Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,482 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    621

    Overall
    7,482

ตอนที่ 19 : ตอนพิเศษ เมื่อCaty1317หลุดไปในโลกของRov(end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 พ.ย. 61

   "อื้อ...ที่นี้ที่ไหนน่ะ" Caty1317พึมพำพลางกวาดสายตามองฝ่าความมืดไปรอบๆ พอจะขยับก็ได้ยินเสียงแกร๊งๆ ของโซ่กระทบพื้นเมื่อก้มมองก็พบว่าตัวเองถูกมัดด้วยโซ่อย่างแน่นหนา
   "ไหงเราถึงถูกมัดมาอยู่ในห้องนี้ได้เนี่ย" Caty1317พยายามนึกย้อนกลับไป
   เธอจำได้ว่าตัวเองกำลังเดินดูดอกไม้ในป่าแล้วจู่ๆ ก็เหมือนถูกดึงไปแล้ว ฟุ่บ ถูกจับยัดใส่ถุงแล้วพอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ในสภาพนี้
   ลักพาตัวมาฆ่า
   ในหัวของเธอคิดได้แค่คำนี้คำเดียวความกลัวเริ่มคืบคลานเข้าสู่หัวใจดวงน้อยที่เต้นไม่เป็นจังหวะตัวเริ่มสั่นด้วยความหนาวของห้องบวกกับความกลัวที่ค่อยทวีคูณขึ้น
   ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก
   กึก
   เสียงเดินเป็นจังหวะแล้วหยุดอยู่ตรงประตูห้องทำให้Caty1317หัวใจหล่นวูบตกไปอยู่ตาตุ่มขยับตัวถอยหลังไปชิดหัวเตียง
   แกร๊ก!
   แอ๊ด~
   เสียงเปิดประตูดังลากยาวบาดหัวใจดวงน้อยๆ แสงเล็ดลอดเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัวฉายมาที่ร่างเล็กของCaty1317ที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวต่อภาพย้อนแสงตรงหน้า
   "หืม? มีตัวอะไรมาอยู่ในห้องของข้า" เสียงก้องคล้ายคนแก่พูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ขยับถอยหนี
   "ยะ...อย่าเข้ามานะ" Caty1317พูดเสียงสั่นดวงสองสีเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
   พรึ่บ!
   พลันทั้งห้องก็สว่างด้วยแสงเทียนและโคมไฟ Caty1317เบิกตากว้างจ้องมองร่างสูงที่สวมชุดเกราะมิดชิดมีเพียงผมสีขาวที่เล็ดลอดออกมา
   "ฮึก! อย่า...เข้า....มานะ....ฮือ" ในที่สุดCaty1317ก็กลั้นน้ำตาไม่ไหวปล่อยโฮออกมาทันทีเหมือนเขื่อนแตกร่างเล็กพยายามถอยหนีคนตรงหน้าด้วยความกลัว
   "ระวัง!"
   โครม!
   ไม่ทันสิ้นเสียงCaty1317ก็นอนกลิ้งอยู่กับพื้นเพราะตกเตียง ร่างสูงสวมเกราะก้าวยาวๆ มาอุ้มตัวเธอขึ้นบนเตียงพร้อมกับจ้องเธอเขม็ง
   "ฮึก! ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ " Caty1317ร้องไห้ด้วยความกลัวอย่าจะขยับหนีแต่ก็หนีไม่ได้
   "แมว?" ในที่สุดเขาก็พูดหลังเงียบไปนานก่อนจะผละออกไปยืนตรงข้างเตียง
   นาครอทนิ่งเพื่อครุ่นคิดว่าเด็กสาวหูแมวคนนี้มาอยู่ที่ห้องเขาได้ยังไงแล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ตรงโคมไฟเขาจึงหยิบมาอ่าน

   'ถึง นาครอทสลายรัก
   เห็นช่วงนี้เจ้าเตรียดๆ ข้าเลยหาสัตว์เลี้ยงมาให้เจ้าเผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น แมวตาสองสีสวยดีหวังว่าจะชอบนะ
   จาก มิน่ายมทูตสุดสวย'

