Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,124 Views

  • 153 Comments

  • 67 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    878

    Overall
    4,124

ตอนที่ 20 : (Tulen x Liliana) จิ้งจอกน้อยสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

   ในโลกแห่งนี้มีอะไรน่าค้นหาอยู่มากมาย ทั้งลึกลับ เต็มไปด้วยปริศนา และความน่าอัศจรรย์
   มีจิ้งจอกสาวตนหนึ่งชื่นชอบการเดินทางและเรื่องราวของมนุษย์ แลกเปลี่ยนความรู้กันผ่านร่างกายอันเย้ายวน ถ้อยคำแสนหวาน กับข้อมูลที่เธอต้องการ บ้างก็นึกสนุกช่วยสอนมนุษย์ให้ใช้เวทมนต์ได้จนทำให้เกิดสงครามเวทมนต์และนางได้เฝ้ามองอย่างอภิรมณ์
    "หึ งานสกปรกนี้ถนัดนักล่ะ"
   ไม่มีใครรู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของจิ้งจอกตนนั้นคืออะไร นอกจากอาจารย์ที่นางเคารพรัก

   ***************************

   "เฮ้อ...การได้มาเที่ยวโลกมนุษย์นี้ก็ดีอยู่เหมือนกันแหะ" เจ้าของเสียงทุ้มคือเทพสายฟ้าหนุ่มรูปงาม ทูเลน
   ร่างสูงเดินไปตามถนนด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มนิดๆ ทำให้สาวๆ ที่เดินผ่านต่างต้องเหลียวกลับมามองหลังกันเป็นแถวๆ
   ในยามที่เทพสายฟ้าหนุ่มเบื่อหน่ายสวรรค์ก็จะลงมาเที่ยวเล่นที่โลกมนุษย์กับเทพนักกษัต อลิซ ซึ่งหนูน้อยเจอเข้ากับคริกซี่ระหว่างทางจึงไปกับนาง
   "อืม...ไปหาอะไรกินสักหน่อยดีกว่า" ว่าจบร่างสูงก็หยุดที่ร้านขนมปัง
   ที่ซอกตึกมืดใกล้ๆ กันนั้นมีร่างของจิ้งจอกน้อยได้รับบาดเจ็บนอนหายใจรวยรินอยู่หากสังเกตุดีๆ จิ้งจอกนั้นคือปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง นางได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับปีศาจชั้นต่ำที่อยู่ในป่านอกเมืองแล้วหลบมารักษาตัวในเมือง
   "เฮ้อ...เพราะข้าประมาทเจ้าปีศาจนั้นมากไป" ลิเลียน่าบ่นขณะมองขนที่ชุ่มเลือดของตนเอง
    กริ๊ง
   "หืม จิ้งจอกน้อย" ทูเลนหยุดมองดูจิ้งจอกที่นอนแอบอยู่ที่ซอกมุมมืดของตึก เขาบังเอิญทำเหรียญตกมาทางนี้พอดี
   "แย่ล่ะ เจอเห็นเข้าจนได้" ลิเลียน่าผุดขึ้นยืนจะวิ่งหนีแต่เพราะบาดแผลที่ขาทำให้นางล้มลงกับพื้น
   "บาดเจ็บอยู่งั้นเหรอ" เขาเหลือบมองบาดแผลที่ขาของลิเลียน่า
   "บ้าจริง แผลตรงขาข้า" ลิเลียน่าสบถพยายามกระถดกระถอยหนีร่างสูง
   "ข้าก็ไม่ใจไม้ไส้ระกำถึงขั้นปล่อยให้ตายต่อหน้าต่อตาหรอกนะ" พูดจบเขาก็เอื้อมมือไปอุ้มร่างของลิเลียน่าขึ้น
   "บังอาจ! อย่ามาแตะต้องตัวข้านะ!" ลิเลียน่าดิ้นพร้อมกับขู่ร่างสูงที่ตอนนี้เสกผ้าขนหนูมาห่อร่างของนางไว้
   "เทพงั้นเหรอ กลิ่นสวรรค์ฟุ้งเชียว" ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นมองทูเลนสายตาก็ไปปะทะกับสัญลักณ์นกอินทรีย์สีขาวตรงหน้าผาก
   "เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปรักษาที่ป่ามนตราแล้วกัน" เขาบอกพร้อมกับหายตัวไปโผล่ที่ป่ามนตรา
   "อ๊ะ! พี่ทูเลนมาแล้ว" เสียงแจ้วๆ ของอลิซดังมาแต่ไกลก่อนที่ร่างป้อมจะวิ่งตรงมาหาเขา
   "เปย์น่าอยู่ไหนอลิซ?" ทูเลนถาม
   "อยู่ที่โพรงต้นไม้นั้นแหละค่ะกำลังรักษาสัตว์อยู่ ว่าแต่พี่ทูเลนอุ้มตัวอะไรมา" อลิซถามพลางมองจิ้งจอกสีขาวประหลาดที่มีหางถึง
   1,2,3....9 อลิซนับหางสีขาวที่ตกลู่อยู่ด้วยท่าทางตื่นเต้น
   จิ้งจอกเก้าหาง!!!
