Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,070 Views

  • 150 Comments

  • 66 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    824

    Overall
    4,070

ตอนที่ 2 : (Zanis x Ilumia) น้ำยาเจ้าปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

ข้าคือเทพีสูงสุดของสรวงสวรรค์ มีอำนาจเทียบเท่าเทพกิลเดอร์
ข้าคือเทพีผู้งามเลิศล้ำไม่มีผู้ใดจะงามเทียบเท่าข้า
ข้าคือเทพีแห่งการสมรสและการคลอดบุตร
แล้วทำไม!!!
.
.
.
.
.
.
ข้าถึงเป็นเช่นนี้!!!!
.
.
.
.
.
.
"เมี้ยว~"

*แมวน้อยขนสีทองนี้คืออิลูเมียจ้ะ*

ย้อนไปเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน

'อเลสเตอร์เจ้าช่วยปลุกยาให้ข้าหน่อยสิ อลิสไม่สบายน่ะ' อิลูเมียพูดขึ้นหลังจากเปิดประตูบ้านของอเลสเตอร์
'อลิสไม่สบายงั้นเหรอ ได้ๆ รอสักครู่นะ' อเลสเตอร์พยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ห้องปรุงยา
ระหว่างรออิลูเมียก็ได้แต่นั่งๆ เดินๆ ไปมาแก้น่าเบื่อ ถ้าเกิดว่านาตายาอยู่ด้วยก็จะได้คุยกันระหว่างรอ แต่นางดันไปหาวีร่ากับมิน่าที่นรกเนี่ยสิ
'หิวน้ำจัง' อิลูเมียพึมพำก่อนจะเหลือบไปเห็นแก้วน้ำที่น้ำใสแจ๋วอยู่นางจึงหยิบมาดื่มโดยไม่รู้ว่านั้นคือยาของอเลสเตอร์
พอน้ำยานั้นสัมผัสริมฝีปากบาง อิลูเมียก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านร่างกาย กล้ามเนื้อบิดงอ ปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนนางลงไปทรุดที่พื้น
'อิลูเมียข้าปรุงยาเสร็จแล....เฮ้ย! เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย' อเลสเตอร์ร้องลั่นก่อนจะรีบถลาไปหาอิลูเมียซึ่งค่อยๆ เปลี่ยนร่าง สายตาก็เหลือบไปเห็นเศษแก้วแตกและแก้วน้ำยาก็หายไปจากที่เดิม
'นี้หรือว่าเจ้าดื่มน้ำนั้นเข้าไปเนี่ย' อเลสเตอร์ถาม
'มะ...มันเกิดอะไรขึ้น?' อิลูเมียถามขณะที่หัวมีหูและหางโผล่ ร่างกายก็เริ่มหดเล็กลงแล้วก็มีขนตามร่างกาย
อิลูเมียกลายเป็นแมวไปเรียบร้อย
'อ๊าก!! เวรแล้ว!!!' อเลสเตอร์ร้อง
'หุบปากน่าข้าหนวกหู!' อิลูเมียส่งกระแสจิตว่าอเลสเตอร์เพราะนางพูดไม่ได้
'เจ้าดื่มน้ำในแก้วนี้ใช่มั๊ย?' อเลสเตอร์ถาม ซึ่งแมว(อิลูเมีย)พยักหน้า เขาจึงตบหน้าผากตัวเอง
'ตอนนี้ข้าเป็นอะไรไปแล้ว?' อิลูเมียถามพลางเงยหน้ามองอเลสเตอร์
'ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังนะ น้ำที่เจ้าดื่มเข้าไปคือยาที่ข้าและมาแกงก้าทำขึ้นมาเล่นๆ นะสิ พวกข้าไม่รู้ว่ามันจะมีฤทธิ์ทำอะไรบางและจะหมดฤทธิ์ตอนไหน' อเลสเตอร์บอก
'ว่าไงนะ!! แล้วนี้ข้าจะทำยังไงดีเนี่ย?!?' อิลูเมียอยากจะบ้าตาย
'ก็คงต้องรอให้ยามันหมดฤทธิ์เองล่ะนะ แล้วข้าจะช่วยปรุงยาแก้ให้เจ้า'
'ขอบใจเจ้ามาก ไม่คิดว่าเจ้าจะดีขนาดนี้'
ความรักสามารถเปลี่ยนคนได้จริงๆ
'ไม่หรอกๆ ก็แค่ ทอง 5,000 แท่งเอง' อเลสเตอร์ยิ้ม
'ข้าขอกลับคำพูด! ฮึ'
'น้าๆ ยังไงซะขนหน้าแข้งกิลเดอร์ก็ไม่ร่วงหรอก นิดหน่อยเอง'
'เหอะ! ก็ได้!' อิลูเมียยอมจนได้ 'แต่ตอนนี้ช่วยเอายาไปให้อลิสทีแล้วไปเรียกค่ายากับกิลเดอร์เอา' นางบอก
'ก็ได้ ตามนั้น ระหว่างนี้เจ้าจะไปหาเพย์น่าก่อนก็ได้หรืออยากจะอยู่เฝ้าบ้านให้ข้าก็เชิญ ข้าไปล่ะ'
ปัง!

อิลูเมียในร่างแมวกระโดดออกจากหน้าต่างลงไปที่พื้นแล้วเดินเข้าไปในป่ามนตราเพื่อไปหาเพย์น่าและคริกซี่
อย่างน้อยๆ เผื่อพวกเขานั้นจะช่วยนางได้
อิลูเมียในร่างแมวน้อยขนทองเดินมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงเพราะรอบๆ ตัวมีแต่เสียงที่ชวนหวาดกลัว
สวบ สวบ สวบ
'เฮือก! นั้นอะไรน่ะ?!' อิลูเมียสะดุ้งสุดตัวขนตั้งชันจ้องไปที่เสียงเขม็ง
ตุ้บ!
"แม๊วววว!!"
แคว่ก!
"โอ๊ย! แมว??"
'เอ๊ะ ซานิส' 
อิลูเมียถอยหลังหนีซานิสที่กุมแก้มซึ่งพึ่งโดดอิลูเมียข่วนมาสดๆ ร้อนๆ
"ให้ตายสิ ข้านี้ซวยชะมัดเลยวันนี้ ลงแข่งก็เสียดาวแถมเดินอยู่ดีๆ ก็โดนแมวที่ไหนไม่รู้ข่วนอีก เหอะ!" ซานิสสบถพลางยกมือขึ้นปาดเลือดอย่างลวกๆ
อิลิเมียจ้องซานิสอย่างสำนึกผิดนิดๆ เธอค่อยเดินไปหาเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เหมือนสัญชาติญาณแมวมันสั่งให้เข้าไปหาร่างสูง
"เมี้ยว~"
"หือ? อะไรเจ้าแมวน้อย ข่วนข้าแล้วเข้ามาอ้อนรึไง"
ซานิสยื่นมือไปเกาคางให้แมวน้อยขนสีทองอย่างเอ็นดู
'อ๊ะ! อะไรกัน? ทำไมข้าเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาล่ะเนี่ย ไม่นะ...'