   "ฝีมือเจ้าเองหรอกเหรอมิน่า" นาครอทพึมพำพลางมองร่างเล็กที่ร้องไห้ตั้งแต่แต่หัวจรดเท้า
   ใบหน้าเรียวรูปไข่ ตาแบบแมวกลมโตตาข้างขวาสีเขียวมรกตส่วนข้างซ้ายสีฟ้าเข้มสวย ผิวขาวซีดผมสีดำขลับถูกถักเป็นเปียเดียวพาดไหล่ซ้าย หูแมวลู่ลงด้วยความกลัวหางยาวฟูขออยู่ชิดตัว
   นี้เรียกว่าแมวเหรอ ...นาครอทคิดพลางนึกถึงอารัมที่มีพลังควบคุมวิญญาณแห่งพงไพร
   "เฮ้อ...มิน่าหาตัวยุ่งยากมาให้ข้าจนได้สิน้า" นาครอทบ่นก่อนจะถอดหน้ากากออกเผยใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมดั่งเหยี่ยวนัยน์ตาสีแดงทับทิมมองCaty1317อย่างหน่ายๆ
   ตุ้บ!
   "เลิกร้องไห้ได้แล้วยัยหนูข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก" เขาเอ่ยบอกขณะลูบหัวของCaty1317อย่างอ่อนโยน
   Caty1317เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองนาครอท "จะ...จริงนะ"
   "จริงสิ อีกอย่างข้าเป็นผู้พิพากษาวิญญาณไม่นิยมพรากเด็กหรอกนะ" เขาพูดติดตลกพลางเลื่อนมือไปเล่นหูเรียบลื่นของเธอ
   "ฉันอายุ 18 แล้วนะจะ 19 แล้วด้วยเด็กตรงไหน" Caty1317บ่นมุ่ยหน้าอย่างเคืองๆ
   "หืม 18 จะ 19 ยังไงเจ้าก็เด็กกว่าข้าอยู่ดีนั้นแหละ" นาครอทยิ้มขำ
   ดูไปดูมาเด็กคนนี้ก็น่ารักไม่เบาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนแก้เหงาหน่อยก็แล้วกัน
   "ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรล่ะ สนใจมาเป็นสัตว์เลี้ยงข้ามั๊ย?" นาครอทยังคงสนุกกับการเกาหูให้Caty1317
   "ชื่อCaty1317ค่ะ พี่ไวโอเรียกแคท" Caty1317ตอบเสียงเคลิ้มๆ เธอชอบให้คนเกาหูให้
   "ไวโอ ไวโอเล็ต เจ้ามีเจ้าของอยู่แล้วนี่"
   "ฉันไม่ได้เป็นสัตว์เลี้ยงสักหน่อย เมี้ยว~"
   "หืม?" นาครอทมองร่างเล็กที่มีท่าทางเคลิ้มตอนเขาเกาหูให้ก่อนจะอมยิ้มนิดๆ อย่างพอใจ
   "ไม่มีเจ้าของ ก็ดีเลย" เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะปลดโซ่ออกให้ร่างเล็ก
   "อ๊ะ!?" เมื่อโซ่หลุดจากตัวสติของเธอจึงกลับคืนมาเธอกลับร่างเป็นแมวดำรูปร่างปราดเปรียวพุ่งตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
   "หึ"
   ปัง!
   โครม!
   แต่นาครอทไวกว่าเขาสะบัดมือเพียงนิดเดียวประตูก็ปิดก่อนที่Caty1317จะทันได้กระโดดออกไปทำให้เธอเบรคไม่ทันชนเข้าอย่างจังกับประตูจนลงไปนอนแผ่ที่พื้นหมดสภาพ
   นาครอทเดินไปอุ้มCaty1317ขึ้นพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอมองเขาอย่างมึนๆ ก่อนจะฟุ่บหน้าลงกับอ้อมแขนของเขาอย่างหมดแรง
   "นี้สิแมวของจริง" นาครอทเอ่ยก่อนจะอุ้มร่างCaty1317ไปวางไว้ที่เตียงอย่าแผ่วเบาพลางลูบหัวให้อย่างอ่อนโยน