   "ข้าจะพามันไปรักษาก่อน เจ้าไปเล่นเถอะอลิซ" ทูเลนบอกพร้อมกับยื่นถุงขนมปังให้อลิซ
   "ว้าว ขอบคุณค่าพี่ทูเลน" อลิซรับถุงขนมปังก่อนจะวิ่งไปหาเฟนนิกในป่า
   ทูเลนอุ้มลิเลียน่าตรงเข้าในป่าส่วนลึกซึ่งเป็นที่อยู่ของเปย์น่า อมมนุษย์ครึ่งกวางผู้มีพลังแห่งการรักษา
   เมื่อมาถึงโพรงต้นไม้ใหญ่ที่มีบรรดาสัตว์ป่าอยู่มากมาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ทำให้ลิเลียน่าปรือตาขึ้นเล็กน้อย
   "ที่นี้ที่ไหนกัน?" ลิเลียน่าดิ้นเล็กน้อยร้องครางหงิงๆ จนทูเลนก้มมอง
   "เจ็บแผลงั้นรึ" ทูเลนถามพร้อมลูบหัวของลิเลียน่าแล้วจึงเดินเข้าไปในโพรงต้นไม้
   ด้านในโพรงต้นไม้สว่างไปด้วยแสงของมานาสีเขียวสว่างเบื้องหน้ามีร่างของเปย์น่ายืนอยู่ล้อมรอบไปด้วยบรรดาผีเสื้อ
   "เปย์น่าเจ้าช่วยรักษาบาดแผลให้จิ้งจอกนี้ที" ทูเลนบอกพร้อมกับเดินไปหยุดตรงหน้าเปย์น่ายื่นจิ้งจอกในมือให้นางดู
   "ได้สิ" นางตอบด้วยน้ำเสียงใสกังวานก่อนจะเดินนำไปทางม่านเถาวัลย์
   เมื่อแหวกม่านเถาวัลย์ออกก็พบกับที่พักรักษาของสัตว์มากมายพื้นหญ้านุ่มดุจพรมกำมะหยี่ กลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ทูเลนวางจิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนบนเตียงเถาวัลย์ก่อนจะถอยออกมาดูอยู่ห่างๆ
   เปย์น่าพิจารณาบาดแผลตามร่างกายลิเลียน่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์รักษา ไอพลังเวทย์เย็นสบายทำให้ลิเลียน่ารู้สึกผ่อนคลายเบาสบายไปทั้งร่างกายเพียงครู่เดียวบาดแผลของลิเลียน่าก็หายไป
   "เสร็จแล้วล่ะ แต่คงต้องพักผ่อนอีกสักพักถึงจะหายดี" เปย์น่าบอกพลางแตะที่หัวของลิเลียน่า
   "ขอบคุณ" นางเอ่ยบอกเปย์น่าพลางเหลือบมองไปที่ทูเลน
   "ขอบคุณเจ้ามากเปย์น่า" ทูเลนบอกเปย์น่าก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลิเลียน่า
   "ไม่เป็นไร งั้นข้าไปดูพวกสัตว์ข้างนอกก่อนนะ" พูดเปย์น่าก็ออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ลิเลียน่ามองตามไปอย่างงงงวย
  ทูเลนไม่รู้หรอกหรือว่าจิ้งจอกเก้าตัวนั้นคือลิเลียน่า ปีศาจจิ้งจอกที่ชอบชื่นชอบวิทยาการของมนุษย์ ...เปย์น่าคิดพลางอมยิ้ม
   เพราะลิเลียน่าชอบออกไปที่โลกมนุษย์และกลับมาที่ป่ามนตราเล่าเรื่องราวที่นางเจอให้เปย์น่าฟังเสมอ
   "....." ลิเลียน่าลุกขึ้นนั่งจ้องมองทูเลนด้วยสายตานิ่งสงบนัยน์ตาสีฟ้าจางไม่ไหวติง
   จะกลับเป็นร่างมนุษย์ดีมั๊ยนะ
   "หายดีแล้วนะเจ้าน่ะ" ทูเลนเอ่ยขึ้น เขายื่นมือไปลูบหัวนางด้วยความเอ็นดู
   "นี่เขาไม่รู้ว่าข้าเป็นปีศาจจิ้งจอกรึไงกัน" ลิเลียน่าจ้องมองทูเลนด้วยความสงสัย
   "เจ้านี้เป็นจิ้งจอกที่สวยดีนะ ขนสีขาว ตาสีฟ้า และหางเก้าหาง"
   "แน่ล่ะ ข้าน่ะงดงามอยู่แล้ว" ลิเลียน่ายิ้มในใจ
   "อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาที่ข้าต้องกลับแล้วไว้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่นะ" พูดจบทูเลนก็ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของลิเลียน่าพร้อมรอยยิ้มหวาน
   "บังอาจ!!!" ลิเลียน่าร้องนางผงะตัวถอยหนีเล็กน้อยด้วยความตกใจ
   "บาย~"
   ทูเลนเดินออกไปแล้วลิเลียน่าจึงกลับร่างเป็นมนุษย์ นางยกมือขึ้นแตะหน้าผากตนเองพลันใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย
   "หึ เขาเองก็หน้าตาหล่อเหลาใช่ได้นี้นา จะยอมๆ ให้ก็แล้วกัน" นางเผยรอยยิ้ม
   "เขาคือทูเลน เทพสายฟ้าองค์ใหม่ของสวรรค์"
   "เปย์น่า ข้าตกใจหมด" ลิเลียน่าพูดขึ้น
   "คิก เจ้าสนใจเขาหรือ?" เปย์น่าถามมุมปากผุดรอยยิ้มหวาน
   "เปล่าซะหน่อย..." ลิเลียน่าตอบพลางเสหน้าไปทางอื่น
   "หืม?" เปย์น่าจ้องมองลิเลียน่าอย่างจับผิด
   "อึก! เจ้าจะจ้องข้าอีกนานแค่ไหนเนี่ย"
   "อา ช่างเถอะ ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงได้รับบาดเจ็บมาล่ะ?"