"มะ...เมี้ยว~??’•"
"ฮะๆ เจ้านี้น่ารักซะจริง" ซานิสคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกขึ้นได้
"จริงสิ ข้าต้องไปหาเพย์น่านี่นา ข้าไปก่อนล่ะเจ้าแมวน้อย" 
ซานิสลุกขึ้นเดินแต่แมวขนทองก็เข้ามาขวางไว้
'ข้าก็จะไปหาเพย์น่าด้วย!'
"หืม เจ้าจะไปกับงั้นรึ?"
"เมี้ยว~"
"งั้นก็ไปกันเลย"
ซานิสอุ้มแมวขนทองมาแนบอก แต่อิลูเมียในร่างแมวตกใจดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่งของเขา
'เจ้าบ้า! เจ้ามาอุ้มข้าทำไม ข้าเดินเองได้!!'
อิลูเมียได้แต่กรีดร้องในใจซึ่งแน่นอนว่าซานิสไม่ได้ยินและฟังภาษาแมวไม่รู้เรื่อง
"ใจเย็นๆ น่า ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก นิ่งซะจะได้ไปหาเพย์น่ากัน" เขาก้มลงพูดกับแมวในอ้อมแขนพลางเกาคางให้
"เมี้ยว~"
ซานิสคลี่ยิ้มอย่างพอใจแล้วเดินไปหาเพย์น่า ส่วนอิลูเมียได้แต่ทำตัวว่าง่ายซุกตัวในอ้อมแขนของเขาและไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้ยอมอ่อนกับชายคนนี้ ...หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรง บ้าซะจริง!!
ฟุดฟิด ฟุดฟิด ฟุดฟิด
'จะว่าไป ตัวเจ้าก็หอมดีเหมือนกันนะซานิส ข้าก็คิดว่าเจ้าจะมีแต่กลิ่นเหงื่อซะอีก'
อิลูเมียคิดในใจแล้วขยับตัวเล็กน้อย เงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมที่ถูกหน้ากากสีเงินปิดไว้ครึ่งหน้าและได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนจากซานิส นางจึงเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน
'บ้า! นี่ข้าคิดอะไรอยู่น่ะ ข้าเนี่ยนะเขิน ไม่มีทาง! และอีกอย่างเขายิ้มให้แมวต่างหากไม่ใช่ตัวข้าสักหน่อย'
อิลูเมียก่นด่าตัวเองและไม่หันไปมองซานิสอีก ซานิสงงกับปฏิกิริยาของแมวขนทองแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนักเขาแค่ลูบหัวเล็กของแมวไปเรื่อยๆ
'แมวตัวนี้แปลกจริงๆ น้า ไม่รู้ว่ามีเจ้าของรึเปล่า แต่ก็น่ารักดีแหะ ถ้าไม่มีเจ้าของเราจะเอาไปเลี้ยงเอง'
ซานิสคิดเพลินๆ พลางเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่ทันได้สังเกตุว่ามีคนแอบติดตาม
สวบ!
ควับ!
เคร้ง!!
เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง ซานิสนั้นไหวตัวทัน เขาชักหอกออกมารับดาบของสาวนักฆ่าผมทองไว้ได้
'บัตเตอร์ฟราย!?' อิลูเมียเรียกชื่อสาวผมทองในใจด้วยความตกใจ นางเกาะเสื้อของซานิสแน่น
"บัตเตอร์ฟราย เจ้าเองหรอกรึ?" ซานิสลดหอกลงซึ่งบัตเตอร์ฟรายก็ลดดาบลงเช่นกัน
"ไม่มีอะไร ข้าแค่มาทักทายเจ้าน่ะ" แม่สาวนักลาสยิ้มร่าก่อนจะสังเกตุเห็นแมวในอ้อมแขนของซานิสก็เกิดอาการอยากอุ้ม
ทาสแมวกำเริบ
"ซานิส~~~"
อิลูเมียถึงกับผงะเมื่อเจอกับสายตาเป็นประกายวิบวับของบัตเตอร์ฟลาย ถึงปากจะเรียกชื่อซานิสแต่สายตาจ้องอิลูเมียเป็นมัน
'หยุดนะบัตเตอร์ฟลาย อย่าคิดจะมาอุ้มข้านะ!!'
อิลูเมียครวญในใจกางเล็บเกาะเสื้อซานิสแน่น
"เจ้าได้แมวน่ารักนี้มาจากไหนงั้นเหรอ ข้าอยากอุ้มจัง" บัตเตอร์ฟลายถามเสียงอ้อนๆ
"อ้อ ข้าเจอตรงทางเดินเมื่อครู่นี้น่ะ เจ้าอยากอุ้มงั้นเหรอ?" ซานิสบอกพร้อมกับคลายอ้อมแขนออก
"อื้มๆ " บัตเตอร์ฟลายพยักหน้ารัว
"แหง๊วว!!" อิลูเมียขู่ฟ่อ
"อ๋า ข้าว่าแมวมันคงไม่อยากให้ข้าอุ้มแน่เลย" บัตเตอร์ฟลายหน้าจ๋อยสนิท
"อื้ม มันคงยังตกใจอยู่ล่ะมั้ง อา...เกาะเสื้อข้าแน่นเชียว" ซานิสตอบพลางลูบหัวแมวน้อยเพื่อปลอบ
"ว้า~ น่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรหรอก เจ้าน่ารักข้าให้อภัย" บัตเตอร์ฟลายยิ้ม เอื้อมมือมาเกาคางให้แต่ก็ถูกเมิน
'ข้าไม่อยากเคลิ้มไปกับสัมผัสแปลกๆ นั้น!'
สวบ
"โอ๊ะ! หึ หึ หึ ข้าไปก่อนนะซานิส ...มีเหยื่อมาให้เล่นด้วยน่ะ"
แล้วบัตเตอร์ฟลายก็กระโดดหายเข้าไปในพุ่มไม้ นางเห็นปอยผมเงินของใครบ้างคนก็ยกยิ้มมุมปากราวกับเจอของถูกใจยิ่งกว่าเจอแมว
"ไง นาครอท" นางยิ้มพร้อมกับพุ่งดาบโจมตีชายร่างสูงในชุดเกาะอย่างรวดเร็ว
ซานิสงงกับท่าทางของบัตเตอร์ฟลายครู่หนึ่งก่อนจะเดินทางไปบ้านของเพย์น่าต่อ ระหว่างทางก็เจอเฟนนิกกับสลิมที่กำลังเล่นวิ่งไล่จับกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
เฟนนิกไปแกล้งอะไรสลิมอีกล่ะนั้น
"ฮิๆ ฮิๆ ฮิๆ "
เสียงหัวเราะใสๆ ของใครบางคนทำให้ซานิสและอิลูเมียรู้ว่าเขาเข้ามาถึงเขตของใคร
"จ๊ะเอ๋! ซานิส~"
"..."