   เช้าวันต่อมาCaty1317ตื่นขึ้นมาเจอกับใบหน้าหล่อเหลาของนาครอทที่กำลังหลับอยู่ตรงหน้า เธอจะขยับลุกขึ้นนั่งแต่ถูกกอดไว้แน่นและเธอยังไม่คืนร่างเป็นร่างมนุษย์จึงทำได้แค่ดิ้นและส่งเสียงร้องเหมียวๆ
   "เหมียว เหมียว (ตื่นสิพี่นาครอท ฉันอึดอัดจะแย่แล้ว)" Caty1317ดิ้นแต่นาครอทไม่มีท่าทีจะตื่นง่ายๆ
   "แหง๊ว!!!(ตื่นนนน!!!)" เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ยอมตื่นเธอจึงยื่นมือไปข่วนแก้มเขาเต็มแรงด้วยความโมโหและได้ผล
   "อ๊าก อะไรเนี่ยยัยแมวเหมียว" นาครอทลุกขึ้นนั่งกุมแก้มตัวเองจ้องCaty1317ด้วยความงัวเงีย
   "มี๊~(ก็ไม่ยอมตื่นเองนี้)" Caty1317เมินหน้าไปอีกทางกระดิกหางซ้ายทีขวาทีก่อนจะกระโดดลงพื้นนั่งจ้องนาครอทอยู่ห่างๆ
   เมื่อกี้เธอพยายามกลับร่างแต่ไม่เป็นผลเพราะอะไรกัน??
   กรุ๊งกริ๊ง~
   "!?" Caty1317เหลือบมองกระพรวนสีทองที่แขวนอยู่บนคอเธอด้วยความตกใจก่อนจะหันไปจ้องนาครอท
   ตั้งแต่ตอนไหน
   "หึ" นาครอทเดินตรงมาอุ้มตัวCaty1317ขึ้น "ข้านี้แหละที่เอาแขวนให้เจ้าเอง แต่ไม่คิดว่าจะทำให้เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ไม่ได้ต้องขอโทษด้วย" เขาบอกพลางเกาคางให้เธอ
   "เมี้ยว~"
   "มาเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าก่อนล่ะกันถ้าขึ้นไปบนดินแดนของมนุษย์เดี๋ยวข้าจะพาไปหาไวโอเล็ตเอง" เขาบอก
   Caty1317กระดิกหางขึ้นลงอย่างครุ่นคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องนาครอท
   "เหมียว~(ก็ได้)" เธอเองก็ไม่ได้อยู่ในร่างแมวนานเหมือนกัน ลองดูก็ไม่เสียหายนี้แถมพี่ชายคนนี้หล่อออก(555+)
   "งั้นเจ้ารอข้าอยู่นี้ก่อนนะ ข้าขอไปทำธุระส่วนตัวก่อนแล้วไปหาอะไรกินกัน" เขาบอกพร้อมวางตัวCaty1317ลงบนเตียงแล้วจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ
   Caty1317มองตามหลังนาครอทไปก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนอนกับหมอนกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณโทนดำ โต๊ะทำงานไม้โอ๊ตขัดเป็นมันเต็มไปด้วยกองเอกสาร
   ด้วยวิสัยของแมวที่อยากรู้อยากเห็น Caty1317จึงดีดตัวจากเตียงกระโดดไปยืนอยู่บนกองเอกสารจ้องตากับที่ทับกระดาษหินสีดำที่สลักเป็นรูปม้าก่อนจะเดินลงไปก้มดมขวดหมึกแล้วจึงกระโดดลงไปนั่งตรงเก้าอี้หนังสีดำ
   พลันสายตาก็กระทบกับแสงแวววาวบางอย่างตรงพื้นเธอจึงกระโดดลงไปหาทันทีตรงไปหาแสงที่แวววาวอยู่ใต้ตู้
   อ๊ะ ลูกแก้วนั้นเอง
   Caty1317หมอบลงพยายามเอาเท้าเขี่ยลูกแก้วสีสวยออกมาเพื่อจะเล่นแต่ก็ไม่สำเร็จ แขนสั้นเกินไป
   "หือ นั้นเจ้ากำลังทำอะไรน่ะแคท" เสียงทุ้มของนาครอทถามพร้อมกับมือใหญ่ที่ยื่นมาคว้าตัวเธอไปอุ้ม
   "เหมียว" Caty1317ดิ้นเล็กน้อยพลางมองไปที่ใต้ตู้
   นาครอทมองตามด้วยความสงสัยก่อนจะปล่อยตัวเธอลง Caty1317พยายามยื่นมือไปเขี่ยลูกแก้วออกมาแต่ก็ยังไม่ได้อยู่ดี
   "เจ้าเจออะไรอยู่ใต้ตู้นี้งั้นเหรอ?" นาครอทถาม
   "เหมียว(ลูกแก้วสีสวยมากเลย)" เธอตอบก่อนจะพึ่งได้ว่านาครอทฟังภาษาสัตว์ไม่ออกเธอจึงเข้าไปคลอเคลียนาครอทแล้วเดินไปหมอบอยู่ข้างๆ ตู้
   "อืม ไหนดูสิว่าเจ้าเจออะไร" เขาหมอบลงมองลอดใต้ตู้เห็นลูกแก้วส่งแสงแวววาวอยู่จึงยื่นมือไปหยิบออกมา