   "ข้าไปสู้กับพวกปีศาจชั้นต่ำแถวๆ เมืองที่ข้าไปเดินเล่นมาน่ะ ประมาทไปนิดหน่อยก็เลยได้แผลมา" ลิเลียน่าตอบ
   "ปีศาจชั้นต่ำ?"
   "แวมไพรส์น่ะ"
   "ทำไมถึงมีแวมไพรส์แถวๆ เมืองของมนุษย์ได้ล่ะ"
   "ข้าคิดว่า...มันน่าจะเป็นสมุนของวีร่า" ลิเลียน่าสันนิฐาน "แต้ก็ไม่ต้องห่วงหรอกที่นั้นมีนักล่าแวมไพรส์ฝีมือดีอยู่"
   "ก็ดีไป แต่ว่าตอนนี้เจ้าควรนอนพักผ่อนเถอะดูท่าทางเจ้าคงเหนื่อยมาก" เปย์น่าบอก
   "อื้ม" ลิเลียน่าเห็นด้วยจึงเอนตัวลงนอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว
   เช้าวันต่อมา
   "จิ้งจอกน้อยข้ายังอยู่รึเปล่าเปย์น่า?" ทูเลนถามขึ้นหลังจากมาถึงโพรงต้นไม้ของเปย์น่า
   "อะ...เอ่อ" เปย์น่าอึกอักอยู่ครู่หนึ่งสายตาเหลือบเข้าไปด้านในเห็นลิเลียน่ากำลังเดินงัวเงียอยู่
   "เจ้าอึกอักทำไมไม่ตอบข้าสักที" ทูเลนเหลือบมองเข้าไปด้านในทำท่าจะเดินเข้าไป
   "คือ...จิ้งจอกน้อย"
   ตุ้บ!
   หงิง
   "อ้าว เจ้าหายดีแล้วเหรอ มานี่สิ" ทูเลนก้มลงอุ้มลิเลียน่าขึ้นพร้อมลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน
   เปย์น่ามองลิเลียน่าอย่างโล่งอก พลันก็เกิดความสงสัยว่าทำไมลิเลียน่าถึงไม่เดินออกมาแล้วบอกทูเลนตรงๆ เลย
   เจ้าคิดจะทำอะไรกันลิเลียน่า? เปย์น่าถามทางโทรจิต
   "ข้าแค่อยากลองตามเขาไปสักพัก" นางตอบ
   "ข้าอยากเลี้ยงเจ้าจัง แต่บนสวรรค์ข้าพาเจ้าขึ้นไปไม่ได้นะสิ" ทูเลนรำพึง
   "ก็แน่ล่ะ ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอกคงไม่เหมาะกับสวรรค์ที่มีกฏเกณฑ์เยอะๆ หรอก" ลิเลียน่าตอบนางกระดิกหูเล็กน้อย
   "แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าอยากไปเที่ยวกับข้ารึเปล่า?"
   หงิง ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นตอบ
   ทูเลนคลี่ยิ้มแบบที่หาดูได้ยากยิ่ง เปย์น่ามองลิเลียน่าอย่างทึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นเหมือนเดิมเมื่อทูเลนหันมา
   "งั้นข้าพาจิ้งจอกน้อยไปล่ะนะ" พูดจบทูเลนก็อุ้มลิเลียน่าหายตัวไปจากป่ามนตรา
   "หวังว่าเจ้าจะไม่เล่นสนุกจนเกินไปนะลิเลียน่า" เปย์น่าพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง
   ลิเลียน่าอยู่กับทูเลนในร่างจิ้งจอกตลอดเวลา ไม่ว่าเขาจะไปไหนก็จะมีจิ้งจอกขาวเก้าหางวิ่งตามเคียงข้างตลอด
   วันหนึ่งทูเลนคิดอยากทำอาหารขึ้นมา เขาคิดอยู่สักพักขณะตกปลากับอลิซและเฟนนิกโดยมีลิเลียน่านอนหมอบอยู่ข้างๆ
   "วันนี้ข้าจะทำอาหาร" ทูเลนเปรยขึ้นอลิซที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง
   หืม...เทพสายฟ้าทำอาหารเป็นด้วยเหรอ? ลิเลียน่าเงยหน้ามองทูเลน
   "เจ้าอยากกินอะไร?" เขาถามพลางลูบหัวลิเลียน่า
   "อะ...เอ่อ พี่ทูเลน..." อลิซเรียกเขาด้วยสีหน้าหวาดๆ
   "หืม? เจ้ามีอะไรจะพูดเหรออลิซ?"
