Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,678 Views

  • 254 Comments

  • 124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    817

    Overall
    7,678

ตอนที่ 18 : ตอนพิเศษ เมื่อCaty1317 หลุดไปในโลกของRov(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

Caty1317ลืมตาโพล่ง เธอลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินลงจากเตียงมองสำรวจทั่วห้องนอนแล้วจึงเปิดประตูห้องเดินออกไปข้างล่าง
   ไวโอเล็ตที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่สังเกตุเห็นร่างเล็กเดินตรงมาหาเธอจึงทักขึ้น
   "ตื่นแล้วเหรอ หิวมั๊ย?" เธอถามพร้อมกับวางขนมปังปิ้งไว้ให้
   "คุณ...ไวโอเล็ตสินะคะ" เธอถามก่อนจะยั่งลงบนเก้าอี้หยิบขนมปังมากิน
   "อื้ม ระหว่างที่เธอจำอะไรไม่ได้ก็อยู่ที่นี้ก่อนนะ"
   "คะ...." Caty1317ตอบเสียงแผ่วเบาไวโอเล็ตสังเกตุเห็น
   "เดี๋ยวไปซื้อของกันนะ ไปหาซื้อเสื้อผ้าให้เธอกัน" ไวโอเล็ตบอกน้ำเสียงสดใส
   "คะ แต่ว่า...."
   "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม "รู้มั๊ยฉันอยากมีน้องสาวตัวเล็กๆ มาตั้งนานแล้วล่ะ"
   "คะ"
   "เธอนี้ก็ดูเป็นเด็กว่าง่าย อายุเท่าไหร่จำได้รึเปล่า?"
   "18 คะ"
   "อืม เป็นน้องฉันสองปี เยี่ยมไปเลย"
   จู่ๆ ไวโอเล็ตก็กอดCaty1317เธอตกใจเล็กน้อยแต่ยอมให้กอดแต่โดยดี
   ตอนสายไวโอเล็ตพาCaty1317ไปตลาดของเมืองหาซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะกับร่างเล็กๆของCaty1317
   "ไฮ ไวโอเล็ตพาใครมาด้วยน่ะ" เสียงทุ้มของชายผมทองถามขึ้น
   "น้องสาวข้าน่ะ" ไวโอเล็ตตอบยอร์น
   "เจ้ามีน้องสาวด้วยงั้นเหรอ ข้าพึ่งรู้"
   "นางเป็นเด็กหลงที่แวนพามาน่ะความจำเสื่อมด้วยข้าเลยรับมาเป็นน้องสาว" ไวโอเล็ตตอบ
   "อ้อ งั้นหรอกเหรอ" ยอร์นมองCaty1317 เขารู้สึกติดใจหูและหางแมวสีดำที่แกว่งไปมา
   "ง่ำ ขนมนี้อร่อยจัง^w^" Caty1317ยิ้มหวานขณะเคี้ยวขนมในมือจนแก้มป่อง
   น่ารัก...ยอร์นคิด
  "ว่าแต่เจ้าลงมาที่นี้มีอะไรงั้นเหรอ?" ไวโอเล็ตถาม
   ยอร์นล่ะสายตาจากร่างเล็กแล้วตอบ "อีกไม่นานจะการแข่งประลองเลยเอาข่าวมาแจ้งอยู่ที่บอร์ดของศาลากลางเมือง"
   "อ่าห๊ะ แล้วเจ้าจะไปไหนต่อล่ะ"
   "ไปหาแวนต่อ เจ้าอยากไปด้วยป่ะล่ะ" ยอร์นยิ้มกวน
   "มะ...ไม่ต้องมายุ่ง" ไวโอเล็ตเขินจนหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ
   "นี้ๆ พี่ไวโอหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศเลย" Caty1317พูดพร้อมเอามะเขือเทศเทียบกับหน้าไวโอเล็ต
   "อย่าเล่นอะไรบ้าๆ น้าแค็ท" ไวโอว่าก่อนจะหันหน้าหนี
   "นี้ๆ ข้าชื่อยอร์นนะเจ้าชื่ออะไรเหรอ?" ยอร์นถามพร้อมรอยยิ้มกระชากใจ
   "....Caty1317คะ" เธอตอบหน้านิ่งก่อนจะหันไปสนใจแอปเปิ้ลสีแดงสด
   "อุ๊บ! มหาเทพโดนเมิน" ไวโอเล็ตหัวเราะ
   "เชอะ! ข้าไปล่ะ"
   หมับ!
