Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,606 Views

  • 254 Comments

  • 123 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    745

    Overall
    7,606

ตอนที่ 15 : (Nakroth x Tal'annas) ดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    1 พ.ย. 61

กริ๊ง~
   เสียงออดของโรงเรียนดังขึ้นบ่งบอกถึงเวลาเลิกเรียน บรรดานักเรียนต่างพากันเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
   ภายในห้องเรียนเหลือเพียงร่างสูงของชายหนุ่มเรือนผมสีขาวนอนฟุ่บอยู่และไม่มีท่าทีจะตื่น
   "อ้าว ยังมีคนอยู่อีกเหรอเนี่ย?" เสียงหวานของหญิงสาวผมขาวยาวดวงตาสีฟ้ากระจ่างพูดขึ้น
   เทลอันนาสเดินตรงเข้าไปหาร่างสูงทันทีเธอยื่นมือไปเขย่าตัวร่างสูงเพื่อปลุก
   "นี้นาครอทตื่นได้แล้วนะ เย็นแล้วตื่นสิ" เทลอันนาสเรียกพร้อมกับออกแรงเขย่าปลุกร่างสูง
   "อื้อ..." นาครอทครางงึมงำก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างของเทลอันนาส
   "ตื่นได้แล้วเจ้าคนขี้เซา เลิกเรียนแล้วนะ" เทลอันนาสบอก
   "อ้าวเหรอ ยังง่วงอยู่เลยนะเนี่ย" นาครอทพึมพำก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาถือ
   "กลับพร้อมกันนะ" เทลอันนาสบอกพร้อมรอยยิ้ม
   "เธอไม่มีประชุมงั้นเหรอ?" นาครอทถามพลางยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกให้เธอ
    "ไม่มีนะ" เธอตอบแก้มขึ้นสีระเรื่อ "ไปกันเถอะ"
   "อื้ม..." นาครอทขานรับก่อนจะเดินตามร่างเล็กของเทลอันนาสไป
   เทลอันนาสกับนาครอทเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตั้งแต่ม.4 - ม.6 ใครๆ ต่างก็มองนาครอทว่าเป็นพวกนักเลงแต่สำหรับเทลอันนาสแล้วนาครอทเป็นคนที่ใจดีมากๆ คนหนึ่งและช่วงนี้เธอยิ่งรู้สึกแปลกๆ กับนาครอท
   อยู่ใกล้ๆ ก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ตอนที่ลำบากที่สุดก็นึกถึงเขาเป็นคนแรก แล้วยิ่งเห็นมิน่าสาวสวยในกลุ่มเขาหยอกล้อเล่นสนุกกับเขาเทลอันนาสก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
   อาการแบบนี้มันคืออะไรกันนะ
   คิดอะไรเพลินๆ ก็เดินมาถึงบ้านเธอแล้วนาครอทหยุดเดินกระทันหันทำให้เธอเบรคไม่ทันชนหลังเขาจังๆ
   "ส่งแค่นี้นะ" นาครอทบอกพร้อมปิดปากหาว
   "อะ...อื้ม" เทลอันนาสตอบ "แล้วเจอกันนะ"
   "บาย"
   เทลอันนาสมองดูแผ่นหลังของนาครอทจนลับสายตาก่อนจะเดินกลับเข้าบ้าน
   "เฮ้ย! ไอ้บ้านั้นจะทิ้งเลนล่างมาทำไมฟ่ะ"
   "โอ๊ย! ถอยๆๆๆๆๆ ฉันรับดาเมจไม่ไหวแล้ว"
   "ใครมันมาแย่งฟามห๊า!!!"
   เส้นเลือดผุดตรงหน้าผากมนของเทลอันนาสเมื่อเห็นสภาพห้องนั่งเล่นกลายเป็นที่สุมหัวของบรรดาพี่ชาย
   "ไอ้พี่ยอร์น!!!"
   "หะ...เฮ้ย เทลใจเย...!!!"
   พลั่ก
   โครม!!!
   ร่างสูงของยอร์นล้มลงพื้นเพราะโดนเทลอันนาสถีบ แวนที่กำลังเล่นเกมอย่างสนุกถึงกับสะดุ้ง
   "เมื่อเช้าเทลพึ่งเก็บกวาดไปพี่ก็มาทำเละเทะอีกแล้วนะ!!!" เธอโวย
   "อู๊ย~ ใจเย็นสิเทลพวกพี่แค่เล่นเกมกันเฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรรกเลยนะ" ยอร์นบอกพร้อมพยุงตัวเองลุกขึ้น
   เทลอันนาสกวาดตามองรอบๆ ห้องก็ต้องสะอึกเพราะห้องนั่งเล่นไม่มีแม้แต่เศษขนมสักนิด
   "ขอโทษค่ะ" เธอก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด
   "เฮ้อ...เจ็บตัวฟรีเลยฉัน" ยอร์นบ่น
   "งั้นเดี๋ยวเทลไปทำอาหารเย็นให้นะค่ะ" พูดจบเทลอันนาสก็รีบพุ่งตัวไปที่ห้องครัวทันที
   "น้องสาวนายนี้โหดชะมัด" แวนกระซิบ
   "ก็ว่าอยู่ถึงไม่มีแฟนสักที" ยอร์นเสริมก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาเล่นเกมต่อ