"เอ้า ไม่ยักกะตกใจเลยแหะ"
"ข้ารู้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตแดนของเจ้าแล้วล่ะ รู้ว่าเจ้าต้องมาไม้นี้คริกซี่"
ซานิสถอนหายใจพลางจ้องร่างของหญิงสาวผมสีชมพู ใบหูแหลมเล็ก ดวงตาสีเขียวมรกต ปีกบางใสที่หลังกระพืออยู่ตลอดเวลามีละอองสีทองปลิวว่อน
ละอองของนางฟ้า แต่นางเป็นราชินีภูตน่ะนะ
"เพย์น่าอยู่รึเปล่า?" ซานิสถาม
"อยู่สิ นางให้ข้ามาพาเจ้าไปหาน่ะ" คริกซี่ตอบอย่างร่าเริง 
'รวมทั้งเจ้าด้วย' นางบินไปจ้องหน้ากับแมวในอ้อมแขนของซานิส
'อย่าพึ่งบอกเขานะคริกซี่!' อิลูเมียส่งกระแสจิตไปบอกภูตสาว
'ก็ได้ จะพยายามนะ'
'คริกซี่!'
'ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ อย่าเครียดน่าอิลูเมีย'
'...'
"เราจะไปกันได้รึยัง?" ซานิสถามขึ้น
"อ๋า ไปกันเถอะเพย์น่ารออยู่" คริกซี่บินนำไปอย่างร่าเริง
แล้วทั้งสามก็มาถึงที่อยู่ของเพย์น่า คริกซี่บินเข้าไปก่อนแล้วซานิสก็เดินตามไป ซึ่งภายในห้องนั้นมีสาวงามครึ่งกวางยืนหยิบนู่นหยิบนี่อยูา
'เพย์น่า...' อิลูเมียเรียกเพย์น่าในขณะที่ซานิสวางตัวนางบนเบาะนั่ง
"อิลูเมีย" เพย์น่าพึมพำเสียงแผ่วอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เทพีผู้สูงส่งกลายเป็นแมว!!
'ช่วยรักษาข้าที เพราะข้าดื่มน้ำยาแปลกๆ ของอเลสเตอร์เข้าไปข้าจึงอยู่ในสภาพเช่นนี้'
'ข้าจะหาทางช่วยท่านนะ แต่หลังจากรักษาท่านซานิสก่อน'
'ซานิส...?'
อิลูเมียได้แต่นั่งมองเพย์น่าใช่พลังรักษาซานิสที่บาดแผลมากมายบนร่างกาย
'ทั้งๆ ที่มีแผลเต็มตัว เขาก็ยังฝืนอุ้มข้ามาด้วยแถมยังรับดาบของบัตเตอร์ฟลายอีก เจ้ามนุษย์จอมทรหดเอ๊ย!'
ไม่รู้จะชมรึด่าดี
"เอาล่ะ เสร็จแล้วค่ะ"
เพย์น่าพูดขึ้นทำให้อิลูเมียดึงสติของตัวเองกลับมา
"ขอบคุณนะเพย์น่า" ซานิสพูดขอบคุณด้วยความจริงใจ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงท่านก็อย่าฝืนร่างกายตัวเองนักล่ะ" เพย์น่าบอก
"อื้ม ขอบคุณที่เตือน ไปกันเถอะเจ้าแมวน้อย" ท้ายประโยคซานิสหันมาหาอิลูเมียพร้อมกับยื่นมือมาอุ้มนางในร่างแมวขึ้น
'ดะ...เดี๋ยวสิ เพย์น่า!'
อิลูเมียดิ้นพร้อมกับจ้องมองเพย์น่าอย่างอ้อนวอน
"อะ...เอ่อ เดี๋ยวก่อนท่านซานิส! คือว่า..."
"มีอะไรงั้นเหรอเพย์น่า?"
"คือ...ท่าทางแมวตัวที่ท่านอุ้มดูท่าจะไม่สบาย ให้...ให้ข้ารักษาก่อนนะ"
เชื่อเลย เกิดมาเพย์น่าพึ่งเคยโกหกเป็นครั้งแรก อันที่จริงก็ไม่เชิงโหกหรอกนะ ก็แค่...พูดความจริงไม่หมดเท่านั้นเอง
"อืม...เอางั้นก็ได้ ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแมวตัวนี้จะเป็นโรครึเปล่า ช่วยทีนะ"
ซานิสยื่นแมวน้อยขนทองให้เพย์น่า ซึ่งเธอรับมาอุ้มด้วยความทะนุถนอม
"ท่านช่วยออกไปรอข้างนอกก่อนนะ"
"อะ...เอางั้นเหรอ?"
"ค่ะ"
ซานิสจึงยอมออกมาแต่โดยดีแม้ใจจะเป็นห่วงแมวน้อยขนทองนั้นมากน้อยแค่ไหนก็ตาม
"เอาล่ะคริกซี่ เรามาลองใช้พลังรักษากันดูก่อนนะ" เพย์น่าบอกคริกซี่
"อื้ม" คริกซี่ตอบรับ
'ฝากด้วยนะ' 
อิลูเมียส่งกระจิตบอกทั้งคู่ก่อนจะรับตารับพลังรักษาจากเย์น่าและคริกซี่
พรึ่บ!
"หวา ยังอยู่ร่างเดิมอยู่เลย" คริกซี่อุทาน
"งั้นลองเร่งพลังสูงสุดดู" เพย์น่าบอก
แล้วเพย์น่าและคริกซี่จึงเร่งพลังสูงสุดเพื่อรักษาอิลูเมียแต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
'ฮึก! ข้ากลับร่างเดิมไม่ได้ ข้าจะทำยังไงดี'
อิลูเมียครวญ แม้แต่เพย์น่าและคริกซี่ที่มีพลังในการรักษายังทำอะไรไม่ได้เลยแล้วต่อจากนี้นางจะเป็นเช่นไร
น้ำยาของอเลสเตอร์กับมาแกงก้ามันผสมอะไรกันบ้างล่ะเนี่ย ทำไมนางถึงกลับร่างไม่ได้ซักที!
"เฮ้อ...ก็คงต้องรอยาแก้จากอเลสเตอร์อย่างเดียวล่ะทีนี้" เพย์น่าพูดพลางเช็ดเหงื่อ
'อืม...ก็คงต้องเป็นแบบนั้นงั้นแหละ'
แต่ก็คงอีกนาน....
อิลูเมียเศร้าลงในทันที
"นี้ ข้าเข้าไปได้ยัง?" เสียงของซานิสเรียกความสนใจของทั้งสาม
"เชิญเลยค่ะท่านซานิส" เพย์น่าบอก
ซานิสจึงเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นอาการของเจ้าเหมียวน้อยขนทองซึมถึงกับหันมองเพย์น่า
"เอ่อ...คือ ข้ารักษาเรียบร้อยแล้วค่ะ เจ้าแมวนี้คงอยากได้เจ้าของมาดูแลแต่ไม่มีก็เลยซึมน่ะค่ะ" เพย์น่าบอก
"งั้นเหรอ...ไม่ต้องกลัวนะเจ้าเหมียว มาอยู่กับข้าก็ได้นี้ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีเลย" ซานิสพูดพร้อมเกาคางให้อิลูเมียในร่างแมวอย่างอ่อนโยน
'อะ...เอาไงดี...'