   ยอร์นมองมือเล็กที่คว้าแขนเขาไว้ Caty1317ยื่นแอปเปิ้ลให้เขา
   "ยินดีที่ได้รู้จักคะ^^" เธอยิ้ม
   "อะ...อืม ขอบใจนะ" ยอร์นรับแอปเปิ้ลมาถือไว้ "แล้วเจอกันนะ"
   "บายค่าาา" Caty1317โบกมือให้ยอร์น
   ไวโอเล็ตจึงพาไปร้านเสื้อผ้าและช่วยเลือกชุดให้Caty1317
   "ชุดนี้ก็น่ารักเหมาะกับแคทดีนะ" ไวโอบอกพลางเทียบชุดกระโปรงสีขาวกับตัวCaty1317
   "เอ่อ ฉันว่ามันเยอะไปแล้วนะค่ะ" Caty1317รู้สึกเกรงใจ
   "อ้าว ไวโอมาซื้อเสื้อผ้าด้วยเหรอ" เสียงหวานมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นทำให้ทั้งคู่หันไปมอง
   "อื้อ นานๆ ทีน่ะไม่คิดว่าจิ้งจอกอย่างเจ้าจะมาด้วย" ไวโอเล็ตแซวลิเลียน่า เธอไม่ชอบให้เรียกว่าจิ้งจอกเท่าไหร่
   "นี้ ข้าเคยบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกข้าว่าจิ้งจอก" ลิเลียน่าแหวก่อนจะสังเกตุเห็นร่างเล็กของCaty1317ที่กำลังสนใจชุดกระโปรงสีดำที่อยู่ในหุ่น
   "นั้นใครน่ะ?" เธอถาม
   "นางชื่อCaty1317 ข้าเรียกนางว่าแคทเป็นเด็กหลงที่แวนเจอในป่าแล้วพามาฝากบ้านข้านและข้าก็ดูแลในฐานะน้องสาว" ไวโอเล็ตอธิบายยาว
   "อ้อ น่ารักจัง" ลิเลียน่าชม
   "คุณก็สวยคะ" Caty1317ชมกลับ
   "ขอบใจจ้ะ" ลิเลียน่าเขินเล็กน้อย
   เมื่อเลือกเสื้อผ้าเสร็จพวกเธอก็คิดว่าจะไปเดินเล่นต่อและก็เจอทูเลนยืนกอดอกทำหน้านิ่งอยู่หน้าร้านเสื้อเมื่อสังเกตุเห็นลิเลียน่าเขาจึงเดินมาหา
   ลิเลียน่าเสหน้าไปมองทางอื่นก่อนจะรีบเดินนำไวโอเล็ตไป
   "ฉันไปก่อนนะ บาย" ลิเลียน่าโบกมือให้ไวโอเล็ตกับCaty1317แล้วจึงเดินผ่านทูเลนไป
   "หยุดก่อนลิเลียน่า"
   แทนที่จะหยุดลิเลียน่ากลับรีบเดินไปให้เร็วขึ้นกว่าเดิมทูเลนจึงรีบคว้าข้อมือของร่างเพรียวไว้
   "ปล่อยข้านะทูเลน ข้ากับเจ้าไม่มีอะไรต้องคุยกัน!" ลิเลียน่าขึ้นเสียง
   "แต่เจ้าต้องฟังข้านะ ที่เจ้าเห็นน่ะมันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดเลย" ทูเลนพยายามยึดมือร่างเพรียวที่พยายามสะบัดให้หลุด
   "ไม่! ถ้าเจ้าอยากคุยก็ไปคุยกับบัตเตอร์ฟรายเลยไป!!"
