Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,518 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    657

    Overall
    7,518

ตอนที่ 13 : Rov yuri (Butterfly x Airi)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 ต.ค. 61

กรุ๊ง~ กริ๊ง~
   เสียงกระดิ่งบนประตูสั่นเป็นสัญญาณที่บอกว่ามีลูกค้าทำให้สาวผมทองเนยเงยหน้าจากเคาท์เตอร์
   "ยินดีต้อนรับค่ะ" บัตเตอร์ฟรายเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินถือหนังสือเมนูไปที่โต๊ะ
   หญิงสาวหน้าคมเข้มเรือนผมสีขาวเงินยาวถูกรวบมัดและถักเปีย ดวงตาสีน้ำตาลหวานสวยชวนมอง จมูกโด่งเชิดรั้นรับกับริมฝีปากสีชมพูกระจับสวย
   "รับอะไรดีค่ะ?" บัตเตอร์ฟรายถามหลังจากวางหนังสือเมนูไว้ตรงหน้าสาวสวยก่อนจะเตรียมปากกาและสมุดจด
   "ขอเค้กชาเขียวกับสมู๊ตตี้ชาเขียวคะ" แม้กระทั่งน้ำเสียงก็น่าฟัง
   "กรุณารอสักครู่คะ" บัตเตอร์ฟรายบอกก่อนจะเดินเอารายการไปยื่นให้ทูเลนที่เป็นบาริสต้าของร้านคาเฟ่ Rov
   "อะ..." เธอยื่นรายการให้ทูเลน ชายหนุ่มรับไปแปะไว้ก่อนจะจัดการทำสมู๊ตตี้ชาเขียว
   บัตเตอร์ฟรายกลับมาประจำตรงเคาท์เตอร์สายตาเหม่อมองไปที่หญิงสาวผมขาวเงิน
   "จ้องตาไม่กระพริบเชียวนะ" คริกซี่แซว
   "จ้อง จ้องอะไร?" บัตเตอร์ฟรายทำหน้าใสซื่อคริกซี่ยิ้มหวานก่อนจะไปเก็บโต๊ะที่ลูกค้าพึ่งลุกไป
   "บัตเอาไปเสิร์ฟได้แล้ว" ทูเลนเรียกบัตเตอร์ฟรายจึงเดินไปหยิบถาดเดินตรงไปที่โต๊ะของสาวสวยผมขาวเงิน
   "ที่สั่งได้แล้วค่ะ" เธอวางถาดหยิบจานขนมเค้กและสมู๊ตตี้ชาเขียววางตรงหน้าหญิงสาว
   "ขอบคุณคะ" เธอเอ่ยบอกเสียงหวานบัตเตอร์ฟรายจึงยิ้มตอบแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม
   กรุ๊ง~ กริ๊ง~
   สักพักหนึ่งก็มีผู้ชายหน้าตาหล่อพรวดพราดเข้ามาในคาเฟ่ คริกซี่เอ่ยทักทายแต่เขาไม่สนใจเดินตรงไปหาหญิงสาวผมขาวเงินอย่างรีบร้อน
   "โอ๊ะโอ๋ บรรยากาศไม่ค่อยดีเลยแหะ" คริกซี่กระซิบบัตเตอร์ฟรายที่จ้องไปทางโต๊ะของสาวผมขาวเงินอย่างสนใจ
   "...." ทูเลนเช็ดแก้วโดยไม่สนใจอะไรแต่หูแอบฟังอย่างเงียบๆ
   "เหมือนคนรักจะถูกบอกเลิกเลยเนอะ" คริกซี่สันนิฐานเพราะตั้งแต่เปิดร้านคาเฟ่มาไม่ว่าจะมีการสารภาพรักหรือบอกเลิกพวกเธอก็เคยเห็นมาจนชินตา
   "งั้นผู้หญิงคงน่าสงสารแย่...สวยออกขนาดนั้น" บัตเตอร์ฟรายพูดอย่างเลื่อนลอย
   เพี๊ยะ!
   เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าดังไปทั่วร้านทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว
   ใบหน้าคมสวยเต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่เธอค้างฝ่ามือกลางอากาศ ใบหน้าของผู้ชายผมสีน้ำตาลทรายปรากฏรอยฝ่ามือแดงเขาหันมองหญิงสาวช้าๆ ก่อนจะเดินออกจากร้านไปทิ้งให้หญิงสาวผมเงินทรุดลงนั่งกับเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรงและร้องไห้โดยไม่สนสายตาคนในร้านที่มองเธอ
   บัตเตอร์ฟรายมองดูด้วยความสงสารอยากจะเข้าไปปลอบแต่เพราะทำงานในร้านจนวุ่นวายเธอเลยลืมไปชั่วขณะ จนกระทั่งถึงเวลาปิดร้านหญิงสาวผมขาวเงินก็ยังไม่ออกจากร้านไป
   กรุ๊ง~ กริ๊ง~
   เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้นพร้อมด้วยร่างเพรียวมีเสน่ห์ของสาวผมสีส้มเหลือบน้ำตาล ลิเลียน่า นักร้องสาวน่ารักที่กำลังเป็นที่นิยมเธอถอดแว่นตาและหมวกปีกกว้างออก
   "สวัสดีลิเลียน่า ทูเลนเปลี่ยนชุดอยู่หลังร้านแน่ะ^^" คริกซี่บอก
   "ขอบใจจ้ะ นั่งรออยู่นี้ดีกว่า^^" ลิเลียน่าตอบก่อนจะลากเก้าอี้ออกนั่งรอ
   ขืนเข้าไปตามที่หลังร้านมีหวังว่าไม่ได้ออกมาสภาพดีๆ แน่ ...ลิเลียน่าคิด
   "มาแล้วเหรอลิเลียน่า?" ทูเลนถามเสียงเรียบ
   "จ้ะ^^" เธอตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนโผกอดร่างสูง
   "โอ้โห อะไรจะคิดถึงป่านนั้น น่าอิจฉา น่าอิจฉา><" คริกซี่กับบัตเตอร์ฟรายแซวพร้อมกัน
   ลิเลียน่าแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อทูเลนเผยยิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นลูบหัวอย่างเอ็นดู
   "ยัยจิ้งจอกน้อย" ทูเลนบีบแก้มลิเลียน่าแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว
    "งื้อ เค้าเจ็บนะ>0<" ลิเลียน่าโวยพร้อมปัดมือมือทูเลนออกเป็นพัลวัล
   "โอ๊ย! ไปหวานกันไกลๆ เลยไปมดกัดพวกฉันแล้วเนี่ย" บัตเตอร์ฟรายแซว
   "โถ่ อย่าแซวสิบัต" ลิเลียน่าว่าแก้มแดงเป็นมะเขือเทศ
   "ฮึก ฮึก ฮือๆ ฮือๆ "
   เฮือก!!!
   ทุกคนสะดุ้งวาบหันไปมองต้นเสียงคนร้องไห้เป็นตาเดียว หญิงสาวผมเงินที่ถูกบอกเลิกยังคงไม่กลับ
   "เธอยังไม่กลับอีกเหรอ?" ทูเลนถาม
   "อื้อ...น่าสงสารแหะ" คริกซี่ตอบ
   "ใครเหรอ?" ลิเลียน่าถามด้วยความอยากรู้
   "ลูกค้าที่โดนบอกเลิกเมื่อตอนกลางวันน่ะ" ทูเลนตอบพร้อมลูบหัวลิเลียน่า
   "พวกนายกลับไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันปิดร้านเอง" บัตเตอร์ฟรายบอกทุกคนจึงพยักหน้าแล้วออกไปจากร้าน
   ตึก ตึก ตึก ตึก
   "ฮึก! ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ "
   กึก!
