Fic story rov รวมเรือผีที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,486 Views

  • 247 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    625

    Overall
    7,486

ตอนที่ 12 : (Tulen x Liliana) ทูเลนจิ๋ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไปเองได้" เสียงทุ้มของเทพสายฟ้าทูเลนโวยขึ้น
"หืม อย่างงั้นหรือแต่ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ..." เสียงหวานมีสเน่ห์ของลิเลียน่าเอ่ยพร้อมกับจ้องทูเลนอย่างขำๆ
ทูเลนในตอนนี้ที่ลิเลียน่าถึงพูดนั้นก็คือ ทูเลนที่กลายร่างเป็นเด็กตัวเล็ก 5 ขวบซึ่งกำลังโมโหใส่ลิเลียน่า
"...น่ารักน่าชังเหลือเกินเด็กน้อย" ลิเลียน่ามองทูเลนด้วยความเอ็นดู
"ยะ...อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นนะ ข้าเป็นถึงเทพสายฟ้าเชียวนะ!!!" ทูเลนโวย
หมับ
"ไม่ต้องกลัว ข้าไม่กัดเจ้าหรอก" ลิเลียน่าบอกพร้อมอุ้มร่างทูเลนขึ้นแนบอก
สัมผัสนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมละมุนชวนเคลิ้มทำให้ทูเลนหน้าแดงจัดด้วยความเขินบวกกับรู้สึกอายที่ต้องให้ลิเลียน่าอุ้ม ถึงเธอจะมีอายุมากกว่าเขาแล้วยังมาอุ้มเขาราวกับเด็กน้อย(ก็ตอนนี้เป็นเด็กอยู่ป่ะ)แต่แบบนี้ก็....
น่าอายนะเว้ย!!! >///////<;;;
"ไปหาอะไรกินกันเถอะ" ลิเลียน่าบอก
"อะ...อื้ม" ทูเลนเห็นด้วยยอมให้ลิเลียน่าอุ้มไปแต่โดยดี

2 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น
เขตที่พักเมจ
"นี้ๆ ทูเลนช่วยอะไรข้าอย่างสิ" มาแกงก้าเอ่ยขึ้น
"หืม อะไรงั้นเหรอ?" ทูเลนถาม
"ช่วยดื่มยานี้ให้หน่อยสิ" มาแกงก้าบอกพร้อมยื่นขวดยาสีชมพูแวววาวให้ทูเลน
"จะให้ข้าเป็นหนูลองยาว่างั้น" เขาว่าพลางมองขวดยาสีสวยแต่อันตราย
"ตามนั้น"
"...."
"น่า ไม่ถึงตายหรอก" มาแกงก้าคะยั้นคะยอ
"เจ้ารู้ได้ไงว่าไม่ถึงตาย" ทูเลนว่า
"ข้าลองกับพวกหนูมาแล้วเหลือแต่ลองกับคน..." มาแกงก้าตอบ
"งั้นเจ้าก็ไปหาคนอื่นเถอะ ไม่ก็ไปหามิน่านู่น" ทูเลนบอกก่อนจะหมุนตัวเดินหนี
"เดี๋ยวสิ ถ้าเจ้ายอมดื่มข้าจะหาของที่เจ้าต้องการมาให้"
"...เจ้ารู้รึไงว่าข้าต้องการอะไร?" ทูเลนถามเสียงเรียบ
มาแกงก้ายิ้ม "รู้สิ"
"......" ทูเลนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมที่จะเป็นหนูทดลองยาของมาแกงก้า
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ ข้ารอดูผลของมันอยู่ ดื่มเลย ดื่มเลย" มาแกงก้าร้องด้วยความดีใจพร้อมกับยื่นขวดยาให้ทูเลน
"อึก..." ทูเลนทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกขวดนั้นดื่มจนหมด
"หืม...เจ้ารู้สึกยังไงบ้างตอนนี้" มาแกงก้าถาม
"ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย" ทูเลนตอบก่อนจะรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วและแรงกว่าปกติ ร่างกายร้อนไปหมด
เพล้ง!
ทูเลนปล่อยขวดยาทิ้งลงพื้นลยกมือกุมหัวใจมาแกงก้าเห็นว่าอาการทูเลนไม่ดีจึงเขาไปแตะตัวเขาและต้องชักมืออกเพราะตัวเขาร้อนมาก
"ทูเลนเจ้าเป็นยังไงบ้าง" มาแก้งก้าถาม
"ระ...ร้อน แถมยังรู้สึกอึดอัดไปหมด" เขาตอบเสียงแผ่ว
พรึ่บ!!