'ไปอยู่กับท่านซานิสสักพักเถอะ เดี๋ยวท่านอเลสเตอร์มา ข้าจะบอกเขาไปหาท่าน'
'ตะ...แต่ว่า ให้ข้าอยู่กับเจ้าไม่ได้รึไง'
'อืม....'
หมับ!
'!?!'
"กลับบ้านไปอยู่กับข้านะเจ้าเหมียวน้อย"
ซานิสคลี่ยิ้มบางขณะอุ้มแมว(อิลูเมีย)ขึ้น เขาจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้าสวยอย่างถูกใจ แมวน้อยดิ้นน้อยๆ คล้ายอยากลง
'ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ ปละ...ปล่อย...'
ในเวลานั้นอิลูเมียใจเต้นแรงราวกับจะระเบิด ใบหน้าแดงจัดด้วยความเขินอาย นางทำได้แค่บิดตัวตัวเพื่อให้หลุดจากมือของซานิส
'ปล่อยข้านะเจ้ามนุษย์มดปลวก!'
แต่ซานิสไม่ได้สะทกสะท้าน เขาทำเพียงกอดตัวแมวเหมียวขนทองพร้อมกับลูบหัวด้วยความเอ็นดู
"ว่าแต่ข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่าอะไรดีนะ" ซานิสครุ่นคิด
"ลาเมียเป็นไง" คริกซี่ออกความเห็น
'ข้าไม่เอา!' อิลูเมียท้วง
"เมอร์เมดดีมั๊ย?" เพย์น่าเสนออีกคน
'อันนี้ข้าก็ไม่เอา!!' อิลูเมียท้วงอีก
"ข้าว่า..." ซานิสเปรยขึ้น "คริส...คริสทิน่า ดีมั๊ย?"
"..."
ทุกคนเงียบกริบ
'เซนส์การตั้งชื่อของพวกเจ้านี้มัน...'
"เจ้าชอบชื่อไหนหือ? เจ้าเหมียวน้อย ลาเมีย เมอร์เมด หรือว่า คริสทิน่า" ซานิสถาม
'เฮ้อ...ข้าอยากได้แค่ คริส เฉยๆ ' อิลูเมียตอบ
"เรียกเขาว่าคริสก็ได้นิ" เพย์น่าบอก
"เอางั้นเหรอ?"
"เมี้ยว~"
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแมวเหมียวที่ตอบรับ ซานิสจึงยิ้มกว้าง
"ดีจัง งั้นต่อจากนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าคริส แล้วกัน"
'...'
แล้วซานิสก็ลากลับโดยมีแมวกลับไปบ้านด้วย เขาเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เจอกับร่างบางของแวนเฮลซิ่งและไวโอเล็ต คู่หู คู่รัก คู่กัด นักล่าแวมไพรส์
"อ้าว ซานิสเจ้าพึ่งมางั้นรึ พวกข้ารอเจ้าตั้งนาน" แวนพูดขึ้น
"พวกเจ้ามีอะไรงั้นเหรอ ถ้าไม่มีก็กลับไป!" ซานิสขึ้นเสียงไล่
"โถ่ เจ้าอย่าใจร้ายนักสิ พวกข้าอุตสาห์เป็นห่วง" ไวโอเล็ตพูดด้วยอาการน้อยใจ
"เก็บความห่วงใยของพวกเจ้าไปเลย ทีอยู่ในสนามพวกเจ้ายำข้าเป็นยำวุ้นเส้น!" ซานิสว่าด้วยทาาทางกระฟัดกระเฟียด
"นั้นมันในสนามแต่นอกสนามเราก็คือเพื่อนกันนะ" แวนปลอบ
"เฮ้ๆ แต่เห็นนะ" ไวโอเล็ตเอามากระแซะซานิส "ว่าในสนามแข่ง เจ้าไม่ทำร้ายอิลูเมียแม้แต่ปลายหอก"
"นั้นเพราะข้าเข้าใกล้นางไม่ได่ต่างหาก" ซานิสแย้ง
"เข้าใกล้ไม่ได้หรือไม่กล้าทำร้ายกันแน่~" ไวโอเล็ตแกล้งเอานิ้ววนรอบๆ หน้าซานิส
"..."
อิลูเมียกระโดดลงจากอ้อมแขนของซานิสแล้วเดินไปนั่งใกล้ๆ แจกันดอกกุหลาบสีแดงสดที่ไม่มีทางเหี่ยวแห้ง
'กุหลาบนี้มัน...'
"หูว ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้าเลี้ยงแมวด้วยนะเนี่ยซานิส น่ารักจัง~" แวนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปจะลูบหัวแมว ซึ่งมันเดินไปหลบอีกทาง
"เจ้าเหมียวนั้นชื่อ คริส น่ะ ข้าเจอตอนกลับจากสนามไปหาเพย์น่าเพื่อรักษาแผลให้น่ะ" ซานิสตอบ
"เห~ แต่ทำไมคริสไม่ยอมให้ข้าลูบล่ะเนี่ย" แวนทำหน้าหงอย
"มันคงจะตื่นสถาณที่อยู่ล่ะมั้ง" ซานิสตอบ
"อา แต่ข้าลูบขนนั้นจัง ดูท่าจะนุ่มมากเลยเนอะ"
'พวกเจ้าเป็นโรคทาสแมวกันรึไง จ้องแต่จะลูบ จะอุ้มข้าอยู่นั้นแหละ ฮึ่ม!' อิลูเมียว่าก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนที่สูง
"อ๊า~ อย่าหนีข้าสิ คริสจัง"
ไวโอเล็ตเหลือบมองแวนที่วิ่งไล่จับคริสก่อนจะหันกลับมามองหน้าซานิส
ืืืื "กุหลาบช่อนั้นเจ้ายังเก็บไว้อีกหรือ ทั้งๆ ที่เจ้าเป็นเป็นคนไม่ชอบดอกไมัแท้ๆ " ไวโอเล็ตเปรย
"..." ซานิสเงียบไม่พูดอะไร
"เจ้าชอบอิลูเมียทำไมไม่สารภาพไปตรงๆ ล่ะ"
"...ข้าไม่มีที่จะชอบนางได้เพราะ"
"นางมีสามีแล้วอย่างนั้นน่ะหรือ" ไวโอเล็ตต่อ
"อื้ม...ขอแค่นางมีความสุขข้าก็พลอยมีความสุขไปด้วยแล้ว" ซานิสยิ้มบาง
"เปล่าเลย นางไม่มีความสุขเลยเจ้าก็รู้"
"...."
"ซานิส เจ้าก็รู้นิว่าทำไมอิลูเมียถึงไดสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ทั้งที่เมื่อก่อนนางไม่เคยทำเลย"
"..."
ซานิสหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์ต่างๆ ก่อนจะส่ายหน้า
"ข้าคิดว่าเจ้าสองคนคงไม่ได้หาข้าเพราะต้องการจับคู่ข้ากับอิลูเมียหรอกใช่มั๊ย?" ซานิสกอดอกถาม
"เปลี่ยนประเด็น แต่ก็ใช่ พวกข้าแค่เอายานี้มาให้เจ้าน่ะ"
ไวโอเล็ตยื่นขวดยาเล็กจิ๋วให้ซานิส ซึ่งเขารับมามองด้วยความสงสัย
"ของดี" 
ไวโอเล็ตยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินไปลากแวนออกจากบ้านซานิส
"บาย~ ขอให้โชคดี"
ปัง!