   "ร้านปิดแล้วนะค่ะคุณลูกค้า" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้น
   "ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ " เธอเงยหน้าขึ้นมองบัตเตอร์ฟรายแวบนึงก่อนจะฟุ่บหน้าลงร้องไห้ต่อ
    "อืม....ฉันว่าคุณควรหยุดร้องไห้ได้แล้วนะค่ะ ตาคุณบวมหมดแล้ว" เธอพูดพร้อมกับยื่นมือไปเชยคางหญิงสาวผมเงินขึ้น เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูเช็ดน้ำตาออกให้
   "น้ำตาไม่เหมาะกับผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณเลย" บัตเตอร์ฟรายบอกเสียงอ่อนโยน
   "ฮึก! ก็มัน....หยุดไม่ได้นี้ ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ " ในที่สุดเธอก็พูดขึ้นแม้จะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ก็เถอะแต่บัตเตอร์ฟรายก็พอจับใจความได้
    "ฮึก! ฉันรักมูราดมาก ฮือๆ รักมาก ยอมแม้ว่าเขาจะคบกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ด้วย ฮือๆ "
    "...." บัตเตอร์ฟรายไม่พูดอะไรเธอตั้งหน้าตั้งเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าคมสวย
   "ทั้งๆ ที่รักมาก ยอมเขาขนาดนี้แต่สุดท้ายฉันก็ทนกับความเจ้าชู้ของเขาไม่ไหว เขาเองก็ทนความงี่เง่าของฉันสุดท้ายก็เลิก ไปต่อไม่ได้ ไม่ไหวจะฝืนเดินต่อแล้ว ฮือ..." เธอยังเพ้อต่อแม้จะหยุดร้องไห้ไปแล้วก็ตาม
    บัตเตอร์ฟรายนึกถึงลิเลียน่ากับทูเลนที่เริ่มคบกันใหม่ๆ ทูเลนเป็นคนเจ้าชู้และแบดบอยมากทำให้ลิเลียน่าร้องไห้เสมอส่วนลิเลียน่าก็กำลังเป็นไอดอลคนเข้าหาเยอะเธอก็เริ่มคบผู้ชายคนอื่นเพื่อประชดทูเลนและได้ผล ทูเลนเริ่มหึงและหวงลิเลียน่าเขาสะบัดบรรดาพวกผู้หญิงของเขาทิ้งมาตามไล่กระทื๊บคนที่มาจีบลิเลียน่าแทนจากคนเจ้าชู้ที่แสนเย็นชากลายมาเป็นบาริสต้าทำขนมหวานประจำร้านคาเฟ่ รักเดียวใจเดียวกับลิเลียน่าซึ่งลิเลียน่าเองก็รักแค่ทูเลนคนเดียวขนาดออกสื่อยังไม่ปิดบังเลยว่ามีแฟนแต่เธอไม่บอกว่าเป็นทูเลนไม่อย่างนั้นหมอนั้นคงโดนแฟนคลับลิเลียน่าเขม่นแน่ๆ
    "ไม่เห็นเป็นไรเลยนี้ค่ะเดี๋ยวความมันก็ผ่านไป^^" บัตเตอร์ฟรายบอกพร้อมรอยยิ้ม
    "ขอบคุณนะค่ะ..." หญิงสาวผมขาวเงินบอกเสียงแหบพร่า
   "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชื่อบัตเตอร์ฟรายยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ^^"
   "ฉันชื่อไอริคะ"
   "เป็นชื่อที่เพราะจัง"
   "คุณเองก็เช่นกันค่ะ"
   ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหัวเราะดังลั่นร้าน นับตั้งแต่วันนั้นไอริก็แวะมาที่คาเฟ่เป็นลูกค้าประจำที่บัตเตอร์ฟรายใส่ใจเป็นพิเศษ