"เอ๊ะ? มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า"
"นะ...นี้มันผิดพลาดแบบสุดๆ ไปเลย!" มาแกงก้าร้อง
"นี้ข้าเป็นอะไรไปมาแกงก้า?" ทูเลนร้องถาม
"เจ้ากลายเป็นเด็กไปนะสิ ทำไงดี ทำไงดี" มาแกงก้าเดินวนรอบห้อง
"เด็ก ข้ากลายเป็นเด็กงั้นเหรอ!?" ทูเลนมองมือตัวเองที่เล็กกว่าปกติ พอมองไปที่ขวดแก้วแววก็เห็นภาพของตนเองที่เป็นเด็ก
"โกหกใช่มั๊ยเนี่ย!!!"
"อะ...เอาเป็นว่า เดี๋ยวข้าจะปรุงยาแก้ให้นะ อื้ม...." มาแกงก้าครุ่นคิด
"เจ้าคิดจะปรุงยาอะไร" ทูเลนถาม
"ยาทำให้เป็นผู้ใหญ่น่ะ" มาแกงก้าตอบ "แต่ผลนี้ตรงกันข้ามเลยแหะ"
"ข้าก็โตแล้วจะให้ข้าทดลองเพื่อ" ทูเลนโวย
"ก็...ข้าอยากเห็นว่ามันจะให้เป็นผู้ใหญ่สูงสุดอายุเท่าไหร่น่ะสิ" มาแกงก้าตอบ
"...เจ้าจะปรุงให้อลิซดื่มงั้นเหรอ?"
"เอ่อ...ก็แบบ ข้าไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นี้หวา" มาแกงก้าตอบพร้อมกับถอดหน้ากากตัวตลกออกทำให้เวทมนต์คลายกลายเป็นชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้าน ผมสีม่วงยาวละต้นคอ ดวงตาสีเขียวมรกตส่อแววสิ้นหวังเล็กน้อย
มาแกงก้าคิดถึงใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มน่ารักของเทพจักรราศีตัวเล็ก ถึงเธอจะอายุร้อยปีแล้วแต่สำหรับเทพเธอยังเด็กอยู่นะสิ
"เอาเป็นว่า...ข้าจะไปหาของมาปรุงยาแก้ให้เจ้าพร้อมกับของที่เจ้าอยากได้ ระหว่างนั้นเจ้าก็ใช้ชีวิตในร่างเล็กๆ นี้ไปก่อนล่ะกัน" มาแกงก้าบอก
"พูดน่ะมันง่าย แต่เอาจริงๆ เฮ้อ..." ทูเลนถอนหายใจ
"โอ๊ะ นั้นเก้าหางนิ ข้ามีอะไรให้ช่วยหน่อย" มาแกงก้าเรียกลิเลียน่ามาให้ช่วยดูแลทูเลนให้ระหว่างที่เขาไปหาวัตถุดิบมาปรุงยา

กลับมาปัจจุบัน ณ ศูนย์อาหารของGarena
"เจ้าจะกินอะไรล่ะเดี๋ยวข้าไปซื้อมาให้" ลิเลียน่าถามขึ้น
"เอาอะไรก็ได้ ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่" ทูเลนตอบ
"งั้นรอข้าอยู่นี้นะ ห้ามลุกไปไหนนะ"
"รู้แล้วน้า ทำอย่างกับข้าเป็นเด็กไปได้"
"ตอนนี้เจ้าก็เป็นเด็กอยู่นิ" ลิเลียน่าบอกพร้อมอมยิ้ม
"ชิ!" ทูเลนเมินหน้าไปอีกทาง
ลิเลียน่ายิ้มบางก่อนจะเดินไปหาร้านอาหารและเธอกลับมาอีกทีพร้อมกับสปาเก็ตตี้และเค้กผลไม้กับน้ำส้มคั่น
"มาแล้วจ้า~ " ลิเลียน่าวางจานขนมเค้กและน้ำส้มคั่นให้ทูเลนก่อนจะนั่งกินสปาเก็ตตี้ของตัวเอง
"เค้กผลไม้กับน้ำส้ม..." ทูเลนพึมพำพลางมองเค้กตรงหน้า
"ใช่แล้ว เจ้าเห็นเป็นเพนเค้กงั้นเหรอ" ลิเลียน่าว่า
ทูเลนมองค้อนลิเลียน่าก่อนจะจิ้มเค้กขึ้นชิม "อร่อย"
"งั้นก็กินให้หมดล่ะ" ลิเลียน่าบอกพร้อมยิ้มหวาน
"เฮ้ ลิเลียน่านั่งคนเดียวเหรอ?" เสียงของคริกซี่เรียกความสนใจเธอจากสปาเก็ตตี้
"เปล่า ข้านั่งกับทูเลนน่ะ" เธอตอบพลางเหลือบไปทางทูเลน
"เอ๋ ทูเลน..." คริกซี่กวาดตามองไปที่เด็กชายผมขาวมีสัญลักษณ์นกอินทรีย์ตรงหน้าผาก
"อ้ำ~ " ทูเลนกินเค้กโดยไม่สนใจคริกซี่