   "นี้มัน...." เขาจ้องลูกแก้วในมือก่อนจะลุกขึ้นยืนCaty1317มองตามในใจอยากได้ลูกแก้วมาเล่น
   ลูกแก้วนี้เป็นของขวัญที่บัตเตอร์ฟรายมอบให้เขาเมื่อนานมาแล้ว
   นาครอทลูบหัวCaty1317ก่อนจะหย่อนลูกแก้วนั้นใส่แก้วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน
   "เหมียววว(ฉันอยากได้ลูกแก้วลูกนั้นนะพี่นาครอท)" เธอร้องโวยวายก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของนาครอทใช้เท้าผลักแก้วนั้นลงแต่นาครอทมือไวคว้าตัวCaty1317ก่อน
   "ลูกแก้วลูกนี้เจ้าอยากได้อย่างนั้นเหรอ?" เขาถามพร้อมชูลูกแก้ว
   "มี้(ค่ะ)" เธอตอบ
   "ไว้ข้าค่อยให้เจ้าทีหลังแล้วกัน" เขาบอกก่อนจะหย่อนลูกแก้วใส่แก้วเหมือนเดิมแล้วเดินไปหยิบหน้ากากมาสวม
   "ตอนนี้ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ข้าหิวแล้ว" พูดจบนาครอทก็อุ้มCaty1317ออกจากห้องตรงไปที่ห้องอาหาร
   หลายวันมานี้ ตลอดเวลาที่นาครอททำงานCaty1317ก็จะตามไปด้วยเห็นภาพสยดสยองจนแทบอ้วก เธอเดินโซเซตามนาครอทอย่างหมดแรงกับภาพที่พึ่งเจอเขาเห็นก็เผยยิ้มใต้หน้ากากก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมา
   เห็นทุกวันแต่ก็ไม่ชินสักที
   "ไปหาเซฟิสดีกว่า" เขาบอกพร้อมกับเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว
   ว้าว เร็วมากเลย
   กึก!
   "ถึงแล้ว" นาครอทบอกCaty1317จึงหันไปมองและรีบหลับตาปี๋ลู่หูไปข้างหลังเมื่อเจอสิ่งที่น่าขนลุกตรงหน้า
   ร่างของยมทูตสวมเกราะเงินเหลือบม่วงกำลังใช้หอกเกี่ยววิญญาณนรกมากมาย เสียงกรีดร้องบาดหูทำให้Caty1317ทนไม่ไหวขดตัวแนบชิดกับนาครอท
   "เซฟิสข้ามาชวนเจ้าไปพักผ่อน" นาครอทเรียกพร้อมกับก้าวไปหาร่างสูง
   "หืม...อยากเจ้าเนี่ยนะชวนข้าพัก" เซฟิสหันมามองนาครอทอย่างไม่เชื่อก่อนจะเหลือบเห็นแมวดำในอ้อมแขนของนาครอท
   "แมวตัวนั้น..." เซฟิสชี้มาที่Caty1317ด้วยความสงสัย
   "มิน่าหามาให้ข้าน่ะ ตอนนี้ข้าว่าจะเอาไปคืนไวโอเล็ตแล้ว" เขาเอ่ยเสียงเรียบ
   Caty1317เงยหน้ามองนาครอทพลันความเจ็บปวดก็ไหลมากระแทกเธออย่างจัง
   การที่นาครอทจะพาเธอไปให้ไวโอเล็ตแสดงว่านาครอทเบื่อเธอแล้ว หูเล็กๆ ลู่ลงด้วยความเศร้า
   "อืม พอดีข้าก็อยากพักด้วย งั้นไปกันเลย" เซฟิสบอกนาครอทพยักหน้าแล้วทั้งคู่ก็เดินทางไปที่ดินแดนมนุษย์ด้วยประตูมิติ
   "ข้าคิดว่าควรถอดกระพรวนนี้ให้เจ้า..."
   Caty1317หลบมือนาครอทปืนขึ้นไปนั่งบนไหล่เขาอย่างว่องไว
   "...ก็ได้ เจ้าจะอยู่อย่างนี้ก็ได้แคท" เขาบอกอย่างยอมแพ้ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในเมือง
   เซฟิสมองCaty1317อย่างทึ้งๆ ที่สามารถขึ้นไปนั่งบนไหล่นาครอทโดยที่เจ้าตัวไม่โกรธ เธอหันไปยิ้มตามฉบับแมวเหมียวให้เซฟิส
   นาครอทกับเซฟิสแวะเข้าร้านเหล้าประจำCaty1317ยู๋จมูกด้วยความไม่ชอบ เธอไม่ชอบกลิ่นเหล้าที่สุด
   "ไม่ชอบที่นี้งั้นเหรอ?" นาครอทถาม
   "เหมียว(ใช่ค่ะ)" Caty1317ตอบพร้อมยกเท้าหน้าข้างหนึ่งขึ้นปัดจมูก
   "ขอข้าดื่มเหล้าอยู่นี้สักหน่อยก่อนแล้วจะพาไปร้านขนม" เขาบอกพลางอุ้มCaty1317มานั่งที่โต๊ะ
   "มี๊..." เธอตอบเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงหางตกเล็กน้อยอย่างจำยอม
   "เด็กดี" นาครอทลูบหัวCaty1317ก่อนจะหันไปสั่งเหล้า
