Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,471 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    610

    Overall
    7,471

ตอนที่ 17 : ตอนพิเศษ เมื่อCaty1317 หลุดไปในโลกของRov(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 พ.ย. 61

คำเตือน : เรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้เขียนที่โคตะระติดเกมที่เขียนขึ้นเพื่อสนองความneed อาจมีคำหยาบก็อย่าว่ากันเลยนะ หวังว่าจะเข้าใจกันนะจ้ะ~

"อื้อ....เบื่อชะมัด!"
ร่างของเด็กสาวผมสีดำถักเปียเดียวพาดที่ไหล่ขวานอนเหยียดตัวอยู่บนเปลที่แกว่งไปมาไม่หยุด หูและหางแมวของเธอขยับไปมาอย่างเกียจคร้าน
เธอคือ Caty1317 นั้นเอง
"เฮ้อ....เซ็งโว้ย น้องหมีก็ไม่ตอบแชทสักที เบื่อๆ เบื่อๆ " เธอบ่นพลางขยุ้มหัวตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์
น้องหมี หรือ หมีขี้เซา คือรุ่นน้องที่เธอรู้จักผ่านโซเซียล คุยเรื่องเกมถูกคอก็คุยกันยาวมาหลายเดือนและเล่นเกมด้วยกันเสมอ 
เกมนี้ทำให้คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาสนิทกันได้จริงๆ แต่พอโดนการทักไปแล้วไม่ตอบนี้ทำให้Caty1317 ไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ ไม่เป็นอันทำอะไรเลย เกมก็ไม่เข้า นิยายก็ไม่แต่ง
"ฮึ่ม!! อย่าให้บ้านอยู่ใกล้ๆ นะ แม่จะตามไปกระโดดกัดคอถึงห้องนอนเลยคอยดู!!!" เธอบ่นพร้อมดิ้นไปมาในเปลอย่างหงุดหงิด
ตุ้บ!
Caty1317 มองโทรศัพท์ที่เลื่อนหล่นลงไปที่พื้นก่อนจะคว้ามันขึ้นกดเข้าเกมทันที เมื่อโมโหหรือหงุดหงิดก็ต้องไปหาที่ระบายในเกมที่ใครๆ ก็หัวร้อนกันง่ายๆ นั้นก็คือ Rov!!!
"โอ้โห ดูการเลือกตัวของแต่ละคน กูต้องเล่นแท้งค์ให้สินะ ชิ!" เธอบ่นอย่างหัวเสียเพราะเธออยากเล่นเมจ
เธอเลือกหยิบแท้งค์ที่มีสกิลดูดเลือดมา(อารัมนั้นเอง) เพราะในทีมเล่นแต่ตัวบางๆ จะมีแค่ตัวป่าที่พออึดอยู่บ้างแถวสกิลหนีก็เยอะ(เซฟิสจ้า)
"อืม...ไปออกันทำมะเขือเผาอะไรกันตรงเลนกลางว่ะค่ะ กูต้องลงไปเลนล่างซะล่ะ" เธอบ่นอย่างหัวเสียในขณะที่มือเลื่อนตัวละครเดินไปยังตำแหน่งที่จะไป
"อ้าว เจอหมีแพนด้า(ชูก้า) หึหึหึ" รอยยิ้มอำมหิตฉายขึ้นบนหน้าเล็ก มือกดเล่นเกมอย่างสนุก
"อ้าว เชี่ยล่ะปืน(ไวโอเล็ต)มา ปล่อยกูตีกะหมี 1 - 1 ก็ไม่ได้รักเพื่อนนักเหรอ งับ! ตายซะ!!!" เธอกดใช้สกิลอัลติใส่แครี่ที่กลิ้งยิงเธออย่างหมั้นไส้ พอดีที่ป่าของเธอมาพอดีจึงฆ่าแครี่ของฝั่งตรงข้ามได้พร้อมทั้งฆ่าไฟส์เตอร์เป็นของแถม
Double kill
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ ไม่เลว~" Caty1317 หัวเราะอย่างสะใจขณะเดินวาปรอบศพที่พึ่งฆ่าไป 