"เขาจริงๆ เหรอ" คริกซี่ถามด้วยความตกใจ
"อื้ม นี้เขาตัวจริงเลย"
"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" คริกซี่ปิดปากเซไปข้างหลังจนไปชนกับนาครอส
"ระวังหน่อย..." นาครอสบอกเสียงเย็นชา
"เอ่อ...ข้าขอโทษ" คริกซี่เอ่ยบอกพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำก่อนนั่งตรงข้ามกับลิเลียน่า
"มันเกิดอะไรขึ้นกับเขาน่ะ" คริกซี่ถาม
"เป็นความผิดพลาดของมาแกงก้าน่ะ ว่าแต่เจ้ากับนาครอสมีอะไรกันเหรอปกติเขาไม่ค่อยพูดกับใครนิ" ลิเลียน่าถามย้อนคริกซี่เธอเลี่ยงจะตอบคำถามนั้นทั้งหมด
"เอ๋ ข้ากับนาครอสไม่ได้มีอะไรกันเลย จริงๆ นะ" คริกซี่ตอบพร้อมใบหน้าที่แดงแจ๋
ลิเลียน่ายิ้มพลางหรี่ตามองรอยแดงตรงบริเวณไหล่ "แล้วรอยนั้นล่ะไปโดนอะไรกัดมาเหรอ"
"เอ่อ...แมลงกัดจ้ะ ข้าว่าข้าไปดูแลดอกไม้ของข้าต่อดีกว่า" คริกซี่ลุกขึ้นโบกมือให้ลิเลียน่าก่อนจะรีบบินออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมก่นด่านาครอสในใจ
เจ้าบ้าสร้างรอยไว้ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย
"คิกๆ โกหกไม่เนียนเลย" ลิเลียน่าหัวเราะ
"หือ เจ้าหัวเราะอะไรน่ะ" ทูเลนเงยหน้าขึ้นถาม
"เปล่าหรอก โอ๊ะ เค้กเลอะปากแล้วนะ" ลิเลียน่าบอกพร้อมกับเอาทิชชู่เช็ดครีมเค้กออกจากมุมปากให้ทูเลนอย่างแผ่วเบา
"เรียบร้อย กินระวังหน่อยสิ" ลิเลียน่าดุเล็กน้อยก่อนที่เธอจะหันไปกินสปาเก็ตตี้ต่อ
"...." ทูเลนแตะตรงมุมปากพลันใบหน้าหล่อก็แดงก่ำแข่งกับลูกเชอร์รี่ที่อยู่บนเค้ก
"เอ๊ะ!? เจ้าไม่สบายเหรอทูเลนหน้าแดงเชียว" ลิเลียน่าร้องด้วยความตกใจเธอช้อนหน้าทูเลนขึ้นเอาหน้าผากแตะกับเขา
"อ้าว ก็ไม่มีไข้นิงั้นเจ้าเป็นอะไรหรือว่าเป็นผลข้างเคียงจากยานั้น"
"มะ...ไม่ใช่สักหน่อย" ทูเลนดันหน้าลิเลียน่าออกพร้อมกับหันไปอีกทาง
ทรูดาเมจ...
หลังจากกินข้าวเสร็จลิเลียน่าก็คิดที่จะไปห้องสมุดของGarenaและเธอต้องหิ้วทูเลนไปด้วยถึงแม้ว่าเขาจะทำหน้าบึ้งใส่ก็ตาม
"ระหว่างที่รอมาแกงก้าปรุงยาแก้ให้เจ้า ข้าคิดว่าเจ้าควรมาพักกับข้านะ" ลิเลียน่าพูดขึ้นขณะจูงมือทูเลนเดินไปห้องสมุด
"ห๊า!? ข้าว่ามันไม่ดีนะ คือ...ถึงข้าจะอยู่ในร่างเด็กแต่ข้าก็เป็นผู้ชายนะ" ทูเลนอธิบาย
"หืม...เจ้าคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?" ลิเลียน่าถามพลางอมยิ้ม
"ข้าไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยนะ!!" ทูเลนโวยพร้อมใบหน้าแดงก่ำ "ข้าก็แค่อยากจะบอกว่าเจ้าควรระวังตัวบ้าง..."
"คิกๆ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ทำอะไรข้าหรอกแม้ว่าจะอยู่ในร่างปกติก็ตาม" ลิเลียน่าตอบ
ทูเลนเมินหน้าไปอีกทาง ...เจ้าเชื่อใจข้าเกินไปแล้วลิเลียน่า

ห้องสมุดGarena
ลิเลียน่าเดินหาหนังสือที่ต้องการมากองไว้ ทูเลนเลือกหนังสือเล่มหนึ่งในกองของลิเลียน่ามาอ่าน
หืม...หม้อวิเศษของแม่มด นิยายแฟนตาซีงั้นเหรอ น่าสนใจดี...