   เซฟิสนึกสนุกขยับมือไปตะครุบหางฟูที่ขยับไปซ้ายทีขวาเล่นเหมือนCaty1317จะรู้ตัวจึงขยับหนีมือของเซฟิสเร็วขึ้นและจงใจสะบัดหางใส่มือเขาแรงๆ แล้วหลบตอนที่เขาจะจับ
   หมับ!
   "แหม๊ว!!!!"
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ"
   Caty1317มองค้อนเซฟิสก่อนจะดึงหางตัวเองออกจากมือเซฟิสที่หัวเราะอย่างผู้ชนะ นาครอทหัวเราะหึๆ ในลำคอพลางยื่นมือไปเกาคางให้เธอ
   เมื่อดื่มเหล้าจนหมดแก้วนาครอทกับเซฟิสก็เดินไปร้านขนมตามที่สัญญากับ
   "เหมียว~" Caty1317กระโดดลงจากไหล่นาครอทเดินมองบรรดาขนมในตู้กระจกด้วยสายตาเป็นประกาย
   "เลือกตามใจเจ้าเลย" นาครอทบอกขณะเลือกขนมเค้กสองสามก้อน
   "เจ้าจะซื้อไปให้ใครน่ะ?" เซฟิสถามด้วยความอยากรู้เพราะปกตินาครอทไม่กินของหวาน
   "ซื้อไปฝากมิน่าไง นางน่าจะกลับมาแล้วนะวันนี้" เขาตอบ
   "เหมียว~" Caty1317ยืนสองขาเกาะตู้กระจกที่วางมาการองซ์ โดนัท ขนมปังสอดไส้พลางหันไปมองนาครอท
   "ไง จะเอาอันไหน?" นาครอทเดินเข้าไปถาม
   Caty1317ยื่นเท้าไปเกาะตรงขนมปังสอดไส้พลางมองนาครอท
   "เอากี้ก้อนล่ะ 1 2 3 4 หรือ 5 "
   "เหมียว~"
   "เอาขนมปังสอดไส้ 5 ก้อน" นาครอทสั่งพนักงาน
   "ค่ะ" พนักงานขานรับก่อนจะคีบขนมสอดไส้ใส่ถุงกระดาษส่งให้นาครอทพร้อมกับกล่องขนมเค้ก
   เขาจ่ายเงินให้พนักงานแล้วรับขนมมาถือ "ไปหาที่สงบๆ นั่งเล่นกันเถอะ"
   "เมี้ยว~♡"
   เซฟิสอาสาถือขนมให้นาครอทจึงอุ้มCaty1317เดินไปที่สวนสาธารณะของเมืองซึ่งเป็นสถาณที่พักผ่อนที่สวยที่สุดของเมือง ขณะที่เดินผ่านบ้านเรือนร้านค้าต่างๆ และฝูงชนจำนวนมากสายตาของCaty1317ก็เหลือบไปเห็นไวโอเล็ตกับแวนกำลังยืนคุยกันหน้าร้านอะไรสักอย่าง
   "เหมียว เหมียว เหมียว(พี่นาครอทนั้นพี่ไวโอเล็ตพาฉันไปหาที)" Caty1317บอกพร้อมกับทำท่าทางหันไปหสไวโอเล็ต
   "หืม เป็นอะไรไปแคท?" แต่ด้วยว่าCaty1317อยู่ในร่างแมวเหมียวนาครอทจึงไม่เข้าใจเธอ
   หันกลับไปไวโอเล็ตกับแวนก็ไม่อยู่ที่เดิมแล้วแล้วเธอจึงหยุดดิ้นหูและหางลู่ตกซุกตัวในอ้อมแขนนาครอทอย่างขุ่นใจ
   รู้งี้น่าจะให้พี่นาครอทถอดกระพรวนให้ตั้งแต่แรก ...Caty1317ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ
   เธอก็พออยู่หรอกว่าที่นาครอทตามใจเธอเพราะว่าอยากจะอำลากันแบบที่มีความทรงจำดีๆ ด้วยกันแต่เธอก็ยังรู้สึกขุ่นใจอยู่ดีนั้นแหละ
   เมื่อมาถึงสวนสาธารณะพวกเขาก็เลือกนั่งตรงต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กับสระน้ำ ความสงบร่มรื่นทำให้ให้เซฟิสรู้สึกผ่อนคลายเขาจึงถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเต็มๆ
   Caty1317จ้องมองอย่าตะลึง
   "อะไรกันทีข้าถอดหน้ากากเจ้าไม่เห็นมองข้าอย่างนี้บ้างเลย" นาครอทว่าพร้อมกับเล่นหูของเธอ
   ก็ตอนนั้นเธอกำลังกลัวอยู่นิ ใครจะไปมีอารมณ์ชมว่าหล่อล่ะ
   "ข้าหล่องั้นเหรอ?" เซฟิสถามพร้อมยื่นหน้าไปใกล้
   "เหมียว~ (หล่อมากเลยค่ะ)" เธอตอบหน้าระรื่น
   นาครอทรู้สึกหมั่นไส้จึงหยิกหางของCaty1317อย่างแรงจนเธอร้องเสียงหลง
   "แหง๊ว!" เธอหันมองนาครอทพร้อมกับสะบัดหางฟาดมือเขาอย่างเคืองๆ
   "มานี้สิข้าจะถอดกระพรวนออกให้" เขาบอก เธอดีใจจึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักนาครอทยื่นคอไปให้เขาถอดกระพรวนออกให้
   กริ๊ง~
   พรึ่บ!
   "อ๊ะ! กลับร่างแล้ว^^" Caty1317ร้องด้วยความดีใจ