   "ว้าว ดูสิหิมะเริ่มตกแล้วล่ะ" คริกซี่พูดขึ้นขณะเอาแนบกับหน้าของร้านก่อนจะสะดุ้งเมื่อผู้ชายผมขาวเดินเอาหน้ามาแนบพอดี
   "เป็นอะไรคริกซี่?" บัตเตอร์ฟรายถาม
   "ปะ เปล่าจ้ะ" คริกซี่ตอบก่อนจะรีบผละออกจากหน้าต่างไปเก็บโต๊ะ
    "บัตเย็นนี้ฉันไปบ้านเธอนะ" ไอริบอกแก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ
   "อะ ได้สิ^^" บัตเตอร์ฟรายยิ้มแก้มปริ
   กรุ๊ง~ กริ๊ง~
   "อ๊ะ ยินดีต้อนรับ..." บัตเตอร์ฟรายหยุดชะงักเมื่อคนที่เปิดประตูเข้าร้านมาคือผู้ชายที่หักอกไอริเมื่อหลายเดือนก่อน
    "มูราด..." ไอริเรียกชื่อเขาเสียงเบาหวิวก่อนจะเมินหน้าไปอีกทาง
    มูราดตะลึงที่เจอไอริเขากำลังจะก้าวไปหาก็โดนบัตเตอร์ฟรายขวางไว้
   "ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะสั่งอะไรดีค่ะ?" เธอถามเสียงแข็ง
    "เอ่อ...เอาคาบูชิโน้แก้วหนึ่ง" เขาบอกแล้วทำท่าจะเดินไปหาไอริแต่บัตก็ขวางไว้
   "ได้ยินแล้วใช่มั๊ยทูเลน" บัตเตอร์ฟรายบอก ทูเลนถอนหายใจก่อนจะเริ่มทำการชงคาบูชิโน้ตามที่สั่ง
    "ช่วยหลบไปได้มั๊ยฉันจะไปหาแฟ..."
   "นายไม่มีสิทธิ์เรียกเธอว่าแฟน" บัตพูดขัด
   "เธอนั้นแหละที่ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง หลบไปฉันจะไปหาไอริ" มูราดบอกพร้อมกับดันบัตเตอร์ฟรายออก
   "ไม่!!!" บัตเตอร์ฟรายพยายามขวางมูราดอยู่นานจนกระทั่งเสียงกระดิ่งตรงประตูดังอีกครั้งพร้อมด้วยร่างเพรียวของหญิงสาวผมทองสวมชุดโค้ทตัวยาวสีดำประดับขนเพอร์ดูสวยสง่า
   "มูราดทำไมนายสั่งกาแฟนานจัง" เธอถามเสียงใสพร้อมกับเดินมายืนข้างๆ มูราด
    "ขอโทษทีอารัมมีเรื่องนิดหน่อย" มูราดตอบยกมือขึ้นปัดเศษหิมะออกจากผมให้เธอพลางเหลือบมองไอริเล็กน้อย
   "คาบูชิโน้ที่สั่งได้แล้ว..." ทูเลนพูดขึ้นได้ตรงจังหวะพอดีมูราดจึงเดินไปหยิบมาแล้วจ่ายเงินแล้วเอาไปให้อารัม
    "ขอบคุณนะ^^" อารัมยิ้มดูน่ารักขึ้นมาทันทีมูราดจึงพลอยยิ้มตาม
   ไอริมองมูราดกับอารัมนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินตรงไปหาบัตเตอร์ฟรายยื่นมือไปกุมมือก่อนจะเปลี่ยนเป็นจับสอดประสานนิ้ว
   "ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะมูราด^^" ไอริยิ้มหวานก่อนจะดึงบัตเตอร์ฟรายเดินออกจากร้านทิ้งให้มูราดมองตาม
   "ไปกันเถอะอารัม" มูราดบอกพร้อมกับโอบเอวอารัมออกจากคาเฟ่
    "อ้าว เฮ้ แล้วใครจะเป็นคนค่อยต้อนรับลูกค้าล่ะเนี่ย" ทูเลนบ่นตามหลังทั้งคู่
   "ขอให้มีความสุขน้าาาา~ " คริกซี่โบกผ้าเช็ดหน้าให้
   "...ฉันก็ได้นะ^^" ลิเลียน่าที่ไม่รู้ไปมาตอนไหนแล้วเปลี่ยนชุดเมดของคาเฟ่ตอนไหนโผล่มาตรงหน้าทูเลน
    "มาตอนไหนยัยจิ้งจอก-_-+" ทูเลนถามเสียงเย็น
   "มาได้สักพักแล้ว^^" ลิเลียน่าตอบ