"อืม...คิดว่าแค่นี้ก็น่าจะพอ โอ๊ะ!" ลิเลียน่าเดินถือหนังสือกลับมาที่โต๊ะอ่านหนังสือหยุดมองภาพตรงหน้ารอยยิ้มเอ็นดูเผยบนใบหน้างาม
เธอนั่งเก้าอี้ข้างๆ ทูเลนที่หลับคาหนังสือไปแล้วเธอหยิบหนังสือออกแล้วเอาหมอนใส่ไว้แทนแล้วจึงยื่นมือลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู
"พอเจ้าอยู่ในสภาพนี้ก็น่ารักน่าชังดีเหมือนกัน" ลิเลียน่าพึมพำพลางก้มลงมองทูเลยใกล้ๆ
นึกถึงสมัยก่อนตอนที่เจ้ายังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ น่ารัก
"ข้ายืมหนังสือทั้งหมดนี้ค่ะท่านอิกนิส" ลิเลียน่าบอก
"อืม...เดี๋ยวข้าจะส่งไปให้ที่บ้านเจ้านะ" อิกนิสบอกก่อนจะร่ายเวทมนต์ทำให้กองหนังสือหายวับไป
"ขอบคุณค่ะ" ลิเลียน่ายิ้ม
"ว่าแต่นั้นทูเลนงั้นเหรอ" อิกนิสถามพลางจ้องเด็กในอ้อมแขนของลิเลียน่า
"ใช่แล้วค่ะ" เธอตอบ
"แล้วทำไมถึงกลายเป็นเด็กไปล่ะ"
"เอ่อ...เขาไปดื่มยาให้มาแกงก้าน่ะคะ"
"อืม...ขยับมาใกล้ๆ ซิ"
ลิเลียน่าขยับตัวไปใกล้อิกนิสซึ่งร่ายเวทมนต์ใส่ทูเลน
"อืม...แค่นี้ก็น่าจะได้"
"ท่านทำอะไรค่ะ?"
"ช่วยคลายสิ่งที่ปิดกั้นพลังของทูเลนน่ะแต่มันไม่ทำให้เขากลับร่างเดิมในทันทีนี้สิ"
"...ก็คงต้องรอยาแก้จากมาแกงก้าอยู่ดีสินะค่ะ"
"อืม...."
ลิเลียน่าลาอิกนิสกลับบ้านเธออุ้มทูเลนเดินไปตามถนนหลีกเลี่ยงที่จะเจอกับผู้คนให้มากที่สุดเพราะเธอขี้เกียจตอบคำถาม
"อะ...อื้ม...." ทูเลนงัวเงียยกมือขึ้นขยี้ตาพอเงยหน้าก็สบตากับลิเลียน่าพอดี
"ไง~ ตื่นแล้วเหรอ?" ลิเลียน่าถามพร้อมรอยยิ้ม
"อื้ม...ข้าจำได้ว่ากำลังอ่านหนังสืออยู่นิ" ทูเลนเกาหัว
"คิกๆ เจ้าหลับคาหนังสือก่อนอ่านจบอีกแน่ะ" ลิเลียน่าบอกก่อนจะหยุดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง เธอทาบมือกับประตูเกิดแสงสีฟ้าวูบหนึ่งประตูจึงปลดล็อค
"เอาล่ะ ห้องน้ำอยู่ทางซ้ายมือเจ้าไปอาบน้ำก่อนเลยเดี๋ยวข้าไปทำอาหารเย็น" ลิเลียน่าบอกหลังจากวางทูเลนลงพื้น
"แล้วเสื้อผ้าข้าล่ะ" ทูเลนถาม
"อืม...นั้นสิเดี๋ยวข้าจะเสกเสื้อผ้าขนาดพอดีเจ้าให้แล้วกัน" ลิเลียน่าตอบ
"...ข้าต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ" ทูเลนบ่นก่อนจะเดินตรงเข้าไปห้องน้ำ
ลิเลียน่าอมยิ้มก่อนจะเดินไปในครัวแล้วเริ่มทำอาหารเย็น
"อืม อร่อย" ลิเลียน่าพูดขึ้นหลังจากชิมน้ำซุปในหม้อก่อนจะยกลงจากเตาไปตั้งบนโต๊ะ
"ลิเลียน่า..." ทูเลนเรียกทำให้ลิเลียน่าหันไปมองและแทบทำจานหลุดมือ
ทูเลนห่มผ้าขนหนูผืนใหญ่ยืนหลบอยู่หลังประตูห้องครัวดูราวกับผีน้อยเลย
"คิกๆ ข้าลืมเสกเสื้อผ้าให้เจ้าเลย มาใกล้ๆ สิ" เธอกวักมือเรียก
"เอ่อ..." ทูเลนอึกอักไม่กล้าเดินไปหาลิเลียน่า เธอจึงเดินไปหาเองยื่นมือไปกระตุกผ้าขนหนูแต่ทูเลนจับไปแน่น
"เจ้าจะทำอะไรเนี่ย!!!" ทูเลนโวย
"ทำไมเจ้าไม่เช็ดตัวให้แห้งก่อน" ลิเลียน่าดุก่อนจะดีดนิ้วเสกเสื้อผ้าขนาดพอดีตัวให้ทูเลน
"อ๊ะ! โหว~ พอดีตัวเลย" ทูเลนร้องพลางมองเสื้อที่สวมอยู่
ลิเลียน่าคว้าผ้าขนหนูเช็ดผมให้ทูเลนจงใจขยี้แรงๆ จนทูเลนโวย
"เจ้าทำอะไรเนี่ย"
"เช็ดผมให้เจ้าอยู่นี้ไง"
"ข้าทำเองได้น้า...." ทูเลนหยุดชะงักสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าจาง
สวย...