   "อะ...เฮ้ย!!!" เซฟิสตกตะลึงมองร่างเล็กของเด็กสาวผมดำที่มีหูและหางแมวที่นั่งตักนาครอททำท่าจะเป็นลมให้ได้
   Caty1317ลงจากตักนาครอทไปนั่งพนั่งพับเพียบข้างๆ เซฟิสหยิบห่อขนมปังมาเปิดแล้วหยิบชิ้นหนึ่งยื่นให้นาครอท
   "ข้าไม่กินของหวาน" เขาบอก
   "งั้นเหรอค่ะ" Caty1317หน้าหมองไปวูบหนึ่งก่อนจะยื่นมันให้เซฟิส
   "งั้นพี่เซฟิสกินด้วยกันนะค่ะ^_^"
   "อะ...เอ่อ ขอบใจ" เซฟิสรับขนมปังสอดไส้มาถือ
   "ตกใจเหรอค่ะ?" เธอถามขณะกัดขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลตในมือ
   "ก็...จะให้ข้าพูดยังไงดีล่ะ ก็ตกใจอยู่นิดหน่อยล่ะนะ" เขาตอบ
   "นางโดนมิน่าลักพาตัวมาน่ะ" นาครอทพูดสั้นๆ แต่อธิบายได้ยาวเลยที่เดียว
   "อ้อ...." เซฟิสเข้าใจทันทีและพอจะเดาได้ว่าเด็กข้างๆ เขามีความสามารถแปลงร่างเป็นแมวได้
   "แต่ข้าไม่ยักกะรู้ว่าเจ้าชอบแมวนะนาครอท" เซฟิสหันไปแซวนาครอท
   "...." นาครอทไม่ตอบเขาเพียงแต่เสหน้าไปอีกทางใบหน้าใต้หน้ากากขึ้นสีแดงระเรื่อ
   ข้าก็มีรสนิยมชอบอะไรที่มันน่ารักๆ เหมือนกันล่ะน้า
   "จริงสิแคท..."
   "ค่ะ?"
   นาครอทเสกลูกแก้วสีสวยแวววาวที่Caty1317อยากได้มาอยู่ในมือก่อนจะยื่นให้เธอ
   "ข้าให้เจ้า"
   "ว้าว ขอบคุณค่ะพี่นาครอท^^"
   "อื้ม"
   Caty1317มองลูกแก้วในมืออย่างมีความสุขก่อนจะเอาใส่กระเป๋าแล้วกินขนมปังต่อ
   "เก็บไว้ดีๆ ล่ะ" เขาบอกพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวCaty1317
   "แน่นอนค่ะ^_^" เธอตอบพร้อมยิ้มกว้าง
   "ดีมากเด็กดี" นาครอทชมก่อนจะเลื่อนมือมาบีบแก้มCaty1317เบาๆ
   หลังจากกินขนมปังจนอิ่มแปล้เซฟิสก็ชวนเธอเล่นโดยให้เธอแปลงเป็นแมวแล้วใล่ตะครุบตุ๊กตาไหมพรมที่เซฟิสเสกให้มีชีวิต
   "ไล่จับมาให้ได้นะ ถ้าจับได้ข้าจะเลี้ยงขนม" เซฟิสตะโกนบอกขณะขยับนิ้วควบคุมให้ตุ๊กตาไหมพรมวิ่งหนีCaty1317
   Caty1317วิ่งไล่ตะครุบตุ๊กตาไหมพรมอย่างเอาเป็นเอาตายพอดีตุ๊กตาไหมพรมนั้นวิ่งไปวนรอบไวโอเล็ตเธอจึงพุ่งเข้าไปไล่ตะครุบทันที
   "แคท" ไวโอเล็ตที่จำตาสองสีของCaty1317ได้จึงเรียก
   "เหมียว" Caty1317หยุดร้องทักก่อนจะวิ่งไล่ตะครุบตุ๊กตาไหมพรมที่วิ่งเข้าไปทางพุ่มไม้ต่อ
   หายไปไหนแล้วนะ
   เธอเดินกวาดสายตาหาตุ๊กตาไหมพรมนั้นอย่างระวังเพราะใกล้ๆ คือขอบสระถ้าเธอตกลงไปคงไม่ดีแน่
   ฟุ่บ!
   อยู่ตรงนั้นสินะ
   Caty1317กระโดดเข้าไปในพุ่มไม้ที่ไหวก็ชนเข้ากับบางอย่างจนเธอต้องล้มกลิ้งก่อนจะลุกขึ้นดูด้วยความมึนงง
   หืม...ร่างทรายของใครนิ??
   เธอจ้องร่างทรายที่เหมือนกับคนอยู่นานพอจะกลับไปหาตุ๊กตาไหมพรมต่อก็ได้ยินเสียง ฟุ่บ เธอจึงหันไปดูและ...
   "กรี๊ด!!!"
   "!?"
   ตกใจจนกลับร่างเป็นมนุษย์ถอยหนีคนที่มาแทนที่ร่างทราย เขาสวมผ้าโพกหัวและผ้าปิดปากปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
   มูราดมองร่างเล็กของCaty1317ด้วยความตกใจไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่
   "เธอเป็นใคร" มูราดถามเสียงราบเรียบก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่บนหัวเขา
   "อ๊ะ ตุ๊กตาไหมพรม" Caty1317เลิกสนใจมูราดลุกขึ้นจะคว้าตุ๊กตาแต่มูราดคว้าตัดหน้าเธอก่อน
   "นี้มันอะไร" เขามองตุ๊กตาไหมพรมรูปร่างพิลึกในมือสลับกับCaty1317ที่พยายามยื้อแย่งตุ๊กตาจากมือเขา