   "เอ่อ...วันนี้อลิซจะไปกินข้าวกับพี่คริกซี่นะ"
   "....."
   "พะ...พี่คริกซี่ชวนตั้งแต่เมื่อวานละ...แล้ว"
   "อืม...งั้นก็น่าเสียดาย" ทูเลนว่า "งั้นข้าคงต้องกินข้าวกับจิ้งจอกน้อยสองคนสินะ"
   "แหะๆ ไว้คราวหน้าแล้วกันค่ะ"อลิซหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหันมาสนใจเบ็ดในมือ
   ลิเลียน่ากระดิกหูไปซ้ายทีขวาทีและก็ขวาที นึกสงสัยว่าทำไมอลิซถึงไม่อยากอยู่กินอาหารฝีมือทูเลน
   และนางก็รู้สาเหตุในทันทีเมื่อทูเลนวางสเต็กปลาราดซอสไว้ตรงหน้า ลิเลียน่ามองอย่างชื่นชมเพราะหน้าตามันน่ากินมากนางเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะแลบลิ้นเลียเพื่อชิมและต้องรีบหดลิ้นกลับแทบไม่ทัน
   รสชาติห่วยแตกสุดๆ
   "เป็นไง?" ทูเลนถามด้วยความอยากรู้
   "อึก ข้าควรทำยังไงดี" ลิเลียน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นรู้ทันว่าทำไมอลิซถึงไม่อยากอยู่กินอาหารฝีมือทูเลน
   ลิเลียน่าตัดสินใจดันจานสเต็กปลาไปหาทูเลนเพื่อที่จะให้เขาชิม มองจานสลับกับเขาเพื่อบอกให้เขาชิมดู
   "หืม? เจ้าอยากให้ข้าชิมดูงั้นเหรอ?" ทูเลนถาม
   ลิเลียน่าทำหน้าดีใจแต่ก็ต้องซีดลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินพูดประโยคต่อมา
   "ข้าก็ลองชิมดูนิดหน่อยแล้วล่ะนะ มันไม่ค่อยอร่อยเลย" ทูเลนบอก
   หงิง! ลิเลียน่าร้องเสียงหลงก่อนจะล้มลง
   ไม่ใช่ไม่ค่อยอร่อย มันห่วยแตกแบบสุดๆ ไปเลยต่างหากล่ะ
   "อืม ถ้าเจ้าไม่ชอบสเต็กปลาข้าก็ทำปลาย่างไว้อยู่นะ" พูดจบทูเลนก็ลุกขึ้นหยิบจานปลาที่ไหม้เกรียมไปทั้งตัวแถมด้านในยังไม่สุกดีอีกด้วย ลิเลียน่ามองหน้าทูเลนตาละห้อย
   "เจ้าจะฆ่าข้ารึไง" ลิเลียน่าครวญ
   "ข้าขอโทษ ไฟแรงไปหน่อยเลยไหม้ไปทั้งตัวแบบนี้" ทูเลนบอก
   "ข้าขอแนะนำว่าเจ้าอย่าได้คิดทำอาหารอีกเลย ด้วยใจจริงเจ้าทำอาหารห่วยแตกมาก" ลิเลียน่าบอกด้วยความเอือม
   "จะเอายังไงกับมันดีล่ะจะทิ้งก็เสียดายข้าอุตสาห์ตั้งใจทำให้เจ้าเลยนะ"
   ลิเลียน่าเงยหน้ามองทูเลนก็อดสงสารเขาไม่ได้ นางมองจานอาหารตรงหน้าพลางมองหน้าทูเลนก่อนจะตัดสินใจสวามปามสเต็กปลาและปลาย่างหมดไปอย่างรวดเร็วก่อนจะยิ้มแบบจิ้งจอกให้ทูเลน
   "ขอบใจนะที่เจ้ากินหมด" ทูเลนยิ้มพร้อมลูบหัวลิเลียน่า
   ข้าว่าข้าต้องไปแวะไปหาเปย์น่าแล้วล่ะ เอื๊อก!