   เช้าวันต่อมา
  เทลอันนาสออกจากบ้านก็เจอนาครอทยืนหาวรอ
   "รุณหวัดเทลอันนาส" เขาทัก
   "อรุณสวัสดิ์นาครอท แล้วก็..." เธอมองมิน่ากับเซฟิสที่กำลังยืนเป่ายิ้งฉุบดีดหน้าผากกันอย่างสนุก
   "โอ้ อรุณสวั...โอ๊ย!!" เซฟิสกำลังจะทักเทลอันนาสก็โดนมิน่าดีดหน้าผากก่อน
   "ฮี่ๆ ฮี่ๆ อรุณสวัสดิ์เทล^^" มิน่ายิ้มให้ก่อนจะหลบเซฟิส
   "ไปโรงเรียนกันเถอะ" นาครอทบอก
   "อื้ม" เทลอันนาสขานรับแล้วเดินตามร่างสูงของนาครอทไป
   "นี้ก็ใกล้จะวันวาเลนไทน์แล้วนาครอทนายมีคนที่จะไปสารภาพรักรึเปล่า?" มิน่าถามขึ้น
   "มีแล้ว..." เขาตอบเสียงเรียบ
   "เห ใครอ่ะ?" เซฟิสกอดคอนาครอทถามด้วยความอยากรู้แบบสุดๆ
    "ไม่บอก..." นาครอทตอบพร้อมดันหัวเซฟิสออก
   "อะโด่ววว" เซฟิสกับมิน่าร้องพร้อมกัน
   "แล้วเทลล่ะมีคนที่ชอบรึเปล่า?" มิน่าถาม
   "เอ๋ กะ...ก็ไม่รู้สิ" เทลอันนาสตอบแก้มแดงแปร๊ดเมื่อเหลือบไปมองนาครอท
   "เหะเห นายคิดเหมือนฉันมั๊ยB1" มิน่ากระซิบถามเซฟิส
   "คิดเหมือนกันเลยB2" เซฟิสตอบ
   เมื่อมาถึงร.ร.ก็เจอกับกรรมการนักเรียนผมสีทองเหมือนเนยยืนคู่กับประธานนักเรียนสุดหล่อมูราดและบัตเตอร์ฟราย
   "โย่ว นาครอทมาเช้านะวันนี้^^" บัตเตอร์ฟรายทัก
   "โดนพวกนี้ไปปลุกนะ" นาครอทตอบพร้อมอมยิ้มนิดๆ
   "...." เทลอันนาสมองนาครอทกับบัตเตอร์ฟรายแวบหนึ่งก่อนจะเดินออกห่าง
   บอกไม่ถูกเลยว่าเธอรู้สึกแปลกๆ ตอนที่นาครอทคุยแบบสนิทกับบัตเตอร์ฟราย
   "นี้ๆ คาบที่สามมีวิชาคหกรรมล่ะ" อารัมพูดขึ้นอย่างดีใจ
   "อาจารย์มาจาจะสอนทำคัพเค้ก ฉันอดใจรอไม่ไหวแล้ว" ลินดิสทำท่าทางกระตือรือร้น
   "น่าสนุกเนอะ~" เทลอันนาสพูดขึ้น
   และก็ถึงชั่วโมงที่สามซึ่งเป็นเวลาที่สาวๆ รอคอยร่างเพรียวของอาจารย์มาจาก็เข้ามาสอน เทลอันนาสตั้งใจคัพเค้กช็อกโกแลตและคัพเค้กสตอเบอร์รี่พอเหลือบไปทางนาครอทก็เห็นเขากำลังกินวิปครีมเล่น
   เพี๊ยะ!
   "อย่ากินเล่นสินาครอท" เทลอันนาสดุนาครอท
   "หืม เธอก็กินดูบ้างสิ" พูดจบนาครอทก็ปาดวิปครีมใส่ป้อนเทลอันนาส