   "เจ้าเข้าใจผิดแล้วลิเลียน่า"
   ไวโอเล็ตกับCaty1317มองหน้ากันสลับกับคู่รักทะเลาะกันไปมา 
  จู่ๆ ก็มาเจอคู่รักทะเลาะกัน เฮ้อ...
   "เมื่อกี้ใครเรียกชื่อข้า?"
   อึ๋ย! มือที่สามมาแล้ว
   ลิเลียน่าตวัดสายตามองบัตเตอร์ฟรายก่อนจะสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของทูเลนแล้ววิ่งหายไปกับฝูงผู้คน
   "นางเป็นอะไรอ่ะ?" บัตเตอร์ฟรายถามหน้าใสซื่อ
   "นางยังเข้าใจผิดเรื่องเมื่อวานอยู่น่ะสิ" ทูเลนตอบสีหน้าเคร่งเครียด
   "เห แล้วเจ้าไม่พูดกับนางดีๆ เล่างี้ข้าก็เลยโดนนางเกลียดไปด้วยนะสิ" บัตเตอร์ฟรายว่า
   "เอ่อ...นี้มันเรื่องอะไรกันบัต ทูเลน" ไวโอเล็ตถามขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปสนใจ
   "ไวโอเล็ตกับCaty1317" บัตเตอร์ฟรายพุ่งตัวไปกอดCaty1317จนทำให้ร่างเล็กเซเกือบล้ม
   "ใครน่ะ?" ทูเลนถามพลางมองCaty1317
   ไวโอเล็ตจึงอธิบายให้เขาฟังถ้าจำไม่ได้ก็เลื่อนไปอ่านใหม่ เข้าใจนะ
   "อ้อ อย่างนี่นี้เอง จำอะไรไม่ได้เลยงั้นสินะ" ทูเลนมองCaty1317ด้วยความสงสาร
   "ว่าแต่เจ้าทะเลาะอะไรกับลิเลียน่า" ไวโอเล็ตถาม
   "เอ่อ..." ทูเลนอึกอัก
   "คือว่านะ...." บัตเตอร์ฟรายเป็นคนพูด "หลังจากที่ข้าออกจากบ้านเจ้าก็เจอทูเลนเมาแอ๋ข้าเลยพาไปส่งบ้านแต่ไม่คิดว่าลิเลียน่าจะมาทำอาหารที่บ้านทูเลนและไม่รู้ว่าเพราะอะไรขาข้าก็ดันสะดุดเลยล้มทั้งคู่ในแบบที่ข้าคร่อมทูเลนน่ะ"
   บัตเตอร์ฟรายตอบยาวเหยียดพร้อมหอบเบาๆ ทูเลนได้แต่หน้าเศร้า
   "สรุปพี่ชายพยายามง้อพี่ลิเลียน่าสินะ" Caty1317เอ่ยขึ้น
   "อื้ม...ข้าพยายามจะอธิบายแต่นางไม่ฟังเลย" ทูเลนตอบก่อนจะฟุ่บหน้าลงกับมือหมดสภาพของเทพสายฟ้าสุดหล่อเลย
   "ให้ช่วยมั๊ยค่ะ"
   ทูเลนหันมองCaty1317ทันที เธอยิ้มหวานหางแกว่งเบาๆ เป็นการแสดงว่าเธอคิดถึงแผนดีๆ ออก
   "จะดัเหรอ"
   "ผู้หญิงย่อมรู้นิสัยของผู้หญิงด้วยกันเป็นอย่างดี"
   "...งั้นฝากด้วยนะ"
   "ไม่...คุณต้องทำมันเองไม่ใช่ให้หนูเป็นตัวเชื่อม" Caty1317ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูลึกลับ
   "งั้นข้าต้องทำยังไงล่ะ"
   "คุณก็แค่....."