"ลิเลียน่า..."
"หืม?"
"เจ้า...."
"??"
"เจ้าทำอะไรบ้างเหรอตอนอยู่บ้าน" ทูเลนถามพร้อมเมินหน้าไปอีกทางพร้อมกับผละออกจากเธอขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้
"อืม...นั้นสินะ อาบน้ำ กินข้าว อ่านหนังสือแล้วก็นอนล่ะมั้ง แล้วเจ้าล่ะ?" ลิเลียน่าถามย้อน
"ข้าก็ไม่มีอะไรมากหรอก กลับบ้านอาบน้ำนอนเลย" ทูเลนตอบ
"เหรอ?" ลิเลียน่าเท้าคาง "อ๊ะ! เดี๋ยวข้าไปอาบน้ำก่อนนะแล้วมากินข้าวพร้อมกัน" เธอลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นสอง
ทูเลนจึงลงจากเก้าอี้เดินไปที่ห้องนั่งเล่นเห็นกล่องหนังสือที่อิกนิสส่งมาเขาจึงลองค้นหามาอ่านรอ

'ลิเลียน่า ลิเลียน่า เจ้าจะไปไหนงั้นเหรอ?' ทูเลนในวัยเด็กเอ่ยถามลิเลียน่าในร่างปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
'ข้าจะออกเดินทาง เมื่อเจ้าโตขึ้นก็ตามข้ามานะ' ลิเลียน่าบอก
'งั้นรอข้านะ'
'.....'
'ข้าจะเป็นเทพสายฟ้าให้ได้และข้าจะตามเจ้าไประหว่างนั้นเจ้าก็รอข้าด้วยล่ะ' ทูเลนพูดด้วยความมุ่งมั่น
ลิเลียน่าโน้มหัวลงคลอเคลียกับทูเลน 'ได้สิ แล้วข้าจะรอ'

"ไง ข้ามาแล้วไปกินข้าวกันเถอะ" ลิเลียน่าทักขึ้นทูเลนจึงหยิบที่คั่นหนังสือว่าเสียบตรงหน้าที่อ่านค้างไว้
"เจ้าทำอะไรบ้างอ่ะ?" ทูเลนถาม
"ข้าทำข้าวราดแกงกะหรี่น่ะ" ลิเลียน่าตอบพร้อมรอยยิ้มขณะตักแกงราดบนข้าวสีขาววางให้ทูเลน
"โห กลิ่นหอมจังแต่สีดูเหมือนจะเผ็ดเลย" เขาไม่ชอบอะไรที่มันเผ็ด
"คิกๆ ยังกินเผ็ดไม่ได้อีกเหรอ?" ลิเลียน่าแซว "ข้าไม่ได้ทำเผ็ดเหมือนสีที่เจ้าเห็นหรอกแถมยังอร่อยมากๆ ด้วย" เธอบอกพลางตักข้าวเข้าปาก
"-..-" ทูเลนจ้องข้าวตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจตักกินคำเล็กๆ
"เป็นไง"
"ก้อ...งั้นๆ แหละ" ทูเลนตอบพลางเสหน้ามองไปทางอื่นมือตักข้าวเข้าปากเรื่อยๆ
"อร่อยก็พูดมาตรงๆ สิ เจ้านี้ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ^^"
"เหอะ!"
หลังดึจากกินข้าวทั้งสองก็มานั่งอ่านหนังสือเพื่อย่อยข้าว ทูเลนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขขณะที่เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ
ตุ้บ!