สกิลความกวนตีนนี้บวกเพิ่มขึ้นทุกวัน
"ฮ่าๆ มา มึงเข้ามา ตอนนี้ใครก็ได้ มา เอิ่ววว เดินมาเจอตีน ฮ่าๆ " เธอร้องลั่นแล้วมาหัวเราะต่อเพราะบรรดาแท้งค์ ไฟส์เตอร์ เมจ แครี่(เซเนียว ชูก้า ซิล มารอซ ไวโอเล็ต)มารุมเธออยู่คนเดียว เพื่อนตายหมดแล้วใกล้จะเกิด
"มากันทั้งหมู่บ้าน ได้ทั้งวันโว้ย!!" เดินหาตีน ได้ตีนตามความต้องการเลย เธอก็แค่เดินวนอยู่กับกลางดงศัตรูและกดใช้สกิลหนึ่งไปเรื่อยๆ ดูดเลือดยาวไป(อารัมมาช่วงแรกๆ ดูดเลือดแรงมากแถมหนวกหูเสียงเอฟเฟคโคตร หลอนหูสุดๆ 5555)
"หืม...อารัมอึดจังว่ะ" เธออ่านข้อความที่ฝ่ายตรงข้ามพิมพ์มาก่อนจะหัวเราะ
"แหงดิ ยืนอยู่ตั้งนานจนเพื่อนเกิด แต่แม่มไม่มาช่วยกูเล้ย!!" เธอบ่น คือเลือดฝั่งตรงข้ามเกือบหมดถึงได้แยกออกไปเธอถึงวาปกลับมาเติมเลือดที่ป้อมได้
"เฮ้อ...รีบๆ จบเหอะ แท้งค์ป้อมให้เลยนิ" เธอเปิดไมค์บอกคนในทีมแล้วเดินนำเพื่อนไปตีป้อมใหญ่
Win!!!
"โว๊ะ กว่าจิจบ ฮ่าๆ ฮ่าๆ " เธอหัวเราะก่อนจะกดเข้าเล่นต่อ และเลือกเล่นสายแครี่บ้าง สาวผู้เป็นคู่จิ้นของยอร์น ลินดิสนั้นเอง
ในเกมเธอกำลังวิ่งจู๊ดหนีซุปปเปอร์แมนที่พยายามไถแต่ไถไม่โดน ขนาดเลเซอร์ยังฉีดไม่โดน เธอก็ยังอุตสาห์ยืนในหญ้ารอให้ซุปเปอร์แมนวิ่งวนจนเก็บพาสซีดส์ได้แล้ววิ่งฉากหลบสกิลก่อนจะยิงอัลติสวนไป เล่นอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งซุปเปอร์แมนเรียกเพื่อนมา ทั้งนาครอส ทั้งเซฟิส ทั้งสลิม 
หนีสิครับจะอยู่ให้ฆ่าทำไม เธอวิ่งผ่านหน้าเพื่อนของซุปเปอร์แมนไปโดยที่ไม่โดนสกิลสักสกิล
"ฮ่าๆ วิ่งแบบพี่ตูน" เธอพิมพ์ไป พลางนึก หากเธอหลบหอกของสลิมไม่ได้ก็จบเห่เหมือนกัน ซึ่งเหตุการณ์นั้นมาตอนรอบที่สอง
"อู้ว หอกเต็มหน้าพร้อมทุกอัลติ กูตายตั้งแต่อัลตินาครอสแล้วเห้ย แหม่ๆ "
Caty1317 นอนเล่นเกมไปเรื่อยจนแบตเริ่มหมดและเธอเองก็เริ่มง่วง เธอจึงหยิบพาวเวอร์แบงค์มาชาร์จโทรศัพท์แล้วนอนหลับไปโดยที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอในอนาคตข้างหน้า เธอเพียงคิดว่าถ้าตื่นขึ้นมาจะแต่งนิยายต่อ

"เฮ้! เจ้ามานอนทำอะไรตรงนี้เนี่ย"
"งึมๆ เสียงใคร? อย่ามากวนน้า..." Caty1317 ครางก่อนจะพลิกตัวหลบมือที่มาเขย่าตัวเธอ
"เฮ้ๆ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย มันไม่ใช่ที่ที่ควรจะมานอนสักหน่อยนะเห้ย" เสียงปลุกนั้นตะโกนพร้อมยกตัวร่างเล็กมาเขย่าๆ
"อื้อ น่ารำคาญจริงโว้ย!" Caty1317 ค่อยๆ ลืมตาขึ้นกระพริบตาเพื่อปรับสายตามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า
"กรี๊ดดด!!"