   วันต่อมาทูเลนพาลิเลียน่าไปเที่ยวในเมืองแม้ว่านางจะยังพะอืดพะอมกับอาหารของทูเลนเมื่อวานไม่หาย แต่ว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันระหว่างทางพวกเขาโดนฝูงแวมไพรส์โจมตี
    "ว้าว~ เทพหนุ่มรูปหล่อสนใจมาเป็นของข้ารึเปล่า?" แวมไพรส์รูปร่างอวบอัดเอ่ยขึ้น
   "พูดจาสกปรกซะจริง" ว่าจบลิเลียน่าก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ฝูงแวมไพรส์ด้วยความโมโห
   ทูเลนเพียงขยับตัวเล็กน้อยก็มีสายฟ้ารายล้อมตัวซ็อตแวมไพรส์ที่อยู่ใกล้ๆ จนกลายเป็นผงธุลีเพียงพริบตาเดียวเหล่าแวมไพรส์ก็ถูกกำจัดหมด
   "พลังมหาศาลสมกับที่เป็นเทพสายฟ้า" ลิเลียน่าชมพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาบางอย่างไหวอยู่ด้านหลังทูเลน
    "ระวัง!!"
   ลิเลียน่ากระโจนพุ่งผลักทูเลนล้มลงหลบฝูงค้างคาวที่โจมตีใส่เขา นางเหลือบไปมองปีศาจค้างคาวที่กำลังร่อนลงพื้น
   "วีร่า!!!" ลิเลียน่าเข่นเขี้ยวดวงตาสีฟ้าจางวาวโรจน์
   "อ้าว อะไรกันวันนี้ข้าช่างโชคดีที่ได้เจอเทพสายฟ้ารูปงามแล้วยังเจอศัตรูคู่อาฆาตของข้าอีกเหรอเนี่ย" พูดจบวีร่าก็ดัดเสียงหัวเราะอันแหลมจนรู้สึกปวดหู
   "เจ้ามาทำอะไรที่นี้" ลิเลียน่าถามเสียงเรียบนิ่งหากคนฟังกลับสั่นสะท้านนางกลับร่างเป็นร่างมุนษย์
   ทูเลนเบิกตากว้างด้วยความตะลึง "จิ้งจอกน้อย...เจ้า..."
   "ข้าแค่มาเดินเล่นแถวๆ นี้ก็เท่านั้นเอง แต่ไม่คิดว่าจะเจอเจ้ากำลังนวยเนียกับเทพสายฟ้าคนนั้น" วีร่าพูดพร้อมปรายตามองทูเลนด้วยสายตาหวานเชื่อม
   "ห๊า!?" ทูเลนมองวีร่ากลับด้วยสายตาเย็นชา
   "ยังพูดจาสกปรกสมเป็นเจ้าเหมือนเดิมเลยนะ" ลิเลียน่าชี้ร่มใส่วีร่า
   "เจ้าเองก็ยังคงมีบุรุษรูปงามคอยเคียงข้างตลอดไม่ใช่หรือ" วีร่ายอกย้อนพร้อมยกยิ้มมุมปาก
   ลิเลียน่ากัดฟันแน่นเพราะผู้ชายที่นางเคยคบหามักถูกวีร่าร่ายมนต์สะกดใส่ไปสูบเอาพลังชีวิตจนตายหมด นางเกลียดที่มักถูกแย่งสิ่งของที่เป็นของนางแต่ที่เกลียดยิ่งกว่าคือวิธีที่วีร่าใช้
   นางใช้เพียงหน้าตาที่งดงามสมเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางชายหนุ่มมากมายก็เข้านางเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งที่นางต้องการแต่วีร่าใช้มนต์สะกดใจให้เหล่าผู้ชายเข้าหาเพื่อกลืนกินพลังชีวิต
    "คราวนี้ข้าก็ขอเขาเถอะนะลิเลียน่า" วีร่าพูดพร้อมเหยียดยิ้มหวาน
   "ฝันไปเถอะ!!" พูดจบลิเลียน่าก็ตวัดร่มใส่วีร่าสร้างไฟพลังจิ้งจอกโจมตีใส่
   "คิกๆ แบบนี้สิถึงจะสนุก" วีร่าหัวเราะพร้อมกับปล่อยฝูงค้างคาวโจมตีใส่ลิเลียน่า
   ทูเลนมองภาพการต่อสู้ตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาไม่คิดว่าจิ้งจอกน้อยเก้าหางนั้นจะเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางในตำนานที่มักเดินทางไปทั่วทุกดินแดน
   ทุกท่วงท่าของนางช่างงดงามน่ามองไปหมดจนไม่อาจละสายตาไปได้
   "ดูสิว่าข้าเจอใคร หืม...." น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เจ้ากลจากด้านหลังทำให้ทูเลนหันไปมองและพบกับอเลสเตอร์ผู้ที่เคยเป็นอาจารย์ของเขาแม้ว่าจะไม่เคยสอนอะไรเขาก็ตาม
   "นั้นเทพสายฟ้าคนใหม่ที่นั่งบัลลังค์แทนเจ้านิ" นาตาเลียเอ่ยแขวะอเลสเตอร์พลางลูบปีศาจปรสิตของนางเล่น