   ทูเลนมองดอกกุหลาบในมือพลางถอนหายใจ เขาเดินตามหาลิเลียน่าจนทั่วเมืองแต่ก็ไม่เจอเขารู้สึกอายนิดหน่อยที่ต้องมาตามง้อผู้หญิงแต่ถ้าเป็นผู้หญิงที่เขารักเขาต้องยอมสินะ
   พอมานึกดูวิธีง้อของยัยหนูแมวเหมียวนั้น...
   'อย่างแรกคุณต้องหาของที่เธอชอบไปง้อ' 
   'ของที่ชอบ...'
   'ดอกไม้ เครื่องประดับ หรือของกิน'
   'แล้วถ้าไม่สำเร็จล่ะ'
   'อย่าพึ่งขัดสิค่ะ'
  '...ว่าต่อเลย'
   'คุณต้องเป็นฝ่ายขอโทษเธอก่อนและค่อยๆ อธิบายทุกอย่าง'
  'อืม แล้วไงต่อ'
   'กอดเธอสิ'
   'ห๊า!?'
   'ไม่ต้องตกใจ ผู้หญิงแพ้อ้อมกอดของผู้ชาย จุ๊บหน้าผากนิด หอมแก้มหน่อยก็อยู่แล้ว' Caty1317ยิ้มเจ้าเล่ห์
   'แต่ถ้าโดนผลักออกคุณก็ต้องพยายามเข้าหาเธอ ยิ่งเธอประชดไล่คุณไปแสดงว่าเธออยากให้คุณอยู่ คุณต้องขอโทษเธอซ้ำๆ และที่สำคัญคือกอด'
   ที่บอกมาน่ะเขาไม่เคยจะทำให้หญิงเลยสักคน กับลอเรียวก็ไม่เคย
   ลิเลียน่าเจ้าคือคนรักที่ข้ายอมตามง้อ รู้เอาไว้ด้วยล่ะ ...ทูเลนคิด
   หายงอนเมื่อไหร่จะจัดหนักให้ ฮึ!
   ตึก!
   ทูเลนหยุดอยู่ตรงบริเวณทะเลสาบซึ่งเป็นจุดที่ลิเลียน่าชอบมาที่นี้คนเดียว เขากวาดตามองไปทั่วก่อนจะเห็นร่างเพรียวของสาวผมเงินนั่งเล่นตรงตลิ่งโดยเอาขาจุ่มน้ำ ไม่รอช้าเขารีบเดินเข้าไปหาทันที
   "ลิเลียน่า..." เขาเอ่ยเรียก
   "อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ!" ลิเลียพูดเสียงแข็งใส่ ทูเลนก้าวไม่ออก
   "ข้า...."
   "ข้าเกลียดเจ้าที่สุด!!" ลิเลียน่าหันไปมองทูเลนด้วยใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาสวยบวมเบ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักก่อนที่เธอจะลุกพรวดขึ้นเดินหนีแต่ว่า...
   พรืด
   "!?"
   "ลิเลียน่าระวัง!!!"
   ตู้ม!!!
   ทูเลนจะคว้าตัวของลิเลียน่าไว้ไม่ให้หล่นลงไปในน้ำแต่เพราะแรงโน้มถ่วงของโลกทำให้ทั้งสองหล่นลงไปทั้งคู่
   ซ่า!!
