่ม
ทูเลน: ถึงฉันจะมีสกินคู่กับยัยเนยบินแต่ยัยนี้ก็มีสกินคู่กับคนอื่นเหมือนกันนะอย่างนาครอทกับมูราดไง
ลิเลียน่า: แล้วคุณยังรักคุณบัตเตอร์ฟรายอยู่มั๊ยค่ะ?
ทูเลน: รักสิ เอ๊ย!!!
บัตเตอร์ฟราย: ชิบหัยแล้วทุเรียนเอ๊ย
ลิเลียน่า: ฉันเกรงว่าแถวนี้จะมีคนถูกร่มแทงคอตายนะค่ะ //ยิ้มเหี้ยม
ทูเลน: เดี๋ยวสิ...ลิเลียน่าฉันพูดเล่นนนนนน!!!
บัตเตอร์ฟราย: เดี๋ยวฉันช่วยนะ^^
Liliana kill Tulen assid by Butterfly
ทูเลน: ถึงจะมีสกินคู่กันก็ใช่ว่าจะรักกันสักหน่อย อุ๋งๆ//นอนหนุนตักอ้อนลิเลียน่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #138 เเมวปิ้ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:38

    อยากไห้ไร้เขียน liliana เเนวนี้ง้าาฟินดีชอบๆ????????????

    #138
    1
    • #138-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 22)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:05
      หุหุหุ อาจจะมีแนวนี้ออกมาอีกก็ได้คะ
      #138-1
  2. #27 Praw (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:52

    -,- งานดีคะ??‘?

    #27
    1
    • #27-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 22)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 08:33
      ฟินาเล่
      #27-1