   นาตาเลียกำลังโกรธอเลสเตอร์ที่ไปยุ่งกับหญิงปีศาจตนอื่น
   "นี้เจ้ายังโกรธข้าไม่หายอีกเหรอที่รัก" อเลสเตอร์ถามเสียงอ่อน
   "..." นาตาเลียสะบัดหน้าไปอีกทาง
   "เอาเถอะที่รักมาช่วยกันจัดการจับเจ้าลูกศิษย์ไม่รักดีของข้าไปให้ท่านวีร่าดีกว่า" อเลสเตอร์พูด "เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปร้านขนมนะ"
   "ชิ! ก็ได้เพื่อท่านวีร่า"
   ลิเลียน่าที่กำลังสู้กับวีร่าไม่ทันได้สังเกตุเห็นว่าทูเลนกำลังสู้อยู่กับสองผัวเมียนรกแตกอยู่นางพุ่งสมาธิอยู่กับการจะฆ่าวีร่าอย่างเดียว
   "โอ๊ะ! ดูนั้นสิอลเสเตอร์กับนาตาเลียทำงานดีกันจริง" วีร่าพูดขึ้น
   "!?" ลิเลียน่าหันไปมองทางทูเลนอย่างรวดเร็วแล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะทูเลนกำลังถูกล็อคฉีด
   "ฮึ่ม!!" ลิเลียน่าสะบัดร่มไปทางอเลสเตอร์สร้างไฟจิ้งจอกโจมตีใส่ทำให้อเลสเตอร์เสียการควบคุมแล้วจึงกลายร่างเป็นจิ้งจอกโจมตีใส่นาตาเลียจนบาดเจ็บสาหัส
   "อั่ก! อเลสเตอร์"
   "ไม่นะนาตาเลีย" อเลสเตอร์อุ้มนาตาเลียขึ้นจ้องมองลิเลียน่าอย่างเคียดแค้น
   ลิเลียน่ากลับร่างเป็นมนุษย์กระโดดไปยืนขวางทูเลนไว้เผชิญหน้ากับวีร่า อเลสเตอร์และนาตาเลีย
   "อา ให้ตายสิข้านี้เผลอพลาดไปจนได้" ทูเลนลุกขึ้นพร้อมยกมือขึ้นเสยผม
   "เป็นถึงเทพสายฟ้าก็อย่ามาพลาดท่าง่ายๆ นักสิ" ลิเลียน่าว่าพร้อมเหล่มองทูเลน
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ขอโทษเจ้าด้วย" ทูเลนหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิมแรงกดดันรอบตัวทั้งคู่ทำให้ปีศาจทั้งสามสั่นสะท้าน
   "โอ๊ะโอ๋ หมดเวลาเล่นสนุกแล้วสงสัยข้าจะต้องกลับซะล่ะ" วีร่าพูดพร้อมกับทำท่าจะบินหนี
   "อย่าหวังว่าเจ้าจะหนีรอดนะวีร่า!!" ลิเลียน่าร่ายลูกบอลไฟจิ้งจอกใส่วีร่า
   "ชิ!" วิร่าสบถพยายามบินให้เร็วขึ้นเพื่อไม่ให้ลูกบอลไฟจิ้งจอกตามทัน
    "มันจะตามเจ้าไปถึงนรกเลยล่ะวีร่า" ลิเลียน่าเหยียดยิ้มอย่างสนุกพอหันมาก็ไม่พบอเลสเตอร์และนาตาเลียแล้ว
   "ช่างเถอะ ยังไงพวกนั้นก็คงไม่มายุ่งกับพวกเราอีกแล้ว อั่ก!" ทูเลนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบายก่อนจะทรุดลงไปนั่งที่พื้นอย่างหมดแรง
   "เจ้าเป็นยังไงบ้าง ไปหาเปย์น่ากันเถอะ" ลิเลียน่าเข้าไปพยุงทูเลนขึ้น
   "อา ประมาทนิดหน่อยแต่ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" ทูเลนบอก
   "เงียบๆ ซะแล้วขึ้นมาบนหลังข้าเดี๋ยวนี้" ลิเลียน่าเอ็ดก่อนจะแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางร่างใหญ่ให้ทูเลนขี่
   "เดี๋ยวสิ แบบนี้มัน..."
   "เจ้าอยากตายก่อนจะถึงเวลาแตกดับรึไงห๊ะ" ลิเลียน่าตวาด
   "อา ก็ได้" ทูเลนยอมปืนขึ้นไปบนหลังของลิเลียน่าอย่างขัดไม่ได้ซุกตัวกับขนนุ่มลื่นมีกลิ่นหอมอ่อนๆ
   ลิเลียน่าวิ่งทะยานมุ่งหน้ากลับป่ามนตราอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงโพรงต้นไม้ของเปย์น่าก็ส่งทูเลนให้เปย์น่ารักษา
   "เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอลิเลียน่า?" เปย์น่าถามหลังจากรักษาทูเลนเสร็จ
   "ระหว่างทางเจอวีร่ากับสมุนของนางเข้าน่ะแล้วก็ยังเทพสายฟ้าคนก่อนด้วย" ลิเลียน่าตอบ
   "อย่างนั้นเหรอ แล้ว..."