ไวโอเล็ตและแวนเดินพ้นจากเขตบ้านซานิสแล้ว แวนก็จ้องไวโอเล็ตด้วยสายตาคาดคั้น
"เจ้าแน่ใจแล้วเหรอที่ให้ยานั้นไป" แวนถาม
"ข้าแน่ใจ แต่ก็ไม่เต็มร้อยหรอกนะ" ไวโอเล็ตตอบ
"ถ้าซานิสรู้ต้องฆ่าพวกเราแน่ๆ"
"คงงั้นมั้ง"
แวนหน้าซีดลง
"มันไม่แรงนักหรอก วีร่าบอกมาน่ะ ก็แค่...สั่งร่างกายให้ทำตามคำสั่งที่ลงไว้ในยานั้นก็เท่านั้นเอง"
"...."
นั้นมันยิ่งน่ากลัวเลยไม่ใช่รึไง
กลับมาที่ซานิส เขาทำเพียงแค่เก็บยาที่ไวโอเล็ตให้ใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อถอดเกราะออกยกเว้นหน้ากาก แล้วจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร
ส่วนอิลูเมียนั้นเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว นางนั่งมองซานิสที่หยิบนู่น จับนี้ หั่นนั้น ด้วยความเพลินตา
'พึ่งเคยเห็นมุมนี้ของเจ้านะเนี่ย ไม่คิดว่าเจ้าจะทำอาหารเป็นด้วย'
อิลูเมียเผลอยิ้มในใจขณะมองซานิสกำลังคนสตูว์เนื้ออย่างขมักเขม้นก่อนที่เขาจะตักใส่จานเล็กๆ เพื่อชิม
"อืม...ขาดอะไรไปนะ?" ซานิสพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก
"เมี้ยว"
ซานิสหันไปทางแมวเหมียว คริส(อิลูเมีย)ใช้หัวดันกระปุกเกลือแล้วร้องบอกซ้ำ
"อา จริงด้วย ลืมเติมเกลือไปได้ยังไงนะ" เขาหยิบกระปุกเกลือมาเหยาะๆ ใส่สตูว์เนื้อในหม้อแล้วคนๆ ก่อนจะตักขึ้นมาชิม
"อื้ม~ อร่อย"
"เมี้ยว"
"ขอบใจเจ้ามากเลยนะคริส"
ซานิสยิ้มละไมพร้อมกับลูบหัวคริสก่อนจะผละออกไปยกหม้อลงจากเตา
"หิวรึเปล่าคริส?"
"เมี้ยว~"
"ฮะๆ เจ้านี้น่ารักจริงๆ "
ซานิสตักสตูว์เนื้อใส่จานแล้ววางลงตรงหน้าคริส(อิลูเมีย)แล้วจึงตักส่วนของเขามานั่งกิน
อิลูเมียก้มหน้าลงดมสตูว์ในจานพร้อมกับพยายามทำใจที่ต้องกินโดยไม่ใช่ช้อนตักเข้าปาก
'นี้ข้าต้องทานทั้งอย่างนี้งั้นหรือ อนาถดีแท้'
ถ้าลอเรียลมาเห็นนางสภาพนี้ต้องหัวเราะเยาะนางเป็นแน่ ฮึ่ย!
"ไม่หิวงั้นเหรอคริส?"
อิลูเมียเงยหน้ามองซานิสก่อนจะก้มหน้าลงกินสตูว์ในจาน
'อะ...อร่อย~'
"เมี้ยว~??’•"
"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ ล่ะ ยังมีอีกเพียบ"
ซานิสคลี่ยิ้มก่อนจะกินสตูว์ในจานต่อ ...นานเท่าไหร่แล้วนะที่มีคนมากินข้าวด้วยถึงจะเป็นแมวก็เถอะ พอกินเสร็จก็เก็บจานล้างแล้วเขาก็ไปอาบน้ำ
อิลูเมียนั่งรอซานิสที่โต๊ะ นางจ้องดอกกุหลาบในแจกันลายมังกร
กุหลาบสีแดงสดดั่งโลหิต
อิลูเมียจำได้ มันเป็นดอกกุหลาบที่นางเคยปลูกเอาไว้ที่สวนสวรรค์ ซึ่งนางได้พันธุ์มาจากเด็กคนหนึ่งในโลกมนุษย์ แต่แล้วนางก็ตัดมันทิ้งเพราะนางต้องแต่งงานกับกิลเดอร์ เจ้าน้องชายจอมกะลิ่นปริ่นปล้อน มีแค่บางส่วนที่นางเก็บมาทำเป็นช่อดอกไม้แล้วโยนทิ้งลงมาที่โลกมนุษย์ แล้วทำไม...
กุหลาบช่อนั้นถึงมาอยู่ในแจกันที่บ้านของซานิสล่ะ
เขาเก็บมันมาได้อย่างนั้นเหรอ
ตึก ตึก ตึก
"ฮ้า~ ค่อยสบายตัวหน่อย"
เสียงซานิสลอยมาแต่ไกลก่อนที่ร่างสูงในเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นจะเดินมาทิ้งตัวที่โซฟา เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้แห้ง
'อยากรู้จังว่าเขาได้ดอกกุหลาบนี้มาได้ยังไง'
อิลูเมียคิดในใจพลางนอนลงข้างๆ แจกัน แหงนหน้ามองดอกกุหลาบสลับกับมองซานิสไปมาก่อนจะถอนใจแล้วซุกหน้าลงกับอุ้งเท้า
ืื 'ยังไงซะเขาก็ไม่มีทางเข้าใจหรือได้ยินข้าพูดหรอก น่าสมเพชจริงๆ '
"อ้าว คริสหลับไปแล้วเหรอ?" ซานิสพูดขึ้นพร้อมกับขยับตัวไปหาแมวน้อย
"แม๊ว"
นางร้องเบาๆ คล้ายจะบอกว่า 'ยัง' พร้อมกับกระดิกหาง
"ฮะๆ ดูท่าเจ้าจะเพลียนะ เล่นกระโดดหนีแวนไปทั่ว" เขาว่าพลางยื่นนิ้วไปเกาคางให้คริส(อิลูเมีย)
"มานอนตักข้าม่ะคริส"
พูดจบซานิสก็อุ้มร่างอิลูเมียในร่างแมวมานั่งที่โซฟาแล้วให้แมวนอนบนตักเขา ซึ่งอิลูเมียดิ้นเบาๆ ก่อนจะนิ่งด้วยมือของเขา
"เจ้าชอบดอกกุหลาบนั้นรึไงน้า ถึงได้ไปนอนตรงข้างๆ แจกันนั้น"
"เหมียว~"
"หือ ชอบงั้นรึ ข้าเองก็ชอบเช่นกัน"
ซานิสหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้น
"...ในตอนเด็กๆ ข้าเคยให้ดอกกุหลาบนี้กับหญิงสาวแสนงามคนหนึ่ง และมันก็กลับมาหาข้าแบบไม่มีคนมายื่นให้แต่หล่นลงมาจากฟ้าน่ะ"
อิลูเมียกระดิกหางไปมา นางจ้องหน้าซานิสเพื่อตั้งใจฟัง
"ในตอนเด็กๆ ข้าไม่รู้หรอกว่านางคือเทพีแห่งสรวงสวรรค์ แต่พอข้าโตขึ้นขึ้นข้าถึงได้รู้ว่านางคือเทพีผู้สูงส่งและได้อภิเษถกับเทพกิลเดอร์ไปแล้ว"
'.....'