พลั่ก!!
"อุ้ก!!"
Caty1317 รีบถอยออกห่างจากผู้ชายสวมหมวกปีกกว้างอย่างรวดเร็วหลังจากถีบไปเต็มหน้า พอมองไปรอบๆ ก็พบว่าที่ที่นอนอยู่ไม่ใช่เปลแต่เป็นพื้นหญ้าในป่า
"ที่นี้ที่ไหน เรามาอยู่นี้ได้ไง คุณลักพาตัวฉันมาใช่มั๊ย!?!?!?" เธอหันไปตะโกนถามผู้ชายสวมหมวกเสียงสั่น
"อู๊ย! เพ้อบ้าบออะไรของเจ้า ยัยบ้าข้าเห็นเจ้านอนสลบอยู่ตรงนี้ก็เลยมาปลุกเพราะอีกเดี๋ยวก็จะมีสัตว์ร้ายออกมา แต่ดูสิ่งที่ได้กลับมาสิ มันน่านัก!" เขาขึ้นเสียงพร้อมกับจ้องCaty1317 เขม็ง
"อ๊าย! อย่าเข้ามานะ!!" Caty1317 รีบกระถดกระถอยหนีจากผู้ชายตรงหน้าน้ำตาใสเริ่มคลอที่ดวงตากลมโตทั้งสองสี
"ให้ตายเถอะรู้งี้น่าจะปล่อยให้เป็นอาหารสัตว์ซะเลย" เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมพลางนึกขำร่างเล็กที่ตัวสั่นด้วยความกลัว
"ฮือออออออ" Caty1317 ปล่อยโฮด้วยความกลัว จิตใต้สำนึกมันกระตุ้นให้เธอนึกเหตุการณ์เลวร้ายที่เธอเคยเจอ
"อ้าว ร้องไห้เฉยเลย เวรล่ะ" ชายหนุ่มตกใจเขาแค่จะแกล้งร่างเล็กเล่นๆ เฉยๆ ร่างเล็กสั่นแรงกว่าเดิมอีก
"นะ...นี้ ข้าแค่พูดเล่นเฉยๆ เจ้าอย่าร้องไห้สิ ยัยแมวเหมียว" ชายหนุ่มขยับตัวไปใกล้ร่างเล็ก
ตุ้บ!!
โฮกกกกกกกก!!!!
"ฮืออออออออออ"
"แย่ล่ะ เจ้าถิ่นมันออกมาแล้ว" ชายหนุ่มพึมพำมองเสือดำตัวยักษ์ที่ย่างกรายออกมาป่า
"ฮึก! ฮือๆ ฮือๆ "
ชายหนุ่มมองร่างเล็กที่สั่นอยู่สลับกับเสือดำเมื่อมที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
โฮกกกกกกกก!!!
"ชิ! บ้าชะมัด"
หมับ!!
"ฮึก! ฮึก! ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ อ๊าย!!!!"
"หยุดร้องน้าตอนนี้ต้องรีบหนีเจ้าเสือนี้ก่อน"
เขาบอกพร้อมกับกระชับแขนกอดร่างเล็กแน่นแล้ววิ่งหลบเสือดำอย่างรวดเร็ว
"เลโอจัดการเลย!!"
โฮกกกกกก!!!!
ชายหนุ่มเผยยิ้มเมื่อเห็นสิงโตเขี้ยวดาบสีน้ำเงินพุ่งเข้าขวางเสือดำตัวนั้นไว้ก่อนจะเห็นร่างของเด็กหญิงผมสีทองมีหูและหางคล้ายสิงโตยืนอยู่
"ขอบคุณนะอารัม" เขาตะโกนบอกก่อนจะวิ่งออกจากป่าไปอย่างรวดเร็ว
"โชคดีแวนเฮลซิ่ง..." อารัมโบกมือให้ก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสือดำ
"หยุดซะเด็กดี..." เธอเอ่ยพร้อมยื่นมือไปลูบหัวเสือดำที่เริ่มมีท่าทีสงบลง มันค่อยหมอบลงแทบเท้าอารัมและหลับไป
"เด็กดี...."