   "ลิเลียน่าเป็นอะไรรึเปล่า?" ทูเลนถามด้วยความเป็นห่วงขณะกอดลิเลียน่าไว้
   "แค่กๆ ไม่ต้องมายุ่งกับข้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ แค่กๆ " ลิเลียน่าดิ้น
   ทูเลนมองดูลิเลียน่าที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเขา ใบหน้าตอนโกรธนี้ยิ่งดูใกล้ๆ ยิ่งน่ารักแหะ
   "ขอโทษ...." ทูเลนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอาหน้าผากแตะหัวของลิเลียน่า เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
   "ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเข้าใจผิด ข้ารักเจ้าเพียงคนเดียวนะลิเลียน่า" ทูเลนกระซิบ
   "แล้วทำไม...." ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับทูเลน
   "มันเป็นอุบัติเหตุ บัตเตอร์ฟรายสะดุดขาข้าเลยล้มไปอยู่ท่าที่เจ้าเห็น" ทูเลนตอบเขาลูบแก้มของลิเลียน่าแผ่วเบา
   "แค่นั้นนะ...."
   "ไม่มีอย่างอื่นเลย"
    "......"
   "ยกโทษให้ข้านะลิเลียน่า"
   "กะ...ก็ได้...ข้าไม่โกรธเจ้าแล้ว" ลิเลียน่าพูดพร้อมเสหน้าไปมองทางอื่น
   ทูเลนคลี่ยิ้มก่อนจะเชยคางลิเลียน่าขึ้นแล้วโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากกับริมฝีปากเรียวสวยของลิเลียน่ามอบความหวานละมุนจนเคลิบเคลิ้มทั้งคู่จูบกันอยู่นาน 
   "นี้ทูเลนข้าหนาวแล้วนะ" ลิเลียน่าพูดขึ้นตัวเธอสั่นน้อยๆ
   ทูเลนยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วอุ้มลิเลียน่าขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว "เดี๋ยวข้าจะทำให้อุ่นเอง"
  ทูเลนเดินอุ้มลิเลียน่าออกจากทะเลสาบไปและถ้ามองไปทางต้นไม้ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากตรงทูเลนอยู่
   "หูย หวานเกิน" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้น
   "น่าอิจฉาเนอะ..." ไวโอเล็ตหันไปถามความคิดเห็น
   "ช่าย ข้าน่าจะเอาวิธีนี้ไปง้อนาตาเลียบ้าง"
   สองสาวหันมองเสียงที่สามซึ่งก็คืออเลสเตอร์ เขากระตุกยิ้มตามแบบฉบับของเขา
   "เจ้ามาได้ไงเนี่ย??" บัตเตอร์ฟรายสงสัย
   "Caty1317หายไปไหน???" ไวโอเล็ตร้องลั่น
   "ถ้าหมายถึงเด็กผู้หญิงหูแมว ข้าเห็นเดินเข้าไปในป่านู่นแน่ะ" อเลสเตอร์ชี้บอก
   ไวโอเล็ตและบัตเตอร์ฟรายหน้าซีดเพราะป่าที่อเลสเตอร์ชี้ไปมันคือที่ที่พวกยมทูตชอบมาพักผ่อน
   "แย่แล้ว!!!"

    "โอ้โห! ป่านี้สวยจังเลย มีดอกไม้สวยๆ เพียบเลย" Caty1317ก้มลงมองดอกไม้ที่เป็นช่อสีขาวคว่ำลงแกว่งเบาเมื่อโดนลมกระทบ มองไปข้างๆ ก็มีดอกไม้สีฟ้าเกสรเป็นสีรุ้งเรืองแสง
   "สวยมากเลย^-^"
   Caty1317เพลิดเพลินกับดอกไม้โดยไม่ทันรู้ว่ามีสายตาสีแดงเลือดนกจ้องเด็กสาวอยู่ มือกระชับเคียวเตรียมพร้อม
   "เจอของฝากแล้ว~ "

   ติดตามตอนต่อไป......
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #15 sasrikran9 (@sasrikran9) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 11:51
    hellow
    #15
    1
    • #15-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 18)
      5 พฤศจิกายน 2561 / 08:26
      Hi~ อ่านตอนพิเศษรอไปพลางๆ ก่อนนะค่ะ
      #15-1