"ข้า...เป็นเพียงมนุษย์ที่หลงรักเทพีที่ไม่อาจได้แตะต้อง..."
'ขะ...เขาหลงรักข้างั้นรึ บะ...บ้าไปแล้ว!!'
อิลูเมียซุกหน้าลงด้วยความเขินอาย หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
"นี้คริส ข้าต้องทำยังไงต่อไปดีนะ ทุกครั้งที่ข้าเห็นนาง นางดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย แสดงความหยิ่ง เย็นชาและสวมหน้ากากเพื่อปิดบังซ่อนความทุกข์เอาไว้ นางคงทรมานมากๆ เลย"
'เจ้ารู้...ได้ยังไงกัน ทำไม'
"เฮ้อ...แต่ข้าเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่อาจเอื้อมไปหาดอกฟ้าที่อยู่สูงได้หรอก"
'ซานิส...'
อิลูเมียทำได้เพียงแค่ซุกหน้ากับหน้าท้องของเขาก่อนจะผล็อยหลับไป ซานิสเห็นอย่างนั้นเขาจึงอุ้มแมวเหมียวไปนอนด้วยที่ห้องนอนแล้วเขาก็หลับก่อนที่หัวจะถึงหมอนเสียอีก
.
.
.
.
.
"ฮ้า! ในที่สุดก็ปรุงยาแก้ได้สำเร็จ!"
อเลสเตอร์ร้องขึ้น นาตายาได้แต่มอง
"แล้วตอนนี้อิลูเมียเป็นไงบ้างล่ะ?" นางถาม
"ป่านนี้ก็ยังคงอยู่ในร่างแมวล่ะมั้ง เห็นเพย์น่าบอกว่านางอยู่กับซานิสน่ะ" อเลสเตอร์ตอบ
"อยู่ด้วยกันมาตั้ง 3 วันแล้วเนี่ยนะ เขาไม่รู้เหรอว่านั้นคืออิลูเมีย"
"ข้าว่าคงยังไม่รู้หรอก...มั้ง"
"อย่ามั้งสิอเลสเตอร์!"
"ก็ข้าไม่รู้ว่ายาจะหมดฤทธิ์ตอนไหนนี้นา"
"ข้าว่าตอนนี้รีบไปหาอิลูเมียก่อนเถอะ"
"ให้เร็วเลยที่รัก"
.
.
.
.
.
อิลูเมียนั่งจ้องภาพตนเองที่สะท้อนในน้ำมาเกือบชั่วโมงได้แล้ว เพราะซานิสไปลงแข่งนางเลยต้องเฝ้าบ้าน
'3 วันแล้วที่ข้าอยู่ในร่างแมวและอยู่กับซานิส ป่านนี้อเลสเตอร์ปรุงยาแก้ได้รึยังนะ เฮ้อ...'
ขณะที่นางกำลังรำพึงกับตัวเอง ร่างสูงของซานิสก็ค่อยๆ แอบย่องมาข้างหลังเพื่อแกล้งแมวเหมียวให้ตกใจเล่น
'ถ้าซานิสรู้ว่าข้าคือแมวจะเป็นยังไงนะ'
กึก
"จ๊ะเอ๋!!! คริส!!"
"แม๊วว!!!"
ตู้ม!!
"เฮ้ย! คริส!!"
ซานิสร้องเสียงหลงเมื่อการแกล้งของเขาทำให้แมวเหมียวตกใจจนตกลงไปในสระ เมื่อเขาได้สติจึงรีบปลดเกราะเหล็กออกแล้วรีบกระโจนลงไปในน้ำทันที
ตู้ม!!
อิลูเมียในร่างแมวเหมียวพยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปสู่ผิวน้ำอย่างยากลำบากก่อนจะที่นางจะถูกรวบเข้าไปกอดด้วยอ้อมแขนแกร่งของซานิสแล้วพาขึ้นบนบกอย่างปลอดภัย
แต่ซานิสก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเมื่อสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนไม่ใช่แมวแต่เป็นร่างบอบบางของหญิงสาวผมทอง
"บ้าน่า...เป็นไปได้ยังไง??"
ซานิสจ้องอิลูเมียที่กำลังสลบสไลในอ้อมแขนเขาด้วยความตกใน ใบหน้านวลไร้หน้ากากปกปิด และร่างเพรียวนั้นก็ไร้ซึ่งเสื้อผ้า เมื่อได้สติเขาจึงผายปอดให้นางก่อนจะรีบพาร่างบางเข้าไปในบ้าน พานางไปที่เตียงและรีบเอาผ้าห่มคลุมร่างนั้นไว้
"บ้าเอ๊ย! ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ " ซานิสก่นด่าตัวเอง ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขิน
ซานิสหันหน้าไปมองใบหน้านวลที่หลับพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้ายามหลับช่างน่าหลงใหลจนละสายตาไม่ได้ แต่เขาก็เบือนหน้าหนีแล้วจึงกลับไปมองอีก เขาจ้องริมฝีปากบางสีแดงสดนิ่งและเนิ่นนาน เมื่อกี้นี้เขารีบช่วยชีวิตนางจนไม่ทันได้รู้ว่าตนเองได้สัมผัสกับกลีบดอกกุหลาบสีสวยเสียแล้ว
แต่มันก็แค่วูบเดียวเลยไม่รู้สึกอะไร แต่ก็อยากลิ้มรสริมฝีปากนั้นอีกทีเหลือเกิน
และซานิสก็เคลื่อนใบหน้าไปใกล้อิลูเมียเรื่อยๆ ริมฝีปากบางเผยอน้อยๆ คล้ายกำลังรอรับจุมพิต
ปัง! ปัง! ปัง!
"เฮ้! ซานิสอยู่รึเปล่า?"
เสียงของอเลสเตอร์ทำให้ซานิสได้สติ เขารีบผละออกจากเตียง เดินออกจากห้องนอนไปเปิดประตูให้อเลสเตอร์และนาตายา
"พวกเจ้ามีธุระอะไร?" เขายิงคำถามใส่อเลสเนอร์ทันที
"ข้ามาหาแมวเหมียวของเจ้าน่ะ อยู่ไหนเหรอตอนนี้" อเลสเตอร์ตอบ
"คริส ไม่สิ อิลูเมียอยู่บนห้อง นาตายาเจ้ามาก็ดีมาช่วยข้าทีสิ"
ซานิสเดินกลับเข้าไปในบ้าน อเลสเตอร์กับนาตายามองหน้ากัน
"อิลูเมียกลับร่างเดิมแล้วเหรอเนี่ย!"