   "อื้อ นายทำบ้าอะไรเนี่ย" เทลอันนาสโวยพร้อมปัดมือนาครอทออกแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน
   "ฮะๆ เหมือนเธอมีเคราเลย" นาครอทหัวเราะก่อนจะยื่นมือที่เปื้อนวิปครีมไปปาดรอบปากเทลอันนาสต่อ
   "อะแฮ่ม! สองคนนั้นอย่ามัวแต่เล่น" อาจารย์มาจาดุ เทลอันนาสจึงรีบผละออกมาตกแต่งคัพเค้กของเธอ
    หลังจบคาบคหกรรมก็พักเที่ยงเทลอันนาสเดินถือคัพเค้กช็อกโกแลตเอาไปให้นาครอท
   "เอ้า ฉันให้" เธอบอก
   "เห จะดีเหรอแต่ก็ขอบคุณนะ^^" นาครอทรับคัพเค้กมาถือ
    "แล้วของนายล่ะ?" เทลอันนาสถาม "เอามาแลกกันชิมเลย"
   นาครอทยิ้มนิดนึงก่อนจะหยิบคัพเค้กบลูเบอร์รี่ออกมายื่นให้เทลอันนาสอันหนึ่ง
   "ฉันตกแต่งไม่เก่งน่ะ" นาครอทบอกพลางเสหน้าไปอีกทาง
   "ฮะๆ พึลึกดีแต่ก็น่าอร่อยดีนะ" เทลอันนาสบอกก่อนจะลองกัดชิมดู
   อร่อย~
   "เป็นไงบ้าง?" นาครอทถาม
   "อร่อยมากเลย แป้งนุ่มสุดๆ " เทลอันนาสบอกพร้อมชูนิ้วโป้ง
   "อย่างนั้นก็แล้วไป" นาครอทยิ้มก่อนจะกินคัพเค้กช็อกโกแลตในมือ
   "นายมีคนที่ชอบแล้วจริงๆ เหรอ" จู่ๆ เทลอันนาสก็ถามขึ้น
   นาครอทหันมองก่อนจะกลืนคัพเค้กคำสุดท้ายสุงคอ
   "มีแล้ว" เขาตอบพร้อมคลี่ยิ้มเมื่อนึกถึงใครบางคน
   "เห ใครอ่ะบอกหน่อยสิ" เทลอันนาสทำหน้าอยากรู้จับแขนนาครอทเขย่าแรงๆ อย่างเซ้อซี่
    "ไม่บอก^^" นาครอทตอบก่อนจะดีดหน้าผากเทลอันนาส
   "เชอะ!" เธอเบ้ปาก
   "แล้วเธอล่ะไม่มีคนที่ชอบรึไง" นาครอทถามย้อน
   เทลอันนาสชะงัก "มีแล้ว ใกล้ๆ ตัวฉันนี้แหละ"
   "หืม ฉันรึเปล่านะ" นาครอทแกล้งยื่นหน้าไปใกล้เทลอันนาส เธอหน้าแดงแจ๋เหมือนสตอเบอร์รี่แดงสดผลหนึ่ง
   "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ล้อเล่นน้าดูเธอทำหน้าเข้าสิ ฮ่าๆ ฮ่าๆ " นาครอทหัวเราะยกมือขึ้นขยี้หัวเทลอันนาสเล่นจนยุ่ง
   เทลอันนาสมุ่ยหน้าปัดมือนาครอทออกแล้วหันหลังเดินหนีนาครอท เมื่อออกห่างแล้วเธอจึงยกมือขึ้นทาบหน้าอก
   หัวใจเต้นแรงจัง
   เราชอบนาครอทจริงๆ เหรอเนี่ย
   เทลอันนาสสะบัดหน้าไล่ความคิดก่อนจะเดินไปหาลินดิสที่กำลังนั่งฟังเพลงกับอารัม