เฮือก!=_=; ทูเลนสะดุ้งโหยงกับเสียงปิดหนังสือของลิเลียน่า
"อื้ม~ ข้าชักง่วงแล้วสิ ไปนอนกันเถอะ" ลิเลียน่าบิดขี้เกียจก่อนจะเอาหนังสือวางไว้บนโต๊ะ
"ไปห้องนอนกันเถอะ"
"ดะ...เดี๋ยวนะ ข้าต้องนอนกับเจ้างั้นเหรอ" ทูเลนถาม
"ใช่ เจ้าอยากนอนพื้นรึไง?" ลิเลียน่าตอบ
"เปล่า คือว่า...ข้าเป็นผู้ชายแล้วเจ้าก็เป็นผู้หญิงแล้วมานอนด้วยกันมันไม่ดีนะ" เขาอธิบาย
"เจ้ารังเกียจข้างั้นเหรอ?" ลิเลียน่าถามพร้อมยื่นหน้าไปใกล้ทูเลน
"เปล่า! ไม่ใช่นะ! ข้าเป็นห่วงเจ้าต่างหาก!!-0-"
"อ้อ~ ข้าเข้าใจล่ะว่าเจ้ากลัวจะเสียหายที่นอนกับเจ้า ไม่สิ กลัวว่าเจ้าจะเสียหายมากกว่าสาวๆ ที่นี้ชื่นชอบเจ้ามากด้วยสิ" ลิเลียน่าพูดราวกับประชดประชัน
"ไม่ใช่นะ!"
"ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนอกจากมาแกงก้าที่ขอให้ข้าดูแลเจ้า"
"คือ...ลิเลีย..."
"เพื่อความสบายใจของเจ้าเดี๋ยวข้าจะนอนที่โซฟานี้เองก็ได้^^"
"ไม่เอานะ! คือเจ้าไม่เข้าใจเลย!-0-"
"คิกๆ คิกๆ ^.^"
"...เจ้าหัวเราะอะไรน่ะ-0-"
ตุ้บ!
ลิเลียน่าวางมือบนหัวของทูเลนพร้อมยิ้มหวาน "เจ้านี้คิดมากจริง ตอนนี้เจ้าเป็นเด็กเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ"
"...."
"แต่เพื่อความสบายใจของเจ้าเดี๋ยวข้าจะแปลงร่างเป็นจิ้งจอกก็แล้วกัน^^"
"...."
ทูเลนเงียบไม่พูดอะไรลิเลียน่าจึงเดินนำขึ้นไปบนชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนพอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับห้องนอนที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบหรูผนังสีขาวครีมทำให้ห้องดูสว่าง เตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง และยังมีโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วก็ตู้เสื้อผ้า
พรึ่บ!
ลิเลียน่ากลายร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก่อนจะกระโดดขึ้นไปนอนขดบนเตียง
"ขึ้นมาสิ" ลิเลียน่าเรียก
"เอ่อ..." ทูเลนจึงขึ้นไปบนเตียงอย่างเก้ๆ กังๆทำไงได้ก็เขาไม่เคยนอนเตียงของผู้หญิงนิ ยิ่งนอนกับผู้หญิงก็ยิ่งแล้วใหญ่ถึงตอนนี้จะเป็นจิ้งจอกเก้าหางแต่ความจริงเธอก็คือผู้หญิง
"มานอนกับข้าสินอนตรงนั้นเดี๋ยวก็ตกเอาหรอก"
คำพูดเหมือนเชิญชวนแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว
"มาสิ ข้าไม่กัดเจ้าหรอก" ลิเลียน่าบอก
"ไม่ล่ะข้านอนตรงนี้แหละดีแล...เหวอ!!"
ตุ้บ!
ลิเลียน่าชะโงกหน้าลงไปมองทูเลนที่นอนแผ่อยู่ที่พื้นก่อนจะหัวเราะ
"คิกๆ เจ้านี้ดื้อจริง" ลิเลียน่าว่า
"เชอะ!" ทูเลนสะบัดหน้าก่อนจะลุกขึ้นนั่งลิเลียน่ายื่นหน้าไปคลอเคลียทูเลน
"มาเถอะ ข้าว่าเจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ" ลิเลียน่าบอก
"ข้า...หาว~ " ทูเลนปิดปากหาวก่อนจะจำใจปีนขึ้นเตียงแล้วซุกตัวนอนกับลิเลียน่ายกมือขึ้นลูบขนสีขาวเงินราบเรียบและนุ่มลื่น ดวงตาค่อยๆ ปิดลงแล้วจึงหลับไป
"คิกๆ เด็กน้อย^^" ลิเลียน่ายิ้มก่อนจะขยับผ้าห่มห่มให้ทูเลนแล้วเธอก็หลับไป