อเลสเตอร์กับนาตายาพึมพำพร้อมกัน
"เร็วๆ สิพวกเจ้า!"
ซานิสหันมาเร่งพวกเขา แล้วทั้งสองก็รีบตามเขาไปในห้องนอนของซานิส

"อธิบายมาให้หมด..."
ซานิสพูดขึ้นหลังจากอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และนาตายาก็สวมเสื้อผ้าให้อิลูเมียเสร็จเรียบร้อย
"เอ่อ...คือว่า...จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ" อเลสเตอร์อึกอัก
"อธิบายมา..." ซานิสพูดเสียงเรียบ
"ใจเย็นๆ น้าซานิส เจ้าก็อย่าแต่อึกอักสิอเลส" นาตายาเข้าปราม
"อื้มๆ ก็ได้ๆ เรื่องมันเป็นแบบนี้..."
อเลสเตอร์เริ่มเล่าให้ซานิสฟังตั้งแต่ที่อิลูเมียมาที่บ้านเขาเพื่อให้ปรุงยารักษาอลิสน้อย แล้วนางก็ดื่มยาที่เขาและมาแกงก้าเอาอันนู่นอันนี้มาผสมเล่น จากนั้นอิลูเมียก็กลายเป็นแมวที่พูดภาษาปกติไม่ได้นอกจากภาษาแมว
"...มันก็เป็นอย่างที่ข้าเล่าให้ฟังเนี่ยแหละ และข้าเองก็กว่าจะปรุงยาแก้ได้ก็ใช้เวลาตั้ง 3 วัน พอจะเอายามาให้อิลูเมีย นางก็ดันกลับร่างก่อนซะงั้น"
อเลสเตอร์หยักไหล่ส่วนซานิสนั้นเคร่งขรึมผิดปกติก่อนที่กลับมาเป็นเหมือนเดิม
"ถ้าข้ารู้ว่าแค่โดนน้ำล้างตัวแล้วฤทธิ์ยาจะหาย ข้าก็คงไม่ต้องมาเสียเวลาปรุงยาอยู่ตั้งนานหรอก"
อเลสเตอร์บ่นพร้อมกับวางขวดน้ำยาสีเขียวไว้บนโต๊ะ นาตายาลูบหลังเพื่อปลอบเขา
"เฮ้อ...เอาถอะ เดี๋ยวข้าจะดูแลนางจนกว่าจะฟื้นแล้วกันยังไงพวกเจ้าก็กลับไปก่อนเถอะ"
ซานิสพูดขึ้นอย่างเหนื่อยล้า ทีแรกอเลสเตอร์ค้านแต่ก็โดนนาตายาลากออกมาจนได้
"เจ้าพาข้าออกมาทำไมเนี่ย" อเลสเตอร์ว่า
"เจ้านี้มันไม่รู้อะไรเล้ย! ปล่อยสองคนนั้นอยู่ด้วยกันน่ะดีแล้ว" นาตายาตอบ
"หือ?? 'ไมอ่ะ???"
"เหมือนข้ากับเจ้าไง"
นาตายายิ้มหวานอเลสเตอร์ถึงได้ตรัสรู้ เขาดึงนาตายามาจูบสำหรับความเจ้าเล่ห์ของนางก่อนจะพากันเดินกลับบ้าน
เมื่อทั้งสองคนกลับไปแล้วอเลสเตอร์จึงเดินขึ้นไปดูอิลูเมียที่ห้องนอน นางยังคงหลับโดยไม่รู้สึกตัว
"เฮ้อ...เมื่อวันก่อนๆ ข้าพูดอะไรเกี่ยวกับนางให้นางฟังบ้างเนี่ย อ๊าก"
ซานิสทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก ก่อนจะทิ้งตัวนั่งเฝ้านางที่เก้าอี้ข้างเตียงเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มนวลเนียนก่อนจะผละออก
ข้า...ไม่บังอาจแตะต้องนาง
ซานิสเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วจึงผล็อยหลับไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่อิลูเมียก็ฟื้น
"อะ...อื้ม"
นางครางเบาๆ ขนตายาวงอนหนาเป็นแพกระพือเปลือกตาขึ้นถี่ๆ ราวกับผีเสื้อกระพือปีกแล้วเบิกกว้างมองเห็นสิ่งแรกคือเพดานห้องนอนของซานิส
"ข้า...มาอยู่ที่นี้ได้ยังไงกัน ก็ในเมื่อข้าจมน้ำ..."
อิลูเมียพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดตามองไปรอบๆ ห้อง นางเห็นซานิสนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงนางจึงเอื้อมมือจะไปปลุกเขาแต่ก็ต้องสะดุดเมื่อเห็นมือตะัวเองกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
"มือ! มือของข้ากล้บมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!"
อิลูเมียร้องพร้อมกับจับหน้าตัวเองปรากฏว่าเป็นเค้าโครงหน้าของนางจริงๆ และเสียงของนางทำให้ซานิสตื่น
"อื้อ...อิลูเมีย ท่านฟื้นแล้ว!!"
"ดูสิซานิส ข้ากลับร่างเดิมแล้ว ข้าไม่เป็นแมวแล้ว!"
"อื้ม ดีใจกับท่านด้วย"
"!!"
"...."
อิลูเมียหันไปจ้องซานิสซึ่งเขาก็จ้องตอบ นางขยับปากจะเอ่ยแต่
"ข้ารู้แล้วล่ะ เรื่องทั้งหมดน่ะท่านไม่ต้องอธิบายหรอก"
ซานิสชิงพูดก่อนทำให้อิลูเมียได้แต่นิ่งค้างเป็นรูปปั้น
"เมื่อเห็นท่านฟื้นมาแล้วข้าก็หมดห่วงแล้ว เชิญท่านพักผ่อนต่อเถอะข้าจะลงไปนอนข้างล่าง"
พูดจบซานิสก็ลุกจากเก้าอี้ แต่อิลูเมียคว้ามือเขาไว้ก่อนทำให้เขาชะงักแล้วหันไปมองเจ้าของมือนุ่มนิ่ม
"เจ้า....ไม่โกรธข้ารึ?" นางถามด้วยความหวั่นกลัว เผลอแสดงอาการโดยมือสั่น
ซานิสสัมผัสได้ว่าอิลูเมียกลัว เขาจึงหมุนตัวไปสบตาสีฟ้าแสนสวยของอิลูเมียก่อนจะย่อตัวลงกุมมือของนาง
"ข้ามิบังอาจหรอก ไม่แม้แต่คิด"
"..."
ซานิสจึงลุกขึ้นยืนหมุนตัวเดินไปที่ประตูแต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดของอิลูเมีย
"เพราะข้าเป็นเทพงั้นหรือ?"
"..."
"เพราะเจ้าเปลี่ยนตัวเองเป็นมนุษย์ธรรมดา เป็นมดปลวกกระจอกงั้นหรือ?"
"..."
"อย่าทำแค่มองข้าเพียงเพราะข้าเป็นดอกฟ้าที่เจ้าไม่อาจเอื้อมถึงสิ!"