   13 กุมภาพันธ์
   เทลอันนาสหอบช็อกโกแลตจำนวนมากมาเพื่อทำของขวัญเพื่อมอบให้กับนาครอท ตั้งใจทำอย่างประณีตสึดๆ
   "โอ้โห ไม่คิดว่าเธอจะทำช็อกโกแลตเพื่อมอบให้คนรักนะเนี่ย" ยอร์นเดินเข้ามาในครัวเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อนั่งมองดูน้องสาวมุ่งมั่นทำขนม
   "ทำให้ใครน้า~"
   "เงียบไปเลยไอ้พี่ชายงี่เง่า"
   "เออ ฉันงอนแล้ว"

   14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์
   นาครอทมารับเธอพร้อมด้วยมิน่าและเซฟิสตามปกติ ตามเสื้อมีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่สองดวง
   "สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ้าเทล" มิน่าพูดพร้อมแปะสติ๊กเกอร์รูปหัวใจให้ตรงอกเธอ
   "ขอบคุณนะ^^" เทลอันนาสยิ้มก่อนจะหยิบสติ๊กเกอร์ของเธอมาติดให้มิน่า เซฟิสและนาครอท
   "สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ^^"
   เมื่อถึงร.ร.ก็เจอมรสุมสติ๊กเกอร์หัวใจแปะเต็มเสื้อนักเรียน นาครอทที่เหมือนไม่มีใครเข้าหาก็มีสาวๆ เอาดอกไม้ เอาช็อกโกแลตมาให้ แถมสติ๊กเกอร์ยังแปะเต็มเสื้อเขามากมาย
   เทลอันนาสเดินถือกล่องช็อกโกแลตกับดอกกุหลาบมองหานาครอท เธอรวบรวมความกล้าที่จะสารภาพรักกับเขาวันนี้
   อดทนมาตั้งสามปี วันนี้ต้องบอกความในใจให้ได้ ...เทลอันนาสให้กำลังใจตัวเองในใจ
   "อ๊ะ! มิน่าเห็นนาครอทมั๊ย?" เธอถามมิน่าที่หอบช็อกโกแลตเต็มอ้อมแขน(ไปแย่งของทูเลนมา)
   "อ้อ...เห็นอยู่ที่โรงยิมน่ะ" มิน่าตอบก่อนจะก้าวขาออกวิ่งเมื่อเห็นหัวของผู้ชายผมขาววิ่งไล่หลังมา
   "กรี๊ด~ ทูเลนขอแปะสติ๊กเกอร์หน่อยสิ" สาวๆ เรียกหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนแต่เขาไม่สน
   "มิน่าเอาช็อกโกแลตคืนมานะ!!!" ทูเลนวิ่งไล่มิน่า
   "ฉันขอเถอะทูเลน ยังไงลิเลียน่าก็กินไม่หมดเพราะงั้นฉันขอเหอะ" มิน่าตะโกนบอกพร้อมกับติดสปีดวิ่งเต็มที่
   "ยัยนั้นกินเยอะพอๆ กับเธอนั้นแหละเพราะงั้นเอาคืนมานะ!!" ทูเลนตะโกนตอบ
   "ฮัดชิ้ว! ใครนินทา" ลิเลียน่าบีบจมูกเบาๆ ก่อนจะกินช็อกโกแลตในมือต่อ
   เทลอันนาสมองตามทั้งสองคนที่วิ่งไล่กันรอบโรงเรียนอย่างหน่ายๆ ก่อนจะเดินไปหานาครอททางโรงยิม
   สองคนนี้มักวิ่งไล่กันแบบนี้ทุกปี...
   เมื่อมาถึงโรงยิมเทลอันนาสหยุดสูดลมหายใจเพื่อรวมรวมความกล้าก่อนที่หูจะได้ยินเสียงคนคุยกันเธอจึงหลบโดยอัตโนมัติสายตาเหลือบมองด้านใน
   "รุ่นพี่นาครอทเรียกฉันมามีอะไรเหรอค่ะ?" เด็กผู้หญิงสวมชุดม.ต้นผมบ๊อบสีชมพูถามขึ้น
   เธอคือ รุ่นน้องคริกซี่