   "ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอก แถมข้ายังให้ของขวัญตามติดไปด้วยป่านนี้คงไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่ หึหึหึ" ลิเลียน่าหัวเราะรอบๆ ตัวเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
   ขณะเดียวกันทางวีร่า
   "ข้าจะทำยังไงกับเจ้าลูกบอลไฟนี้ดีเนี่ย" วีร่าโวยขณะที่บินวนไปมาเพื่อหลบบอลไฟจิ้งจอกไม่ให้ตามถึงตัว
   "วีร่ามาทางนี้" มารอซเรียกพร้อมกับกระชากแขนวีร่าหลบไปอีกทางแล้วตนเองก็รับกับลูกบอลไฟจิ้งจอกเต็มๆ
   "มารอซเจ้าไม่เป็นอะไรนะ" วีร่าเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
   "ฮ้า! ข้าอึดพอ อั่ก!"
   "หน็อย! นังจิ้งจอกลิเลียน่า!!!"

   "ถ้าโดนเข้าเต็มก็เจ็บหนักไปอีกนานหรือไม่ก็ตายไปเลยถ้าทนความทรมานไม่ไหว" ลิเลียน่ายกยิ้มอย่างสะใจ
   "เจ้าก็ร้ายนะ" เปย์น่าว่า
   "ข้าร้ายเฉพาะคนที่เป็นศัตรูกับข้าเท่านั้นแหละ" ลิเลียน่าตอบพร้อมวางมาดสงบเยือกเย็นดั่งเดิม
   "อื้ม..." ทูเลนครางเบาๆ ลิเลียน่ารีบหันไปมองทันที
   "ทูเลนเจ้าเป็นยังไงบ้าง" ลิเลียน่าถลาเข้าไปหาร่างสูงทันทีด้วยความเป็นห่วง
   "อื้อ...ข้าปวดเมื่อยนิดหน่อย" ทูเลนตอบพร้อมลุกขึ้นนั่ง ลิเลียน่าหันไปมองเปย์น่า
   "เขาก็ต้องพักผ่อนนิดหน่อยนั้นแหละ เดี๋ยวข้าไปหายานวดมาให้ก็แล้วกัน" พูดจบเปย์น่าก็รีบ(เผ่น)ออกไปเอายาทันทีเหลือเพียงลิเลียน่ากับทูเลนที่นั่งเงียบอยู่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะพูดอะไรกันดี
   "เอ่อ...คือว่า...." ลิเลียน่าพูดขึ้นทำลายบรรยากาศอึดอัด
    "หืม?" ทูเลนเหลือบมองแอบชื่นชมใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ
   "ขอบคุณที่เจ้าช่วยพาข้ามาหาเปย์น่าเมื่อตอนนั้นนะ" ลิเลียน่าบอก
   "อื้ม...ข้าก็ช่วยเพราะไม่อยากเห็นอะไรตายต่อหน้าต่อตาน่ะ" ทูเลนตอบวางท่าทางหยิ่งยโสเล็กน้อยแก้เขิน "ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงได้แปลงเป็นจิ้งจอกคอยอยู่กับข้าล่ะ ทำไม..."
   "ข้าแค่อยากจะตอบแทนเจ้า ในเมื่อเจ้าดูชอบจิ้งจอกน้อยเก้าหางข้าเลยยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้ายังไงล่ะ" ลิเลียน่าตอบ
   "...."
   "ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้าจะเกลียดหรือโกรธข้านั้นก็แล้วแต่เจ้าเลย ข้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ล่ะขอตัว" พูดจบลิเลียน่าก็ลุกขึ้นยืนแต่
   หมับ
   ตุ้บ!
   "!?"
   ลิเลียน่าถูกทูเลนคว้าข้อมือดึงให้ลงไปนอนที่เตียงพริบตาเดียวนางก็อยู่ใต้ร่างของทูเลนซะแล้ว
   "เจ้าจะทำอะไร ออกไปนะ" ลิเลียน่าพยายามผลักทูเลนออกแต่ไม่เป็นผล
   "ข้าก็แค่ต้องการของตอบแทนจากจิ้งจอกสาว" ทูเลนบอกพร้อมก้มหน้าลงไปใกล้ลิเลียน่าเรื่อยๆ
   "หึ เจ้าเด็กน้อย" ลิเลียน่ายกยิ้มทรงเสน่ห์ก่อนที่ริมฝีปากของทูเลนจะทันได้สัมผัสกับริมฝีปากของลิเลียน่านางก็ยกมือขึ้นกั้นไว้ก่อน
   "ไม่คิดว่าเทพสายฟ้าจะมีความต้องการแบบนี้" ลิเลียน่าผลักทูเลนออกแล้วผุดลุกออกจากเตียงไป
   "...."