เสียงนกส่งเสียงร้องยามเช้าตรู่ แสงแดดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ทูเลนขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นและพบกับใบหน้าเรียวสวยที่กำลังหลับพริ้มของลิเลียน่า
"......." ดะ...ได้ไงเนี่ย!? เธอกลายเป็นคนตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วมานอนกอดเขาได้ไง จะปลุกก็ไม่กล้าด้วยสิ=_=;
แต่ว่า...แบบนี้ลิเลียน่าก็สวยดีนะ ตอนหลับเหมือนเด็กเลย^_^ ว่าแต่ข้าเหมือนเด็กดีนักเจ้าเองก็เด็กเหมือนกันล่ะน่า-^-
"อื้ม...เช้าแล้วเหรอเนี่ย" ลิเลียน่าครางพร้อมกับพลิกตัวไปอีกทางเพื่อบิดขี้เกียจก่อนจะหันกลับมากอดทูเลนอีก
"โอ๊ะโอ๋~ เจ้าตื่นแล้วเหรอทูเลน" เธอถาม
"ตื่นเมื่อกี้" เขาตอบ
"งั้นเหรอ ขออีก 5 นาทีนะ" พูดจบลิเลียน่าก็ซุกตัวกอดทูเลนต่อ
"เฮ้! ไม่ได้นะเจ้าลุกไปได้แล้วข้าอึดอัด!!-0-" ทูเลนดิ้น
"อื้อ ค่าๆ ตื่นแล้วค่า"
กว่าลิเลียน่าจะลุกไปได้ก็เล่นเอาทูเลนหอบ เขายืนสงบสติอารมณ์อยู่ตรงระเบียง เพราะความนุ่มนิ่มของหน้าอก กลิ่นหอมจากตัวลิเลียน่ามันยังวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา
บ้าซะจริง!! -////-
"เอ้า ทูเลนไปอาบน้ำสิเช้านี้เราจะไปกินข้าวที่ศูนย์อาหารนะ" เสียงลิเลียน่าบอก
"รู้แล้วจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" แล้วทูเลนก็รีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที
เมื่อลิเลียน่าและทูเลนมาถึงศูนย์อาหารก็พบกับความวุ่นวายเหมือนทุกๆ วันนั้นก็คือ คนเยอะ เสียงดังจอแจไปหมดกว่าจะได้อาหาร กว่าจะได้ที่นั่งนี้ลำบากซะจริง
"ไงลิเลียน่าได้ข่าวว่าเจ้ามีลูกเหรอ?" เสียงทักจากวอลไฮล์ทำให้ทูเลนหันไปจ้องทันที
"เจ้าไปได้ข่าวลือแบบนั้นมาจากไหน" ลิเลียน่าถามย้อน
"ก็...." แวนอิดออดที่จะตอบ
"แล้วเด็กนั้นใครเหรอ ทำไมคุ้นๆ จัง" ลินดิสจ้องไปที่สัญลักษณ์นกอินทรีย์ตรงหน้าผาก
"เขาคือทูเลน" ลิเลียน่าตอบ
"ห๊า!!??" ทุกคนที่อยู่รอบๆ ร้องพร้อมกัน
"ก็ข้านี้แหละทูเลน จะตกใจอะไรกันนักหนา" ทูเลนว่า
"เห้ย!!!" คราวนี้ทุกคนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
"เฮ้อ...เขาไปกินยาของมาแกงก้าเลยกลายเป็นเด็กน่ะ" ลิเลียน่าบอก
"อ้อ งั้นหรอกเหรอ" ยอร์นยื่นมือไปลูบหัวทูเลนเล่น
"แต่ความคิด สติปัญญาของเขายังเป็นผู้ใหญ่อยู่เหมือนเดิมนะ" ยอร์นแทบเอามือออกไม่ทันหลังจากที่ลิเลียน่าพูดจบ
"ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองของเขาคือผู้ใหญ่...อุ๊บ!"
"เจ้าน่ะเงียบไปเลยแวน" ไวโอเล็ตดุ
"งับ"
"แล้ว...." ลินดิสจะถามต่อ
"ก็คงต้องรอยาแก้จากมาแกงก้าล่ะนะ"
"อื้ม..."
ทูเลนรู้สึกถึงไอพลังแปลกๆ จึงขยับไปใกล้ลิเลียน่า เธอรู้ว่าเขากลัวอะไรจึงโอบแขนกอดเขาไว้
"โอ๊ะโอ๋ อะไรกันทูเลนกลายเป็นเด็กหรอกเหรอเนี่ย" อเลสเตอร์พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
หมับ!
"ข้าไม่อณุญาติให้เจ้าแกล้งเด็ก!" นาตาเลียดุพร้อมกับดึงหูอเลสเตอร์ออกมา
"อู๊ย เบาๆ ที่รักจ๋า"
"ฮะๆ คู่ผัวเมียนรก" แวนพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไป
"เจ้าอยากไปไหนมั๊ย?" ลิเลียน่าถาม
"ไม่มี" ทูเลนตอบ
"อืม งั้นไปนั่งเล่นที่ทะเลสาบกั....อื้อ!?"