   "ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลย-_-+" ทูเลนไล่
   "ง่ะ เค้ามาช่วยก็ไล่เค้าอีก-3-" ลิเลียน่างอนหากแต่มือหยิบเมนูไปรับลูกค้าที่พึ่งเข้ามา
    "ว้าว ลิเลียน่ามาเป็นเมดคาเฟ่ ขอถ่ายรูปด้วยได้มั๊ยคร้าบ~"
    "ห้ามถ่ายโว้ย!!!" ทูเลนตะโกนบอก "ใครถ่ายคิดรูปล่ะ500"
    "โอ้ว คนขี้หึง2018" คริกซี่หัวเราะคิกคักก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้ชายผมเงินที่พึ่งเข้ามาใหม่จึงแยกไปต้อนรับและพึ่งรู้ว่าเป็นคนเดียวที่เอาหน้ามาแนบกระจกกับเธอ

   ทางด้านบัตเตอร์ฟราย
   "หยุดก่อนไอริ พาฉันออกจากร้านแบบนี้มันไม่ค่อยดีนะ" บัตเตอร์ฟรายพูดขึ้นพร้อมกับรั้งไอริไว้และก็ได้ผล
   "อะ เอ่อ จริงด้วย" ไอริทำท่าเหมือนนึกได้เธอเกาแก้มอย่างครุ่นคิด "เอาไงดีล่ะบัต"
   "เฮ้อ...ช่างเถอะพวกนั้นคงเข้าใจล่ะมั้ง" บัตเตอร์ฟรายหยักไหล่อย่างไม่ค่อยแยแส
   "โทษที..." ไอริเอ่ยด้วยความสำนึก
   บัตเตอร์ฟรายอมยิ้มยกมือขึ้นลูบแก้มไอริ "ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจว่าเธอไม่อยากเจอมูราด"
   "อื้อ..." ไอริขานรับพลางแนบแก้มกับมือบัตเตอร์ฟราย "ฉันยังไม่ใจกล้าพอที่จะเจอเขาไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม"
    "ไม่เป็นไร งั้นเรากลับบ้านกันเถอะฉันเริ่มหนาวแล้ว" บัตเตอร์ฟรายบอกตัวเธอเริ่มสั่นเพราะอากาศหนาว
   "งะ...งั้นรีบไปกันเถอะ" ไอริบอกด้วยความลนลานแกมเป็นห่วง
   บัตเตอร์ฟรายเห็นก็อดอมยิ้มไม่ได้กุมมือไอริพร้อมกับอิงศรีษะเข้าไปใกล้ "บ้านฉันอยู่ใกล้ๆ นี้เองเดินต่ออีกหน่อยก็ถึงแล้วล่ะ"
   "อะ...อื้ม"
   "อาบน้ำอุ่นด้วยกันเนอะ"
   "อื้ม"
   "นอนค้างที่บ้านฉันห้ามกลับนะคืนนี้"
   "อื้อ.//////."
   สองสาวเดินกุมมืออิงแอบกันกลับบ้านท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมถนนจนกลายเป็นสีขาวโพลนเปรียบเสมือนความรักของทั้งสองที่ค่อยๆ ผลิบาน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #11 sasrikran9 (@sasrikran9) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 19:55
    ข้าได้นอนตายตาหลับแล้วสินะ
    #11
    1
    • #11-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 13)
      2 พฤศจิกายน 2561 / 20:22
      5555+ อมิตตาพุท
      #11-1
  2. #9 Blackskull19919 (@Blackskull19919) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 18:01
    งานดีมากครับอย่าลืม เทล-ครอท ผมน้าาา
    #9
    1
    • #9-1 Caty1317 (@Caty1317) (จากตอนที่ 13)
      31 ตุลาคม 2561 / 08:27
      ไม่ลืมค่า//กำลังคิดอยู่ว่าจะออกมายังไง
      #9-1