   นาครอทยื่นกระถางดอกกุหลาบสีชมพูให้รุ่นน้องคริกซี่แก้มเขาขึ้นสีแดงระเรื่อนิดๆ ด้วยความเขิน
   "ฉันให้ เธอดูแลมันให้ดีๆ ด้วยล่ะ" นาครอทบอกพลางเบือนสายตาไปอีกทาง
   "พี่ชอบฉันเหรอค่ะ" คริกซี่ถามพลางรับต้นดอกกุหลาบมาถือ
   "อื้อ...ดูแลมันให้ดีด้วยล่ะ" นาครอทตอบ
   "พี่นี้ก็แปลก ปกติเค้าให้เป็นดอกไหงมาเป็นต้นเลย" คริกซี่หัวเราะเบาๆ
   "ให้เป็นดอกมันก็อยู่ได้ไม่นานเอาเป็นต้นไปปลูกนี้แหละดีแล้ว" นาครอทพูดพร้อมยกมือขึ้นขยี้หัวของคริกซี่
   "เป็นการสารภาพรักที่พิลึกมากเลยค่ะ"
   "เรื่องของฉันน้า แค่เธอดูแลเหมือนดูแลฉันก็พอแล้ว^^"
   "ค่ะ^^"
   "ขอจูบหน่อยสิ"
   "เอ๊ มะ...ไม่ได้ค่ะ อื้อ!!"
   ตุ้บ!
   เทลอันนาสเข่าอ่อนยวบล้มลงไปนั่งที่พื้นเธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลอาบแก้มเนียนไม่ขาดสาย
   นั้นน่ะเหรอคนที่นายชอบ ฮึก! ฮือๆ
   เธอวิ่งออกห่างจากโรงยิมจนมาหยุดร้องไห้ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ สนามเบสบอล
   กึก!
   "เฮ้ มานั่งร้องไห้อะไรตรงนี้" เสียงทุ้มของมอทอสนักกีฬาของโรงเรียนถามขึ้น
   เทลอันนาสรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะเงยหน้ามองเขาตาเขม็ง
   "ร้องไห้มาแบบนี้แสดงว่าโดนหักอกมาสินะ" มอทอสพูดพลางเหลือบมองช็อกโกแลตกับดอกกุหลาบในมือของเทลอันนาส
   "นายจะไปรู้อะไร!" เธอเหวี่ยงพร้อมกับโยนช็อกโกแลตใส่มอทอสก่อนจะวิ่งออกไป
   "ผู้หญิงพิลึก" มอทอสมองช็อกโกแลตในมือ
   ในเมื่อให้มาแล้วเขาก็จะกินล่ะนะกำลังหิวพอดี
   ผ่านมาแล้วหลายอาทิตย์เทลอันนาสก็ยังพูดคุยกับนาครอทแบบปกติ เธอยกสมุดไดอารี่ที่มีซากดอกกุหลาบแห้งขึ้นมาดูพลางยิ้มเศร้า
   ถ้าฉันรีบบอกนายเร็วกว่านี้ฉันคงจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆ นายล่ะนะ ...เทลอันนาสคิดก่อนจะเหลือบมองนาครอทที่กำลังหลับอยู่ที่ผมติดกิ๊บที่คริกซี่เป็นคนทำให้
   เทลอันนาสเก็บสมุดไดอารี่ใส่กระเป๋าก่อนจะยื่นมือไปปัดผมที่ปรกหน้าออกทัดหูให้นาครอทพร้อมอมยิ้ม
   ได้อยู่ใกล้นายในฐานะเพื่อนแบบนี้คงจะดีแล้วล่ะ สักวันฉันคงจะตัดใจจากนายได้...

  ~END~
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caty1317 talk
อู้ว ในที่สุดก็แต่งจบได้เนอะ555+ อย่าถามว่าทำไมไม่ทำให้สมหวังกันเพราะแมวผีก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่ามันจะลงเอยกันยังไง อีกอย่างเดี๋ยวมอทอสจะมากระทื๊บแมวผีเอา ไม่ดีๆ นะค่ะ จบแบบนี้แหละดีแล้ว โอเคนะที่รัก????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น