   "ข้าผ่านมือผู้ชายคนอื่นมามากมายเจ้ายังจะมาจูบข้าอีกหรือ" ลิเลียน่าถามน้ำเสียงเย็นชา
   "แล้วมันยังไงล่ะคิดว่าข้าสนรึไง ข้าน่ะชื่นชอบเจ้ามาตั้งนานแล้ว" ทูเลนพูดน้ำเสียงห้วนเขาเสหน้าที่แดงระเรื่อไปอีกทาง
   "เจ้าชื่นชอบข้าทั้งๆ ที่ข้าเป็นปีศาจนะหรือ ข้าได้ข่าวว่าเจ้าน่ะรังเกียจปีศาจอย่างพวกข้าจะตาย" ลิเลียน่าเถียง
   "ข้าชอบเจ้า ชอบเรื่องราวของเจ้า ชอบทุกอย่างที่เป็นเจ้า อุ๊บ!"
   ทูเลนเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะพริ้มตารับจูบแสนหอมหวานจากลิเลียน่าแล้วจูบโต้ตอบนางอย่างเร้าร้อนสลับกับอ่อนโยนอ่อนหวานจนแทบละลาย
   "แฮ่กๆ แค่นี้เจ้าน่าจะพอใจนะ" ลิเลียน่าพูดปนหอบหลังผละออกจากทูเลน
   ทูเลนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ข้าออกจะโลภมาก" พูดจบก็กดร่างลิเลียน่าลงกับเตียง
   "ข้าเหนื่อยนวดให้ทีนะ" ทูเลนอ้อน
   "จะให้ข้านวดแล้วมาคร่อมข้าทำไมล่ะ" ลิเลียน่าว่า
   "หมายถึง...หลังจากนี้ต่างหาก"

   ด้านนอก เปย์น่ายืนถือยานวดค้างอยู่ตรงม่านเถาวัลย์คิดว่าจะเข้าไปดีไหมสุดท้ายก็เลือกที่จะไม่เข้าไปขัดจังหวะ
   นางรู้ว่าทูเลนชอบลิเลียน่ามากแค่ไหน สมัยก่อนตอนที่ทูเลนกำลังฝึกใช้สายฟ้าให้คล่องก็เป็นลิเลียน่าที่เข้าไปช่วยบอกเทคนิคการควบคุมสายฟ้าให้ได้ดั่งใจแล้วตัวของลิเลียน่าก็ออกเดินทางไปเรื่อยๆ นับแต่นั้นมาทูเลนก็ติดตามข่าวของลิเลียน่าตลอดเมื่อรู้ว่านางไปๆ มาๆ ระหว่างโลกมนุษย์กับป่ามนตราจึงมักไปเที่ยวที่โลกมนุษย์และป่ามนตราโดยพาอลิซมาเที่ยวด้วยเป็นข้ออ้างแต่ก็มักจะคลาดกับลิเลียน่าเสมอ ที่ทั้งสองได้เจออาจเป็นโชคชะตาของสวรรค์ก็ได้

   Happy ending.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
อา อยากแต่งแบบมีฉากR18+ เหลือเกิน(ลิเลียน่ากับวีร่าตีกันเรื่องผู้ชาย555+)งึมๆ จะว่าไปแล้วผู้หญิงในRovมักจะอายุเยอะ อย่างเทลอันนาส อิลูเมีย มาจา มิน่า ทาร่า ลอเรียลและลิเลียน่าเป็นต้น อารัมกับอลิซถือว่ายังเด็กอยู่นะ555+ ยังไงซะลิเลียน่าก็อายุมากกว่าทูเลนแต่สวยไม่เคยเปลี่ยน อิอิอิ
Ps.ต่อไปจะอัพอาทิตย์ล่ะตอนแล้วนะค่ะเพราะแมวผีจะต้องแต่งนิยายเรื่องหลักของแมวผีด้วย แต่ถ้าแต่งเสร็จตอนไหนก็อาจจะเอามาลงให้อ่านตอนนั้นเลยก็ได้ค่ะอยู่ที่ความขยันของแมวผี5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #24 pyeper (@pyeper) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 18:57

    พี่เเมวผีครับ พี่เเต่ง fic kriknak ได้ไหมครับผมขอ ได้โปรดนะครับพี่เเมวผี
    #24
    2
    • #24-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 20)
      15 พฤศจิกายน 2561 / 08:26
      ได้ค่ะ แล้วอยากให้คู่กับใครค่ะ
      #24-1
    • #24-2 pyeper (@pyeper) (จากตอนที่ 20)
      24 พฤศจิกายน 2561 / 18:36

      อะไรก็ได้ครับ
      #24-2
  2. #21 ~•王丽房•~ (@lolioipopscandy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 23:59
    น่ารักกก
    #21
    0
  3. #20 Praw (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 18:36

    ฟิน ขอคู่นี้อีกค่ะชอบแต่งต่อไปเรื่อยๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #20
    1
    • #20-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 20)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 13:01
      ขอบคุณค่า
      #20-1