ลิเลียน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่โดนทูเลนดึงลงไปจูบ
"อย่ามองว่าข้าเป็นเด็กเชียวล่ะ..." ทูเลนพูด
"เปล่าเลย ข้าไม่เคยมองเจ้าแบบนั้นสักหน่อย" ลิเลียน่ายิ้มหวาน
"งั้นจูบอีกสิ"
"คิกๆ เอาแต่ใจซะจริง"
"อะแฮ่ม! ขอขัดจังหวะหน่อยเถอะ" เสียงของมาแกงก้าทำให้ลิเลียน่าหยุดชะงักแล้วหันไปมอง
"มองข้าตาขวางเชียว เอ้านี้! ยาแก้ข้าปรุงเสร็จแล้ว" มาแกงก้าบอกพร้อมยื่นขวดยามาให้ทูเลน
"ส่วนของที่เจ้าต้องการน่ะอยู่ที่บ้านเจ้าแล้ว"
"ขอบใจ..." ทูเลนบอกหลังจากรับยามาดูก่อนจะเปิดฝายกดื่มจนหมดขวด
"เป็นไง?" มาแกงก้าถาม
"อึก! ทำไมมันเย็นวาบไปทั้งตัวแบบนี้" ทูเลนตอบพร้อมยกมือขึ้นกอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาวสั่น
"ทูเลน...ตัวเจ้า...." ลิเลียน่าพูดพร้อมกับจ้องทูเลนไม่กระพริบตา มาแกงก้าถอยออกมาดูผลงานของตัวเอง
"อะฮ้า! มันได้ผล!!" มาแกงก้าร้องด้วยความดีใจ
ทูเลนกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เขามองสำรวจร่างกายตัวเองด้วยความดีใจ
"ข้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว^0^"
"เอ่อ...0///////0" ลิเลียน่ารีบหันหน้าไปทางอื่นทันที
"ลิเลียน่าเจ้าเป็นอะไรไปน่ะ?" ทูเลนเดินไปหาลิเลียน่า
"ยะ...อย่าเข้ามานะ!!" เธอร้อง "เจ้าเปลื่อยอยู่ไม่รู้ตัวรึไง!!>/////<"
"ห๊ะ!? เฮ้ย!!!!!"
พรึ่บ!!
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ บริการพิเศษส่งบ้านให้" มาแกงก้าหัวเราะหลังจากร่ายมนต์ส่งทูเลนกลับไปที่บ้าน
"ขะ...ขอบใจ =_=;;;" ลิเลียน่าบอก
"มาแกงก้า~ ไปเล่นกานนนน~" เสียงใสของอลิซเรียกความสนใของมาแกงก้า
"ได้สิ ไปกันเลย~" มาแกงก้าตอบก่อนจะจูงมืออลิซไป
แหมๆ เจ้าก็ร้ายนะมาแกงก้า^^

ก๊อกๆ ก๊อกๆ
ลิเลียน่าตัดสินใจมาที่บ้านทูเลนเธอเคาะประตูเรียกแล้วแต่ไม่มีท่าทีว่าเจ้าของบ้านจะออกมาเลย
แอ๊ด
ไม่ได้ล็อคหรอกเหรอ
"ข้าเข้าไปนะ" ลิเลียน่าบอกพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
"มืดจัง..." ลิเลียน่าพึมพำเธอพยายามคลำหาสวิตซ์ไฟ
หมับ!
พรึ่บ!
"อ๊ะ! ทูเลน..." ลิเลียน่าหยุดชะงักเพราะหน้าของทูเลนอยู่ห่างจากเธอแค่ฝ่ามือกั้นพอเหลือบมองไปข้างๆ ก็โดนแขนของทูเลนกั้นไว้ไม่ให้ไปไหน
"เจ้านี้ไม่ระวังตัวอีกตามเคยเลยนะและตอนนี้ข้าไม่ได้อยู่ในร่างเด็กแล้ว มันอันตรายนะรู้มั๊ย" เขาพูดพร้อมกับขยับหน้าไปใกล้ลิเลียน่าจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
"....." ลิเลียน่าไม่พูดอะไร
"ไว้ใจข้าเกินไปก็ไม่ดีนะ ข้าก็ผู้ชาย...." ทูเลนกระซิบ
"แล้วยังไงเหรอ?" ลิเลียน่าถามพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์
ทูเลนไม่ตอบเขาประคองหน้าของลิเลียน่าขึ้นแล้วประกบริมฝีปากจูบกับลิเลียน่า เธอหลับตาพริ้มรับสัมผัสนั้นโดยไม่ขัดขืน
"...ตอนนี้เจ้ามองข้าเป็นเด็กอยู่รึเปล่า" ทูเลนถาม
"ไม่เลย" ลิเลียน่าตอบพร้อมยกแขนขึ้นโอบคอทูเลน
"เจ้าก็คือเจ้า ข้าจะมองเป็นอย่างอื่นได้ไง"
"หึ!" ทูเลนกระตุกยิ้ม "ต่อไปจะไม่ใช่แค่ปากแล้วนะ"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #120 ApJam (@ployjabb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    งื้อออน่าร้ากกกก
    #120
    0
  2. #8 ICZN-7S (@DIANA7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:25

    ฟินนนนน
    #8
    0