ทางด้านแวนเฮลซิ่ง
เขาอุ้มร่างเล็กมาถึงที่เมืองตอนนี้เธอหลับไปแล้วเรียบร้อย แวนอุ้มร่างเล็กเดินไปตามถนนเรื่อยๆ พร้อมกับครุ่นคิดว่าจะพาผู้หญิงแมวเหมียวนี้ไปไว้ที่ไหนดี
"อ้าว นั้นแวนนี้เจ้าไปลักพาตัวเด็กผู้หญิงนี้มาจากไหนกัน" เสียงทุ้มของชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากเอ่ยถามแซวเพื่อน
"หุบปากน้าซานิส ข้าไม่ตลกนะ" แวนว่า
"ฮะๆ ว่าแต่นางเป็นใครกันน่ะ ข้าพึ่งเคยเห็นหน้านาง" ซานิสถามพลางจ้องหน้าร่างเล็กที่หลับพริ้ม แก้มนวลเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเจอนางในป่าและพึ่งหนีเจ้าถิ่นมาน่ะสิ" แวนตอบ
"นางเหมือนแมวเลยแหะ" ซานิสพูด เขายื่นนิ้วไปเล่นหูสีดำ
"อย่าเล่นน้า ว่าแต่ข้าจะทำยังไงกับนางต่อดี" แวนพึมพำ
"อืม...พามาบ้านข้าสิ" ซานิสเสนอ
"เจ้าน่ะไม่น่าไว้ใจเลยซานิส" แวนว่า
"เฮ้ย ข้าไม่น่าไว้ใจตรงไหนมิทราบ"
"อย่างนี้ไง...." แวนหมุนตัวเอาร่างเล็กหลบนิ้วของซานิสที่กำลังเล่นหูของCaty1317 อย่างสนุก
"เฮ้ๆ ข้าน่ะสุภาพบุรุษนะ"
"เงียบไปเลย ขืนข้าให้เจ้าดูแลนางมีหวังนางร้องไห้หนักกว่าเดิมแน่"
"เห~ งั้นเจ้าก็เป็นคนทำนางร้องไห้น่ะสิ"
"ก็ใช่ เอ๊ย หุบปากเจ้าไปเลยข้าเหม็น!"
"เหอะ แล้วจะให้นางไปพักที่ไหนล่ะ?"
"นึกอยู่นี้ไง"
แวนกับซานิสเดินไปตามถนนเรื่อยๆ ในหัวก็พยายามนึกถึงคนที่สามารถฝากเด็กสาวแมวเหมียวนี้ได้
เป๊าะ!
"ข้านึกออกแล้วว่าจะพานางไปพักที่ไหน" ซานิสพูดขึ้นหลังจากดีดนิ้ว
"ที่ไหน?" แวนถาม
"บ้านของไวโอเล็ตแฟนเจ้าไง" ซานิสตอบ
แวนหน้าแดง "ข้ากับไวโอเล็ตเป็นแค่คู่หูกันเท่านั้นเฟ้ย!" เขาโวย
"เหรอ..." ซานิสทำหน้าไม่เชื่อ
"ข้าไม่มีสิทธิ์คิดอะไรเกินเลยกับนางหรอก" แวนเอ่ยอย่างเศร้า
"...เอ่อ ข้าว่า...."
"ช่างเถอะ พานางไปพักที่นั้นก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน"
แวนเดินนำซานิสตรงไปที่บ้านของไวโอเล็ต ซานิสได้แต่เกาหัวแล้วเดินตามเพื่อนไป เขาอยากจะบอกว่าไวโอเล็ตคิดยังไงกับแวนแต่พูดไม่ออก 
ขืนบอกไปเจ้านี้ก็ไม่เชื่ออยู่ดี เดี๋ยวจะหาว่าเขาล้อเล่นอีก เฮ้อ...เบื่อพวกซื้อบื้อ
ตึก!
แวนกับซานิสหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของไวโอเล็ต ซานิสเดินไปกดออดหน้าบ้านแทนแวนเพราะเขาอึ้มร่างเล็กอยู่
ติ๋งต๊อง~
"ค่า~ ข้ามาแล้ว อ้าว...แวนกับซานิสมีธุระอะไรกัน" เสียงหวานของไวโอเล็ตถามหลังจากเปิดประตู
"คือว่าข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยหน่อยน่ะ" แวนพูดขึ้น
"หืม? เด็กคนนี้เป็นใครน่ะ" ไวโอเล็ตถามพลางจ้องเด็กสาวหูแมวในอ้อมแขนของแวนเขม็ง
เอาแล้วไง...ซานิสรู้สึกขนลุก
"ข้าเจอนางนอนสลบในป่าน่ะ ท่าทางเป็นเด็กหลงเลยเอาให้เจ้าช่วยดูแล
"ทะ...ทำไมต้องข้าล่ะ?"
"เพราะเจ้าเป็นคนที่ข้าเชื่อใจที่สุดไงล่ะ"
ไวโอเล็ตกัดริมฝีปากแน่น แก้มทั้งสองข้างแดงแจ๋ หัวใจเต้นเร็วและแรง ซึ่งแวนเองก็ไม่แพ้กัน เขาทำเพียงเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อปิดบังความเขินอายนั้น ซานิสเป็นคนกลางได้แต่ทำหน้าแหยๆ
"เฮ้ ไวโอเล็ตยืนทำอะไรหน้าบ้านน่ะ ใครมางั้นรึ?" เสียงหวานของสาวร่างเพรียวผมดำยาวสลวยนั้นเรียกความสนใจของซานิสได้เป็นอย่างดี
"มิน่า..." ซานิสเอ่ยชื่อของหญิงสาวเสียงเบาหวิว
"อ้าว ซานิสกับแวนงั้นรึ แล้วนั้น?" มิน่ามองร่างเล็กในอ้อมแขนของแวนอย่างสงสัย
"อ่า พานางเข้ามาข้างในก่อนเถอะ" ไวโอเล็ตบอกก่อนจะเดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน แวนเดินตามไปโดยไม่ปริปากอะไร ส่วนซานิสได้แต่ยืนนิ่งเป็นอนุสาวรีย์จนมิน่าเดินนำไปก่อนเขาจึงเดินตามไป
อา ทำไมหัวใจข้าถึงเต้นแรงเมื่อเจอหน้ามิน่านะ ซานิสคิดอย่างไม่เข้าใจ
"พานางไปนอนตรงโซฟาเดี๋ยวข้าจะไปเอาผ้าขนหนูกับน้ำมาเช็ดตัวให้นาง" ไวโอเล็ตบอก
แวนเดินเอาCaty1317 ไปวางบนโซฟาตัวยาวตามที่ไวโอเล็ตบอกก่อนจะมานั่งพักที่โซฟาตัวเดี่ยว
"อ๊ะ ไวโอเล็ตมาแล้ว" มิน่าเอ่ยขึ้น
"เฮ้ๆ นี้เจ้าไปลักพาตัวเด็กคนนี้มาจากไหนมิทราบห๊ะ แวน....." บัตเตอร์ฟรายที่เดินตามไวโอเล็ตมาถามในขณะยังมีขนมอยู่ในปาก
"หุบปากน่าบัตเตอร์ฟราย ข้าเจอนางนอนสลบในป่าท่าทางหลงทางมา แถมเจอเข้ากับเจ้าถิ่นข้าเลยพาหนีมาน่ะ" แวนตอบ
"เห อย่างนั้นหรอกเหรอ" มิน่าพูด เธอกอดอกมองไปที่ร่างเล็กที่นอนสลบอยู่
"......" ไวโอเล็ตลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดคราบน้ำตาให้
"อะ...อื้อ...." เสียงครางเบาๆ จากร่างเล็กทำให้ทุกคนจ้องไป คิ้วเรียวขมวดเข้า ขนตาขยับขยุกขยิกก่อนเบิกโพล่งขึ้นด้วยความตื่นตระหนก
"ทะ...ที่นี้ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใคร?" Caty1317 ถามพร้อมพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง
"ที่นี้คือบ้านของข้า เจ้าไม่ไหวอย่าฝืนลุกเลย" ไวโอเล็ตบอกเธอใช้มือดันร่างเล็กน้อยลง
"พวกคุณเป็นใครกันค่ะ เมื่อกี้ฉันจำได้ว่า...ฉันนอนอยู่ที่บ้านแล้วมาเจอผู้ชายสวมหมวกปีกกว้างตะคอกใส่ในป่าแล้วก็เจอเสือดำตัวใหญ่มาก เขาเป็นพาฉันหนีจากนั้น...ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยค่ะ" Caty1317 เล่า
ไวโอเล็ตจ้องเขม็งไปทางแวนอย่างคาดโทษที่บังอาจไปตะคอกใส่สาวน้อยตัวเล็กบอบบางพร้อมด้วยรังสีอำมหิตจากบัตเตอร์ฟรายและมิน่า
"อะ...เอ่อ..." แวนได้แต่ไปหลบหลังซานิส "ผมผิดไปแล้วคร้าบบบ"
"เรื่องนั้นช่างเถอะ ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรงั้น มาจากเมืองไหน บ้านอยู่ไหน ตอบมาทีสิ" บัตเตอร์ฟรายรัวคำถาม
"เอ่อ..." Caty1317อ้ำอึ้ง
"นี้เจ้าถามทีล่ะคำถามสิ นางพึ่งฟื้นนะ" มิน่าดุ
"อา ขอโทษที" บัตเตอร์ฟรายก้มหน้าลงคล้ายสำนึกผิด
"ฉันจำได้แค่ชื่อ Caty1317 เท่านั้นเองคะนอกจากนั้นนึกไม่ออก"
"อา...."
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก มิน่าจ้องบัตเตอร์ฟรายอย่างคาดโทษ
"ดูเหมือนจะความจำเสื่อมสินะ งั้นพักอยู่กับข้าจนกว่าความจำเจ้าจะกลับมาแล้วกันเนอะ" ไวโอเล็ตเสนอ
"อะ...เอ๊ะ จะดีเห..."
"ดีสิ อยู่กับข้านะ นะๆ นะๆ นะๆ "
"ขะ...ขอบคุณคะ" Caty1317ยิ้ม
"ข้าชื่อไวโอเล็ต ส่วนคนสวมหมวกที่ตะคอกใส่เจ้าชื่อแวนเฮลซิ่ง คนที่สวมหน้ากากชื่อซานิส ยัยผมทองแกละนี้ชื่อบัตเตอร์ฟราย และสุดท้ายอาเจ้ยมทูตชื่อมิน่า"
"ยินดีที่ได้รู้จักคะ"
"อื้มๆ " บัตเตอร์ฟรายพยักหน้ายิ้มบาง
"นี้ ออกจากหลังข้าได้แล้วจะสิงหลังข้าไปถึงไหนฮะ" ซานิสโวยก่อนจะผลักแวนออกไปหาCaty1317
"อะ...เอ่อ ที่ข้าตะคอกใส่เจ้าไปก่อนหน้านั้นข้าต้องขอโทษด้วยนะ ข้าแค่อยากแกล้งเจ้าเล่นเฉยๆ น่ะ" แวนเอ่ยบอกพลางเสหน้าไปมองทางอื่น
"ไม่เป็นไรคะ ยังไงคุณก็เป็นคนพาฉันหนีจากเสือยักษ์นั้น ขอบคุณนะค่ะ...ขอบ....คุณ...." Caty1317ยิ้มขอบคุณก่อนจะหลับไป
"อะ...อ้าว หลับไปซะแล้ว" บัตเตอร์ฟรายเงยื่นมือไปแตะหน้าCaty1317เบาๆ
"ท่าทางจะเพลียน่ะ เอาเป็นว่านางจะพักอยู่กับข้าพวกเจ้าสองคนกลับไปได้แล้ว" ไวโอเล็ตไล่แวนกับซานิส
"หวาๆ โดนไล่ซะแล้ว" ซานิสเกาหัวก่อนจะเดินออกไป "ลาล่ะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่"
"นี้ รอข้าด้วยสิซานิส" มิน่าเรียกพร้อมกับเดินตามซานิสไป "แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะไวโอ~ "
"อื้อ กลับดีๆ ล่ะ" โวโอเล็ตโบกมือให้ทั้งสองคนก่อนจะหันกลับมา "แล้วเจ้าสองคนไม่กลับงั้นเหรอ?"