    "เอามานะค่ะพี่ชาย" เธอพูดพร้อมกระโดดจะเอาตุ๊กตาในมือมูราดให้ได้
   "อยากได้นักใช่มั๊ย...งั้นไปเอาเลย" พูดจบมูราดก็ขวางตุ๊กตานั้นไปทางป่าแต่เพราะลมพัดแรงจึงทำให้ตุ๊กตานั้นหล่นลงไปในน้ำ
    "อ๊ะ ตุ๊กตาของพี่เซฟิส" Caty1317พุ่งตามตุ๊กตาไปและไม่ทันระวังทำให้เธอร่วงลงน้ำ
   ตู้ม!!!
   "!!!" นาครอทกับเซฟิสสะดุ้งเฮือกหันมองไปทางต้นตอของเสียง
   "แย่แล้วยัยหนูแมวตกน้ำ" เซฟิสพูดด้วยความตกใจพยายามควบคุมตุ๊กตาไหมพรมให้ตรงเข้าไปช่วยCaty1317ที่กำลังตะเกียดตะกายอยู่ในน้ำ
   "แคท..." นาครอทรีบพุ่งไปหาCaty1317ทันทีสลัดเกราะออกจากตัวแล้วกระโดดลงน้ำไปช่วยเด็กสาวหูแมว
   มูราดมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงเขาแค่จะขวางตุ๊กตานั้นเข้าไปในป่าทำไมถึงได้ไปอยู่ในน้ำได้ เมื่อเห็นว่าเด็กสาวหูแมวนั้นตะเกียดตะกายเพราะว่ายน้ำไม่เป็นจึงได้สติรีบกระโดดลงไปในน้ำไปช่วยทันที
   "แค่กๆ ชะ...ช่วยด้วย ฉัน...ว่ายน้ำไม่เป็น แค่กๆ "
   ร่างเล็กสำลักน้ำไปหลายอึกพยายามยกแขนขึ้นว่ายน้ำแต่ไม่เป็นผล ข้างใต้น้ำเหมือนจะมีน้ำวนเกิดขึ้นมันดูดให้เธอจมลงไปในน้ำ เธอพยายามขืนแต่ก็ถูกน้ำวนฉุดลงไปในน้ำอยู่หลายครั้ง เรี่ยวแรงเริ่มหาย แขนและขาเริ่มชาหนึบ เธอสำลักน้ำอยู่อีกหลายครั้งก็ค่อยๆ จมดิ่งไปในน้ำ
   สมองเริ่มเบลอ ตาเริ่มหนักอึ้ง หูอื้อไปหมด อื้ม...เหมือนได้ยินคนเรียกนะ
   "แคท แคท ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว แคท...." นาครอทดำลงไปในน้ำคว้าร่างเล็กของCaty1317ได้ก็ดึงเข้ามากอดแน่นแล้วจึงรีบพาว่ายขึ้นฝั่งแต่เพราะกระแสน้ำวนพยายามฉุดเขาไปไว้จึงว่ายน้ำไปได้ไม่เต็มที่
   "จับข้าไว้" มูราดบอกพร้อมกับคว้าแขนนาครอทมาคล้องคอแล้วพาว่ายไปขึ้นฝั่ง
   "แคท!!!" ไวโอเล็ตที่ยืนมองเหตุการณ์ถึงกับล้มทั้งยืนดีที่แวนพยุงเธอไว้
   นาครอทวางร่างของCaty1317กับพื้นยื่นนิ้วไปอังจมูกที่มีลมหายใจรวยรินเขาจึงเริ่มปั๊มหัวใจทันที
   "แคทฟื้นสิ แคท!" นาครอทเรียกขณะปั๊มหัวใจไปด้วย
   "แคทฟื้นสิ" ไวโอเล็ตช่วยเรียกใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน่ำตา
   "ข้าขอโทษ...ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้" มูราดเอ่บพูดเสียงเบาขณะจับมือเล็กของCaty1317
   "ยัยหนูแมวเหมียว" เซฟิสเรียก
   จู่ๆ ร่างของCaty1317ก็เกิดเรืองแสงที่ทองขึ้นมา ร่างกายเริ่มค่อยๆ โปร่งแสงแล้วค่อยๆ เลือนหายไปทีล่ะส่วน
   "ไม่นะ...ไม่เอาแบบนี้นะแคท"  นาครอทหยุดปั๊มหัวใจคว้าตัวCaty1317ไปกอด
   "พี่...นาครอท..." เสียงนั้นเอ่ยแผ่วเบาดวงตาสองสีลืมขึ้นได้นิดหน่อยไร้แววของการมีชิวิต
   เธอจำได้แล้วว่าเธอมาจากไหน ที่นี้ไม่ใช่โลกที่เธอควรจะอยู่ ได้เวลากลับไปโลกของเธอแล้ว...
   "ขอบคุณที่ดูแลมาตลอดนะค่ะ"
   นั้นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างของCaty1317จะเลือนหายไปเหลือเพียงอากาศธาตุราวกับว่าไม่เคยมีเธออยู่ตรงนั้น
   "แคท...เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงที่ข้ารักที่สุด ไม่สิ เด็กน้อยที่น่ารักที่สุด" นาครอทเอ่ยเสียงแผ่ว
   ไวโอเล็ตเป็นลมแวนรับตัวเธอไว้พลางมองบริเวณที่Caty1317เคยอยู่ ไวโอเล็ตและแวนรักCaty1317เหมือนน้องสาวคนหนึ่งถึงจะเจอกันไม่นานแต่พวกเขารักเธอ