น้ำเสียงของอิลูเมียเริ่มสั่นคลอน ดวงตาคู่งามคลอไปด้วยน้ำตา
"ถ้าเจ้าเอื้อมไม่ถึงดอกฟ้านั้น ดอกฟ้านั้นจะหล่นลงไปหาเจ้าเอง ซานิส!"
ซานิสหันไปสบตาอิลูเมีย
"ข้าจะหล่นมาหาเจ้าเหมือนกับดอกกุหลาบในแจกันนั้น เพราะข้า..."
ซานิสก้าวไปหาร่างบางบนเตียง มือหนาปลดหน้ากากเงินของเขาออกเผยให้เห็นใบหน้าเต็มๆ ของซานิส
"ข้าน่ะ...."
ซานิสยื่นนิ้วไปแตะริมฝีปากบาง อิลูเมียเงยหน้าสบตาสีฟ้าอ่อนของซานิส ใบหน้าคมคายโน้มเข้าประกบริมฝีปากกับริมฝีปากสีแดงสดกลีบกุหลาบของอิลูเมียอย่างอ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนเป็นเร้าร้อน อิลูเมียปรือตารับรสจูบที่นางรู้สึกขาดหายไป
ซานิสแทรกลิ้นเรียวเข้ากวัดในโพรงปากน้อย ตักตวงความหอมหวาน หยอกล้อกับลิ้นน้อย อิลูเมียนั้นแทบละลายไปกับรสจูบนางทำเพียงแค่ยึดเสื้อเขาแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองไหลหลุดจากอ้อมแขนแกร่งที่แสนอบอุ่น ไม่รู้ว่าทั้งสองจูบกันนานเท่าไหร่แต่นางอยากอยู่แบบนี้นานๆ
"อื้มม์..."
ซานิสผละริมฝีปากออกริมฝีปากบางอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะลากริมฝีปากไปคลอเคลียแก้มนุ่มนิ่มที่แดงระเรื่อ
"ข้ารักท่านนะ เทพีอิลูเมีย"
ซานิสกระซิบบอกที่ข้างหูก่อนจะขบเบาๆ ทำให้อิลูเมียสะดุ้ง
"จะ...เจ้าบ้า!" อิลูเมียว่าด้วยใบหน้าที่แดงจัด
ตุ้บ!
"เจ้าจะทำอะไรน่ะ!? ถึงข้าจะรักเจ้าแต่นี้มันเร็วไปนะ!" อิลูเมียดิ้นอยู่ใต้ร่างของซานิสที่คร่อมนางไว้
"ท่านก็อยู่นิ่งๆ สิ ข้าแค่จะนอนเฉยๆ ยิ่งท่านดิ้นก็ยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ข้านะ" ซานิสว่าพร้อมยิ้มกริ่มก่อนจะทิ้งตัวนอนข้างๆ อิลูเมีย กระซับแขนกอดนางมาแนบอก
"นี้เจ้า..."
"ฟี้~ ฟี้~ ฟี้~"
"...นึกจะหลับก็หลับง่ายเชียวนะเจ้า"
อิลูเมียคลี่ยิ้มบางก่อนจะซุกตัวกอดซานิสแล้วหลับไปอย่างมีความสุข

Happy ending
.
.
.
.
.
แถมๆๆๆๆๆๆ

"ซานิสตื่นได้แล้ว เช้าแล้วนะ"
น้ำเสียงหวานเอ่ยปลุกที่ข้างหู มีอเล็กนุ่มนิ่มเขย่าตัวเขาเบาๆ ซานิสพลิกตัวค่อยๆ ปรือตาขึ้น เขาเห็นนางฟ้าผมทองกำลังปลุกเขาอยู่
"อื้อ นี้ข้าฝันอยู่รึไงเนี่ย?"
"ฝันเฝินอะไรของเจ้า ตื่นได้แล้ว"
อิลูเมียว่าเสียงเข้มพร้อมกับบีบจมูกโด่งๆ ของซานิสอย่างหมั้นเขี้ยว
"อื้อ อิลูเมียอย่าบีบจมูกข้าสิ ข้าใจไม่ออก!"
ซานิสร้องพร้อมปัดมือเล็กออกแต่นิ้วเรียวก็ยังตามมาจิ้มแก้มเขาอย่างไม่ลดล่ะ
"ฮิ ฮิ ฮิ ตื่นได้แล้วซานิส"
อิลูเมียสนุกกับการแกล้งคนขี้เซาก่อนจะร้องเสียงหลงเพราะซานิสรวบตัวนางขึ้นกอด
"ปละ...ปล่อยข้านะซานิส"
"ก็ท่านอยากมากวนข้าเองนิ ช่วยไม่ได้ล่ะนอนต่อทั้งอย่างนี้เลย"
"ว้าย! เจ้าจะขี้เกียจไปถึงไหน นี้พระอาทิตย์ขึ้นตั้งนานแล้วนะ ปล่อยข้า"
"ไม่เอา อยากนอนอยู่อย่างนี้อ่ะ"
ซานิสพูดงึมงำพลางซุกจมูกกับกลุ่มผมสีทองที่หอมนุ่ม มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นบางทำให้อิลูเมียสะดุ้ง
"ซะ...ซานิส"
"อื้ม..."
อิลูเมียซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนความเขิน ซานิสเผยยิ้ม ...ในที่สุดก็เอาคืนนางได้
"ตัวท่านนี้เล็กจริง ยกเว้นหน้าอกที่ใหญ่ซะเหลือเก...โอ๊ย!" ซานิสร้องเสียงหลงพลางจ้องตรงที่โดนหยิก
อิลูเมียดิ้นจนหลุดจากอ้อมแขนแกร่งจน นางพองแก้มน้อยๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องปล่อยให้ซานิสนอนยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว
น่ารักชะมัด
ซานิสคิดก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวบ้าง ซึ่งเขาแทบจะเป็นให้ได้ ณ ตอนนี้เลย เพราะอิลูเมียเอาชุดและหน้ากากของเขามาสวม
"อืม...ใหญ่ไปนิดแหะ" อิลูเมียพึมพำก่อนจะดีดนิ้วเสกให้เสื้อผ้าพอดีกับตัว "ใช้ได้"
"ดะ...เดี๋ยวสิท่าน" ซานิสร้องขึ้น
"เลิกเรียกข้าว่า ท่าน ได้แล้ว" นางว่าขณะรวบผมมัดเป็นหางม้า
"ท่าน เอ๊ย เจ้าจะออกไปทั้งชุดนี้อย่างนั้นหรือ?"
"อื้อ เหมาะกับข้ามั๊ย?"
อิลูเมียถามพร้อมหมุนตัวให้ซานิสดู
"ก็เหมาะนะ" เขาตอบ
เหมือนเห็นตัวเองเวอร์ชั่นผู้หญิง
"งั้นก็ไปเดินเล่นกัน~"
พูดจบอิลูเมียก็ลากซานิสออกจากบ้านไปเดินเล่นในตัวเมืองทั้งชุดนั้นจริงๆ
เทพีจอมหยิ่งยะโสก็มีมุมที่ขี้เล่นเหมือนกันนะ แถมออกจะดื้อเสียด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น