"อีกเดี๋ยวก็จะกลับแล้วล่ะ" บัตเตอร์ฟรายตอบ
"....." แวนไม่พูดอะไรเขาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้โซฟาตัวเดียวมองCaty1317ด้วยความเป็นห่วง
"...เป็นห่วงนางงั้นรึ?" ไวโอเล็ตถาม
"......"
"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าอยู่กับข้านางต้องสบายดีแน่นอน" โวโอเล็ตยิ้มแวนกอดอกพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่น
"เห~ ก่อนที่จะห่วงคนอื่นห่วงตัวเองก่อนเถอะพ่อนักล่าแวมไพรส์ไก่อ่อน" บัตเตอร์ฟรายแซะได้เจ็บแสบมาก
"หุบปากเจ้าไปเลย!!" แวนตวาดกลับอย่างไม่สบอารมณ์ บัตเตอร์ฟรายหัวเราะคิกๆ อย่างสนุก
"พอได้แล้วน่าทั้งสองคน ข้าจะพานางขึ้นไปห้องนอนล่ะ" ไวโอเล็ตบอกก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้น
"ให้ข้าช่วยดีกว่า เห็นนางตัวเล็กแค่นี้แต่หนักมากเลยนะ" แวนบอกพร้อมกลับแย่งร่างเล็กมา
"อืม ขอบใจ"
"อะ...อึก ก็แค่ช่วยๆ ไปก็เท่านั้นแหละน่า ว่าแต่จะให้นางนอนห้องไหนล่ะ"
นี้ข้าเป็นก้างขวางคอสินะ ....บัตเตอร์ฟรายคิดในใจ
"อุ้มนางตามข้ามาสิ" ไวโอเล็ตบอกก่อนจะเดินนำขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน
"เฮ้ๆ งั้นข้ากลับก่อนนะ" บัตเตอร์ฟรายบอกพร้อมกับโบกมือลา
"โชคดีบัตเตอร์ฟราย" ไวโอเล็ตบอก

บัตเตอร์ฟรายเดินมาตามถนนเรื่อยๆ อย่างเบื่อหน่ายปนง่วงงุน
"ไปที่บาร์สักหน่อยดีมั๊ยนะ หือ เจ้า...."

"วางนางลงที่เตียงนี้เลย" โวโอเล็ตบอกแวนที่ค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงหนานุ่ม
"เท่านี้ก็เรียบร้อย" แวนเอ่ย
"อื้ม ขอบใจนะเพราะเจ้าแท้ๆ เลยที่ช่วย" ไวโอเล็ตยิ้ม
"อะ...ก็...ข้ามีส่วนต้องรับผิดชอบนี้นา" แวนตอบพลางเสมองไปทางหน้าต่าง
"อื้อ ยังไงก็ขอบคุณอยู่ดี"
"อ๊ะ งั้นข้ากลับก่อนนะพรุ่งนี้จะมาใหม่"
"อื้ม แล้วเจอกัน"
แวนรีบออกจากบ้านของไวโอเล็ตอย่างรวดเร็วเดินกึ่งวิ่งมาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดเดินยกมือกุมหน้าอกข้างซ้าย
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจเต้นแรงมากจนแทบทะลุออกมานอกอกแน่ะ รอยยิ้มของไวโอเล็ตช่างงดงามเหลือเกิน

ติดตามตอนต่อไป...
.
.
.
.
.
.
.
.
ฟิคอันนี้แมวผีลองแต่งสนองความต้องการของตัวเองดูอ่านรอระหว่างที่แมวผีกำลังคิดฟิคของคู่อื่นๆ ก่อนนะค่ะ //โค้งงามๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #84 RouEmpire-D (@RouEmpire-D) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:37
    สนุกดีเเท้~~~
    #84
    0
  2. #14 sasrikran9 (@sasrikran9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 21:01
    อัพต่อไปอย่าหยุดนิ่ง
    #14
    0