   วันต่อมาที่โลกของ Rov
   พวกเขาลืมเลือนเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อวาน ลืมตัวตนของCaty1317ว่าเป็นใคร พวกเขาเคยรู้จักด้วยเหรอ พวกเขาจะไปรู้จักเด็กผู้หญิงตาสองสีมีหูและหางเหมือนแมวได้ยังไง ในโลกนี้ไม่มีหรอก...

   <><><><><><><><><><><><><><>

   วิ้ง! วิ้งวิ้ง!
   "งึม ใครมันทักมาว่ะ"
   มือเล็กของCaty1317ตะปบเข้ากับโทรศัพท์เครื่องบางก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่ส่งมาจากน้องหมี

   น้องหมี : พี่
   น้องหมี : เล่นเกมกัน
   น้องหมี : เก็บดาวกันพี่

   "เชรด! นี้เราหลับไปนานมากเลยเหรอเนี่ย" เธอพึมพำพลางพิมพ์ตอบกลับน้องหมี

   พี่แมว : โทษที
   พี่แมว : พี่พึ่งตื่น ขอไปอาบน้ำก่อนแป๊บนึงนะ

   วิ้ง! วิ้งวิ้ง!

   น้องหมี : ครับพี่

   Caty1317รีบกระโจนออกจากเปลตรงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำทันที พลางนึกถึงฝันประหลาดที่เธอพึ่งฝันถึง
   ตลกดีที่ฝันว่าตัวเองไปอยู่ในโลก Rov สงสัยจะเล่นเกมมากไปล่ะ ...เธอคิดพลางขำ
   ขณะที่ถอดเสื้อผ้าพลันมือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงหยิบเอาลูกแก้วสีสวยแวววาวออกมา
   "ใครเอามาใส่กระเป๋าเรา?" เธอจ้องลูกแก้วในมือก่อนจะนึกได้ว่าต้องรีบเลยรีบโยนเสื้อลงตะกร้าแล้วรีบอาบน้ำคว้าขนมในตู้เย็นแล้วก็นั่งเล่นเกมกับน้องหมี
   สงสัยจะติดเกมมากไปจริงๆ นั้นแหละ

   End.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
ความเพ้อฝันมีอยู่ในตัวของนักเขียนทุกคน จินตนาการไร้ขอบเขค... พอ! จบแบบสั้นๆ นี้แหละขี้เกียจพิมพ์ปวดนิ้วเดี๋ยวจะโดนหมั่นไส้หาว่าเอานาครอทไปครอง ชิ! ชิ! รู้ไว้ซะว่านาครอทคือฮีโร่ที่แมวผีเล่นเป็นตัวแรก ครั้งแรกและครั้งเดียวจากนั้นก็ไม่เล่นอีกเลย(แหม่เล่นยากชิบหองเลย โอนี่จังบอกเล่นง่าย ง่ายกับผีสิ!!) แต่ก็ชอบความพริ้ว ชอบรูปลักษณ์ บลาๆ บลาๆ บลาๆ ตัวที่ชอบแต่ดันเล่นไม่เป็นจะเอามาเล่นเดี๋ยวเค้าก็หาว่าเรากากอีก ไม่ดี ไม่ดี เรียวมะก็เป็นอีกตัวที่ชอบเล่นง่ายกว่านาครอทนิสนึง แต่ก็ไม่เล่นเพราะสับสนสกิลหนึ่ง หลังไปหน้า หน้าไปหลังตลอด อยากลองเล่นแอสซาซินบ้างแต่ก็กลัวว่าจะโดนด่าว่ากาก(หัดเล่นซิลไปก่อนล่ะกัน อัลติคุมยากไปหน่อยแต่ก็เป็นตัวที่เล่นง่าย เข้าออกเร็วดี555+)แมวผีเล่นได้แค่ แท้งค์ เมจ แครี่ ซัพเองง่ะ555+???? ใครเล่นตัวอะไรเป็นก็มาคุยกันหน่อยนะค่ะ แมวผีเหงาค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #87 BlazingTempest (@BlazingTempest) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 05:11

    มันโอเคมากค่ะ

    #87
    1
    • #87-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 19)
      10 มกราคม 2562 / 08:40
      ดีใจที่ชอบค่าาา
      #87-1